vrijdag 16 februari 2018

Handwerken

Nu ik weer workshops "Bak je eigen brood" geef, zijn de weken goed volgepland. Maar dat is niet erg. Op de één of andere manier werk ik stukken efficiënter, als mijn agenda vol staat. Zo is zowel mijn was, als mijn strijk keurig bij, ons huis opgeruimd en marcheert het allemaal lekker. Iets wat me in minder volle weken niet altijd lukt!

Wel let ik er streng op, dat ik aan mijn ontspanning kom. Die is niet eens zozeer nodig vanwege de drukke werkzaamheden, maar meer vanwege de spanningen rond de ziekte van Maria. En dus creëer ik elke dag rustmomenten. In de ochtend vind ik de rust in ons nog stille huis. Elke ochtend sta ik om 5 uur op. Dan vind ik het fijn om wat te mediteren, bijbelstudie te doen, of een preek te beluisteren. En 's avonds, na de koffie, als er huiswerk overhoord is, dan pak ik mijn handwerk.
De poncho, die ik voor Maria aan het maken was, wordt inmiddels fijn door haar gedragen. Hij is warm, praktisch en de kleur staat haar goed. Echt om blij van te worden.




Inmiddels heb ik een nieuw handwerkje opgezet. Ik probeer sokken te breien van teen tot boord (toe-up). Precies andersom dan zoals ik het geleerd heb. Ik moet zeggen, dat ik een poos heb zitten klungelen, voordat ik door had, hoe ik die teen moest maken. Daar kwam bij, dat ik even erg moest wennen aan breien op naaldjes 2 1/2. Dat is even wat anders, dat die poken (dikte 5), waarmee ik de poncho breide. Dat was grote stappen, gauw thuis. Maar nu is het friemelen. Toch is het me na tig keer beginnen, uithalen, opnieuw beginnen gelukt. En nu ik het weet, is het simpel :-). Ha, ha, zoals altijd, natuurlijk. Nu nog zien, of straks de hiel me gaat lukken.


We hebben deze week weer flink aan de shop gewerkt. Sowieso moet m'n sjoppie steeds netjes opgeruimd zijn, als er een workshop is. We hebben niet zo heel veel ruimte en dus kan ik ook niet veel voorraad houden. Elke week rijd ik daarom naar molen De Driekleur in Rotterdam voor meel, bloem en aanverwante zaken. En steeds weer ben ik blij, dat m'n auto het gewicht houdt, van wat we allemaal vervoeren.


Inpakken doen we zo'n beetje met z'n allen. Jan pakt op zaterdag vooral meel en zaden in. Tussendoor pakken Maaike, Maria en ik kruiden enzo in. Zo lukt het om de voorraad netjes op peil te houden.





Als ik een workshop heb, ben ik de dag ervòòr druk met bakken. Ik wil de deelnemers van alles laten zien, proeven en meegeven. Daar ben ik dan toch wel een hele middag en halve avond zoet mee.


Intussen was het ook Valentijnsdag. Willem en ik doen daar niet aan. Maar de kinderen krijgen weleens post, bloemen of wat dan ook. Deze keer lag er een kaart in de bus voor de hele familie. Ik vond dat zó leuk! Want ik had al hier en daar gelezen, dat je je post kon verzenden met een afdruk van je lippen, in plaats van met een postzegel. Veel aandacht had ik daar niet aan geschonken, want ik dacht dat dat nepnieuws was. Maar nix hoor. Wij kregen een leuke Valentijnskaart, mét kus :-).


Maaike was die dag een beetje zenuwachtig. Haar Jaap had gezegd, dat ze die dag vrij moest houden en had allerlei andere stiekeme ballonnetjes opgelaten. En nee, ze moest er vooral niet teveel van verwachten, want het was verder maar gewoon iets kleins.
Ja, ja.....

Daar stond meneer op de stoep! Alle stiekeme ballonetjes werden in Maaikes kamer losgelaten!! En daar stonden dan maar liefst 100 rozen op haar te wachten!!! En daarnaast nog een heerlijk Rituals pakket...


