zaterdag 18 augustus 2018

Zomervakantie 2018, dag 30 t/m 33; tijd voor samen

Dinsdag hebben Maria en ik de aardbeien-voorraad verder weggewerkt. Daarna was het tijd voor andere klussen. Willem en ik wilden woensdag en donderdag met z´n tweetjes op stap en ik wilde de boel toch enigszins acceptabel achterlaten. Dus werd het dinsdag vooral een was- en opruimdag. Ook in de shop moest er opgeruimd worden. M´n kruidenrekje was van ellende uit elkaar gevallen. Ik had het rekje ooit voor 4,50 bij de kringloop gekocht. Het was al verschillende keren gerestaureerd. Maar de ergernis over steeds weer een kapot rekje was nu zó groot, dat ik een nieuw rek wilde. Meteen ook een wat groter exemplaar, want m´n kruidenassortiment is in de loop der tijd ook uitgebreid. Al verschillende keren had ik bij de Xenos naar de bakkerskarren gekeken. Dat leek me wel wat! Dus op naar de Xenos. Ik vroeg om het grootste model, maar dat bleek niet meer voorradig. Ik mocht wèl het showmodel meenemen. Prima hoor. Ik kreeg er een leuke korting op en ik bedacht hoe fijn het was, dat ik nu niet zelf hoefde te schroeven. Met een opgeklapte achterbank paste het geval wel in m´n auto. En thuis gekomen kon ik het rek direct vol leggen. Hè, wat fijn!



De dag vloog om met al die verschillende karweitjes. De was was niet klaar. Maar dat was niet erg. We zouden woensdag pas om een uur of 10 vertrekken. En als je dan om 5 uur opstaat, heb je toch mooi nog een paar uurtjes ;-).

Voor Maria was woensdag ook een bijzondere dag. Ze begon die dag aan haar baantje als vakkenvuller bij Albert Heijn. Ze moest van 10 uur tot 12 uur werken. Juist toen ze weg was, gooiden Willem en ik een tandenborstel, handdoek, schoon goed en ons schaap in de auto en waren we ook klaar voor vertrek. Maar eerst gingen we nog even langs postnl, om de laatste webbestellingen weg te brengen. En natúúrlijk konden we het niet laten om meteen even aan de overkant bij Albert Heijn naar binnen te lopen. We waren nieuwsgierig, of we Maria zouden zien. En jawel hoor :-).


Ha, ha, leuk hoor!
We kochten meteen nog het één en ander voor onderweg en voor de lunch. En eindelijk gingen we dan toch op pad, richting Susteren.

De tent stond er nog, hoor! Als een huis(je). We sloten het koelkastje aan, pompten het luchtbed op, legden het schaap erop, zetten heel tuttig het tafeltje en twee stoeltjes voor de tent. Ha, ha, we beginnen al aardig op een setje senioren te lijken :-).

En toen hadden we zomaar de hele middag voor onszelf. Wat zouden we eens gaan doen? Ik had een oud VVV-gidsje van Zuid-Limburg in m´n tas gestopt en neusde daar wat in. ¨Zullen we naar Valkenburg gaan,¨ stelde ik tenslotte voor. Ja! Dat leek ons allebei wel leuk.

Min of meer op de bonnefooi reden we er naartoe. We parkeerden onze auto net buiten het Centrum en liepen de stad in. WOW! De Zaanse Schans is er niets bij! Wat een drukte! Wat een toerisme! En vooral: wat een eterij! Het was terras na terras. En overal zaten mensen te eten en te drinken. Pffff.

We hingen een beetje de toerist uit. Keken eens hier, keken eens daar.





In de verte zagen we een ruïne. En ook op de bordjes was het aangegeven: Kasteelruïne. Het leek ons leuk om daar eens een kijkje te gaan nemen. De ruïne zag er indrukwekkend uit en we kochten kaartjes om hem te bezichtigen. Daar kregen we geen spijt van.











