De andere kant van de ophokplicht

Nu we door corona met steeds meer en steeds strengere maatregelen te maken hebben, speelt het leven zich voornamelijk binnenshuis af. Aan de ene kant word ik een beetje ongeduldig, nu de ophokplicht maar voortduurt. Aan de andere kant merk ik, dat het ook wel meer huiselijkheid in de hand werkt. Daar kan ik wel van genieten.

De winteravonden lijken langer dan ooit. En ik handwerk me een slag in het rond. De sokken die ik voor mezelf had opgezet, zijn al af.

Het volgende paar sokken staat op de pennen. Nu een paar mannensokken, die wel een paar maten groter zijn. Daar zal ik wat langer over doen.

Het haken van de gordijntjes voor in de hal/schuur gaat ook door. Al is het in een wat slomer tempo. En bijna elke avond geef ik een flinke slinger aan m´n spinnewiel.

Van de weeromstuit is Maria ook aan het breien geslagen. Gezellig hoor! Steeds als we koffiepauze hebben, zeggen we tegen elkaar: ¨Kom, snel nog even een naaldje breien.¨

Willem oefent een nieuw stuk op de piano

 en Hans houdt zich bezig met Ciara. Elke avond mag Ciara een poosje in huis. Dat is zo gezellig. Meestal haalt Hans Ciara direct uit z´n werk uit de bench. Dan krijgt hij wat lekkers en ligt hij op z´n matje. 

Ciara is meteen de reden, dat we om de beurt toch allemaal buiten komen. Ze moet tenslotte uitgelaten worden. ´s Morgens neem ik bijna altijd een flinke ronde voor mijn rekening. Heerlijk om zo verplicht in de buitenlucht te zijn! Vorige week liep Maaike een keer met me mee. Ze maakte wat ´hondenrondje´- foto´s. Je ziet meteen, dat dat uitlaten beslist geen straf is :-).

Terwijl het buiten guur, nat en winderig is, genieten we binnen op voorhand al van wat voorjaar:

Zaterdag

Maandag

Vrijdag was Willem jarig. Ook dat gaf huiselijkheid, doordat het maar met een klein groepje gevierd kon worden. Ik bakte een appeltaart en maakte een bokkepootjestaart, zodat er wat feestelijks bij de koffie was.  Het was zomaar gezellig met enkele kinderen en de kleinkinderen. 

Ik ben veel in de keuken te vinden. De rode-bessensap en de blauwe-bessensap, die ik vorige week maakte, heb ik geweckt.

We hebben er al een paar keer van gesmuld. Ik maakte Haagse Bluf en Griesmeelpudding met bessensaus. Mmm. Deze week wil ik een keer krentjebrij maken.

Haagse Bluf

Ik ben de vriezer aan het leeg eten. Vorige week maakte ik twee keer tomatensoep van ingevroren tomaten. En op het moment staat er kooknat van asperges te ontdooien en ook een pakje ingevroren asperges. Eens kijken of ik daar ook een lekker soepje van kan brouwen. Soep is gewoon áltijd goed! In de zomer en in de winter.

Ik vond ook nog een pakje afgeprijsde chipolata worstjes. Die heb ik maar meegeroosterd op een bakplaat vol groenten.

Ook de voorraden in de kelder maak ik op. Er ligt nog van alles: peulvruchten, een pompoen uit m´n tuin, zuurkool, uien. Keuze genoeg! En vanavond ´slachtte´ ik de laatste rode kool uit mijn moestuin. Hans heeft hem vorige week uit de tuin getrokken, toen hij de frees erdoor joeg. Het was een flinke jongen. Nadat ik hem met een bijltje van de stronk had geslagen en de lelijke buitenste bladen eraf gehaald had, lag er een prachtige kool van dik 2,2 kilo te glimmen op m´n weegschaal!

 Ik heb hem eerst maar eens gehalveerd. We kunnen er gemakkelijk twee keer van doen. Ik doe er ook altijd een flinke hoeveelheid appels door. En dan lekker met laurier, kruidnagel, zout, beetje azijn, beetje suiker, snuf nootmuskaat, snuf kaneel en snuf peper. Mmm!

De jongens gaan sinds deze week niet elke dag meer naar school. Henk heeft op maandag en op woensdag een thuisdag en Jan op dinsdag en donderdag. Ze wisselen elkaar dus mooi af. Jan heeft morgen twee mondelingen, die hij nog moest inhalen. Hij had ze gemist, doordat hij net corona had, toen die tentamens afgenomen werden. Hij heeft het behoorlijk druk met al dat inhaalwerk. Maar goed. Op z´n tijd hebben we allemaal flink last van de gevolgen van de pandemie. Extra belangrijk om dan niet alleen te kijken, naar wat je wordt afgenomen, maar juist ook naar wat het je brengt. Alles heeft altijd twee kanten.

