De andere kant van de ophokplicht

Nu we door corona met steeds meer en steeds strengere maatregelen te maken hebben, speelt het leven zich voornamelijk binnenshuis af. Aan de ene kant word ik een beetje ongeduldig, nu de ophokplicht maar voortduurt. Aan de andere kant merk ik, dat het ook wel meer huiselijkheid in de hand werkt. Daar kan ik wel van genieten.

De winteravonden lijken langer dan ooit. En ik handwerk me een slag in het rond. De sokken die ik voor mezelf had opgezet, zijn al af.

Het volgende paar sokken staat op de pennen. Nu een paar mannensokken, die wel een paar maten groter zijn. Daar zal ik wat langer over doen.

Het haken van de gordijntjes voor in de hal/schuur gaat ook door. Al is het in een wat slomer tempo. En bijna elke avond geef ik een flinke slinger aan m´n spinnewiel.

Van de weeromstuit is Maria ook aan het breien geslagen. Gezellig hoor! Steeds als we koffiepauze hebben, zeggen we tegen elkaar: ¨Kom, snel nog even een naaldje breien.¨

Willem oefent een nieuw stuk op de piano

 en Hans houdt zich bezig met Ciara. Elke avond mag Ciara een poosje in huis. Dat is zo gezellig. Meestal haalt Hans Ciara direct uit z´n werk uit de bench. Dan krijgt hij wat lekkers en ligt hij op z´n matje. 

Ciara is meteen de reden, dat we om de beurt toch allemaal buiten komen. Ze moet tenslotte uitgelaten worden. ´s Morgens neem ik bijna altijd een flinke ronde voor mijn rekening. Heerlijk om zo verplicht in de buitenlucht te zijn! Vorige week liep Maaike een keer met me mee. Ze maakte wat ´hondenrondje´- foto´s. Je ziet meteen, dat dat uitlaten beslist geen straf is :-).

Terwijl het buiten guur, nat en winderig is, genieten we binnen op voorhand al van wat voorjaar:

Zaterdag

Maandag

Vrijdag was Willem jarig. Ook dat gaf huiselijkheid, doordat het maar met een klein groepje gevierd kon worden. Ik bakte een appeltaart en maakte een bokkepootjestaart, zodat er wat feestelijks bij de koffie was.  Het was zomaar gezellig met enkele kinderen en de kleinkinderen. 

Ik ben veel in de keuken te vinden. De rode-bessensap en de blauwe-bessensap, die ik vorige week maakte, heb ik geweckt.

We hebben er al een paar keer van gesmuld. Ik maakte Haagse Bluf en Griesmeelpudding met bessensaus. Mmm. Deze week wil ik een keer krentjebrij maken.

Haagse Bluf

Ik ben de vriezer aan het leeg eten. Vorige week maakte ik twee keer tomatensoep van ingevroren tomaten. En op het moment staat er kooknat van asperges te ontdooien en ook een pakje ingevroren asperges. Eens kijken of ik daar ook een lekker soepje van kan brouwen. Soep is gewoon áltijd goed! In de zomer en in de winter.

Ik vond ook nog een pakje afgeprijsde chipolata worstjes. Die heb ik maar meegeroosterd op een bakplaat vol groenten.

Ook de voorraden in de kelder maak ik op. Er ligt nog van alles: peulvruchten, een pompoen uit m´n tuin, zuurkool, uien. Keuze genoeg! En vanavond ´slachtte´ ik de laatste rode kool uit mijn moestuin. Hans heeft hem vorige week uit de tuin getrokken, toen hij de frees erdoor joeg. Het was een flinke jongen. Nadat ik hem met een bijltje van de stronk had geslagen en de lelijke buitenste bladen eraf gehaald had, lag er een prachtige kool van dik 2,2 kilo te glimmen op m´n weegschaal!

 Ik heb hem eerst maar eens gehalveerd. We kunnen er gemakkelijk twee keer van doen. Ik doe er ook altijd een flinke hoeveelheid appels door. En dan lekker met laurier, kruidnagel, zout, beetje azijn, beetje suiker, snuf nootmuskaat, snuf kaneel en snuf peper. Mmm!

De jongens gaan sinds deze week niet elke dag meer naar school. Henk heeft op maandag en op woensdag een thuisdag en Jan op dinsdag en donderdag. Ze wisselen elkaar dus mooi af. Jan heeft morgen twee mondelingen, die hij nog moest inhalen. Hij had ze gemist, doordat hij net corona had, toen die tentamens afgenomen werden. Hij heeft het behoorlijk druk met al dat inhaalwerk. Maar goed. Op z´n tijd hebben we allemaal flink last van de gevolgen van de pandemie. Extra belangrijk om dan niet alleen te kijken, naar wat je wordt afgenomen, maar juist ook naar wat het je brengt. Alles heeft altijd twee kanten.