We bleven tot aan sluitingstijd. Daarna stortten we ons weer in de drukte van het stadje. We hadden dorst gekregen en liepen een ijssalon binnen. We hadden wel zin in een milkshake. Maar dat bleek een soort van avondvullend programma...
Ik bestelde eerst een milkshake watermeloen. ¨Dat is er niet meer,¨ prevelde het meisje achter de toonbank. ¨Doe dan maar citroen,¨ zei ik. Willem koos voor banaan. Na een poos wachten kwam het meisje de keuken uit en lispelde, dat het citroenijs te hard was om er milkshake mee te maken. Hè, jammer. In de andere smaken had ik geen trek. Nou ja, dan maar een flesje koude cola, besloot ik. Intussen ging het meisje aan de slag met Willem z´n bestelling, de banaanmilkshake. Er kwam nog een  meisje bij helpen. Het bleek iets verschrikkelijk moeilijks, geloof ik. Afijn. Na minstens 20 minuten wachten kreeg Willem te horen, dat ook zijn milkshake niet te maken was. Nu vanwege een kapot apparaat. Nou, dan maar een ijsje, besloot Willem.
Het was allemaal niet zo erg, hoor, om te wachten. Ten eerste hadden we helemaal geen haast. En ten tweede keerde iemand zich naar ons om en begon een praatje. Bleek een bloglezeres te zijn. Blijft grappig, om zomaar herkend te worden :-).

En nu? Lekker eten. Maar níet op die overvolle terrasjes in de stad. Daar hadden we echt helemaal geen zin in. Ik had een leuker plannetje: Ingrediënten kopen bij de supermarkt vlakbij de parkeerplaats waar de auto stond en dan fijn in de tent een diner voor twee koken. Zo gezegd, zo gedaan. Heerlijk om alle tijd zomaar aan jezelf te hebben. Samen te kiezen wat je gaat eten. En dan via de toeristische route van Valkenburg naar Susteren rijden. Mooi was dat!




We zaten pas om 20.00 uur aan ons diner. Genietend van het buiten zijn, van de stilte, van het heerlijke eten, van elkaar.

We namen de tijd om wat te lezen en te praten. En gingen lekker op tijd onder ´t schaap. Ik zei het toch al? Setje senioren :-).

En we sliepen de volgende morgen nog uit ook. Wat word je lui van vakantie vieren!

Op ons gemakje zaten we aan het ontbijt. Grappig dat camping-leven. Dan zit je in de ochtendzon voor je tent te ontbijten en ondertussen zie je her en der camper-deurtjes en voortenten opengaan. En al die mensen gaan hetzelfde doen: op het gemakje ontbijten. Op ons veldje waren alleen maar senioren-stellen, op één gezinnetje met kinderen na. Het was echt super rustig!

Tijdens het ontbijt dachten we erover na, hoe we het verder deze dag zouden doen. De tent was prachtig droog en dus besloten we om hem na het ontbijt maar af te gaan breken. Daarna nog een douche nemen en dan zou het vast al wel tegen twaalven lopen. Dan hadden we nog de hele middag om iets leuks te gaan doen.

Het opruimen van de tent ging gesmeerd. Echt een werkje om samen te doen en niet met een horde kinderen om je heen. Best gelopen, zo dus!

Alles werd echt keurig opgeruimd, zodat het meteen voor de winter opgeborgen kon worden. We namen er de tijd voor om alles schoon te maken. Het was gewoon leuk werk!



Maar ook warm! De zon was doorgebroken en hier in het Zuiden zou het deze dag gewoon weer 30 graden worden. Toen alles in het aanhangwagentje zat, was het heerlijk om te gaan douchen. En ja hoor! Het was 6 minuten voor 12, toen we kant-en-klaar waren voor vertrek.



Terwijl Willem het aanhangwagentje op de parkeerplaats stalde, ging ik afrekenen. Het karretje lieten we staan om later die dag op te halen en we vertrokken naar Maastricht. Daar waren we nog nooit geweest, behalve dat we er weleens doorheen gereden waren.

We parkeerden onder Het Vrijthof en keken, eenmaal bovengronds, meteen onze ogen uit.