Gelukkig niet!

Gelukkig hoefde Willem niet opgenomen te worden in het ziekenhuis. Al scheelde het weinig! Gisteren was zijn saturatie zó laag, dat ik toch maar even de huisarts belde. Die vond het ook zorgelijk en zei, dat hij toch zo langzamerhand aan een opname ging denken. Het was toen rond het middaguur. We besloten het nog een paar uur aan te kijken. Ik moest steeds de controles doen en er op toezien, dat Willem genoeg dronk. Dan zou de dokter aan het einde van de middag weer bellen en bepalen, hoe het verder moest.

Aan het einde van de middag was de saturatie gelukkig een paar puntjes hoger en de koorts was gezakt naar verhoging. De dokter zou het aan zijn collega overdragen en die zou vandaag dan weer bellen.

Ik vind het erg fijn, dat er zo betrokken en secuur meegekeken wordt. Misschien ook wel de gewone, nuchtere dorpsmentaliteit met korte lijntjes? De dokter vroeg bijvoorbeeld niet aan de telefoon: ¨Hoe is het met uw man?¨ Of, nog erger: ¨Hoe is het met meneer Luijk¨. Maar heel vertrouwd: ¨Hoe is het met Willem?¨ Heerlijk toch! Ik hou daarvan!

Vandaag is het een beetje verbeterd. Vanavond heeft Willem voor het eerst best een tijdje op de bank gezeten. En dat na 10 dagen bijna volledig op bed! Het lijkt er dus op, dat het nu de goede kant op gaat. Wat zijn we blij!

Intussen was ik vandaag en gisteren nog druk met de webshop. Het was heel vervelend, dat we de bestellingen niet kwijt konden bij Postnl. We konden maar 9 pakketten aanmelden via MyParcel, waar onze winkelsoftware mee werkt. Daarna heb ik handmatig nog 10 pakketten bij Postnl aangemeld. Dat was niet alleen een dure grap, maar kostte ook veel tijd. Er kwam een klant uit Ouddorp en één uit Ederveen om een bestelling op te halen. Beiden namen een pakket voor een dorpsgenoot mee. Tenslotte bezorgde Maaike pakketten in de Hoekse Waard en Maria en Jan-Hendrik deden een ronde langs Zwijndrecht, Ridderkerk, Rotterdam, Lekkerkerk en Streefkerk. Zo was ik aardig van de orders af. Maar het kostte me echt veel energie. Samen met mijn zorgen om Willem, maakte het, dat ik ´s avonds compleet afgeknoedeld was.

Vandaag ging het gelukkig een stuk soepeler. Ik kon sowieso weer mijn pakketten aanmelden bij MyParcel. Dat scheelde een heel stuk.

Ik heb mijn gemak maar een beetje gehouden. Fijn van alles afgerond. 

Ik bakte pannenkoeken, want dat had ik Henk beloofd. Als toetje waren er 2 lekker foute puddingen. Dat was om te vieren, dat we vandaag de 5000ste order in de webshop hadden :-)

De meiden waren aan het einde van de middag naar Maria´s werk gereden. Daar was een drive-through gemaakt en mocht ze haar kerstpakket in ontvangst nemen. Ze is enorm verwend. Het was haar eerste kerstpakket ooit en ze was helemaal blij :-).

De meisjes kregen van mij ook nog een aardigheidje. Voor al het harde werken. Ze kregen een doosje mini-zeepjes van Werfzeep. Ik wist, dat ze dat allebei heel leuk zouden vinden. En dat was ook zo. Ze sprongen een gat in de lucht en met veel enthousiasme werden allerlei zeepjes besnuffeld.

Zelf ben ik ook verwend. Bijna dagelijks krijg ik post van lezers en gisteren was er zelfs een echt verwenpakketje voor me bij. Wat lief!!

Vanavond hadden we een rustig avondje. Met kaarslicht, lekkere koekjes en een luie kat op de bank. Maaike had een live kerstconcert gevonden. Helaas haperde de internetverbinding steeds en was dat dus niet optimaal. Maar dat gaf niets. Af en toe hoorden we een stukje ;-).

Om 9 uur was het afgelopen. Toen heb ik nog even gezellig met Henk zachte bitterkoekjes (amoretti morbidi) gebakken. 

Al met al was het een gezellige, huiselijke avond en gaf het de broodnodige rust en ontspanning.

Raar!

Het is vandaag een rare dag. Ik heb hard gewerkt, om alle weborders verzendklaar te maken. Maria hielp mee en we waren lekker vroeg. Terwijl Maria het laatste pakket ging inpakken, wilde ik de verzendlabels maken. Daarna zouden we naar de post rijden.

