Blij met nieuwe voorraad!

De dag begon vanmorgen heerlijk kalm en rustig. Ik stond om 5.12 uur naast m´n bed en ben op m´n gemakje aan de was gaan werken. Ik had een kleine achterstand en die wilde ik graag wegwerken. Ik heb geen hekel aan de was doen. Sterker: ook na 33 jaar lang wagonladingen was te hebben weggewerkt, vind ik het altijd nog leuk om te doen. Als er zich keurige stapeltjes vormen, ordenen zich vanzelf mijn gedachten. Toen ik dus om half 8 alle was in de kasten had liggen, was ik tevreden en voelde ik me rustig en kalm.

Buiten was het ook rustig. Er hing een lichte mist en ook dat maakte alles kalm en overzichtelijk.

Ik dekte de ontbijttafel en even later was iedereen uit bed voor het ontbijt. Het leek wel zondagmorgen, zo laat aan de ontbijttafel! Maar ja, de jongens hoeven nu natuurlijk niet eerst een uur of langer te fietsen voordat ze op school zijn. Na het ontbijt liepen Jan en Henk allebei naar hun eigen schoolplekje en gingen aan de slag. Hoe moeizaam het schoolwerk gisteren bij Henk verliep, zo fluitend ging het nu. Fijn!!

Maaike was vandaag weer naar haar werk. Maria hielp mij. Eerst maar weer het huis aan kant. En na de koffie reden we naar postnl om de pakketten af te geven, die we gisterenavond ingepakt hadden. We brachten er 20 weg en wilden proberen om vòòr de lunch wéér 20 pakketten samengesteld te hebben. Dat lukte, ondanks dat we steeds tussendoor van alles moesten inpakken. Bovendien moesten we elke pakbon van tevoren controleren op producten, die ik niet meer op voorraad had. Die bonnen legden we opzij, voor de volgende ronde, als m´n voorraden aangevuld zouden zijn.

Na de lunch pakten we alles in dozen en gingen opnieuw met 20 pakketten op stap naar de post. Intussen had de molenaar geappt, dat we naar de molen konden komen, omdat er gelukkig het één en ander klaarstond. Wat was ik blij! Nieuwe voorraad!

Bij de molen werd m´n caddy helemaal volgeladen. Maar dat was nog maar de helft van mijn bestelling! We zetten er dus de sokken in en reden snel terug naar Bles. Daar werd de caddy meteen gelost en direct stapten Maria en ik weer in voor een tweede rit naar de molen. En passant reden we ook nog even langs de papiergroothandel voor weer nieuwe dozen. Precies volgens planning kwamen we even over vijven bij de molen. Daar werd m´n caddy voor de tweede keer helemaal volgeladen. Intussen had ik contact met het thuisfront. Het plan was, dat Maaike vast zou beginnen met eten koken. Maar Maaike had al afgesproken om bij haar vriend thuis te gaan eten. En ik voorzag al wel, dat als ik na zessen thuis zou komen, ik niet veel puf zou hebben om nog weer helemaal te gaan koken voor 8 man. Dan zouden we zó laat aan tafel gaan. We schakelden over op plan B. We zouden gewoon soep met brood eten. Ook niets mis mee.

Met mijn wagen volgeladen, reden we vlotjes naar huis. Apart hoor, spitsuur zonder file!

Na het eten ben ik even uitgelogd. Lekker languit in bad. Daar knap je van op :-). Ik hoorde, dat er een ´treintje´ was gevormd, zodat alles zakken van hand tot hand gingen en in no time allemaal op de eerste verdieping lagen. Fijn!

Ik wilde na de koffie nog wel een poosje gaan inpakken. Maar er moest ook nog administratie gedaan worden. Dat had voorrang. Bovendien zat ik op de koerier van Postnl te wachten. Ik wacht al bijna een week op zwarte zeep en vandaag zou die écht binnenkomen. Tussen 19.05 en 21.05. Maar nee hoor, er verscheen niets. Ik baalde er stiekem een beetje van, al weet ik, dat we allemaal geduld moeten hebben onder de bijzondere omstandigheden. Maar ja, het zijn allemaal spullen waar klanten op zitten te wachten. En daar voel ik me dan toch verantwoordelijk voor.

Maar, jawel, om kwart voor 10 kwam dan toch nog de meneer van postnl voorrijden. Wat een kanjer. Snel pakte Willem een half pakje stroopwafels van tafel om dat aan de meneer mee te geven. Echt respect voor die harde werker!

En nu ben ik blij. Blij met al die nieuwe voorraad, waar ik heel veel pakketjes mee klaar kan maken. Hoewel ik best moe ben, heb ik gewoon al zin in morgen :-). Maar eerst even een poosje de ogen dicht. Arie heeft zich al op mijn benen genesteld. Die denkt vast dat hij de hele nacht hier lekker mag blijven pitten. Maar ik denk, dat hij straks maar fijn ergens anders gaat pitten :-).

Kort verhaaltje

Even een kort verhaaltje, voordat ik ga slapen. Ik ben best moe! De dag begon voor mij om kwart over 5 met een flinke strijk. Om mijn gedachten te sturen, luisterde ik ondertussen een preek.

Daarna pikte ik een momentje voor mezelf. We hoefden toch pas om kwart voor 8 aan de ontbijttafel. Ik heb mijn plaatjesalbum bijgewerkt. Ik mis er nog 19. Het gaat dus lekker opschieten :-).