Meelvrouwtje

Zo. Ik heb net het meel van mijn brillenglazen gepoetst. Het is genoeg geweest voor vandaag. Ooit vertelde een klant me, dat ik in hun familie ´het meelvrouwtje´ heet. Nou, ik voel me nu inderdaad echt een meelvrouwtje :-).

Maar goed. Je hoort me niet klagen. Ik ben blij, dat we ook vandaag de gezondheid en de kracht weer kregen om al het werk te doen.

Ook het schoolwerk van de jongens vlotte fijn. Wat wil je onder de gegeven omstandigheden nog meer? Natuurlijk, er is veel wat nu niet kan, of niet mag. Maar de andere kant is, dat we nog zo heel veel hebben om blij mee te zijn. Of niet soms? Zelfs de pianoles van Maria kon via Skype gewoon doorgaan.

Na de lunch deed Willem met Henk een ommetje. Even een frisse neus halen.

Ze kwamen allebei weer ´als nieuw´ thuis.

Waar ik ook blij mee ben? Met mijn voorraadkelder. Sinds het hamsteren in de supermarkten begon, heb ik nog geen één keer meer dan een normale hoeveelheid boodschappen hoeven doen. Ik kon steeds nog uit mijn voorraad putten. Zo maakte ik vandaag chili sin carne. Lekker uit de voorraad en met een klein beetje vers: een paar tomaten, twee preien, twee uien. Oh, wat aten we lekker.

Vanavond hield onze dominee weer een meditatie, die we via internet konden beluisteren. Ik had ernaar uitgekeken. Helaas werkte de link niet. We zaten al een beetje sip te zijn. Maar gelukkig was er nog wel een andere manier om toch te kunnen luisteren. Maria belde naar haar vriend, waar ze thuis kerktelefoon hebben. Met de telefoon aangesloten op een speaker ging het prima. Fijn!

Na de meditatie ben ik nog een poos meel gaan scheppen in de inpakruimte.

Nu is het wel weer eens welletjes geweest. Er moeten nog twee kinderen thuis komen. Dat de laatste de deur maar achter zich dicht trekke. Ik ga heerlijk slapen :-).

Melig met een korreltje zout

Gelukkig stonden we vanmorgen weer allemaal gezond op en konden we ons werk weer gaan doen. Hans ging weer bomen snoeien, Koos weer stratenmaken. Willem schoof weer achter z´n computer en zat nu en dan in een meeting. Jan en Henk deden hun schoolwerk. Maaike deed haar werk in de gehandicaptenzorg. Maria ging poetsen bij mijn zus. En ik was de hele dag druk met de webshop.

Eerst maakte ik in de prachtige ochtend een rit.

Het was sprookjesachtig mooi, die mist met de zon erop!

Ik moest naar de molen en naar de papiergroothandel. Vaste prik tegenwoordig, op woensdag.

Vanmiddag pakte ik bestellingen in en vanavond schepte ik roggemeel, tarwebloem, tarwemeel en broodzout in zakken. Nu ben ik dus melig, maar neem dat gerust met een korreltje zout :-).

Gisteren was de nieuwe Terdege binnengekomen met mijn bijdrage van risotto in de culinaire rubriek. Ik kreeg spontaan trek in risotto en dat was dus ook wat ik vanavond kookte. Hè, zo lekker! Zoals elk jaar heb ik na de winter een snoeploze periode om van m´n wintervet af te komen. Ik begon op 1 maart en ben nu dus een maand snoep- en koekloos. Fijne bijkomstigheid is, dat je maaltijden je dan extra lekker smaken.

Het thuisonderwijs ging vandaag een stuk beter dan gisteren. Willem heeft Henk onder z´n hoede genomen. Ze zitten nu samen op de workshopzolder en Jan zit beneden aan tafel. Ze hebben dus stoelendans gedaan. Gelukkig waren er genoeg stoelen, zodat niemand afgegaan is ;-). Willem kon Henk nu fijn met z´n wiskunde helpen en ook een oogje in het zeil houden, of hij goed gefocust bleef. Dit houden we er nu maar even in. Als het nieuwtje eraf is, is het lastiger om gemotiveerd te blijven. Gelukkig kunnen we elkaar steeds een beetje oppeppen. Mijn kleine taakje daarin is om steeds aandacht te blijven schenken aan de koffiepauzes en de eetmomenten. Dat moeten de vaste bakens op de dag zijn, waarop weer opgeladen wordt. Als we allemaal een taakje op ons nemen in het grote geheel, lukt het om het goed met elkaar te houden en ons werk te blijven doen.