De kaart, die wij ontvingen, was om ons een hart onder de riem te steken. Dat kunnen we goed gebruiken. We zijn druk met en maken ons druk over Maria's gezondheid. Daar hoorde ook weer een ritje naar het ziekenhuis bij. Als het meezit, doen we er drie kwartier over om van huis tot op de polikliniek te komen. Maar het zit ook regelmatig tegen. Dan is bijvoorbeeld de parkeergarage vol en ben je een kwartier bezig om je auto ergens te stallen. Of er is file. Deze week hadden we file op de terugweg. Niet zo verwonderlijk, want we reden in de avondspits naar huis. Toch was het niet zo erg, om zo vanuit de lekker warme auto de avond te zien vallen.


Ook vandaag genoten we van het mooie weer. Vanmiddag vlogen van één kast de bijen. Genieten!!


Bij de twee andere kasten was geen teken van leven te bespeuren. Ik was bang, dat die volken de winter niet overleefd hadden. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en gluurde bij één stille kast onder het deksel. Warempel! Een mooi nestje levende bijen. Snel deed ik het deksel er weer op. Sssst. Niet storen. De kasten waar niets te beleven was, stonden niet in de zon. Dat zal de verklaring zijn.

Overigens was het niet enkel genieten met die bijen! Willem had nèt z'n auto gewassen en de meiden hadden hem uitgezogen. En wat denk je? Maaike ging even later nog de kofferbak uitzuigen en zag allemaal vlekjes op de auto. Ik wist wel wat dat was: bijenpoep!! Bijen zijn heel propere beestjes. Die poepen niet in hun nest. Ze houden gewoon de hele winter hun poep op. Als ze dan op een mooie dag weer voor het eerst gaan vliegen, houden ze hun zogenaamde reinigingsvlucht. Het gevolg: overal poep. Mag ik nog van geluk spreken, dat ik geen was had buiten hangen ;-).


Zo. En nu naar bed. Morgen hoopt Hans zijn 20ste verjaardag te vieren en heb ik het druk met taarten bakken enzo.

maandag 12 februari 2018

Wat moet, dat moet, met of zonder moed

Mijn leventje is op het moment niet echt gemakkelijk. Een ziek kind vreet tijd en energie, geeft veel zorgen, bezorgt je hoofdpijn en beneemt je soms de moed. Maar goed. Wat moet, dat moet, of je nu wel of geen moed hebt. Dus ging ik vandaag maar zónder moed (en zonder zin) aan de slag.

Om half 8 zou de CV-onderhoudsmonteur op de stoep staan. Onze CV-ketel hangt in een kast, die wij de CV-ketel-kast noemen. Het is een ruime kast en hij heeft vele functies. Behalve dat de ketel er hangt, staat er een hoge kast op wieltjes in, waarin kleding, ondergoed, pyjama's etc van Willem en mij ligt. Er hangt ook een kledingroede in, waaraan wat hangkleding van mij hangt. En daarachter is dan nog ruimte voor een stapel dozen, waarin allerlei herinneringen liggen opgeslagen. O ja, ik heb er ook nog mijn wolvoorraad liggen en er ligt een driepersoonstentje. In een hoek staan drie vlaggen en bovenop de kledingroede staat, leunend tegen de muur, de familiewieg. Echt fijn, zo'n kast, waar zoveel in past. Behalve dus als de CV-monteur komt en je er alles uit moet halen :-(.

De beste man was allang vertrokken, toen ik nog moed aan het verzamelen was voor mijn maandagse huishouden. Toen ik die moed nergens kon vinden, ben ik maar zonder moed aan de slag gegaan. Nu die CV-ketel-kast leeg was, vond ik, dat ik die nu ein-de-lijk meteen maar moest stofzuigen en opruimen.



Het bleek een goed plan. Ik kwam enorm veel kleding tegen, die ik al meer dan twee jaar niet gedragen heb. Dat kon allemaal weg. Daarna ging ik, samen met Maria, door mijn wolletjesvoorraad. Daar kon ook een deel van weg.



Ik kreeg er bijna plezier in, ware het niet, dat ik me realiseerde waarom ik dit soort klussen (te) lang uitstel:
1) je bent er een hele ochtend mee bezig, maar het is werk, wat niemand ziet (een taart bakken wordt méér gewaardeerd, zeg maar ;-))
2) je vindt op zulke plaatsen altijd emo-spul en daar moet je op dat moment maar tegen komen. Zo stond ik toch heus even met een rozenvestje in mijn handen en "hoorde" mijn vader zeggen, dat het me zo goed stond. Ook deed ik het herinneringendoosje open van Theo, ons jongste kindje, die maar een paar uurtjes heeft geleefd. Ik zag er het spaanplaten doosje in liggen met het voetafdrukje, wat ze in het ziekenhuis maakten en wat ik op mijn nachtkastje kreeg, toen ik heel ziek en ellendig op de intensive care lag. Ach...