Na het ontbijt moesten de jongens aan hun schoolprogramma. Bij Henk lukte het vandaag niet zo goed. Hij klaagde over weinig concentratie en hij riep me steeds om hulp. Maar ik wist ook niet precies hoe die methode Nederlands in elkaar stak, dus na het nodige zoekwerk, heb ik hem gezegd met zijn docent te appen. Zowel de klasse-assistent als de juf zitten klaar om vragen te beantwoorden. Uiteindelijk hoorde ik dat hij met zijn juf aan de telefoon zat en die legde hem uit, wat hij weten moest. Maar echt lekker ging het vandaag niet. Hij vond het ook ´stom´ dat hij thuis moest gymen, hoewel Willem en Maaike probeerden er wat leuks van de maken voor hem. Hij was gewoon negatief. Morgen beter, hoop ik.

Ik heb eerst maar weer de noodzakelijke slinger aan mijn huishouden gegeven. Ik probeer in elk geval de was goed bij te houden. Dat is zo vervelend, als die achter loopt. Ik heb buiten nog geen waslijnen en ook de droogmolen is nog niet geplaatst. Maar op zolder met het raam open, gaat het drogen ook prima.

Voor de koffie was alles klaar. En na de koffie ben ik dus meteen maar weer aan het bestellingen inpakken gegaan. Maaike en Maria waren in de inpakruimte bezig en schepten meel en bloem. Het ging echt lekker snel, maar we liepen niets in. De orderstroom blijft maar doorgaan en doorgaan. Het is absurd.

Direct na de lunch ging ik samen met Maria het eerste vrachtje bestellingen naar de post brengen. Daar wachtte me een vervelende verrassing. Alle pakketten waren gescand en door ons in de container ingepakt, toen de manager naar me toekwam. Het was een heel verhaal, maar het kwam er op neer, dat ik niet meer welkom ben met mijn pakjes. Ze hebben te weinig ruimte, het kost ze geld, omdat het personeel er lang mee bezig is, en ik pik de ruimte in, die voor de klanten bestemd is. Nu ben ik, denk ik, daar inmiddels een beste klant, maar dat telt kennelijk niet. Hoe dan ook, ik moest dus op zoek naar een ander innamepunt.

Ik besloot niet bij de pakketten pakken neer te gaan zitten en eerst nog maar weer een vrachtje klaar te maken voor verzending. Intussen had ik op internet gezien, dat er in Sliedrecht een business point van postnl zit. Dit punt is helaas maar tot 17.00 uur open, maar ik besloot daar maar eens mijn geluk te gaan beproeven. Om half vijf reed ik er samen met Maaike heen. We gingen eerst maar binnen informeren, of ze containerruimte hadden en of ze wel op ons zaten te wachten. Nou, gelukkig! We werden met open armen ontvangen :-). We werden zelfs geholpen met het uitladen van de caddy en we kunnen daar gewoon elke dag terecht. Als we echt extreem veel hebben, moeten we rond twaalven even bellen. Dan regelen ze een extra container. Ook weer opgelost dus! Het is alleen wat verder weg (3 kilometer in plaats van 1,7 kilometer) en we moeten dus echt voor vijven daar zijn. Daar valt mee te leven :-).

Thuisgekomen ben ik de keuken ingedoken. Maaike had zin in spaghetti. Goed plan. Ik maakte een heerlijke saus met kerstomaatjes, courgette, prei, fetablokjes, vegagehakt, kruiden, verse basilicum en een pot basis-tomatensaus uit de weck. Mmm! Lekker met volkoren spaghetti. En als toetje yoghurt met frambozen en honing.

Dirk kwam ook eten, al was dat toen wij al klaar waren :-). Hij is vandaag jarig! Toen hij werd geboren was het ook al zo onrustig in de wereld. We hadden toen de Golfoorlog. Nu, 29 jaar later, is het ook wereldwijd angstig en onrustig.

Ik heb na het eten even mijn ogen dicht gedaan. Wat een gesjouw de hele dag! Daarna heb ik samen met Maaike nog de hele avond bestellingen klaargemaakt en meel en vlokken ingepakt. De caddy staat al klaar met het eerste vrachtje voor morgen. Ik ben benieuwd hoe lang dit gaat duren. Niet heel lang meer, denk ik. De aanvoer gaat echt een probleem worden. Maar de mensen zullen nu onderhand toch wel genoeg gehamsterd hebben? Het is echt ongekend dit. Willem zei vanmorgen tegen de molenaar: ¨De mensen zijn de weg kwijt.¨ ¨Nou,¨ grapte hij gevat, ¨als ze dan de weg naar mij maar weten te vinden.¨ Maar dat was vanmorgen. Vanavond zag hij de lucht ook (weer) voor groene kool aan....

Meel-oorlog

Vanmorgen was het de eerste keer, dat Jan en Henk thuis aan hun schoolwerk moesten. Ik had bedacht, om ze samen op de workshopzolder te installeren. Maar Henk wilde liever alleen zitten. Toen was het even puzzelen, wat het handigste plekje voor hem zou zijn. We kozen voor Koos z´n kamer. Koos is overdag toch aan het werk en Henk hoeft alleen maar overdag aan school te werken. Koos z´n kamertje is wel een beetje kaal en ongezellig. Dit kamertje was eigenlijk bedoeld als logeerkamer en stond ergens onderaan de lijst om opgeknapt te worden. Maar Koos wilde het kamertje dolgraag voor zichzelf en is er, kaal en wel, zo ingetrokken. Ach ja, de jongens kijken niet zo krap :-). Stipt om half 9 had Henk zich geïnstalleerd en juist ook op dat moment kwam de dagopening binnen via een youtubelink. Super goed geregeld dus! Henk kon na de dagopening zelfstandig aan de slag. Af en toe ben ik gaan kijken en heb wat zinsontleding uitgelegd, wat hij niet kon goed begreep. Leuk hoor. Ben ik toch nog juf. Dat wilde ik vroeger graag worden :-).

Jan installeerde zich op de workshopzolder. Hij vindt het heerlijk om thuis te werken. Voor hem is dit echt goud.

