Rare week

Wat een rare week is dit. Maandag ziek. Dinsdag slap. Woensdag werkte ik me een slag in de rondte alsof er niets aan de hand was. Donderdag was de begrafenis van een ouderling uit onze gemeente. Iemand die zolang ik me kan herinneren bij mijn leven hoort, omdat hij vroeger al altijd bij ons thuis kwam. 's Middags was ik zó van slag, dat ik ordinair heb staan mopperen en schelden op alles en iedereen, maar vooral heel teleurgesteld was in mezelf. Vandaag was ik emo vanwege gedoe op andermans blog. Tijd om weer gewoon 'Teunie' te worden, dacht ik zo ;-).

Waar ik iedere dag enorm van geniet: mijn kippetjes! Maandag had ik ze niet kunnen verzorgen, maar dinsdag was het m'n eerste werkje, nadat ik was aangekleed. Het is zó leuk. Ik doe eerst het hok open en ze weten dan niet hóe snel ze naar buiten moeten rennen om ijverig in de grond te gaan krabben en pikken. Intussen vul ik dan de etensschaal en pak ik de oude pan, waaruit ze water drinken. Meestal is die pan leeg. Kippen drinken enorm veel. Ik ga dan naar de regenton om de pan schoon te maken en te vullen met vers water. De kippen lopen achter me aan en beginnen alvast te drinken van het gemorste water bij de ton. Als de kippen ijverig pikkend en drinkend weer in het hok zitten, kijk ik altijd even onder de tegels bij het hok. Daar zitten vaak wormen en daar zijn ze dol op. Ze springen helemaal óp, als ik zo'n worm vóór houd :-). Ook maken ze er ruzie om met elkaar, terwijl ze het verder toch zo wonderlijk goed met elkaar kunnen vinden. Hoewel het al aardig naar de kortste dag gaat, zijn ze nog erg goed aan de leg. Bijna iedere dag leggen ze elk een ei. En sinds vorige week zit daar regelmatig een dubbeldooier tussen! Als ze minder gaan leggen, ga ik er geen lamp bij hangen om de leg te stimuleren. Ze mogen tijdens de donkere dagen het leggen fijn overslaan en op krachten komen voor het nieuwe seizoen.




Verder geniet ik van het langzaam maar zeker weer opgeruimd krijgen van ons huis. In de tijd van kledingwissel is het altijd zó rommelig! Daar baal ik altijd van. Maar nu raakt alles weer een beetje op z'n plaats en is er ineens ruimte voor dingen die al veel eerder nodig waren. Zo zijn eindelijk m'n aardbeienplantstekjes opgepot

en heb ik gisteren de vriezer laten ontdooien en schoongemaakt. Wat een klus is dat toch altijd! Vanmiddag heb ik het laatste portie vlees opgehaald, wat bij mijn vader voor me op voorraad lag. De vriezer zit lekker vol. We hebben voor een week of zes voorraad. Ik mail meteen even iets over vlees eten. Of liever: over géén vlees eten. Behalve dat vlees duur is, is het ook erg belastend voor het milieu. Dat weet iedereen zo langzamerhand wel. En hoewel ik slagersdochter ben, hoef ik niet zo nodig iedere dag láppen vlees op m'n bord. Maar helemaal zónder bjelijkt voor ons vaak een stap te ver. Dan missen we iets. Ik verdeel ons portie vlees liever over twee dagen (iedere dag een klein stukje), dan één dag alles en een volgende niets. Ik heb wat geëxperimenteerd met sojaproducten, maar dat viel hier niet echt in de smaak. Toch ben ik altijd aan het rondkijken naar smakelijke, vleesloze recepten. Het liefst maak ik eens per week een vlees- of visloze maaltijd klaar. Een poosje geleden ontdekte ik een blog met heel veel inspiratie:Hartelijke groenten uit Bio de Janeiro.
Daar ga ik wel het een en ander van uitproberen!

