Langzaam

Langzaam, heel langzaam, gaat het de goede kant op, na mijn val op mijn rug

Lente, keukenexperimentjes en de eerste rabarber!

Wat is het heerlijk, dat de dagen nu serieus lengen! Zeker nu de klok weer verzet is, krijgen de avonden langzamerhand weer een andere invulling. In plaats van bij de kachel kruipen en kaarsen aansteken, kunnen we nu na het eten nog best even naar buiten. Om te genieten van de mooie polder of van een mooie zonsondergang, bijvoorbeeld!

Blijmakertjes

Ik heb bedacht om die dagelijkse ¨klusjes waar ik blij van word¨, gewoon ´blijmakertjes´ te noemen. Zeg nu zelf, wat klinkt fijner: ¨Ik heb vandaag een extra klusje gedaan.¨ Of: ¨Mijn blijmakertje vandaag was .....¨ Precies. Dat laatste is gewoon stukken positiever. Die houd ik er in.

Stank en lekkers

Zaterdag stond ons dorp aardig op stelten. Om kwart voor 8 hoorde ik niet anders dan brandweer-sirenes. Ik keek online, of ik informatie kon vinden. Nou, nou, het bleek goed raak:

En:

Er ontsnapte een (eerst onbekend) gas uit een tankwagen op het industrieterrein. Er kwam al snel een alert, dat ramen en deuren beter gesloten gehouden konden worden. Gelukkig was er al snel bekend, dat het gas weliswaar vreselijk stonk (waardoor je braakneigingen kon krijgen), maar dat het niet giftig was. Er stond een erg harde wind en die zorgde ervoor, dat een groot deel van Nederland last had van de stank. Gelukkig zaten wij aan ´de goede kant´ van de wind :-). Wij hebben er in ons huis nauwelijks last van gehad. Maar reed je het dorp uit en kwam je vóór de wind, dan was het echt afschuwelijk.

Afijn. Ons dorp was zo´n beetje de hele dag in het nieuws. Maar gelukkig hoefde ik mijn programma niet te veranderen, noch te onderbreken door deze gebeurtenis.

De zaterdag was anders dan anders. Schoonmama was jarig. Aanvankelijk zouden Willem en ik gewoon zoals elke zaterdag ´s morgens bij haar op de koffie gaan en dan haar oude vriendin meenemen. Maar die liet vrijdagavond weten, dat het niet door kon gaan, omdat ze niet in orde was. Willem vond het daarom leuker om ´s middags naar zijn moeder te gaan, zodat hij dan zijn broers en zussen zou zien. Zodoende hadden we ineens een ´lege´ zaterdagmorgen.

Ik had beloofd een taart te maken. Twee schoonzussen zorgden al voor kwarktaart, monchoutaart en appeltaart. Ik koos ervoor om een dadeltaart te maken. Dat was zó lang geleden. En dadeltaart is zó lekker. En zó gemakkelijk te maken. En zó handig te vervoeren. Kortom: de ideale taart. Deze taart wil je vast ook maken. Ik post daarom het recept :-).

Je hebt nodig:
1 pakje roomboter
150 gram gele basterdsuiker
1 losgeklopt ei
500 gram dadels in stukjes
200 gram biscuitjes in stukjes
150 gram kokosrasp plus 50 gram om te versieren

Werkwijze:
smelt de boter. Doe er de suiker bij en los deze op. Roer er het ei door en klop met een garde alles tot een saus. Doe de dadels erbij en verwarm deze kort. Roer er de biscuitjes en 150 gram kokosrasp door. Doe alles in een met bakpapier beklede taartvorm van 24 cm doorsnee. Strijk de bovenkant glad en bestrooi met de overgebleven kokosrasp. (Eigenlijk had ik een paar dadels moeten bewaren om daar de taart nog wat mee op te leuken. Maar ik had alles gesneden.) Zet de taart voor minstens 2 uur in de koelkast. Snijd kleine puntjes, want deze taart is behalve superlekker, ook behoorlijk ´machtig´.

Als het treintje rijdt ...

Sommige mensen denken, dat ik de hele dag keihard aan het werk en aan het rennen ben. Maar dat is helemaal niet zo. Ik ben eerder langzaam, dan vlug. En misschien kan ik juist daarom het langer volhouden. Je weet wel: een trein in beweging krijgen, kost veel moeite. Maar als de trein eenmaal rijdt, lijkt het vanzelf te gaan. Zo gaat het ook in mijn werk. Als ik na de zondag moet opstarten, kan dat best moeizaam gaan. Maar als het treintje eenmaal rijdt, kan ik de ´zesdaagse vlijt´ prima volhouden.