Al snel kon ik mijn eigen programma gaan volgen. Maaike was deze dag nog thuis, hoewel ze zich al helemaal beter voelt. Ook morgen moet ze verplicht nog een dag thuis blijven. Ze spelen echt op ´safe´ op haar werk. En terecht. Maar nu kwam het toch wel heel mooi uit, dat ze mij kon helpen. Samen met Maaike en Maria trok ik eerst de boel aan kant en daarna togen de meisjes naar boven om daar in de inpakruimte aan de slag te gaan. Er was genoeg inpakwerk! Ze zijn echt de hele ochtend bezig geweest.

Intussen maakte ik eerst advocaat voor de webshop.

Daarna was het koffietijd. We houden vaste pauzetijden aan en ´s morgens is dat om 10.00 uur. Gezellig! Willem thuis, Jan en Henk thuis, meisjes thuis :-). Het leek wel een koffietentje hier.

Na de koffie sprong ik in de auto om naar de papiergroothandel te gaan voor dozen en plakband. Op de terugweg reed ik langs de loods van de groenteboer. Er zijn veel markten vervallen en daarom verkopen ze veel op bestelling en vanuit de loods. Er stond een mooie hoeveelheid groenten en fruit voor me klaar. Fijn! Daar kunnen we weer mee vooruit.

Juist toen ik thuiskwam appte de molenaar dat mijn bestelling klaarstond. Dat leverde een hoeraatje op. Er stonden zóveel bestellingen klaar, waar nog meel en bloem bij moest! Na de lunch ben ik dus snel op pad gegaan naar Terbregge. De molenaar heeft samen met een vriend m´n caddy helemaal volgepakt. Maar liefst 1100 kilo ging erin.

De rest van de middag hebben Maaike en Maria meel en bloem ingepakt en heb ik zoveel mogelijk bestellingen klaargemaakt. Henk hielp ook nog mee. Die was allang klaar met z´n schoolwerk. En aan het eind van de middag heeft Jan alle dozen de trap af gesjouwd en in de caddy gezet. Hup! Weer ruim een rolcontainer vol pakjes de deur uit. Gaat lekker. Hoewel...het lijkt wel een MEEL-OORLOG! Er zijn ook vandaag weer meer bestellingen binnen gekomen, dan er pakjes de deur uitgegaan zijn. De achterstand is dus, ondanks ons gezwoeg, alleen maar groter geworden. Het is niet anders. Meel en bloem en gist schijnt overal uitverkocht te zijn.

Ik kookte een heerlijke stamppot prei. Mmm! Lekker met grove mosterd, blokjes feta en peper uit de molen. Smullen!

Leendert at ook mee, want hij tegelde vanavond de badkamer af. Zo fijn! Weer een stukje verder!

Na het eten moest er nog een bestelling weggebracht worden naar Krimpen aan de IJssel. Willem wilde dat wel doen. Maar Maaike zei: ¨Ga nou lekker even mee. Hup! Dan hebben jullie nog even tijd voor samen.¨ Dus reden we samen de vallende avond in. Oh, wat was het prachtig!!

Nadat we de bestelling hadden afgeleverd, reden we via Hendrik Ido Ambacht terug. Daar haalden we nog even twee dozen amandelspijs op. Ziezo. Een nuttig rondje, wat tegelijk aangenaam was. Oftewel: het nuttige met het aangename combineren. Dat is het mooiste wat er is.

We waren met de koffie thuis en daarna hebben Maaike en ik nog zo´n anderhalf uur aan de bestellingen gewerkt. Maar nu is het weer welletjes geweest! Het was een volle dag. Wat zal de dag van morgen brengen?

In crisistijd...

Speciaal voor de mensen, die nu binnen moeten blijven, of eenzaam zijn, of een digitaal verhaaltje wel even een leuke afleiding vinden, wil ik de komende tijd proberen wat vaker te bloggen. Vandaag een verslagje van de eerste dag, dat de scholen dicht waren.

Het was wel even wennen gisteren. Willem werkte al vanaf vrijdag thuis. Hij werkt wel vaker thuis. Elke week toch minstens 1 hele dag. Dat zijn we dus wel gewend. Willem heeft in dit huis gelukkig een eigen kamertje. Dat is fijn voor al die online vergaderingen. Dan wordt hij niet gestoord door ons en wij hoeven al dat kantoor-latijn niet aan te horen :-).

Jan en Henk mogen voorlopig niet naar school. Zo´n eerste dag is dat natuurlijk helemaal niet erg ;-). Vooral niet, omdat het schoolwerk nog niet geregeld was. Ze hadden dus eigenlijk gewoon een dag vrij.

Vanaf vandaag gaat Jan zijn gewone lesrooster volgen, maar dan thuis. Hij krijgt per e-mail instructie en kan ook per e-mail vragen stellen. Ze zijn op school nog bezig met het opzetten van een online schoolprogramma met video-lessen, begreep ik. Maar voorlopig kan Jan zo prima uit de voeten. Hij vindt het niet erg. Hij kan thuis veel beter werken, dan op school. Bovendien scheelt het hem 2 uur reistijd per dag. Hij ziet het thuis zijn vooral als effectief. Eigenlijk zoals ik thuis-onderwijs zie. Wij zien daar de voordelen wel van in. Jan gaat zich vandaag op de workshopzolder installeren. Voorlopig kunnen er toch geen workshops gepland worden. Hij kan daar heerlijk rustig zitten.

