woensdag 11 juli 2018

Veilig thuis!

Vandaag is onze Hans weer veilig thuis gekomen uit Malawi! Wat zijn we blij, om hem weer om ons heen te hebben. Zo vertrouwd weer, om zijn stem te horen en zijn gepingel op de piano (die hij drie maanden gemist had :-)).

We reden vanmiddag tegen drieën weg, om hem op te halen van Schiphol. Maria, Henk, Willem en ik. Het vliegtuig zou volgens de planning om 15.39 landen. Maar om kwart over 3 appte Hans al, dat hij weer op Hollandse bodem stond! Hij moest toen nog wel op z´n koffers wachten, natuurlijk. Maar toch kregen we er helemaal de kriebels van en Willem wurmde zo snel hij kon de auto door het drukke verkeer. Op Schiphol was het ook druk en was het zoeken naar een parkeerplekje. Daarna renden we door de hallen, over de loopbanden, de roltrap af, naar arrival 3. En yes!! Daar was hij dan eindelijk!


We dronken nog even gezellig een kop koffie, samen met Roelof en zijn ouders. De jongens hadden heel wat te vertellen!


Maar na de koffie wilden we toch graag naar huis :-). Het was een lange rit in de spits, maar hoe gezellig! We hadden zóveel vragen en Hans zóveel te vertellen.

Het was een fijn weerzien, thuis, bij de brussen.




Hans mocht kiezen: een Hollands prakkie, of pannenkoeken. Pannenkoeken dan graag. Prima hoor. In rap tempo bakte ik een enorme stapel. Een vriend van Hans, en Dirk, aten ook meteen mee.

Na het eten deed Hans nog een klein rondje Alblasserdam, samen met Willem en Dirk. Ze gingen even bij het huis van Leendert en Thea gluren. Daar wordt hard geklust :-).

Daarna een lekker bakkie koffie van moeders. Gewoon filterkoffie met verse melk. Dat was echt drie maanden geleden, dat Hans dat op had.



Maria vertelde blij, dat ze oma d´r oude naaimachine had gekregen. Dat bracht Hans erop, dat hij speciaal voor Maria nog iets meegenomen had, wat dan vast heel goed van pas kwam. En wat toverde hij uit z´n koffer? Een prachtige lap wax-katoen. Wat leuk!



Hans liet alvast een selectie van z´n foto´s zien, op het schermpje van zijn fototoestel. De échte presentatie bewaart hij voor zaterdagavond. Dan mag de hele familie komen kijken. En komen luisteren. Want Hans heeft zóveel beleefd en gezien, dat hij voorlopig niet is uitgepraat.

Binnenkort verschijnt z´n laatste facebookberichtje op ¨Hans naar Malawi¨. Dat berichtje zal ik hier dan ook posten. Speciaal voor de facebooklozen onder ons ;-). Voor nu houden we het maar even voor gezien. Ik ben gewoon moe van deze emo-dag!

dinsdag 10 juli 2018

Aftellen

We zijn hier aan het aftellen...

Eerst tellen we af naar het moment, dat Hans weer thuis hoopt te komen. Nog twee dagen! Dan zitten zijn drie maanden Malawi er op. We zijn inmiddels een heel seizoen verder. Als Hans straks terug is, zal hij in elk geval niet aan de temperatuur hoeven te wennen. Die is hier namelijk hetzelfde als in Malawi. Alleen zal hij wel aan de lange dagen moeten wennen. In Malawi is het winter en is het om 18.00 donker. Dat is hier toch echt een paar uur later!
Afijn. Er zal genoeg om weer aan te wennen zijn en aan de andere kant zal alles waarschijnlijk heel snel weer oud en vertrouwd zijn. Vanavond stuurde hij nog een fotootje van z´n laatste avond in Malawi (de terugreis begint morgen al en duurt 23 uur vanwege een lange wachttijd op een vliegveld bij een tussenstop). Daarop schreef Hans, dat hij gemengde gevoelens had. Dat kan ik me goed voorstellen!

Vorige week had Hans nog een erg leuke ervaring. Hij was samen met z´n maat nog een paar dagen op safari gegaan in een wildpark, om de Malawi-tijd af te sluiten. Ze waren er onder leiding van een gids. Op een ochtend werd hij wakker van gerucht. Net toen hij wilde roepen, dat ´ze´ best wat stiller mochten zijn, ontdekte hij waar het gerucht vandaan kwam. Er liepen olifanten, vlak langs de hut, waar ze sliepen! Hij maakte er een filmpje van: (niet heel duidelijk, op het eind het best te zien)


Tja, die lopen hier niet zomaar langs je bed ;-).