Wat een enorme stad dit!
We gingen zonder plan lopen. Liepen hier en daar een winkel binnen. Kwamen bij de Maas en liepen over een brug naar de overkant. Daar was méér van hetzelfde. Winkels, winkels, winkels. We vonden het heel veel op Dordrecht lijken, qua sfeer enzo. Alleen was dit véél groter. En heel andere mensen, natuurlijk. Alleen al dat taaltje ;-).

We kochten wat dingetjes voor het thuisfront en liepen via de brug weer terug. Voor het mooi was het te warm, nu. We hielden het zo langzamerhand voor gezien, toen we voor de vierde keer een Kruidvat, Holland&Barret enzovoorts gepasseerd waren. Nou ja, de Kruidvat liepen we dan toch even in. Daar kun je tenminste voor een normaal bedrag koud water kopen: 0,50 voor een flesje.

We zochten de auto weer op. Willem wilde graag door één of andere nieuwe tunnel rijden. En dat bleek richting Luik te zijn. Daar zijn we ooit, minstens 20 jaar geleden, eens geweest. Toen was het maar een armetierige stink-stad. Maar daar schijnt één en ander veranderd te zijn. We wilden er nog weleens een kijkje gaan nemen. Zover kwam het echter niet. Onderweg kwamen we andere mooie plaatsjes tegen. Ook goed.





We stopten bij een bakker om nog een Limburgse vlaai voor thuis te kopen en hadden ineens allebei het gevoel, dat het goed was zo. We gingen de aanhangwagen ophalen en naar huis. We verlangden weer naar de kinderen. Leendert was inmiddels ook thuisgekomen uit Georgië. En Dirk, Trijnie en Maria zouden thuiskomen van hun minitripje naar Oostende. Tijd voor koffie met vlaai aan de Karper, dachten we zo! We gunden ons zelfs geen tijd meer voor avondeten en hielden het op een zakje noten voor onderweg.

Het leek wel of we twee weken weggeweest waren, in plaats van twee dagen, toen we eenmaal Alblasserdam weer binnenreden. Het was fijn geweest!

En vandaag? Is alles weer zo´n beetje gewoon. Ik ben aan een was-marathon begonnen. Vanavond was er gewoon een prakkie met wortels en vis. En na het avondeten ben ik naar de bieb gegaan. Ook Henk kwam terug van vakantie. Alle schaapjes zijn weer in de stal.



dinsdag 14 augustus 2018

Zomervakantie 2018, dag 27, 28 en 29; weer thuis en vroege vogels op de stoep.

Zaterdagochtend genoten we nog één keer van wakker worden in de tent en daarna ontbijten in de ochtendzon. Daarna begonnen we slow motion op te ruimen. We moesten niet vòòr een bepaalde tijd weg zijn, maar ik wilde toch wel graag rond twaalven huiswaarts. Er lag nog een klein middagprogrammaatje op me te wachten, voordat het zondag zou zijn. Iets met was, uiteraard :-). Maar ik moest ook nog wat broden bakken.

We lieten luchtbedden leeglopen, pakten overgebleven voedsel bij elkaar in een krat, propten een tweede bigshopper vol met wasgoed, takelden de slaaptent af...

Uiteindelijk lieten we twee dingen achter:

Willem z´n baard,


En onze tent!



De tent? Jazeker!
In de laatste week van Willem z´n vakantie hebben we nog een kleine break voor samen op het programma staan. Maria is van plan om twee dagen met Trijnie en Dirk op stap te gaan en Henk mag een weekje met het gezin van mijn zus mee naar Ouddorp. Een mooie gelegenheid om ook nog even samen te zijn, hadden we gedacht. Vast omlijnd waren de plannen nog niet, maar vaag dachten we aan een hotelovernachting en dan de dag ervòòr en erna in de buurt iets te bekijken. Maar ineens bedachten we, dat we best de tent konden laten staan en dan volgende week nog twee dagen samen terug gaan. Ja! Strak plan! Daar hebben we nu echt zin in!