Morgen hebben de kinderen een keer 's avonds in plaats van 's morgens de bijeenkomst van de natuurclub. In het kader van de Nacht van de Nacht gaan ze een nachtwandeling maken. Nou ja, nacht... De bijeenkomst is van 19.00 tot 21.00 uur. Maar dan is het toch heus erg donker! Ze gaan dan zónder zaklampen een wandeling door de Biesbosch maken. Ze verheugen zich er enorm op :-).

Stuk beter!

Gelukkig voel ik me een stuk beter. Vanmorgen was ik nog erg slap in de benen en daarom heb ik voornamelijk zitwerk gedaan (was vouwen enzo). Vanmiddag heb ik m'n werkzaamheden wat uitgebreid. Ff de stofzuiger erdoor geslingerd en rommel geruimd. Ik zweette compleet peentjes en het kwam dus goed uit dat schoonmama haar wekelijkse bakkie koffie kwam doen. Kon ik weer zitten :-). Intussen was N. fijn bezig aan een flinke berg strijk. Dat kwam natuurlijk heel fijn uit! Aan het eind van de middag heb ik al het gestreken goed gevouwen en eten gekookt. Willem was maar wát blij dat hij me bij zijn thuiskomst weer achter het aanrecht vond, ha, ha.
Vanavond heb ik zelf nog een beetje strijk gedaan en nu ben ik weer aardig bij. Dat geeft een fijn gevoel. Ook heb ik weer brood gebakken, want gekocht brood zorgt hier geheid voor gemopper. Morgenochtend weer vers gebakken brood uit eigen oven, zeg maar. Ik voel me blij met dit nieuwe begin, al ben ik (nog) niet blij met het zichtbare resultaat (rommel, stof, enzo).

Nog even een regeltje voor de anonieme moeder uit de Alblasserwaard: kijk eens even goed naar de datum en het tijdstip van mijn door jou bedoeld berichtje. Dan zal je zien dat je brief voor een deel niet klopt. Er klopte trouwens nog meer niet, maar afijn.

Valse start

Vandaag maakte ik een valse start. Ik had m'n wekker een uurtje vroeger gezet, omdat ik m'n column voor de krant moest inleveren. Ik had het onderwerp en het raamwerk al in mijn hoofd en normaal gesproken doe ik daar dan een uur over. Terwijl in bij het naar beneden gaan een teil strijk meegriste golfde de misselijkheid ineens in me op. Nee he! Met een bak naast me heb ik die column nog zitten tikken, maar daarna was het met de dapperheid gedaan. Ik ben in bed gekropen en er pas vanavond uitgekomen. Ik voel me zo slap als een vaatdoek, maar hoop heel erg, dat ik morgen weer wat kan doen. Het is een vette streep door mijn rekening :-(

De herfstvakantie is alweer voorbij!

Wat is deze vakantieweek omgevlogen! De herfstvakantie is altijd mijn vaste periode van kledingwissel. Niet mijn favoklus (zacht uitgedrukt). Maar wat moet dat moet. De hele week door heb ik steeds tussen neus en lippen door stapeltjes kleding bij de kinderen gepast, uitgezocht, opgeruimd. Ik ben nog niet helemaal klaar, maar het meeste werk is gedaan. Gisteren ben ik bij mijn ouders alle winterjassen gaan halen. Ik dacht dat er een stuk of zes bananendozen stonden. Maar dat bleken er zelfs negen te zijn!Ik hoef voor niemand een winterjas te kopen. De kleintjes (tot en met de basisschool) hebben elk drie jassen: één voor de zondag, één voor school en één speeljas. Wat een luxe hè. Ook met de laarzen en schoenen ben ik bijna rond. Alleen Koos moet nog nette schoenen hebben. Volgende week wil ik de puntjes op de i zetten. Alle kasten nog eens nalopen en de laatste zomerkleding wegwassen en opruimen. Heerlijk als het allemaal weer gedaan is!