De kast is toch klaar nu. Er is weer overzicht. Alle herinneringendozen liggen weer ver weg opgestapeld. Voor als ik ooit moed genoeg heb om daar eens doorheen te gaan. Nu nog niet.


Ik ben tegen vieren met Maria de pakketjes naar de post gaan brengen. We gingen meteen even langs de groentenboer op de markt. Willem en ik gaan 7 dagen sapvasten (morgen beginnen) en ik had daarvoor fruit en groenten nodig. De groentenboer had niet heel veel, maar toch een prima portie. Bijna vergat ik citroenen, maar Maria dacht er net op tijd aan. Ik maak sinds 1 februari weer elke dag een liter Kefir. Nu eens geen melkkefir, maar waterkefir. En daar heb ik graag citroen in.

We liepen nog snel even door de Lidl voor kwark. Ik nam ook een bak vanilleijs mee. Dat was om samen met een restje zondagse amandelgriesmeelpudding een lekker toetje van te maken.

Ik kookte, zoals bijna altijd op maandag, aardappels, groenten en vlees. Bloemkool schafte vandaag de pot. Met witte saus (waar ik voor het lekker een theelepel kruidenboterkruiden door roerde). We zaten maar met z'n zessen aan tafel. Koos is op bivak, Maaike was op haar werk en Willem kwam later thuis. Ik moet er aan wennen, om kleinere hoeveelheden te koken. De aardappels tel ik tegenwoordig maar, anders houd ik steeds zoveel over. Op zich niet erg, want we hebben regelmatig een kliekjesdag. Opgebakken aardappels vindt hier niemand een bezwaar ;-).

Ik heb mijn laptop nog niet terug, maar kreeg vandaag bericht, dat hij naar de fabrikant gestuurd was. Wat zal ik blij zijn, als ik weer gewoon m'n eigen apparaatje heb! De leverancier nam er trouwens vast een voorschotje op, dat hij niet meer gemaakt zou kunnen worden. Ik heb een best boze mail gestuurd, waarin ik duidelijk heb uitgelegd, dat ik de laptop na de reparatie kapot heb terug gekregen. Het kwartje lijkt nu gevallen. Ze hebben voorgesteld om de eventuele kosten van de reparatie van de accu voor hun rekening te nemen. Alleen niet, als die kosten de waarde van de computer te boven gaan. In dat geval krijg ik een kortingsbon ter waarde van het reparatiebedrag wat ik heb betaald voor het nieuwe toetsenbord. Afwachten nu maar.

Zaterdagmiddag zijn we er met z'n vieren even tussenuit gegaan. Het was zulk prachtig, stralend, weer, dat Willem vroeg: "Wie gaat er mee naar Scheveningen?" Eerst dacht ik, dat ik 100 redenen had om niet mee te gaan. Maar later dacht ik: "Werk blijft er altijd! Ga toch lekker even er tussenuit!" En zo geschiedde. Maria en Henk gingen ook mee. Het was een beetje jammer, dat het aan de kust helemaal bewolkt was. Maar toch hebben we wel genoten en in elk geval een heel frisse neus gehaald op het strand in de ijzige wind :-).


We reden nog even langs de haven, langs de visafslag.


En oude tijden herleefden, toen Willem met Henk een bakje kibbeling ging kopen bij het Vispaleis.



Waar is de tijd gebleven, dat we hier regelmatig kwamen?! De auto volgeladen met kleine kinderen. We hadden zo'n ingebouwd achterbankje en konden zodoende met 6 kinderen in de auto op stap. En op zaterdagmiddag naar Scheveningen was één van onze lievelingsuitjes. Het is best wel even rijden, maar dat was nooit een probleem. Gewoon de zee zien, horen, ruiken. En altijd langs het Vispaleis, wat in die tijd nog een eenvoudig keetje aan een verder lege kade was. Nu is die kade volgebouwd met allerhande restaurants. En het keetje heeft plaatsgemaakt voor iets moderners. We reden altijd een auto van de zaak en de benzine kwam dus niet uit de huishoudportemonnee. Het enige wat we uitgaven was iets aan patat en vis. Drinken namen we van thuis mee. Een pot mayonaise behoorde ook tot de standaarduitrusting. En niet te vergeten: natte washanden in een bakje. We hadden nooit veel te makken, maar dat maakt vindingrijk, nietwaar? Geen 50 cent voor een klodder mayonaise, maar voor dat geld een hele pot meenemen :-). En snoetenpoetsers, billendoekjes en weet-ik-al-wat-niet- meer heb ik nooit gekocht. Natte washanden kosten niets en volstaan prima. Althans, ik heb er toch 10 kinderen mee schoon gepoetst :-))

woensdag 7 februari 2018

Gejammer en gejubel ;-)