Er wordt nog méér afgeteld: nog 4 dagen en dan is het voor alle schoolgaande kinderen vakantie. Dan kan de vlag uit! Deze laatste week stelt al niet zoveel meer voor. Het gewone schoolprogramma staat bol van de leuke dingen. Morgen gaat Henk op schoolreisje naar Slot Loevestein.

En we tellen vrolijk verder. Nog 3 weken en dan gaan we naar de Terdegezomerfair. Eerst een dag opbouwen en daarna zijn we 4 dagen in actie. Ik ben als columnist op de fair en heb verschillende taken: twee keer per dag verzorg ik een mini-workshop ¨Bak je eigen brood¨ in de keuken van Terdege in de barn. En één keer per dag geef ik een lezing over ¨Limonade maken¨ op het podium. De rest van de dag kun je me vinden bij onze kraam in de barn. Daar staan we met leuke aanbiedingen uit de shop en zal er de hele dag door iets te proeven zijn. Het wordt een echt familiegebeuren, want we hopen er met z´n zessen aanwezig te zijn. We overnachten in een trekkershut in Putten. We hebben er reuze veel zin in en zien het als een (werk?)vakantie. Wil je meer weten over de fair? Vast sfeer proeven? Kaarten (online met korting!) kopen? Kijk dan op: Terdegezomerfair.nl

En dan wordt er nóg iets afgeteld. Niet door ons allemaal, maar door Henk. En elke dag worden we ervan op de hoogte gehouden: nog 29 nachtjes...en dan ben ik jarig. Ha, ha, ha. Heerlijk toch, die kinderen, die zo naar hun verjaardag uitkijken :-).

Nou, ik ga alvast maar 1 van die 29 nachtjes slapen, denk ik.

donderdag 5 juli 2018

Foto-log

Zomaar wat foto´s van de afgelopen dagen...


De bbq is weer van stal gehaald.
Gezellig!

In deze tijd van voordelig zomerfruit,
maak ik een voorraad limonadesiroop


Bijna elke avond kunnen we genieten van
een prachtige zonsondergang
Er is een enorme voorraad kruiden bezorgd.
Die moeten allemaal worden ingepakt
voor de Terdege Zomerfair, begin augustus

Zakje voor zakje voor zakje

Elke dag een paar uur inpakken


Af en toe verdwijnt er een zak of doos spullen
uit ons huis.
Kijk, nog 66 stuks te gaan!


Zulk mooi ´on´kruid mag van mij blijven staan, hoor!

Maaike ontving haar diploma´s (ja, twee!).
Ze trakteerde de hele familie op
chinees eten.
Oh, wat een feest!

Lekker met z´n allen buiten eten.

De kleinkinderen houden meer van pizza.
Dat is er ook, hoor ;-).

En ´s morgens smaakt de zelfgemaakte yoghurt
met banaan zooo lekker!

De bijen hebben het warm en hangen buiten
hun kast.


woensdag 4 juli 2018

Tuinmeubilair

Toen wij 14 jaar geleden hier kwamen wonen, was dit ons eerste huis met een tuin. Wat een genot! Zeker nadat ik me jarenlang opgesloten had gevoeld in een (overigens heerlijk) huis met alleen maar een klein balkon en aan de voorkant direct de straat. In die tijd kregen we 6 kinderen in 7 jaar tijd. Als ze op een leeftijd kwamen, dat ze gingen buiten spelen, moesten ze altijd via de voordeur naar buiten, waar ze direct op straat stonden. En dat was ook nog eens een heel drukke straat, waar ze niet mochten spelen. Daarvoor moesten ze de trap naast ons huis aflopen en dan kwamen ze op een parkeerplaats. Daar was het rustig genoeg om te spelen. Maar tegelijkertijd had ik niet goed zicht op die parkeerplaats en had ik eigenlijk geen moment rust. We voelden ons dus de koning te rijk met ons eigen tuintje!

Het eerste jaar hebben wij nog geen tuinmeubilair gekocht. Maar het tweede jaar kochten we een houten tuinset bij Karwei. Ik weet nog goed, dat een man, die bij ons op bezoek was, er een schampere opmerking over maakte: het was rommel en zou in no time kapot zijn. Ik dacht, dat dat wel mee zou vallen, als ik het hout regelmatig zou inkwasten met olie. Maar de man kreeg gelijk. Al heel snel gingen er spijlen kapot, gingen armleuningen los. vielen er imbussen uit enzovoorts. We hebben er hooguit een jaar of 4 lol van gehad. Of ergernis, net hoe je het bekijkt. Want kapotte zooi is niet fijn.