Henk kreeg gisterenavond zijn schoolboeken thuis bezorgd. Met een instructiebrief voor de hele week. Hij moet zelfstandig aan de slag. Elke dag gaat hij door één van zijn twee docenten gebeld worden. Dan wordt er nadere instructie gegeven, kan hij vragen stellen en wordt de vinger aan de pols gehouden. Henk kan niet zo goed zelfstandig werken. Hij is dan ook 3 jaar jonger dan Jan en heeft ook een andere werkhouding. Ik zal hem echt moeten aansturen en controleren. Om te beginnen wil ik proberen om hem bij Jan op zolder te zetten. Het kan zijn, dat Jan z´n serieuze werkhouding positieve invloed heeft op Henk. Maar het kan ook zijn, dat Jan zich aan Henk gaat storen. Dan is het snel einde verhaal en zoek ik een andere werkplek op voor Henk. Dat gaan we vandaag dus uittesten. Ik ben benieuwd! In elk geval mag Henk eerst ´uitslapen´, want normaal moet hij om 7 uur op de fiets zitten. Nu hoeft hij pas om half 9 te beginnen. Zijn school is elke dag om kwart over 2 uit en dus heeft hij elke middag vanaf dat tijdstip ook vrij. Ik moet me bezinnen op de invulling van zijn vrije tijd. Ik heb hem alvast in het vooruitzicht gesteld, dat hij mij mag helpen :-). Sinds hij in januari bij mij stage liep, weet hij wel wat dat helpen inhoudt. En natuurlijk vindt hij dat niet altijd leuk. Maar dat is niet anders. Het is hier steendruk, dus niet meer dan normaal, dat hij een handje helpt!

Hans en Koos werken vooralsnog gewoon door. Zij hebben allebei een buitenberoep. Hans is boomverzorger en Koos stratenmaker. Dat werk kan nog doorgaan. Alleen zit Hans al maanden op een project in Brabant (Boxtel) en dat is natuurlijk wel een risico-gebied. Zijn naaste collega werd zondag ziek: hoge koorts, ademhalingsklachten en hoofdpijn. Ook zonder dat dat getest wordt, weet je dan eigenlijk wel genoeg. Het is dus wachten op de eerste zieke hier, denk ik, als ik het nieuws goed interpreteer.

De meisjes zijn momenteel allebei thuis. Maaike was snotterig en had wat verhoging. Zij werkt in de gehandicaptenzorg en in de ouderenzorg en moet dus eerst 24 uur klachtenvrij zijn, voordat ze weer aan het werk kan. Gisteren had ze een goede dag en was de hele dag koortsvrij. Vandaag is ze sowieso nog thuis, maar waarschijnlijk kan ze morgen weer gaan werken. Ook voor haar is alles anders. Ze is drie dagen activiteitenbegeleider bij ouderen. Gisteren kreeg ze te horen, dat het rooster anders wordt. Het wordt één dag op, één dag af, afwisselend met haar collega´s. Hoe dat precies uitpakt met haar dagen weet ze nog niet. Verder werkt ze op twee verschillende instellingen voor gehandicapten. De ene is een dagbesteding en die is sinds gisteren dicht. De andere instelling is een woongroep met jong volwassenen en die mogen voorlopig niet naar de dagbesteding en zijn de hele dag op de groep. Daar is het dus juist heel druk. Ik denk, dat Maaike werk genoeg zal hebben, de komende tijd. Hopelijk blijft ze verder gezond en slaat het virus niet toe bij de kwetsbare mensen voor wie ze zorgt. Een paar weken geleden overleed er een jong cliëntje. En dat hakt er behoorlijk in, als je zo´n kind met veel liefde verzorgd hebt.

En dan ben ik er nog :-). Ook voor mij is alles anders. Het is vooral steen- en steendruk. De mensen hamsteren nog steeds op grote schaal. Negentig procent van de orders in mijn webshop zijn bestellingen om brood te bakken: meel, bloem, gist en mixen. Gisteren had ik op één dag 80 orders. Dat is echt ongekend. Normaal ben ik ongeveer 10 minuten bezig met het inpakken van één order. En dan moeten de in te pakken producten klaarstaan in de schappen, anders red ik het niet in 10 minuten. Wat een order klaarmaken inhoudt? Eerst print ik de pakbon. Dan pak ik de producten, die daar op staan, uit de schappen en doe ze in een winkelmand. Als alle orders klaarstaan pak ik de spullen per winkelmand in een doos. Bij het inpakken in de doos doe ik nog een laatste controle. De doos moet netjes afgevuld en dichtgeplakt worden. Ik schrijf het ordernummer, het huisnummer en de woonplaats op de doos. Ik print adreslabels en schuif die in hoesjes. Op elke doos moet het juiste label geplakt worden. Daarna wordt de doos in de auto gezet.
Op dit moment duurt alles langer, omdat de voorraad niet op peil is en de schappen leeg. Ik hoopte gisteren een nieuwe voorraad meel te krijgen, maar dat is niet gelukt. Hopelijk kan ik het vandaag gaan halen bij de molen. Ik krijg het dan aangeleverd in balen van 25 kilo. We verpakken het handmatig in zakken van 1250 gram en van 5 kilo. Gelukkig helpt Maria me hier bij. Zij gaat vanwege haar ziekte (anorexia) niet naar school of werk. De therapie, waar ze vandaag heen moest, gaat telefonisch. Dat scheelt in elk geval zo´n anderhalf uur reistijd. We werken heel veel samen en zijn een goed team!

Elke dag maken we eerst het huis aan kant en doen wat noodzakelijk werk: de was, brood bakken, stofzuigen, stoffen enzo. Maar nu het al twee weken zo heel druk is in de webshop, beperken we het huishoudelijk werk tot een minimum. De rest van de dag zijn we dus bezig met inpakken.