Zoals gepland, reden we om twaalf uur bij de camping weg. We appten naar het thuisfront, dat we in aantocht waren. Dat had Maaike ons gevraagd te doen. En dat bleek met voorbedachte rade: toen we thuis aankwamen, was de koffie bruin. Is dat even fijn thuiskomen! Ter verhoging van de feestvreugde stond er ook nog eens een prachtige bos bloemen van de kinderen op tafel, met een allerliefst kaartje erbij. Zo lief!


We zijn maar vijf dagen weggeweest, maar het voelt véél langer. Het was goed om er even uit te zijn. Ik heb er eigenlijk nooit zoveel behoefte aan. Maar nu ik weg was, voelde ik dat het goed was, omdat ik anders toch altijd maar door blijf rennen. Ik ben echt helemaal tot rust gekomen.

Het was gewoon raar om vanmorgen weer vroeg op te staan. Ook al omdat het nog zo donker was. Wat worden de dagen ineens snel korter :-(. Hans moest al om kwart voor vijf op. Hij wilde vroeg naar de zaak, maar moest extra vroeg uit de veren, omdat de hond van zijn baas bij ons logeert. Het eerste rondje van de dag, wilde hij zelf voor zijn rekening nemen. De rest van de dag hadden we liefhebbers genoeg. Het is zo´n lief dier! Het is een Mechelse herder en ze is super gehoorzaam.

Maria wandelde vandaag ook met Sunny

Rond vijven stond ik op. Henk zou vandaag tussen 10 uur en half 11 opgehaald worden en ik moest nog het één en ander aan kleding voor hem wassen. De wasmachine ging dus direct aan. Daarna begon ik aan het klaarzetten van de webbestellingen van vorige week.

Even over zessen kreeg ik een sms-je van de groenteboer. Of ik helpende handjes had om aardbeien schoon te maken. Er was een mooi partijtje voor me en opa wilde ze wel komen brengen. Ja hoor! Graag! En zo kwam het, dat de eerste vroege vogel even na zevenen bij me op de stoep stond: Opa v.d. Rhee met .... 21 kistjes aardbeien. Fieuw. Werk aan de winkel! De kratjes werden bij de voordeur op de stoep gezet en daar arriveerden de volgende vroege vogels: de mannen van Smaling Deuren. Vandaag zouden onze nieuwe binnendeuren gezet worden!!! Wat hadden we daar lang naar uit gekeken! We hadden de deuren ergens in april uitgezocht. Maar er was pas vandaag plaats om ze te zetten. Alleen maar een goed teken, toch, als een bedrijf het zo druk heeft?! Het jammere was alleen, dat we ook een hor voor onze buitendeur hadden besteld en dat we dat nu pas krijgen, nu de zomer bijna voorbij is. Maar goed. We wilden geduldig wachten. Als alles netjes gemonteerd wordt, is ons dat wachten zeker waard.

En netjes werd het!

De mannen hadden hier wellicht niet de meest eenvoudige klus. Of in elk geval: niet de rustigste! Terwijl het bij ons een drukte van belang was vanwege vakantiewas, onuitgepakte fairdozen, héél veel webbestellingen, meer dan 100 kilo aardbeien, een kind wat op vakantie ging, een logeerhond en weet-ik-veel wat nog meer, deden de mannen hun werk. En wat is het mooi geworden! We zijn hier zooooo blij mee! We hadden hier nog bouwdeuren. Van die gladde, ongezellige, karakterloze, flut-bouwdeuren. En daarbij van die stalen kozijnen, die helemaal verkleurd waren. Echt lelijk. Bovendien sloten de deuren niet goed meer. Bij een wat hardere wind, zat ik de hele dag in het geklapper en gejutter van verschillende deuren. Nu is alles mooi en heel en gezellig. Het moet alleen allemaal nog geschilderd worden. Daar hebben we onze ´huisschilder´ al voor gevraagd. Maar met alleen grondverf erop, is het al een hele verbetering.

Kamerdeur. Zo gezellig, met glas!

Deur naar de bijkeuken

Toiletdeur.
Ze wilden eigenlijk een glasdeur met rolgordijn leveren ;-)
Ha, ha, vast een standaard grapje, daar :-).