Ergens in die tijd kregen we een picknicktafel aangeboden. Een lekker grote, heel zware picknicktafel. Geruild tegen een fles wijn. Die tafel was fantastisch. We hebben daar echt heel vaak met het hele gezin aan zitten eten. Enig minpuntje was, dat hij niet geschikt was om eens lekker op uit te zakken met een bak koffie of een boek.

Op enig moment werd de tafel te klein voor ons gezin. Zeker als we een verjaardag of ander feestje hadden, kwamen we zitplaatsen tekort. Er kwamen witte plastic kuipstoeltjes bij, die ons door die en gene aangereikt werden.

Twee jaar geleden was de picknicktafel definitief ´op´. Er zaten rotte plekken in en de uiteinden van de tafel brokkelden soort van af. Aan het eind van het seizoen werd de tafel in stukken gezaagd en naar de stort afgevoerd. We zouden in het voorjaar iets nieuws gaan kopen.

Maar er kwam niets nieuws. Eigenlijk hadden we vorig jaar van het vakantiegeld iets willen kopen. Maar er waren andere, belangrijkere uitgaven en bovendien was het een zomer met maar heel weinig echt zomerse dagen. De zomer was eigenlijk voorbij, voordat we beseften, dat hij begonnen was ;-).

Dit voorjaar ging het weer kriebelen. Een lange zomer van heerlijk buiten zitten. Dat was op de eerste lentedagen mijn utopische gedachte. En mijn wensen? Die werden gevoed door wat ik overal om me heen zoal tegenkwam: overkappingen, loungesets, nep-pitrieten banken met heerlijke kussens, nep-leren bankstellen. Ik vond dat wij nodig ook zoiets moesten hebben. In elk geval een heerlijke hoekbank en liefst toch ook wel een overkapping annex tuinkamer. Toe maar. Die wens van een overkapping liet ik al snel varen. Zoiets zit er hier niet zomaar in. Om te laten maken veel te duur, om zelf te maken veel te weinig tijd. Maar een fijne, nieuwe parasol? Dat zou ook prima zijn. De parasol, die we nu hebben, is een jaar of 12, 13 oud. Ooit gekocht bij Hornbach voor niet al teveel geld. Volgens mij slechts 69 euro. Inmiddels is hij vreselijk verschoten en bovendien was het doek aan alle kanten los gegaan. Ik had bedacht om het ding maar af te voeren, zodra ons nieuwe tuinset zou arriveren.

Maar er komt geen nieuw tuinset! Nu puntje bij paaltje komt, hebben we ons geld nodig voor dringender zaken en ging ik met andere ogen kijken naar wat ik heb: een flinke hoeveelheid witte kuipstoeltjes, twee groene plastic verstelbare tuinstoelen, twee steigerhouten bankjes en een oude parasol. Ok. De bankjes zijn tegen elkaar geschoven bij wijze van tafel. De stoeltjes schoongemaakt. De parasol genaaid en de ergste groene aanslag eraf geboend met warm water en een schep natriumpercarbonaat. De oude tuinstoelkussens in alle vormen, maten en dessins zijn een bij elkaar geharkt zootje, maar zitten prima. En trouwens...zitten? Met een boek? Met een kop koffie? Eigenlijk....ben ik daar gewoon helemaal geen type voor.

Onze droeftoeter-parasol

Huishoudtrapje erbij gepakt en
naald en ijzergaren en naaien maar

Ook bijna alle ´hoesjes´ waar de baleinen in horen
waren los

Zo en nu nog een sopje tegen het groen

Een prima zitje voor een familie zonder zitvlees :-)

Kijk, de parasol droogt nog mooi op ook!
Later nog maar een keer een sopje geven,
dan is hij weer als nieuw ;-)

Ik ben liever bezig. Met pruimenjam koken bijvoorbeeld. Ha, ha. Ieder zijn meug. Ik vind die tuinkamers en loungesets en weet ik wat niet al echt wel heel mooi. En ooit wil ik ook wel wat mooier tuinmeubilair dan wat we nu hebben. Maar voor nu: dik tevreden :-).