Verder hebben we erg veel wisselende aktiviteiten gehad in het gezin. Maria en Leendert zijn wezen logeren en hier waren ook verschillende logé's. Hans wilde met zijn vriend in de tuin kamperen. Maar ik had geen zin in een natte tent. Voor mijn gevoel had ik dat ding nog maar net opgeruimd (van de zomervakantie). De jongens kwamen zelf met een creatieve oplossing: ze gingen in de schuur kamperen :-). Ze hebben de tunneltent van J. gebruikt en hebben het prima naar hun zin gehad.

Maandagavond hebben we nog een keer de vakantiedvd bekeken, samen met de mensen die hem nog niet gezien hadden.
Ook dinsdagavond werd de beamer weer opgesteld. Toen is de moeder van een vriendin van Trijnie van alles komen vertellen over haar geboorteland Kenya. Zij werkt voor een project daar, waar ik binnenkort nog weleens over hoop te bloggen. Eerst gaat Dirk de website van dat project up-to-date maken. Trijnie en Dirk overwegen om volgend jaar zomer op werkvakantie te gaan naar Kenya. Ze gaan dan twee weken werken (o.a. een school opknappen) en één week vakantie houden. Het lijkt mij een heel zinnige ervaring. Alleen al het feit dat ze dan gewoon in zo'n hut bivakeren, zonder sanitair of electriciteit enzo.

Woensdag was het spin- en kacheldagje van Willem en mij.

Donderdag heb ik zoveel mogelijk aan het huishouden en de kledingwissel gedaan.

En vrijdag hadden we ons jaarlijkse gezinsuitstapje naar M. en D. in Zeeland. Willem had een middag vrij genomen en aan het begin van de middag zijn we met z'n allen in twee auto's gestapt en naar M. en D. gereisd. Ze hadden er een geweldig feest voor ons van gemaakt. Eerst was er koffie met zelfgebakken appeltaart. Daarna zijn we naar West-Kapelle gereden en werden getrakteerd op wat te drinken in een restaurant aan zee. Wat een verrassing! Het weer was prachtig en we genoten enorm. Ook van de wandeling langs het strand, later. Natuurlijk konden we het niet laten om de mooiste schelpen te zoeken. En de jongens vochten meteen om de twee scheppen die we bij ons hadden, want die wilden spontaan allemaal graven ;-). We zijn aan het strand gebleven tot we aan de ene kant de zon zagen ondergaan en aan de andere kant de volle maan verrees. Zó mooi!






Intussen waren D. en Trijnie vooruit gereden naar huis om de maaltijd voor te bereiden. De rest maakte een rondje binnenweggetjes Zeeland. We zagen nog een ree. Zo verbazend hoe zo'n beest gewoon rustig staat te grazen en dan iets hoort/ruikt (?) en dan met een paar sprongen verdwenen is.

We hebben heerlijk gesmuld van rollade, aardappels, sperciebonen en appelmoes, met ijs na. Het leek wel een kerstmaaltijd!

Pas tegen elven kwamen we thuis. We zijn meteen ons bed ingerold. Allemaal! Voor Willem en mij het vroegterecord van dit jaar, geloof ik, maar we hadden geen zin meer om de kachel nog aan de maken voor één of twee uurtjes. Dus maar eens vroeg onder de wol ;-).