Vandaag stond er niet veel bijzonders op mijn programma. Vanwege het mooie weer ben ik vroeg aan de was gegaan. Er lag genoeg. Vorige week had ik extra veel was vanwege het vertrek van Hans. Hij had op de dag voor zijn vertrek al zijn werkgoed in de badkuip gekieperd. En dat was veeeeeel. Allemaal van dat dikke goed en ook nog eens behoorlijk vuil.
Deze week vond ik de plunjebaal van Koos in de wasmand. Hij is vorige week op bivak geweest en dat levert ook altijd de nodige was op.
Dus: wassen, wassen, wassen maar ;-).

Ik sjeesde al vroeg naar de supermarkt voor eieren. De Lamme Teun (huisgemaakte advokaat) in m´n shop was op en er waren een paar potten besteld. Al vòòr koffietijd hing ik boven de advokaatbus :-).

Na de koffie hing ik was nummer twee aan de droogmolen en zette ik was nummer drie aan. En toen was het tijd om naar Rotterdam te tuffen, waar ik voor een voortgangsgesprek op de school van Jan werd verwacht.
Ik kwam daar vlak voor het einde van de pauze aan. Gezellig hoor, om dat ook eens mee te maken. Al die jongens en meiden, die lekker aan het tafelvoetballen, tafeltennissen, Duckies lezen, of chillen waren. Ik kreeg alvast koffie en na de pauze was het gesprek. Het gaat goed met Jan op school. Fijn!

Even na twaalven stapte ik weer in de auto en was zo mooi met de lunch weer thuis. Henk was er al en ik was heel benieuwd hoe zijn praktijk-verkeersexamen gegaan was. Heel goed, vertelde hij opgetogen. Morgen hoort de klas, of ze geslaagd zijn, of niet. Maar Henk denkt, dat iedereen vast geslaagd is :-).

Op dinsdagmiddag komt schoonmama altijd een bakkie koffie doen. Meestal pak ik er een handwerkje bij. Maar de sokkenbreierij is klaar en in haken aan de deken had ik geen zin. Ik besloot maar eens degelijk de zak met verstelwerk te voorschijn te halen. Er lag genoeg voor minstens drie dinsdagmiddagen koffie drinken ;-). Maar goed, er is vanmiddag dan toch het één en ander gerepareerd aan sokken en ondergoed enzo.

Na de koffie maakte ik de webshopbestellingen klaar en bracht ze naar het postkantoor. Ik liep nog even bij de Lidl naar binnen om volle kwark voor Koos te halen. Koos moet aankomen en ontbijt graag met volle kwark met muesli, of, als hij op tijd opstaat, met boterhammen met gebakken eieren. Hij jaagt er minstens 5 potten kwark per week doorheen. Bij Albert Heijn is de volle kwark 1,27 per pot en bij de Lidl 0,89. De moeite waard om daar even een ommetje voor te maken dus.

Thuisgekomen trof ik een opgewonden Leendert en Thea aan. Ze zijn al een poosje op zoek naar een huis en hadden net weer een bezichtiging gehad. Deze keer klopte het. Goed huis, goede prijs (onder de huidige marktomstandigheden), goede buurt, goede mogelijkheden. Nog voordat we aan tafel gingen hebben ze de knoop doorgehakt en is de koop mondeling gesloten. Wat zijn ze blij. En wij met hen! De bruiloft gaat nog wel even duren, hoor. Het huis is een klushuis en Leendert mag zijn timmermanskunsten gaan laten zien ;-). Rustig aan dus. Net als mijn treintje.

We aten kip met aardappeltjes uit de oven met sperzieboontjes. De boontjes had ik gisterenavond al afgehaald en de aardappeltjes vanmiddag voorgekookt. De maaltijd stond dus in een mum van tijd op tafel. Als toetje een banaan. Zo hadden we een lekkere maaltijd, zonder dat ik er uren voor in de keuken hoefde te staan.

Na het eten heb ik brooddegen gemaakt en daarna een poosje gelummeld. Na de koffie kwam ik erachter, dat ik geen gist in de brooddegen had gedaan. Lekker slim zeg, maar niet heus. Gist toevoegen en nog een keer kneden dus. Nou ja, heel erg is het ook weer niet. Het wordt alleen een uurtje later bedtijd. De extra wachttijd heb ik maar besteed aan het leeg strijken van de droogmolen. M´n treintje reed toch :-).

Zomervakantie 2017, dag 17; Zó snel?!

Mijn dag is totaal anders verlopen, dan ik van tevoren bedacht had.

Ik zou vanmorgen met schoonmama gaan oefenen in het ziekenhuis en was van plan daar tegen tienen heen te rijden. Natuurlijk was er voordien nog van alles te doen :-). Ik wil mijn voorraad groenten en fruit niet laten verpieteren. Daarom stond ik al vroeg een nieuwe voorraad champignons schoon te maken en in plakjes te snijden voor in de droogoven. En daarna kookte ik de eerste paar kilo kroosjes tot moes.

Zo zien kroosjes eruit. Ze zijn zo groot als walnoten

Ook pakte ik een volgende doos Opal pruimen, maakte ze schoon, halveerde ze en haalde de pitten eruit. Tussendoor genoot ik samen met Willem van ons favoriete ontbijt: havermout. Tja, als iets gezond is en ook nog een heel lekker...