Wat was ik blij, toen vrijdagmiddag mijn laptop arriveerde! Keurig gerepareerd. Ik dacht, dat ik weer jaren vooruit zou kunnen. Maar ach, dat bleek slechts enkele uren te zijn :-(. De accu laadt niet meer op en ook is het icoontje van de accu van mijn scherm verdwenen. Dit is echt zó balen! Natuurlijk is het een gevolg van de reparatie. Dus ga ik ervan uit, dat het kosteloos gerepareerd wordt. Maar de laptop moest er wel weer voor terug naar Coolblue. Ik moet er niet aan denken, dat ik hem weer drie weken kwijt ben :-(.
Willem mopperde. Ik had een nieuwe moeten kopen, vond hij. Maar ja, daar heb ik nu niets aan. Ik heb een dure reparatie uit laten voeren en ga nu niet alsnog een nieuw ding kopen. Ik moet maar geduld hebben en me zo lang behelpen met dan hier, dan daar een computer, waar ik even achter kan werken.

Gelukkig zijn er ook leuke dingen :-). Ha, ha, het zou wat zijn, als mijn leven alleen bestond uit computerellende. Vanmorgen was er de eerste workshop ¨Bak je eigen brood¨ van 2018. Ook al heb ik die workshop al heel, heel vaak gegeven, het was nu toch weer even nieuw voor me. Na het overlijden van mijn ouders ben ik er bijna twee jaar uit geweest. De voorbereidingen gingen bepaald niet op de automatische piloot. Ik moest er echt bij nadenken. Maar de workshop zelf, ging weer als van ouds. Zo heerlijk, om met zoveel enthousiaste mensen aan één tafel te zitten en ze te leren, hoe eenvoudig het is, om je eigen brood te bakken.




Als iedereen dan weg is, ben ik best even moe, maar ook heel voldaan. Daar heb je de inspanning graag voor over.

Intussen gaat hier alles zo z´n gangetje. Er wordt gewerkt en ontspannen. De poncho met kol voor Maria is al bijna af. Leuk. Kan ze er nog plezier aan hebben, deze winter. Ik denk al na over een volgend handwerkje. Voor mijn verjaardag kreeg ik een boek over sokken breien vanaf de teen. Precies andersom dan zoals ik het heb geleerd. Misschien koop ik wel een gezellig sokkenwolletje en ga ik eens kijken hoe dat andersom sokken breien bevalt.



Ik consuminderde door te ´doen met wat er is´ en maakte maandagochtend even snel iets lekkers voor bij de koffie: ik smolt een stuk chocoladeletter (die ik na Sint altijd met 50% korting koop), doopte er lange vingers in en dipte die daarna in de kokos. Bleek erg mjammie.



Ik maakte tot twee keer toe een ovenschotel met als basis rode aardappel, die ik voor drie keer niets van de groentenman meekreeg. Zó lekker: aardappels schoon boenen en in stukjes op de diepe bakplaat van de oven. Erbij wat er in huis is. Hier was dat: gevierendeelde champignons, rode ui, wortel. Olijfolie en Keltisch zeezout erover en roosteren maar.



Ik kreeg ook spinazie van de groentenboer en daar maakte ik een stamppotje van. Ik deed er gebakken tomaat doorheen en ook kaas. Heerlijk! Jammergenoeg vond slechts de helft van het gezin het lekker. De andere helft blieft geen spinazie. Hoe ik ook mijn best doe dat te verpakken in een stamppot of in pasta of wat dan ook. Nu ga ik het maar niet meer proberen. Spinazie op tafel is prima, maar dan moet ik er maar iets anders bij zetten. Ik kan het niet maken om de hongerige mannen iets voor te zetten, wat niet gegeten wordt, toch?