Ook vandaag was er weer een feest voor Willem en mij. Mijn zus en haar man vierden hun 12 1/2-jarig huwelijksfeest en dat vierden ze met een warm en koud buffet in de Wevershoeve op Rijsoord. Dat was iets om naar uit te kijken! Maar eerst was er werk aan de winkel. Kinderen wilden naar het zwembad gebracht worden, er moest brood gebakken worden. Er moesten kledingdozen terug naar mijn ouders (staan daar opgeslagen vanwege ruimtegebrek hier). O ja, er moest trouwens ook nog iets gebakken worden van 10 bij 20 centimeter :-). Dat zit zo: Mijn zus en haar man wilden graag geld voor hun huwelijksjubileum. Maar omdat dat wat saai geven is, had mijn (andere) zus een gezellig bakje gemaakt met lekkers. Daar zouden we het geld dan in een envelopje bij stoppen. Er was echter nog een gaatje in de bak en mijn zus vond het wel leuk als ik dat zou opvullen met een eigen baksel. Het gaatje was echter niet heel groot. En daarom moest ik iets bakken van 10 bij 20 cm. Het werden vijf appelflappen in een mooi cellofaantje.
En zo rommelden we de dag met z'n allen een beetje door. Om half 5 gingen Willem en ik naar het feest. Het was erg leuk, heel gezellig en het eten voortreffelijk. Alleen kon Willem er niet echt van genieten. Hij heeft sinds gisteren kiespijn. Normaal helpt een paracetamol dan wel. Die had ik dan ook bij me in mijn tas en halverwege het feest nam hij er één in. Al snel daarna kreeg hij hoofdpijn en werd hij ook nog eens misselijk. Hij heeft daarom niets meer gegeten en we zijn eerder naar huis gegaan.
We moesten ook nog even een vriendinnetje van Maaike thuisbrengen. En op de terugweg moest Willem z'n auto naar de kant van de weg sturen en heeft hij staan overgeven. Bleh! In de stromende regen nog wel. Hij zag echt groen van ellende. Maar goed. Misschien is het ergste nu voorbij. Hij ligt nu lekker op de bank te tukken.

Al met al zit de vakantie er dus weer op. Het zal weer afkicken zijn volgende week. Maar eerst gaan we de zondag vieren.

Spinnewiel en kachel

Vandaag zijn Willem en ik een hele dag op stap geweest. Eerst reden we naar Limburg, naar Marion van Anderson Cottage . Een poosje geleden mailde ze, dat haar moeder haar spinnewiel wilde overdoen aan iemand die het echt zou gaan gebruiken. Sinds ik van de zomer schreef over mijn spinpogingen kreeg ik al twee keer eerder een spinnewiel aangeboden. Eerst wimpelde ik zo'n aanbod af. Ik heb immers al een spinnewiel staan en één is wel genoeg, vond ik. Het neemt tenslotte ook ruimte in. De praktijk is, dat het spinnewiel nu eens door de één, dan weer door de ander wordt gebruikt. Ik vind het uiteraard erg leuk als de kinderen belangstelling tonen voor het spinnewiel, maar met verschillende spinners krijg je nooit een gelijkmatige draad. Daarom was ik erg blij met het aanbod van Marion, want dat wiel houd ik voor mezelf alleen. Het gaat dan ook niet in de kamer staan, maar boven. Het leuke van dit wiel is, dat het heel compleet is. Er zit een spinstoeltje bij, een wolwinder, een kaardmolen, een hulpstuk voor bij het twijnen en zelfs een schortje :-).

De ontvangst bij Marion en haar moeder was allerhartelijkst. Ik keek mijn ogen uit in haar heerlijke huisje, waar de kachel van mijn dromen hard snorde. Koffie met vlaai ging er natuurlijk bést in en daarna kreeg ik spinles van de moeder van Marion. Het was wel een snelcursus, maar ik kan nu thuis net zolang oefenen als ik wil. En dan wil ik nét zo mooi leren spinnen als mijn spinjuffrouw van vandaag!

We laadden de spullen in de auto en zouden op stap gaan voor de kachel van onze dromen. Ja, die we bij Marion hadden bewonderd! Eigenlijk wilden we eerst naar het bedrijf waar Marion haar kachel vandaan had, maar daar kregen we in eerste instantie geen contact. Dat was niet zo erg, want we hadden om 3 uur een afspraak bij DDG in Leuven en dat was een flink eind rijden. We besloten daarom eerst maar naar Leuven te rijden en ons later te laten informeren over de Nordic kachel. We hebben erg genoten van de rit. Onderweg aten we een broodje op een prachtig plaatsje aan de Maas. Met een bekertje capucino erbij uit het klantenapparaat van de supermarkt waar we ons broodje kochten. Zo simpel kan het zijn :-).