Hordeuren voor de openslaande tuindeuren

Vanavond zijn Maria en ik nog de hele avond met de aardbeien bezig geweest. Voor vandaag kunnen we geen aardbei meer zien. Ik denk dat we vannacht rode dromen met groene stipjes hebben :-). We hebben het dagrecord ruimschoots verbroken: 178 potjes aardbeienjam!

Tijd om de oogjes maar eens te gaan sluiten!

vrijdag 10 augustus 2018

Zomervakantie 2018, dag 24, 25, 26; kampeerervaringen!

Nadat het dinsdag een uitzonderlijk warme dag was geweest, kukelde ´s nachts de temperatuur naar beneden. En dat ging gepaard met flinke wind, een klap onweer en wat regen. Ik had al een anderhalf uur heerlijk geslapen, toen ik wakker werd van Willem. Die liep zenuwachtig buiten heen-en-weer te springen. Hier nog een extra scheerlijn, daar nog wat windvast zetten en intussen keek hij volgens mij elke 5 minuten op z´n mobiel om te zien hoe de buien gingen. Begrijpelijk hoor, want hij voelde zich verantwoordelijk met behalve kinderen van onszelf ook een kind van een ander onder onze hoede. Willem is altijd een tikkie snel paniekerig en zag in gedachten al omgevallen bomen over onze tenten en de trauma-helicopter onderweg.

Afijn. Toen hij bedacht had, dat hij werkelijk niets meer eraan kon doen, kroop ook hij maar onder ons schaap. Lodderig van de slaap, besloot ik óók nnog even op mijn mobiel te kijken naar het buienverloop en kon melden, dat de buien precies langs ons heen gingen. Hè, hè, wat hebben we daarna heerlijk geslapen :-).

Intussen was het woensdag, met minstens 10 graden koeler dan dinsdag, een stuk aangenamer! Waren Willem en Jan aanvankelijk van plan geweest, om in deze vakantie vanaf de camping het laatste stuk Pieterpad te lopen, nu waren de plannen gewijzigd. Het is zó heerlijk rustig hier op de camping en we komen zó fijn bij van de drukke periode, die achter ons ligt, dat Willem en Jan besloten om het Pieterpad het Pieterpad te laten. Dat komt bij leven en welzijn later wel een keer. Voor nu is vakantie vooral: niets móeten.

We lummelden lekker in en om de tent. De kinderen vermaakten zich weer in het zwembad. We komen zo helemaal op rust. ´s Middags ging ik even met een boek liggen en viel prompt in slaap!






Behalve zwemmen, lopen de kinderen van alles te verzamelen. Zo gaan Jan en neef Henk steeds bij het hek langs de golfbaan naar golfballetjes zoeken. Maar ze komen ook met beukenootjes thuis :-).


Eindelijk hadden we ook ons kooktoestel aan de praat gekregen en konden we genieten van onze eerste echte campingmaaltijd. We smulden van wraps. De ingrediënten hadden we in de Lidl op het dorp gekocht. En hoewel wij thuis ook vaak bij de Lidl komen, is een andere supermarkt altijd veel leuker en koop je ineens ook andere dingen. Wij hadden bijvoorbeeld houdbare toetjes en lekkere broodjes gekocht. Dat maakt boodschappen doen dan ineens tot een leuke bezigheid.

En natuurlijk: de meest simpele dingen zijn op de camping anders en dus leuk. De afwas om de beurt doen in het gezamelijke afwashok! De camping is een beetje ouderwets: douchen met muntjes. Maar met 1 muntje kun je prima toe en sta je onder een lekker warme straal. De toiletten zijn zonder toiletpapier, dus loopt iedereen met z´n plee-rol naar het toilet. Dat vind ik wat minder. Ook, dat er daar wel wasbakken zijn om je handen te wassen, maar dat er geen handendroger of handdoek te bekennen is, vind ik armoedig. Maar verder is alles fijn compleet en schoon. Er is zelfs een wasmachine en dat was toch handig, toen we een slaapzak hadden, waar iets overheen gegaan was.

De avonden zijn ook fijn. Met een kaarsje op tafel voor je tent zitten. Wat breien, lezen, badminton, of wat schermgebruik. Dat laatste is hier vanzelf minimaal, want de wifi is niet je-van-het. Echt niet erg :-).