Van een lieve bloglezeres kreeg ik een schortje, gemaakt van een badlaken uit de jaren 80. Echt héél retro dus. Het briefje wat erbij zat was zo mogelijk nog liever! En het schortje heb ik voor gedaan en bij wijze van spreken nauwelijks meer af gedaan. Het zit zó lekker. Ik heb het vanmorgen bij de workshop ook om gehad :-).



Maria maakt nog steeds legpuzzels, maar ik heb haar zowaar ook aan het haken gekregen! Hè eindelijk! Er is hier niemand in huis, die handwerkt. Bijna onmogelijk met een altijd handwerkende moeder, zou je zeggen!




Tenslotte nog maar eens een fotootje van de zwerfkat, die hier aardig kat-aan-huis is, maar toch nooit eens gezellig bij je op schoot, of op de bank komt zitten. Hij blijft echt altijd op z´n hoede. Maar ach. Het beestje hoort er gewoon bij en mag zijn wie hij is :-)




vrijdag 2 februari 2018

Laptoploos en workshops "Bak je eigen brood"

Ik ben al 3 weken laptoploos en dat is behoorlijk irritant! Het verklaart ook de radiostilte op mijn blog. Als ik wil bloggen, moet dat op Willem z'n computer. En dat gaat dus alleen overdag, als hij er zelf niet achter zit. Bovendien wordt die computer ook nog eens regelmatig gebruikt door Maaike, Jan en Henk. Je snapt het al: ik bungel gewoon ergens onderaan :-).

Maar vanmorgen kwam er een goed bericht binnen: mijn laptop wordt vandaag, gerepareerd en wel, weer bezorgd! Ik kijk er helemaal naar uit. De reparatie was best prijzig. Er moest een nieuw toetsenbord ingezet worden. Maar de laptop (een chromebook van Samsung) is verder nog helemaal goed. Dus prima. Wie weet gaat hij wel nóg eens 5 jaar mee :-).

Wat ik zojuist wel even op Willem z'n computer heb gedaan: de agenda voor de workshops "Bak je eigen brood" aangevuld. Een week of 2 geleden zette ik er al 5 workshops in, maar die 50 plaatsjes waren binnen een halve dag volgeboekt. Ik moest veel mensen teleurstellen en beloofde zo snel mogelijk nog wat workshops in te plannen. Met enige vertraging staan die nieuwe datums nu in de agenda. Er is plaats voor nog eens 40 mensen. Wie graag een plaatsje wil bemachtigen, doet er goed aan om zo snel mogelijk in te schrijven.

Dat gaat hier: http://www.supersaas.nl/schedule/eenvoudigleven/Broodbakken

DV volgende week gaat de eerste workshop weer van start. Ik kijk ernaar uit om weer veel mensen te leren hoe heerlijk (en hoe gemakkelijk) het is, om je eigen brood te bakken! Aan de andere kant vind ik het ook wel weer spannend: allemaal nieuwe mensen ontmoeten. Mensen die mij meestal volslagen onbekend zijn, maar die op hun beurt van alles van mij weten (soms na al bijna 10 jaar blog meelezen!).

Maar goed. We gaan er weer voor. Wees welkom! Ik zou best eens een kijkje willen nemen in al die keukens van mensen die de afgelopen jaren bij mij hebben leren brood bakken :-).



zaterdag 27 januari 2018

Uit en weer thuis!


Woensdag en donderdag zijn Willem en ik er even tussenuit geweest. De kinderen hadden ons voor onze verjaardagen een hotelbon gegeven en ook nog eens 100 euro zakgeld.

Willem moest voor zijn werk naar Keulen en dat leek ons een mooie gelegenheid om de bon te verzilveren. Keulen wilden we allebei al langer graag eens bezoeken.

Uiteindelijk werd de afspraak van Willem z'n werk verplaatst naar ergens in februari, maar we besloten ons geplande uitstapje toch door te laten gaan. Het hotel was al geboekt en bovendien was ik heel erg aan een beetje ontspanning toe. Door de ziekte van Maria ben ik erg aan huis gebonden en leven we al langere tijd onder spanning. Goed plan dus, om even op te laden.

Thuis was alles geregeld. Maaike was die twee dagen bij Maria en Trijnie zou met Maria naar het ziekenhuis gaan voor de tweewekelijkse afspraak met de psycholoog. Ik gaf nog een flinke zwengel aan de was en bakte voor enkele dagen brood en daar gingen we!