Helaas kwam er een rare foutmelding, toen ik de labels maakte. Er stond iets van ´ongeldig adres´. Ik gekeken of dat adres bestond. Jawel, hoor. Ook de postcode was goed. Bovendien was het label voor een klant, die vaker besteld heeft en dat was vanaf precies hetzelfde adres.

Afijn. Het duurde even, maar we zijn erachter, wat er aan de hand is. Postnl heeft besloten, dat ze een bepaald aantal labels per dag toestaan. Zijn die verbruikt, dan krijg je dus een foutmelding. Zo voorkomt Postnl overvolle pakketpunten. De pakketten blijven nu dus gewoon bij de winkeliers. Best slim. Alleen: waarom zijn we hier niet over ingelicht?? Want al is dit slim, leuk is het niet!! Al helemaal niet voor de klanten, die op hun spullen wachten!

Nou ja. Er is niets aan te doen. Mijn gang staat vol pakketten. Ik ga vannacht kijken, of ik dan labels kan maken. Elke dag is er weer een bepaald aantal verzendingen mogelijk. Hopelijk kan ik dan labels maken voor de pakketten die nu klaarstaan.

Dit was trouwens niet het eerste ´rare´ van deze dag. Vanmorgen heb ik Willem naar de huisarts gereden. Naar het speciale coronaspreekuur. We moesten ons melden bij een achteringang. Daar stonden we 10 minuten in de kou, voordat de ´ingepakte´ dokter Willem kwam halen. Ik mocht mee naar binnen. Dat was wel fijn.

Punt is, dat Willem nog steeds ziek is. Hij ligt nu ruim een week op bed. Hij heeft koorts en een wat lage saturatie. Daarom heb ik vanmorgen even overlegd met de assistente. Zij vond het ook beter, als de dokter eens naar Willem z´n longen zou luisteren.

De dokter stelde eerst de nodige vragen en daarna beluisterde hij Willem z´n longen. Ai! De dokter constateerde een beginnende longontsteking. Hij schreef een antibioticakuur voor en ook een antihistamine. Dat zou helpen tegen de corona. Donderdag moet ik bellen en het temperatuurverloop en de saturatie doorgeven. 

Ik mocht nog even 10 minuten buiten in de regen en de kou bij een raamluikje op de medicijnen wachten. Oef, wat kreeg ik het koud!!

Thuisgekomen stapte Willem uitgeput weer in bed. Pfff. Echt naar!

De rest van de zieken in ons gezin is gelukkig weer beter. En we mochten vandaag ook weer uit de quarantaine. JOEHOE!! 

Zaterdag hebben Maaike, Maria en ik de grote jongens-zit/slaapkamer al helemaal schoongemaakt. We hadden de jongens naar zolder gestuurd en de ramen tegen elkaar open gezet. Daarna hebben we al het beddengoed afgehaald en de hele kamer gesopt. Dat was hard nodig!!

Ook de rest van het huis werd met bezemen gekeerd.

Daar hadden we nu mooi de tijd eens voor, nu we toch in quarantaine zaten :-). We hadden het prima naar ons zin. En we verwenden onszelf met een lekkere oliebol. Mmm!

Buiten werd er ook gesopt. Niet door ons, hoor. Daar waren Hans en Koos hun auto´s aan het poetsen. Het leek wel een wasstraat.

We hebben dus van de nood maar een deugd gemaakt, zoals iemand opmerkte.

Maar we zijn nu wel echt blij, dat we weer gewoon naar buiten mogen. Maaike is voor de zekerheid nog een keer gaan testen, vanmorgen. Zij is al bijna een week neusverkouden. En ze wilde toch heel zeker weten, dat ze geen corona heeft. Ze werkt namelijk in de gehandicaptenzorg. Gelukkig was de test negatief. Net zoals vorige week woensdag. Dat zit dus wel snor. Ze kan weer aan de slag.

Ook Willem is niet meer besmettelijk, ook al is hij nog ziek. Dat hebben we voor de zekerheid nog eens nagekeken op de site van het RIVM en ook nog even nagevraagd bij de Arbo-dokter, die belde. Nu kunnen dus ook de vrienden en vriendinnen weer veilig komen. Tot grote opluchting van de verliefde kinderen ;-).

Nou, ik ben echt uit m´n ritme, nu ik niet naar de post kon. Maar ik ga nu maar eten koken. En dan vanavond administratie doen. Dat is ook weer eens nodig.

Aftellen

De dag verliep voorspelbaar. Zo´n beetje als gisteren. En eergisteren...