Tussen het inpakken door beantwoord ik vragen. Soms word ik gebeld, de meeste vragen komen per e-mail. Vragen over leveringen, over brood bakken, over workshops, over van alles en nog wat. Daar gaat best veel tijd in zitten. Ook plaats ik bestellingen bij leveranciers. De leveranties verlopen niet altijd vlekkeloos. Op dit moment is er een leveringsprobleem bij een groothandel in eco-spullen. En gisteren kreeg ik van een andere leverancier verkeerde bakblikken binnen. Ook dat soort ´geintjes´ kosten de nodige tijd!

Af en toe is er een klant aan de deur. We hebben nog steeds geen bel. Dus wordt er regelmatig op de deur geklopt, of staat er iemand bij de achterdeur ´Volluk!´ te roepen.

Ik heb gisteren ondanks de drukte en ondanks de zorgen om het corona-virus erg genoten van de dag. De dag begon met een prachtige zonsopgang.

Midden op de dag, zag ik dat de bijen volop vlogen. Ik heb er even een poosje naar staan kijken. Geweldig!

En ´s avonds na het eten ging de zon ook weer prachtig onder.

Ik denk, dat het helpt, als je niet ieder uur kijkt, of er Corona-nieuws is. Je belandt dan al snel in een wat-als-stemming. In mijn geval zouden dat vragen zijn als: Wat als ik straks geen meel meer binnenkrijg? Wat als de koerierdiensten straks niet meer rijden? Wat als we straks niet meer naar buiten mogen? Wat als we ziek worden? Wat als???

Als je gewoon doet, wat er op dit moment van je verlangd wordt, zonder bange wat-als-vragen, scheelt dat een hoop onrust. Dus ben ik van plan om vandaag rustig te kijken, welke orders ik bij de post krijg. Ga ik naar mijn leverancier voor plakband en dozen, want die zijn op. Ga ik advocaat maken, zodat de orders met Lamme Teun de deur uit kunnen. Ga ik Henk helpen met zijn schoolwerk. Probeer ik de was bij te houden. Probeer ik gezond te koken. Probeer ik de rust te bewaren, door de koffie- en eetmomenten op dezelfde tijden aan te houden als normaal. Goed eten is belangrijk. Dus hier geen afbakpizza´s ofzo, maar een voedzame maaltijd. Ik bakte gisteren voor de avondmaaltijd biologische kipfilet uit een To good to go-pakket. Daarbij waren er sperzieboontjes (ook uit dat pakket), gebakken aardappels en een grote kom ijsbergsla. Heerlijk!

En gisterenavond heb ik mijn ontspanning gepakt, door aan mijn stickeralbum te werken. Er is hier zo´n actie van de Jumbo in samenwerking met de plaatselijke historische vereniging. Bij 10 euro aan boodschappen krijg je (vandaag voor het laatst) een pakje met 4 stickers, die in een boek geplakt kunnen worden. Er zou vandaag ruilbeurs zijn, maar dat gaat niet door. Nu zie je iets leuks gebeuren: de mensen gaan zelf aan de slag. Echt een actie die verbindt! Ik heb gisterenavond eerst eens een lijstje gemaakt met dubbelen en met ontbrekende plaatjes. Nu kan ik gemakkelijker ruilen. Om te beginnen met mijn twee buurvrouwen. Maar dat breidt zich vanzelf verder uit. Echt heel leuk. Dat was echt een fijn ontspan-moment!

Hollen of stilstaan

Terwijl de maatschappij door het coronavirus krakend en piepend tot stilstand komt, zijn er aan de andere kant ook mensen die juist moeten hóllen. De regering bijvoorbeeld, die allerlei beslissingen moet nemen. De mensen in de gezondheidszorg, die voor de vele zieken moeten zorgen. De mensen in de supermarkten, die niet weten, hoe ze het hamstergedrag moeten bijbenen. En ja, ook ik ben iemand, die al twee weken hólt!

Twee weken geleden geleden was er al een flinke toename in de bestellingen. De molenaar, bij wie het ook steendruk was, zei toen al, dat dat vast door het coronavirus kwam; dat de mensen gingen hamsteren. Maar toen wisten we nog niet was ons te wachten stond.... Vanaf donderdag is het meel niet aan te slepen! Willem had donderdag mijn wekelijkse bestelling opgehaald. Maar donderdagavond was die al als sneeuw voor de zon verdwenen. Vrijdagmorgen appte ik al om 7.00 uur naar de molenaar, of ik soms ´even´ 200 kilo extra mocht komen halen. Terwijl ik ongeduldig zat te wachten op een berichtje terug, werd bij hem de molen leeggetrokken. Rond de middag hadden we contact en er was een groot probleem. De molenaar had nog net genoeg meelproducten voor tot en met zaterdag en kon mij niet leveren. Bovendien was het nog maar zeer de vraag, of hij op maandag nieuwe voorraad geleverd kon krijgen. Als dat níet lukte, zou hij pas op donderdag nieuwe voorraad krijgen. Pffff! Wat een stress!!

Gelukkig kwam er halverwege de middag groen licht. Maandag zou er nieuwe voorraad komen en ik mocht alvast 150 kilo komen halen. Wat een opluchting! Die 150 kilo had ik allemaal al verkocht, maar nu kon ik in elk geval vast een heel aantal bestellingen afmaken en gaan uitleveren! Die vrijdag ging er een hele rolcontainer vol pakketten op de post.

En ook zaterdag was het álle hens aan dek! Wie maar even tijd had, heeft geholpen. En intussen ging het gewone gezinsleven natuurlijk ook door.

Ik had de kleinkinderen te logeren. En hoewel ik altijd vroeg opsta (ook op zaterdag), was het wel even wennen om al om half 7 twee jongetjes om me heen te hebben, die tintelden van energie :-). En zo gebeurde het, dat ik al om kwart over 7 een flinke stapel pannenkoeken aan het bakken was voor het ontbijt. ¨Oma, gaan we die op zólder opeten?¨ vroeg Marinus. Ha, ha, hoe komt hij erbij, hè. Maar vooruit. Leuk idee, hoor. We gaan die pannenkoeken op zolder eten :-).