In Leuven zijn we heel wat wijzer geworden over CV-kachels, maar we hebben niet het model gevonden wat we in ons hoofd hadden. Daarom konden we nog geen knoop doorhakken en gaan we ons nu laten informeren over Nordic CV-kachels. We gaan er best wel uitkomen. We willen alleen geen overhaaste aanschaf doen. We zijn nu zo'n beetje een jaar bezig om uit te zoeken wat bij ons en ons huis en onze cv-stallatie past. Dan kunnen er nog wel een paar weekjes bij.

Voor nu kruip ik nog even achter het spinnewiel. Een snorrend spinnewiel bij een snorrende kachel. Wat wil je nog meer?

Opa en Oma

Vandaag mag iedereen het weten: als alles goed gaat worden wij volgend jaar mei opa en oma! We hebben al een paar weekjes in stilte aan het idee mogen wennen, maar nu iedereen het weten mag en het echt uitgesproken wordt, is dat toch wel heel bijzonder hoor!

Maria

Een tijdje geleden mailde Maria dat ze het best moeilijk vond om de eindjes aan elkaar te knopen en dat ze zo graag ook eens verwend wilde worden met spulletjes die haar aangeboden zouden worden. Spontaan waren er verschillende lezers die via het blog of via e-mail lieten weten, dat ze Maria iets wilden geven. De spulletjes zijn hier verzameld en woensdag is Maria hier een bakkie koffie wezen drinken om alles op te halen. Het was geweldig. Ze kreeg levensmiddelen en waspoeder en ook had iemand geld naar me overgemaakt om aan haar te geven. Daarnaast hadden verschillende mensen envelopjes voor haar hierheen gestuurd. Maria is er heel heel blij mee. En ook verbaasd, dat dit dus zomaar kán. Dat er mensen zijn die andere mensen willen helpen, zélfs als ze die ander nog nooit gezien hebben. Ze wil iedereen die iets gaf dan ook hartelijk bedanken!

Vriendschap

Gisteren zijn mijn vriendin Wilma en ik zomaar een hele dag heerlijk uit geweest! We hebben eens zitten rekenen en weet je, we zijn al 29 jaar vriendin! Het is begonnen toen we in 1981 in de tweede klas van de middelbare school zo'n beetje per ongeluk naast elkaar kwamen te zitten. Het klikte en langzaam maar zeker ontstond een hechte vriendschap. Het grappige was dat we meteen al veel deelden: we hadden een gezamelijke oom en tante! Haar moeders broer is met mijn moeders zus getrouwd :-). En onze moeders hadden vroeger op dezelfde lagere school gezeten. We bleken veel en veel meer te delen. We hebben dezelfde interesses (en hadden daardoor op 1 vak na hetzelfde vakkenpakket), voelden en voelen elkaar heel goed aan, denken vaak op dezelfde manier en op hetzelfde tijdstip ergens aan en, om nog een ding te noemen: hebben dezelfde humor. De kinderen vinden het altijd bijzonder komisch dat wanneer tante Wilma komt mama en tante Wilma 'de hele avond om niets in een deuk liggen':-).
Afijn. Onze levens lopen totaal verschillend, maar de vriendschap is blijven bestaan. Wij nuchtere ganzen hebben er nooit aan gedacht een jubileum te vieren, maar gisteren hebben we dat keurig ingehaald!
Wat hebben wij een bijzonder fijne dag gehad! 's Morgens om half 9 ben ik naar Wilma vertrokken. We zouden de dag beginnen met een lekker bakkie koffie. Wilma had de houtkachel al opgepord en we dronken een bakkie leut met een punt door Wilma gebakken boterkoek. Ik kreeg nog even een 'rondleiding' langs Wilma's kachelhoutvoorraad (waar ze zich nét zo over kan verkneukelen als ik dat kan over die van mij) en door haar tuin (ook al een gezamelijke interesse). En daarna gingen we op pad. Naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Ik was daar nog nooit geweest, maar had het al heel lang op mijn wensenlijstje staan. Bij het nadenken over de bestemming van ons uitje opperde ik: het Zuiderzeemuseum? Wilma vloog bijna door de telefoon van enthousiasme. Ze was er dan al wel eens geweest, maar dat was al jaren geleden en het was zó leuk! We hoefden niet verder na te denken. We zouden naar Enkhuizen gaan.
Het was een pittige rit, maar al kletsend merk je daar niet veel van. Zelfs de file op de A27 kon de pret niet drukken.
Even na twaalven kwamen we bij het Zuiderzeemuseum aan. De mevrouw bij de kassa vertelde, dat er ieder kwartier een pontje naar het museum vertrok en dat er ook ieder kwartier één terugging. Om half 6 voer de laatste pont. We hadden een lange middag de tijd om alles te bekijken. En die tijd hebben we dan ook genomen. We hebben zó genoten! Huisje na huisje gingen we binnen, steeds nieuwsgierig naar wat we zouden gaan zien. In het vertelhuis werden we voorgelezen, in het filmhuis zaten we met z'n tweetjes (het was super rustig!) twee films uit terwijl we koffie dronken uit de thermoskan, we lunchten op een bankje bij een kippenhok, verwonderden ons over de stoomwasserij, lieten ons informeren over vis roken, kwijlden bij de moestuinen (waar nog verbazend veel op stond), snoven de petroleumgeur van een brandend petroleumstel op, kochten handgemaakte schoenpoets- en uitwrijfborstels, enzovoorts enzovoorts. We hadden ons best nog wat uurtjes kunnen vermaken!