We zaten woensdag al voor achten in de auto. We hadden een voorspoedige reis met alleen op het laatst een stukje file. Ook was het even zoeken waar we in Keulen zouden parkeren. Er was een parkeergarage vlakbij de Dom.
De Keulse Dom

Dat kwam mooi uit, want we wilden de Domtoren beklimmen. Dik 500 treden, lazen we op het informatiebord en dan zouden we op bijna 100 meter komen. Dat moest wel lukken :-).



We liepen heeeeel lang rondjes op de wenteltrap. Het was een 'comfortabele' trap, met allemaal treden van dezelfde grootte en het liep als een trein. Af en toe moesten we even wachten, als er mensen passeerden die van boven kwamen.

Op een gegeven moment kwamen we op de klokkenzolder. Laat het nu net bíjna 12 uur zijn. We wachtten een paar minuten en daar begonnen de klokken te beieren. Indrukwekkend!






We klommen verder en verder, totdat de wenteltrap stopte. We waren op een zolder met de opengewerkte toren boven ons en het woei behoorlijk. Brr.

Het was prachtig om omhoog te kijken:




In het midden was een ijzeren trap om verder naar boven te gaan. Willem bleef eerst achter en helemaal alleen liep ik die trap op. Verder en verder naar boven. Af en toe keek ik naar beneden, naar Willem, die steeds kleiner werd. En de wind woei om mijn oren. Ineens vond ik het niet leuk meer. Ik kreeg last van hoogtevrees! Maar even later kwam Willem ook de trap op en samen liepen we verder omhoog. De hoogtevrees was weg. Gelukkig maar, want boven kwam het allermooiste! Een prachtig uitzicht over de stad!


uitzicht op het Zevengebergte. (Tellen maar).



Toen we uitgekeken waren, daalden we de trappen weer af. Zo. Wij hadden onze eerste portie beweging deze dag vast gehad :-).

We dwaalden wat door de stad. Verbaasden ons over de vele bedelaars, die er op straat zaten. Op ons gemakje liepen we richting de Altstad, waar we het chocolademuseum wilden bezoeken.

Onderweg liepen we hier en daar een winkel in. In een toeristenwinkeltje was een hele wand gevuld met Kölnisch Wasser, oftewel Eau de Cologne. Dat kon niet missen, natuurlijk :-)


Ook de Lushwinkel moest ik beslist even inlopen. Oh, wat een geuren en kleuren! Alsof ik in een snoepwinkel rondliep!




Willem vond de Lego-winkel net zo leuk, als ik de zeepwinkel. Dus ook de Lego-winkel in. Ik geloof niet, dat we dat in Holland hebben, een winkel met alleen maar Lego. Ik ben er tenminste nooit één tegengekomen.


Al met al duurde het wel even voordat we bij het Chocolademuseum kwamen. Maar daar waren we dan toch. 

We schrokken een beetje van de entree-prijs. Maar ja, we zijn wat dat aangaat niet zoveel gewend. Het zal wel normaal zijn. En we waren tenslotte rijk, met 100 euro zakgeld, waar we nog niets van uitgegeven hadden, behalve een kop koffie bij een benzinestation ;-).
Het leuke van samen een museum bezoeken is, dat je er alle tijd voor kunt nemen. Er staat geen kind aan je mouw te trekken, omdat hij/zij verder wil of zo.
We namen dus een foldertje bij de ingang mee en liepen braaf de hele route, om niets te missen.

Er was een kas waarin het klimaat van het tropisch regenwoud te ervaren was en daar bloeiden de prachtigste planten. Dwergananassen, allerlei orchideeën, allerlei Anthuriums, er stonden palmbomen en na goed zoeken en kijken, vonden we dan ook een cacaoboompje. Maar dat viel eigenlijk nauwelijks op.



Het leukste deel van het museum vonden we het deel waar echt chocolaatjes werden geproduceerd. Een klein fabriekje dus! Je zag het hele proces van cacaobonen branden tot het inpakken van de chocolaatjes. 