Er was veel regen en wind voorspeld. We hadden daarom bedacht om naar Roermond te gaan. Maar zoals dat in vakanties kan gaan: het werd zomaar anders :-). We zitten hier namelijk niet heel ver van een Nato Air Base vandaan en er komt af en toe iets behoorlijk indrukwekkends over. Willem wilde ´even´ naar dat vliegveld. Dat ´even´ bleek toch langer te duren, dan verwacht. We moesten er best een stuk voor rijden (in Duitsland). En onderweg kwamen dan die lang beloofde regenbuien. Poeh!!


Bij het vliegveld was niet zoveel te beleven. Misschien wel, als we hadden geweten of en waar er spottersplaatsen waren. Maar we hielden het maar zo. Er was niet heel veel interesse, zeg maar. We vonden de strengbewaakte toegangspoort al spannend genoeg ;-).


We waren intussen ook al niet echt dichter bij Roermond terecht gekomen. Daar naartoe was een flinke rit. En aangezien Jan alleen bij de tent was achter gebleven (we hebben maar 5 zitplaatsen in de auto) en Maaike aan het begin van de middag op de camping zou arriveren, besloten we langzaamaan maar terug te rijden.

Er kregen er een paar dorst (lees: trek in koffie!) en we reden de snelweg af, om ergens iets te drinken te kopen. We stapten uit in Geilenkirchen. Eerst liepen we daar langs een sportwinkel. Hé, daar kunnen we mooi nieuwe shuttles kopen om mee te badmintonnen. Die dingen, die ik bij de Action had gekocht, sloeg je in een paar slagen stuk. Note to me: geen goedkope zooi kopen! We kochten fijne shuttles. Aan de overkant zagen we een winkelverzamelgebouw met een Kaufland en ik bedacht, dat dat ook nog op mijn verlanglijstje stond: winkelen in een Duitse supermarkt. Ik moet zeggen, dat niet iedereen liep te springen, maar toen ze eenmaal binnen waren en ze zich verbaasden over zó´n grote winkel, was het gemopper voorbij. We kochten lekkere dingen en dingen, die in NL niet te koop zijn. Bijvoorbeeld een 5-litertankje zoetzuur om augurken (of iets anders) in op te leggen. Grappig! Ook wat bakproducten natuurlijk. Dan kan Maria lekker hobbyen. Willem keek z´n ogen uit bij de enorme toonbank met vleeswaren. Ja, buitenlandse supermarkten zijn leuk! Gewoon een vakantie-uitstapje.


We kochten een paar bekers koffie-to-go en kregen een berichtje, dat Maaike met een uurtje hoopte te arriveren. Tijd dus om nu echt naar de tent terug te gaan!

Maaike kwam veilig en wel aan. Ook zij had onderweg bar en boos weer gehad. Op de camping was alles nat en grijs. Even wennen! Ook weet je dan even niet zo goed, hoe dat allemaal moet in zo´n kleine ruimte. Bovendien bleek de (oude) slaaptent niet helemaal waterdicht. Wat nu? Willem besloot naar de Gamma te rijden voor een familietent, die daar in de aanbieding is. Dat bleek een goed idee. Toen het weer ´s middags gelukkig toch opklaarde, hebben we met z´n allen de oude tent weggehaald en er de nieuwe neergezet. Overigens had dat nog méér voeten in aarde, dat het opzetten van onze grote De Waard-tent. We hadden namelijk eerst de stokken aan de verkeerde kant in ringen gestoken. Ha, ha. Wat stonden wij daar even flink te klungelen!! Maar eindelijk kregen we het geval goed en werd alles extra goed vastgezet vanwege de behoorlijk stevige wind en alles wat er voor de avond en nacht was voorspeld.


De nieuwe slaaptent is groter. Er zijn vier slaapplaatsen en dat was fijn met een extra slaper. Toen alles stond en opnieuw ingericht was, gingen de kinderen nog even zwemmen. Had ik mooi de tijd om te koken.