Zoals elke zaterdag, moest ik ook brood bakken voor het weekend. Maar al het tarwemeel was op. Gelukkig was er nog voldoende speltmeel. En dus bakte ik speltbrood. Ook goed.

Voor bij de koffie maakte ik kruidkoek in de Wonderpan. Dat kost weinig moeite en je hebt een lekker voorraadje. Je haalt gemakkelijk een stuk of 25 sneetjes uit zo´n koek. Ik had de Wonderpan sinds onze verhuizing nog niet gebruikt. Ik heb hem deze week pas uit de kelder opgediept. Ik wist ook niet, of hij het nog zou doen. In ons vorige huis hadden we een gasfornuis en hier een inductie kookplaat. Gelukkig bleek dat geen probleem. Fijn! Ik weet zeker, dat ik hem weer véél wil gebruiken.

De koek was trouwens zaterdagavond al op. ´s Middags was er al een rondje gedeeld. En toen we ´s avonds met een mannetje of 15 aan de koffie zaten, was het wel gebeurd met die koek ;-). Gelukkig had Maria nog een cheesecake gebakken. Zo hadden we toch nog iets voor de zondag.

De zondag was erg anders dan anders. Onze gemeente was verdeeld over 3 locaties en dan ook nog eens elk van de diensten over 2 verschillende tijden. Alles om te voorkomen dat we met méér dan 100 mensen tegelijkertijd bij elkaar zouden zijn. Wij waren met ons gezin in het gewone kerkgebouw ingedeeld. Dat was het enige wat ´gewoon´ was. Verder was alles anders. Ik wist ook niet goed, wanneer we nu de maaltijden moesten doen. De eerste dienst was namelijk om 12 uur. Hiervoor reden we om kwart over 11 weg en waren rond 14.00 thuis. Daarna moesten we om 18.15 weer in de auto voor de dienst van 19.00 uur en kwamen rond 21.00 weer thuis. Ik heb het opgelost door om 10.00 uur maar te brunchen. Uit de kerk was er koffie met cheesecake. Daarna heb ik midden op de middag een lichte warme maaltijd gemaakt: een tomaten-paprika plaattaart met tante Fanny bladerdeeg. En voordat we weer naar de kerk reden, was er nog een ´aangeklede´ thee met chocola, pinda´s, gedroogde vijgen, toastjes humus en crackers met kaas. De avondboterham was dus pas ná 21.00 uur. Al met al leek het een soort doorlopend buffet :-).

Ook vandaag is alles anders dan anders. Willem werkt voorlopig thuis en Jan en Henk gaan niet naar school. We zullen vandaag wel horen, hoe het leren op afstand vorm gaat krijgen. Voor Jan is het niet zo´n probleem om thuis zelfstandig zijn schoolwerk te doen. Maar Henk zal ik wel echt moeten begeleiden, anders komt er niets van terecht. Maaike is thuis, want ze werkt in de gehandicapten- en ouderenzorg en is snotterig en heeft verhoging. Die mag dus niet werken en moet wachten tot ze 24 uur geen klachten meer heeft. Eén gehandicapteninstelling, waar ze werkt, blijft vanaf vandaag gesloten. En in de andere instelling gaan de cliënten niet naar de dagbesteding, maar blijven op de groep. Hopelijk is Maaike snel klachtenvrij, zodat ze weer aan de slag kan. Er zijn nu zoveel handen nodig!

Ik ben benieuwd, of het gehamster nu een beetje over gaat. Ik verwacht nog wel een staartje drukte in de webshop. Ook al, omdat ik heb gehoord, dat verschillende molens dicht zijn. Er zijn veel onzekerheden. Allereerst als het gaat om onze gezondheid. Je ziet, dat een onooglijk klein ´ding´ als een virus de totale wereld ontwricht. Dat geeft te denken. De zekerheden die mensen dénken te hebben, blijken toch heus schijn-zekerheden. En terwijl ik over al deze zaken mijn gedachten laat gaan, probeer ik maar te doen, wat mijn hand vindt om te doen.

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

(Wellicht ten overvloede: als ik buiten deze advertorials op mijn blog weleens een link plaats naar een winkel, evenement, of wat dan ook, dan is dat altijd een onbetaalde link en heeft het niets met reclame te maken.)

Deze maand is er één adverteerder in de advertorial: Binnenkant!


Binnenkant
Jacquelien Koopman van Binnenkant heeft een roerige tijd achter de rug. Eerst verhuisde ze van een ruime jaren-30 woning naar een klein en knus appartement. En dat was zelfs voor deze vakbekwame opruimcoach een flinke uitdaging! Maar nog maar nauwelijks verhuisd, kwam daar een nog grotere en ook andersoortige uitdaging bij: er werd borstkanker bij haar geconstateerd. Deze ziekte zette haar hele leven op z´n kop. Maar gelukkig is het behandeltraject nu helemaal achter de rug en Jacquelien heeft er zin in om weer fijn aan de slag te gaan.

Binnenhuisarchitect en opruimcoach
Jacquelien is van alle markten thuis. Haar grote drijfveer is, wat je kunt noemen: FIJN WONEN. Dat is dan ook de titel van de blog, die ze schrijft. In haar werk kom je twee pijlers tegen: Jacquelien als binnenhuisarchitect en Jacquelien als opruimcoach. Of gewoon op z´n Nederlands: opruimhulp!