We hadden een luikje ontdekt met een lichtje erbij. Als het lichtje op groen stond, kon je op de knop drukken en dan gooide de robot een chocolaatje door het luikje. Proeven = Kwaliteitscontrole. Het ging echter heel langzaam en het is, dat het niet heel druk was, dat we allebei konden wachten op een chocolaatje. Want natuurlijk wilden we heel graag proeven! Er stond bij de entree trouwens ook aangegeven, dat je mocht proeven en daar waren we best benieuwd naar. Nou, dat proeven bleek verre van ''unbegrenzt'' te zijn :-). Behalve dat luikje waar je, als je geluk had, een chocolaatje kon proeven, bleek er een drie meter hoge chocoladefontein te zijn. Die was echter ruimschoots afgezet, zodat je vooral niet dichtbij kon komen. Een aardig chinees vrouwtje stond glimlachend in de houding. En als je aangaf, dat je wilde proeven, doopte ze heel sumier een wafeltje in de fontein en kwam dat bij je brengen, alsof ze iets van goud in haar handen had. Ha, ha, ha. Maar mooi was het allemaal wel!


chocoladefontein van 3 meter hoog

Ook het uitzicht vanuit het museum was schitterend!


We bewonderden chocoladefiguren (je zag ook hoe die gemaakt werden). Liepen langs eindeloze vitrines met oude chocoladeverpakkingen en blikken en dozen en chocolademelkkannen en en en.


Willem wilde me wel even op de foto hebben achter de kassa van een oud snoepwinkeltje. Dat leek hem wel wat voor mij :-).


We kwamen ook nog iets voor hèm tegen. In het restaurantje, in het museum, waar ik enorm veel zin had in een beker chocolademelk (hoe kan het ook anders), maar Willem de Farizeeër meer bij hem vond passen :-)




Het restaurantje was ons eindpunt in het museum. Tijd om op ons gemakje terug te lopen, naar de auto. Direct uit het museum word je dan eerst nog soort van overvallen door riksja-rijders, die alle trucen uit de kast trekken om toeristen in d'r riksja te krijgen. Maar nee, we wilden lopen. Willem begon nog een soort van expres dom gesprek. Vroeg aan zo'n man, of hij wist waar Rotterdam lag. Dat hij daar naar toe wilde. Maar nee, die man kon ons alleen naar de ''Bahnhof'" brengen. "Oh...niet naar Rotterdam?" " Nein." "Nou, laat dan maar. Dan gaan we wel lopen." 



Ik wilde nog een tas kopen. Die ik nu heb, is niet zo handig, want heeft maar 1 vak. En daardoor ben ik steeds van alles kwijt. Willem vond een mooie tas voor me. Mooi prijsje ook :-). Ging best van het zakgeld, toch?


We vonden de auto terug. Hadden nog even een dingetje, want in Duitsland is het hopeloos met de pinautomaten. Die hebben ze domweg niet. In elk geval niet op de plekken, waar wij Nederlanders ze verwachten. Zo hadden we de entree voor de Domtoren ook kontant moeten betalen en nu stonden voor de parkeerautomaat: alleen kontant te betalen. Ik had daar weliswaar op gerekend, maar had te weinig kleingeld/kleine coupures en een briefje van 50 euro kon het apparaat niet aan. Dus naar de Kasse om te wechseln. Uiteindelijk kwam het goed en konden we wegrijden. En opwarmen! Want we hadden het best koud gekregen. We besloten om zachtjesaan richting Venlo te rijden, waar we een nachtje bij van der Valk geboekt hadden. Maar eerst wilde ik vòòr de grens in Duitsland boodschappen doen. Altijd leuk, een supermarkt in het buitenland. Natuurlijk hebben we ons vergaapt aan de schappen met worst en de schappen met bakspullen. Wat een heerlijk assortiment! Ik nam het één en ander mee voor het thuisfront.


Het was intussen al half 7 en we kregen trek. In de supermarkt was een soort klein Chinees restaurantje en we besloten daar een hapje te eten. We hebben ons zeer verbaasd. Voor 12 euro hadden we in no time allebei een bord vol eten voor onze neus! Willem had gebakken eend met rijst en ik had gebakken nasi met groenten. Heel simpel, goed warm en precies goed. (Alleen had ik niet gedacht aan de VeTsin, waar ik niet tegen kan en waardoor ik 's avonds enorme hoofdpijn kreeg tot de volgende ochtend toe!)

Om een uur of 8 kwamen we op onze kamer aan. We waren best gaar, maar er hoefde dan ook niets meer. Op de kamer was er koffie en thee. Weliswaar oploskoffie, maar toch wel lekker. En Trijnie had het niet kunnen laten en had vorige week nog een verrassingsdoosje kado gedaan voor deze avond in het hotel. Een pakje lekkere zoutjes, chocolade, een mini-flesje champagne. Ach, zo lief :-).
Willem had bij de Chinees vandaan nog een doosje Sushi meegenomen. Dat was ter plekke vers klaargemaakt. Hij mocht het hele doosje leegeten, want ik hou er niet van. Ik hield het op een warm bad mét de bruisbal, die Trijnie ook in het doosje had gestopt. Daarna hebben we wat gelezen en zijn al snel gaan slapen. Tot mijn verrassing was er in dit hotel een tweepersoonsbed. Eerdere keren waren het altijd twee losse bedden tegen elkaar. Dit was toch wat meer als thuis, lekker knus :-).