Een klein kringetje

We leven in een steeds kleiner kringetje. Gisteren mochten we nog naar een kerkdienst, al was dat op een andere locatie en met maar een klein aantal mensen. Maar met mensen die in de gezondheidszorg werken in huis, leek het ons beter om thuis te bijven en met de kerkdienst mee te luisteren. Zojuist hoorden we, dat dat ook tot 1 juni de nieuwe regel zal zijn. De nieuwe maatregel verbaasde me niets, maar uiteraard is het wel moeilijk en verdrietig. Het spreekwoord zegt: ¨Ontberen doet waarderen.¨ En zo is dat. We hebben gisteren de lege tijd maar gevuld met extra veel zingen.

Ook de scholen zullen mogelijk tot 1 juni gesloten blijven. En dus was het vandaag weer thuisonderwijs. Dat gaat tot op heden prima. Maar ik denk, dat de kinderen het vast wel heel speciaal en fijn zullen vinden, als ze te zijner tijd weer naar school zullen mogen. Het is toch wel heel saai zonder echt contact met je vrienden en vriendinnen! Ook voor de schoolkinderen is het kringetje heel klein!

We proberen oog te houden voor alle mooie dingen.

Bijvoorbeeld voor een bosje narcissen dat mooi bloeit.

En ook voor de plaatjes, voor in het verzamelalbum, die in de brievenbus lagen. Met de buurvrouw heb ik steeds ook alleen maar app-contact. Zij hebben een herstellende in huis en het is dus extra gevaarlijk, als daar de corona nu toeslaat. Maar via de app kunnen we ook prima bekijken wie er nog welke plaatjes mist. Er zijn mensen op het dorp, die er een hele administratie op na houden van wie nog welke plaatjes mist of dubbel heeft :-).

Daarvoor ontbreekt het me op dit moment aan tijd. We proberen hier nog steeds elke dag zoveel mogelijk pakketten op de post te krijgen. Overal is bloem, meel en gist uitverkocht, of zijn er molens gesloten. Dan is het een uitkomst, als je het nog online kunt kopen. Het is alleen de vraag, hoe lang we het zo nog volhouden. We doen het, zolang het kan.

We hebben vanmiddag de pakketten maar weer naar een groot business point gebracht. Daar is de 1,5 meter-ruimte-regel gemakkelijker na te leven. Bij zo´n business point kun je alles zelf doen en hoeft er geen medewerker aan te pas te komen. Dat is een stuk veiliger.

Vanavond hebben we ook nog een bestelling op locatie bezorgd. Ook daar was goed over nagedacht. Eén mevrouw bestelde voor haar eigen gezin, maar meteen ook voor drie buurvrouwen. We hebben de dozen op de stoep uitgewisseld. Deze mevrouw belde me vorige week al heel bezorgd op. Ze zat met een aantal schoolgaande kinderen thuis en viste steeds achter het net, als ze in de supermarkt brood ging halen. Het is voor haar dus een hele opluchting, nu ze voorlopig voldoende grondstoffen in huis heeft, om zelf brood te bakken.

Intussen vonden wij het ritje geen straf. Wat is het fijn, om nog even te genieten van de mooie lucht, ook al is het vanachter het autoraam!

Ik heb vandaag niet veel aan het huishouden kunnen doen. Alleen heb ik serieus aandacht besteed aan de warme maaltijd. Dat kon, omdat Willem de pakjes voor me wegbracht. Zo had ik wat meer tijd voor het koken. We eten hier heel matig vlees. Maar vandaag maakte ik een keer een pannetje halve kippenpoten klaar. Dat was een feestje voor de vleeseters, hier :-).

Het was een onderdeel van een ouderwets, Hollands prakkie: bruine bonen met appelmoes en stroop en gekookte aardappels. De appelmoes was van goudreinetten. Lekker een beetje zurig dus. De maaltijden en de koffiemomenten zijn toch wel de vaste bakens op de dag. Daar probeer ik dus steeds serieus aandacht aan te besteden. En verder leven we erg bij de dag, zoals, denk ik, iedereen op dit moment. Alle zekerheden, die je meende te hebben, zijn weg!