Thuisstudie
Haar jarenlange ervaring als opruimhulp heeft Jacquelien verwerkt in de door haar zelf ontwikkelde thuisstudie ¨Opgeruimd wonen¨. Met behulp van deze thuisstudie lukt het ook jou om je huis ruimte voor ruimte op te ruimen, praktisch in te delen en gezellig te maken. Als dat geen ´fijn wonen´ is!

Hoe werkt het?
Met deze studie krijg je handvatten aangereikt om eens en voorgoed met de rommel in je huis af te rekenen. Systematisch komen alle ruimten aan de orde. Zo wordt de klus in overzichtelijke stukjes opgedeeld. Maar eerst en vooral fungeert de thuisstudie toch wel als motivator. De bekende stok achter de deur, die we allemaal weleens nodig hebben om een lastige klus aan te pakken én af te maken.

De thuisstudie ¨Opgeruimd wonen¨ is opgedeeld in 24 stappen. Die stappen doorloop je in je eigen tempo. De moeilijkheidsgraad loopt langzaam op. Na elke stap breng je per e-mail verslag uit aan Jacquelien. Je geeft dan ook aan waar je tegenaan loopt, wat je lastig vindt. Jacquelien geeft persoonlijk feedback.

Reactie van Jeanet,

die de hele cursus met succes doorliep:

¨We willen je heel erg hartelijk bedanken voor handgrepen van de lessen.

Hierdoor hebben we in anderhalf jaar het huis veranderd in een thuis 

zonder overtollige meuk.

Dankjewel voor je fijne manier van begeleiden.

Je sleepte ons er doorheen

en stap voor stap werd de verandering ingezet.

We hebben een fijn vooruitzicht

van een fotoshoot met het gezin op Terschelling

en de foto´s daarvan in de mooie, opgeknapte kamer.¨

Dit voorjaar heeft Binnenkant een geweldige aanbieding, voor iedereen, die ook de bezem wil halen door álle kasten en kamers! Om de lente te vieren kost de thuisstudie geen 240 euro, maar slecht 120 euro! Klik HIER om je aan te melden, een voorbeeldles te bekijken, of de inhoudsopgave te bestuderen.

Ben je nog niet aan deze zelfstudie toe? Dan is de kwartaalrondbrief wellicht een goed idee. Elk kwartaal krijg je GRATIS een fijne, inspirerende brief in je mailbox. Aanmelden voor de rondbrief doe je hier.

Van harte aanbevolen!

De week in vogelvlucht

Vorige week zaterdag had ik nog heel veel pijn aan mijn arm en schouder. Zaterdag- op zondagnacht lag ik nog wakker van de pijn. Maar zondag is de pijn helemaal weggetrokken. Zo plotseling als het gekomen was, ging het ook weer weg! Wat een opluchting!!

Ik heb de scha vervolgens weer driedubbel ingehaald, want op de één of andere manier was het gewoon een overvolle week.

Even in vogelvlucht, hap snap:

Met Maria naar het Sophia Kinderziekenhuis voor de wekelijkse therapie geweest. En verder ook nog een keer met haar op controle bij de huisarts en wezen bloed prikken in het Albert Schweitzerziekenhuis in Sliedrecht.

Ik was te gast bij het mama-café in Alphen aan de Rijn, waar ik vertelde over eenvoudig leven - afval verminderen. Ook de aanschuivende wijkagenten waren daar wel in geïnteresseerd ;-).

Het was weer tijd voor een bijdrage aan de culinaire rubriek van Terdege.

Er was een trouwdienst in onze gemeente.

Het was enorm druk in de webshop. De lege schappen moesten ook weer aangevuld worden. Dat was toch wel dik anderhalf uur werk met z´n tweeën!

Willem en ik deden in de turbostand aankopen bij Ikea voor de workshopzolder.

Er werd tot vrijdagavond kwart over 11 aan de workshopzolder geklust,

omdat ik vandaag een besloten workshop met 6 dames had afgesproken en die toch wel heel erg graag daar op zolder wilde doen. En dat is zowaar nog gelukt ook! Wat voelde dat super feestelijk vandaag!

We wandelden vanmiddag ter ontspanning naar het dorp heen-en-weer en vervolgens zaten we weer ouderwets met 14 man aan tafel voor de zaterdagse frieten.

Zojuist heb ik nog een last minute logeerbed opgemaakt. Het wachten is nog op de meisjes, die nog niet thuis zijn en dan hebben we morgen fijn de Rustdag.

Wat een verschil met vorige week!

Afval verminderen

Gisteren ben ik, weliswaar met best veel pijn, toch naar de Terdege Lady´s Night in Garderen geweest. En ik heb daar beslist geen spijt van gehad. Maria is met met meegegaan en ik kan wel zeggen, dat het dankzij háár gelukt is om daar aanwezig te zijn. Ik zou er namelijk 3 korte lezingen geven én aanwezig zijn met een verkooptafel. Die lezingen waren uiteraard geen zwaar (lichamelijk) werk. Maar die verkooptafel wèl! En al het sjouwwerk daarvoor heeft Maria dan toch maar mooi voor haar rekening genomen.

Het begon eigenlijk al eerder. Namelijk met het maken van 200 presentjes voor in de goodybags die die avond werden uitgereikt. Ik had bedacht om daar een proefverpakking zelfgemaakt wasmiddel in te doen met een handleiding hoe je met Marseille zeepvlokken zelf wasmiddel kunt maken. Leuk idee. Maar het was een hele klus, om 200 potjes te vullen, een sticker erop te plakken, een A4-tje met de handleiding in vieren te vouwen, alles in een papieren zak te doen, een stempel op de zak te zetten en hem dicht te plakken met papieren tape. Maaike en Maria zijn daar wel een paar uur mee zoet geweest en Jan heeft handleidingen zitten vouwen. Het resultaat mocht er zijn!