Maar ja, we wilden natuurlijk niet in het museum blijven logeren en dus vertrokken we met zo'n beetje het laatste pontje weer naar de parkeerplaats waar Wilma's auto stond.
Wilma had een verrassing. Ze wilde me fêteren op een etentje. En ja, het wordt misschien wat saai: onze smaak is ook al hetzelfde :-). We hadden zin in wild. Het was even nadenken waar we daarvoor terecht konden. Uit eten gaan is voor ons allebei geen 'gewone kost' om die beeldspraak maar eens te gebruiken. Ik herinnerde me een restaurant waar Willem en ik jaren geleden ooit eens koffie dronken en wat genoeg indruk op me had gemaakt om daarheen terug te gaan. M'n geheugen bleek prima te werken. Het eten in restaurant Het Oude Posthuys in Leerdam bleek heerlijk, de bediening was vriendelijk en de entourage prachtig. Wat wil je nog meer? We genoten van zwijnhaas met eendenlever, iets wat je zelf niet zomaar klaarmaakt.
Terugrijdend naar huis waren we het er over eens: het was een dag geweest met een gouden randje. Een prachtige herinnering. Maar bovendien een bezegeling van een oude, warme vriendschap, waar je niet zuinig genoeg op kunt zijn!

Advertorial

Vandaag wil ik een nieuwe adverteerder introduceren: Dicky Leeuwestein met Schatten van de zee. Dicky is schippersvrouw en maakt aan boord de prachtigste sieraden. Zoekend naar creatieve bezigheden en zich verwonderend over de schoonheid van zoetwaterparels is deze hobby anderhalf jaar geleden als vanzelf ontstaan. Inmiddels maakt Dicky allang niet meer alleen sieraden van zoetwaterparels, maar werkt ze bijvoorbeeld ook met edelstenen en schelpen. Dicky verkoopt haar prachtige handgemaakte sieraden via haar weblog Schatten van de zee. Ook is ze regelmatig te vinden op verkopingen ten bate van goede doelen. Deze verkopingen worden op haar blog aangekondigd.
Neem eens een kijkje op haar prachige blog. Je vindt er naast de sieraden ook heel veel interessante informatie over de gebruikte materialen.

En ben je nieuwsgierig naar haar leven als schippersvrouw? Dan vindt je op haar blog het blogadres waar je van alles over haar varend bestaan kunt lezen.

Kleding

Gisteren werd er rond etenstijd een zak mooie kleding gebracht, maar ik weet niet van wie het afkomstig is. Vast van een bloglezeres ;-). Daarom maar even zo: heel hartelijk bedankt! Het meeste is voor Maaike en Koos en die zijn er heel blij mee!