Mmmm. Met rozijnen, kaneel en kluitje boter

Het idee was, om, als ik weer terug kwam uit het ziekenhuis, de pruimen tot jam te koken, de kroosjesmoes door de roerzeef te halen en ook daar jam van te koken, nog weer een volgende lading champignons te drogen én de overhemden-was te draaien. En vanmiddag kon ik dan meteen de kamer een beurt geven, schoonmama's bed opmaken en koffie, melk en koeken halen. Zo zou alles mooi gereed zijn, om moe morgen te kunnen ontvangen.

Het liep dus anders!

Toen ik in het ziekenhuis aankwam, bleek dat moe vandaag al naar huis mocht!!

Super natuurlijk! Wat een blijdschap. Maar goed. Dat 'naar huis mogen' had natuurlijk de nodige voeten in aarde. We moesten eerst naar beneden, naar de apotheek, om een medicijnenrapport te halen en een voorraad medicijnen voor de komende zes weken.Weer terug op zaal kwam de fysiotherapeut om nog een keer de oefeningen door te nemen, te kijken hoe het lopen met krukken ging én een overdracht op te stellen voor de fysiotherapeut thuis. Daarna wilde de verpleegkundige even met eigen ogen zien, dat ik moe een Fragmin-spuitje kan toedienen. Vervolgens kwam de lunch. En pas dáárna was de 'nalichting', zoals ze dat daar noemen. Grappig woord, nooit van gehoord. Het bleek om het ontslaggesprek te gaan. Alle leefregels werden nog een keer doorgesproken. En als kers op de taart was er uiteraard nog een tevredenheidsonderzoek met minstens 50 items waar moe een cijfer tussen de 1 en 10 aan toe moest kennen.

Hè, hè. We mochten gaan!

Dat was nog een hele toestand. Ma in de rolstoel. De ingeklapte rollator aan de rugleuning. Een tas bij ma op schoot. Een tas aan mijn schouder. En, o ramp, ook nog twee krukken om te dragen. Wat was dat zwaar!! En ik had juist voor de grap op de heenweg de stappen geteld vanaf de parkeergarage tot en met de afdeling. Dat waren er maar liefst 800. Daar gingen we :-).

Buiten overkwam me nog iets heel speciaals. Ik werd ineens op mijn rug getikt: "Hé, ben jij Teunie?" "Ja, dat klopt!" "Nou, ik ben Irene van de GGM." Tssssss. Ik ken Irene online al een jaar of 17, denk ik. Maar we hadden elkaar dus nog nooit in het echt gezien. Wat grappig, dit! Heel speciaal!

Na deze ontmoeting duwde ik verder. Totdat ik vlakbij de parkeergarage een trottoir op moest en die zwaarbeladen kar onmogelijk over het randje kreeg :-(. Gelukkig was er een behulpzame meneer, die uit zijn auto stapte en het even van me overnam!! Ik besloot om moe daar even geparkeerd te houden staan en vast de tassen en rollator naar de auto te brengen en haar daarna te halen. Maar wéér schoot er een aardige meneer te hulp. Hij duwde de rolstoel voor mij de lift in. Echt fijn, hoor!

Na een voorspoedig ritje kwamen we dan eindelijk thuis aan. Ik geloof dat het toen half 3 was, zo'n beetje. Tja, een paar uur laten dan ik had bedacht...een vette streep door mijn planning! Maar niet erg. Moe was helemaal verrast, dat we ook haar sta-op-stoel hadden gehaald. Daar kon ze fijn in gaan zitten.

Ik slingerde snel een was aan, zette koffie, maakte moe d'r bed op. En kijk. Langzamerhand kwam alles nog wel aardig op zijn pootjes terecht.

Terwijl moe lekker uitrustte in haar stoel, maakte ik de pakjes klaar en bracht ze naar de post. Snel haalde ik ook de noodzakelijk boodschapjes. We rekenen op veel koffieklanten, de komende dagen. Dat begon al meteen toen ik thuiskwam. Er zat een broer van Willem op ziekenbezoek. Vanavond gevolgd door een zus en haar man. Kijk. De familie krijgen we er gewoon gratis bij :-).

Wat een feest om moe fijn aan tafel te hebben bij het avondeten. Natuurlijk kookte ik een lekker 'ouderwets prakkie'.

Vanavond moest ik tussen de bedrijven door nog wèl de pruimenjam koken natuurlijk. Ook vulde ik de droogoven met appelringen en bakte ik brood. Sorry, de kroosjes lukten niet meer. Moe was om tien uur echt helemaal op en die heb ik op bed geholpen. Gelukkig ben ik wel gewend om te improviseren met van alles en nog wat. Wat vandaag niet afgekomen is, komt vast morgen wel aan de beurt. Voor nu zijn we alleen maar blij. Toch?! Zó snel?!