We gingen maar wat vroeger naar bed. Het was te bewolkt om sterren te kijken en te koud om lang voor de tent te blijven zitten. Ook niet erg. Het slaapt heerlijk, in de tent!

Vanmorgen was de regen verdwenen en konden we fijn in het zonnetje ontbijten.





Omdat Maaike maar één dag bij ons zou zijn, wilden we graag iets leuks gaan doen. We besloten alsnog naar Roermond te gaan. En nu echt :-).

We konden natuurlijk naar de Designers Outlet gaan, maar daar vinden we niets aan. Wij vinden het niet echt nodig om in de Outlet nog 20 euro voor een onderbroek neer te tellen, omdat die van een bepaald merkje is :-). Ik zal je de grappen besparen, die we daarover met elkaar maakten.

We gingen naar een outlet, die meer onze style is: de kringloopwinkel. Om precies te zijn: kringloopwinkel Het Goed, Roermond. We keken al bij voorbaat onze ogen uit, bij de prachtige entree. Ha fijn! Dit was een échte, mooie kringloopwinkel. Dat zag je meteen.





Heel grappig was, dat er bij de ingang een meneer van de winkel stond en dat Willem (het is en blijft een vrijpostige Rotterdammer ;-)) meteen een praatje met hem aanknoopte. Die man bleek de manager te zijn en hij vond ons enthousiasme over kringloopwinkels in het algemeen en de zijne in het bijzonder zó leuk, dat hij ons een rondleiding achter de schermen aanbood. Eerst shopten we een poosje op ons gemakje in de winkel en daarna kwam de manager ons halen. We gingen eerst naar de kantine en kregen onder het genot van een kopje koffie zijn verhaal over Het Goed in Roermond te horen. Daarna mochten we alles zien: de sorteerafdeling, de apparaten-test-afdeling, de boeken-uitzoekerij, de inname, alles! Echt zo leuk! Het maakte ons uitstapje wel héél speciaal.




Opgetogen over onze belevenis en over onze aankopen, liepen we weer naar buiten.

We wilden nu naar het centrum van Roermond. De navigatie leidde ons er vlotjes heen. We parkeerden vlakbij de Designers Outlet, maar liepen dus precies de andere kant op.

We liepen wat rond in de binnenstad. Willem en ik hebben een tijdje geleden een privé stadswandeling van een gids gekregen en konden nu mooi één en ander weer aan de kinderen doorgeven. De klokken van het Stadhuis bijvoorbeeld.






En Maria, die óók al eens eerder in Roermond geweest was, wist nóg een leuke outlet: de Prijzenmepper (als ik het goed onthouden heb). Dat is een outlet van Kruidvat-producten. Leuk was dat! We hadden nog best wat dingen, die we prima konden gebruiken. En eindelijk heb ik ook een tas voor mezelf gekocht. Dat wilde ik al zó lang. Nu liep ik zomaar tegen een tas aan, die mooi en praktisch, van echt leer, én voor de halve prijs was. Fijn!

De mannen hadden niet zoveel interesse in de outlet. Willem liep met de jongens naar de synagoge en ze keken maar eens hier-en-daar. Jan had intussen een interessant gesprek:


We hadden een echt leuk uitstapje.

Terug op de camping ging Maaike zich klaarmaken voor de terugrit. Jan zou meerijden, want we komen anders morgen één zitplaats tekort voor de terugreis. Maar toen puntje bij paaltje kwam, wilde neefje Henk eigenlijk naar huis. Hij was nog nooit eerder zo ver van huis geweest zonder zijn ouders en het was nu mooi genoeg geweest. Prima! Knap van hem, dat het zo goed gegaan was. En ook leuk, dat hij alvast vertelde, dat hij volgend jaar echt wéér mee wilde :-). 

Maaike en Henk werden uitgezwaaid. En nu zijn we nog met z´n vijven over. We zitten aan de koffie met vlaai. Dat moet natuurlijk wel, als je in Limburg bent! Wat een straf :-). Nog één nachtje. Dan zit het er alweer op. Voorlopig hebben we prachtige kampeerervaringen. Het smaakt naar méér, hoor.