Daarna moest alles voor op de verkooptafel in dozen gedaan worden. Ik kon alleen maar aanwijzen wat mee moest. Met één arm begin je nu eenmaal niet zoveel. Alle dozen moesten de trap af gesjouwd en in de caddy geladen worden. En het moest nog snèl ook, want we kwamen uiteindelijk een beetje in tijdnood.

Maar het lukte!

Om 3 uur reden we weg. Op naar Garderen. In het begin ging het rijden nog prima. Maar later ging mijn arm zo´n pijn doen, dat Maria voor me moest schakelen. Ook wel hilarisch, hoor: ¨Maria, nu graag in z´n vier¨; ¨Maria, nu graag terug schakelen naar drie.¨ Enzovoorts. We hadden best wat vertraging op de A1. Daar had ik in de vakantie niet zo mee gerekend. Maar ja, er was een ongeval gebeurd. Dan stroopt alles al snel op.

Het was kwart voor vijf toen we De Beeldentuin binnenliepen. We kregen een prachtig plaatsje toebedeeld en gelukkig stond daar een fijne, grote transportkar, die we konden gebruiken. Met drie keer heen-en-weer naar de auto had Maria alles binnengebracht. Samen richtten we onze tafel in. Nou ja, samen...ik was maar een halve kracht, helaas.

Er was eten voor de standhouders, maar we hadden allebei geen trek. Sowieso waren we heel druk om alles vòòr 18.00 klaar te hebben. Daarnaast heeft Maria natuurlijk door de Anorexia moeite met eten in het openbaar en heb ik weinig eetlust door de pijnstillers.

We werkten stug door en waren warempel op tijd klaar. Al snel drentelden de eerste mensen langs onze tafel.

Intussen had ik op het programma gezien, wanneer mijn lezinkjes waren. Nou, ik mocht het spits afbijten. Ok... Daarna stond ik nog een keer halverwege de avond op de planning. En ja, ik mocht ook hekkensluiter zijn. Mijn laatste beurt was om 21.40! (de avond was tot 22.00 uur).

Het was leuk! Ik had een lezinkje voorbereid over ´Eenvoudig Leven - afval verminderen´. In een kort betoog heb ik vrouwen geprobeerd te inspireren door afval te verminderen in een eenvoudige lifestyle. Dat kan door gewoon in je eigen keuken klein te beginnen. Ik vertelde bijvoorbeeld wat je allemaal kunt doen met een zak bloem: brood bakken, koekjes bakken, sauzen maken, pap koken, paneren, pannenkoeken bakken. Als je dat soort dingen zelf doet, scheelt dat honderdduizend verpakkingen: broodzakken, koekjesverpakkingen, pizzadozen, pannenkoekenmixpakken, zakjes en pakjes voor sauzen enzovoorts.
Ik vertelde ook hoe je met simpele ingrediënten zelf deodorant en tandpasta kunt maken. Maar ook bijvoorbeeld wasmiddel. Dat ´recept´ bewaarde ik voor het einde van mijn verhaaltje.
Omdat we daar met enkel vrouwen waren, leek het me leuk, om het ook eens uitgebreid te hebben over herbruikbare vrouwenproducten: wasbaar maandverband en de menstruatiecup. Dat bleek een schot in de roos, want daar is nog veel onbekendheid en onzekerheid over. Nu konden de dames op hun gemakje die spullen bekijken, vragen stellen, ervaringen uitwisselen. Ik vond het geweldig, dat ik voor veel vrouwen het duwtje mocht geven en ze de stap naar herbruikbare vrouwenproducten aandurfden. Dit scheelt echt enorm in de afvalberg en is ook nog eens een flinke besparing in de portemonnee.
Afijn. Tot slot vertelde ik hoe kinderlijk eenvoudig het is om zelf je wasmiddel te maken (en hoe enorm veel je daarmee bespaart) en wenste iedereen een fijne avond toe.

Een fijne avond was het zéker. Alle vrouwen die ik sprak of zag, zagen er ontspannen uit. Goed geslaagd dus. Ze waren er echt even een avond uit.

Aan het einde van de avond, tijdens het opruimen, maakte ik helaas een verkeerde beweging en vlamde de pijn in mijn arm extra op. Het was dan ook best een lange rit, naar huis. Maar goed. We kwam veilig aan. Op het laatst hadden we zelfs sneeuw!

De eerste sneeuw van deze winter, die al bijna lente is!!

Ook vanmorgen was de wereld enigszins wit. Het was van korte duur. Maar toch wel even leuk om te zien.

Qua pijn verliep de dag helaas weer tamelijk dramatisch. Ik leef echt van pijnstilling naar pijnstilling. Om de drie uur neem ik wat in. Afwisselend 600 mg Ibuprofen of 1000 mg paracetamol. Maar de pijn is er constant. Niet te negeren.

Ik heb slow motion vanmorgen onze slaapkamer opgeruimd en ons bed opgemaakt. Daar was ik een uur mee zoet. Daarna heb ik was gevouwen. En toen was de koek gewoon weer op. Jammer hoor. Het is erg afzien. Ik heb gelukkig heel veel hulp. Willem kleedde me aan (ik krijg mijn arm niet zonder hulp in een mouw), Maria heeft rommel opgeruimd, gestofzuigd, de auto leeggeruimd en pannenkoeken gebakken voor het avondeten, Henk heeft weer geholpen met de webbestellingen klaarmaken, Willem reed uit z´n werk voor me naar de molen, Maaike heeft zich met de was bezig gehouden...Samen kun je veel. Daar ben ik echt heel blij om. Tegelijkertijd snak ik ernaar, om weer mobiel te zijn en gewoon al die werkjes zelf weer ter hand te nemen. Maar ja. Het is een lesje in geduld....