We hadden geen wekker gezet en het was ook al een uur of half 8 voordat we wakker werden. Tijd om nog wat met elkaar te praten. Op ons gemakje aankleden en naar beneden, naar het ontbijtbuffet. Dat is voor mij toch altijd de ultieme verwennerij van zo'n overnachting. Een broodje, een yoghurtje met van alles erin, bakkie koffie erbij. Mmm.

Na het ontbijt hebben we nog even van de stilte op onze kamer genoten. Ik had mijn breiwerk meegenomen. Daar had ik nu fijn tijd voor.

Maar het werd toch tijd om te gaan uitchecken. We hadden namelijk nog een leuk middagprogramma voor de boeg. Een lieve lezeres had ons een stadswandeling door Roermond aangeboden. Zij is daar VVV-gids en wilde ons privé een rondleiding geven. Hoe leuk is dat!

We stelden de tom-tom in op 'rijkswegen vermijden' en reden via een mooie route naar Roermond. Onderweg stopten we nog bij een boerderijwinkel, waar ik een presentje voor onze gids wilde kopen. En natuurlijk meteen lekker rondsnuffelen tussen al die leuke producten. Ik heb er zeker ook wel weer inspiratie opgedaan voor de webshop.

In Roermond vonden we onze gids, zoals afgesproken, om half 2 voor het stadhuis. We hebben enorm genoten van de wandeling door Roermand. Onze gids wist zóveel te vertellen! Ongelofelijk! En ze wees ons op allerlei bijzonderheden, waar we anders zó aan voorbij gelopen zouden zijn.


De poorten die vroeger gebruikt werden
om met paard en wagen door naar de binnenplaats te gaan

De lagen leisteen tussen de 'gewone' stenen,
wat je in veel oude panden terug ziet.

Het bisschoppelijk palei

De oude gevangenis (Het Arrest), wat nu een prachtig verbouwd
van der Valk hotel is.
Slapen in het cellencomplex!
Best bijzonder (ook het prijskaartje ;-))

We kregen een rondleiding door
de synagoge.
Hier de deur met de wet erboven.

De beroemde architect Cuypers,
uitkijkend op de toren van kerk,
die hij het huidige aanzien gaf




Het huis met de trappen.
Een enorm huis, wat vele functies heeft
gehad. O.a. weeshuis
(dramaverhaal)

Het oudste huis van de stad.
Ik geloof uit 1520!!
Heeft twee stadsbranden 'overleefd'.
Is onbruikbaar vanwege de lage
verdiepingen

Opkijkend naar zeer bijzondere oude
Engelse tegeltjes in een oude gevel

Lopen, kijken, lopen, luisteren.
Super leuke en unieke ervaring!

Na de wandeling waren we behoorlijk verkleumd en we dronken met z'n drieën iets om weer warm te worden.

Daarna besloten we om nog even naar de merken-outlet te gaan. Daar hadden we al verschillende mensen over gehoord. En aangezien ik toch nog een tas nodig had...
Maar nee. Zoiets is aan ons niet besteed. Ook in de outlet, was het in mijn oog allemaal zóóóó onmogelijk chic en duur. Ik werd er een beetje niet goed van en al heel snel besloten we om onze auto maar eens op te gaan zoeken.













Het liep tegen het einde van de middag. We wilden zo langzamerhand op huis aan gaan. Maar het is niet slim om op zo'n tijdstip aan een lange rit te beginnen. Zeker rond Eindhoven heb je dan flink file. Dus bedachten we om eerst nog maar een hapje te eten. We reden juist langs een La Place en dus schoven we daar naar binnen.

Na het eten reden we in één ruk, zonder oponthoud, naar huis en zaten om 8 uur aan de koffie. Vol verhalen en vol herinneringen. Het was zo fijn om even op te laden. Des te fijner is het dan ook weer om thuis te zijn, om de volgende morgen aan een simpele roggeboterham te zitten. Oost West, thuis 't best.