Maandag werd mijn auto bij de groenteboer
vol gestouwd met rode pruimen

Ik kook ze met wat water in grote pannen zacht.
Daarna gaan ze door mijn horeca-formaat roerzeef


Ik kook er jam van met 3 : 1 geleisuiker:
3 kilo pruimenmoes en 1 kilo geleisuiker.

Het resultaat: heerlijke, friszure, prachtig rode pruimenjam!

woensdag 27 juni 2018

Kan het nòg rommeliger?

Al een week lang is het hier rommeliger dan rommelig! Dat brengt sowieso de tijd van het jaar met zich mee. Aan het einde van een schooljaar is het kleine beetje (school)ritme, dat er was, ver te zoeken. Hier iets af te ronden, daar een overdrachtsgesprek, dan een schoolreisje, een meester/juf die zijn/haar verjaardag viert, een uitstapje, toetsen en wat niet al. En dan hebben we niet eens meer een heel legertje schoolgaande kinderen zoals tot voor enkele jaren geleden. Maar toch.

Ik sla me er zo goed en zo kwaad als het gaat maar doorheen. Samen met al het andere wat op mijn pad komt. Zo zit ik op dit moment in de ouderkamer van het ziekenhuis te wachten totdat Maria terug is van de OK.

wachten op het seintje van de OK
Vandaag wordt de geïmplanteerde monitor verwijderd. Dat is fijn, want daarmee kan het hoofdstuk cardiologie in elk geval worden afgesloten. Er blijft nog genoeg op haar (en ons) bordje liggen.

Het werken aan het 100 zakken en dozen-project ligt zo ongeveer stil. Vorige week zijn er dan nog 3 zakken ons huis uit gegaan. We zien wel, wanneer er weer wat van komt. De teller staat in elk geval op 33. Nog 67 te gaan.





Zaterdag was het de laatste keer natuurclub van het seizoen. Henk maakte een mooie wandeling. Ze kwamen een prachtig kadaver van een ree tegen, nog helemaal intact. Na afloop van de wandeling, waren er pannenkoeken en meloen. De leiding kreeg van die en gene kadootjes. Een hand, ¨Prettige vakantie¨ en alwéér een clubjaar afgesloten.



Op weg naar de auto vonden we nóg een kadaver. Nou ja...kadaverTJE dan :-). Een spitsmuisje.


Intussen werkten Willem, Wim, Dirk en Leendert zich zaterdag in het zweet met het kachelhout. Al het hout is in één dag gekloofd! En ja, dat was een hele klus!




Ik was vorige week bij de Makro en zag daar procureur in de aanbieding. Ik herinnerde me, dat ik een heerlijk recept voor pulled pork uit de slowcooker had gezien en dat je daarvoor procureur nodig had. Het leek me de ultieme verwennerij voor de houthakkers, als die moe en bezweet thuis zouden komen. Zaterdag ging de procureur dus de pan in. En ja, het was een geweldig succes, dat broodje pulled pork met huisgemaakte patat! Ga ik vast nog eens doen, bij een speciale gelegenheid.


De bijen vroegen ook mijn aandacht. Maria schoot wat foto´s, toen ik bezig was. Telkens als ik in de bijen ga werken, bedenk ik, dat ik eigenlijk eens een nieuw imkerpak moet kopen. De kiel die ik nu heb, heb ik een paar jaar geleden gekregen van een mevrouw, die stopte met imkeren. Maar de kiel is eigenlijk te groot voor me en vooral: te wijd. De bijen vliegen eronder en steken me dan in m´n buik. Dus bind ik dan een schort voor, óver m´n kiel, om dat te voorkomen. Ik wil graag een passend imkerpak, een overallmodel. Maar ik vergeet het domweg te bestellen :-).




Ik geniet van het licht en de warmte van de zomer. Van de mooie zonsondergangen.

23 juni 2018, op de dijk
25 juni 2018, vanaf ons dakterras

Ook geniet ik van twee prachtige zomerboeketten in huis. De ene kreeg Maaike kado, de andere ik. Wat gezellig, zulke mooie, vrolijke bloemen in huis!



We zijn intussen ook hard bezig met de voorbereiding voor de Terdegefair. Die is van 1 t/m 4 augustus en daar moet nog heel wat voor ingepakt en geregeld worden. Het promotiefilmpje wat de videograaf pas kwam opnemen, staat inmiddels online. Je kunt het hier bekijken.

Maria is inmiddels op zaal. Nog even bijkomen en als alles goed gaat, mogen we straks fijn naar huis!