Ik communiceer via de app met de covid-19-afdeling. Dan stuur ik een foto en  zet erbij: leggen jullie je schone kleren in de kast? De wasmand met vuile was graag buiten de deur zetten.

En lopende de dag volgen er dan de klopjes op de deur en roep ik: ¨Voedsel!¨ of: ¨Koffie!¨ en dan pakken de jongens de volle dienbladen van het kastje en vind ik ze later weer leeg daar terug. 

Maaike en Maria hielpen me weer in het huishouden en in de webshop. Maaike moet het een beetje om haar thuiswerk heen vouwen. Ze werkt in de gehandicaptenzorg en haar leidinggevende bracht dinsdag een sticky met dossiers. Nu Maaike in quarantaine zit, kan ze mooi allerlei rapportagewerk doen. Ze wisselt het maar een beetje af. Als je een uur ingespannen achter de laptop hebt gezeten, is het fijn om ook weer eens even wat anders te kunnen doen. Samen met Maria heeft ze vandaag heel veel inpakwerk gedaan. We zijn een goed team. Ik sta beneden in de webshop en pak daar de orders in. Als ik mijn hand op een lege plek sla, roep ik naar boven, waar de meisjes aan de inpaktafel staan. ¨Kaneelstokjes graag!¨ Of: ¨De greinsuiker is op!¨ en dan maken ze snel een nieuwe voorraad. 

Vanavond hebben we het RIVM gebeld. Intussen hadden we nogal wat vragen en was er onduidelijkheid over wel of niet testen en zo ja, wanneer en dat soort dingen. De mevrouw, die we aan de lijn kregen, zei, dat het voor gezinnen inderdaad best ingewikkeld was. Maar we hoeven ons niet te laten testen. Wel moeten we tot en met zondag in isolatie/quarantaine blijven. Daarna zijn we er vanaf. Dus zijn we nu aan het aftellen!

Oh, wat zal het heerlijk zijn, als ik me gewoon weer door het hele huis kan bewegen! Als we weer met z´n allen aan tafel kunnen zitten. Als ik Willem weer kan aanraken en bij hem kan slapen. 

Maar zover is het nog niet. Nog even door de zure appel heen bijten.

Willem was vanmorgen nog knap beroerd. Vanavond ging het wat beter. Het is een akelige ziekte. Ik hoop maar, dat er geen zieken bij ons bijkomen!

Gezelschap

Ik zit weer op bed op de zolder. Wat een rare, saaie bedoening ;-). Maar ja. Het is even niet anders. Ik heb wèl gezelschap! Muck ligt aan het voeteneind :-).

Wat een schatje is het toch!

De dag was druk. Naast het gewone werk, was er ook het steeds de trap oplopen met dienbladen met eten en drinken. De jongens zijn weliswaar keurig op hun kamer gebleven, maar dat betekent dat je vanaf het ontbijt tot en met de afgebedelde chips steeds heen-en-weer loopt.

We grappen er maar wat over. Ik ben allang blij, dat niemand van ons ernstig ziek is. Willem is het ziekst van allemaal. Die ligt echt de hele dag op bed en heeft ook nergens trek in. Het is afzien voor hem. Maar bij de jongens blijft het bij hoesten en snotteren en zich wat lamlending voelen.

Er is verder niet zoveel te melden. De wereld is erg klein, zo met z´n allen in huis. Gelukkig kan je overal genieten van kleine dingen. Bijvoorbeeld van de mooie amaryllussen op tafel.

Een verdeeld huis

Vandaag had Jan z´n mondeling Nederlands. Hij zit in VWO-6 is dan ben je dus al goed twee jaar bezig met je boekenlijst. Dat tentamen is waar je al die tijd naar toe werkt.

Lezen is niet heel erg Jan z´n ding. Hij heeft dyslexie en het lezen gaat daardoor moeizaam. Toch kreeg hij er langzaam maar zeker aardigheid in. En hij heeft zich werkelijk erg uitgesloofd voor dat tentamen. Complete boekverslagen hingen in chronologische volgorde aan de muur.

Maar ....

Het liep anders.

Vrijdag was Willem niet helemaal fit. Beetje verkouden en gewoon niet lekker. We besloten daarom om maar niet naar zijn moeder te gaan, wat we normaal vaak op vrijdagavond doen. We dachten niet direct aan corona. Sowieso was Willem niet echt ziek, maar vooral: hij komt totaal niet buiten de deur. Dus waar zou hij dat ooit opgedaan moeten hebben.

Zondagochtend stond Hans op met keelpijn. Dat is een bekende kwaal van hem, waar hij al zijn hele leven last van heeft. Niet alarmerend dus, maar wel zo, dat hij niet meeging naar de kerk.

Vanmorgen had ik hier dan twee kerels, die niet fit waren. En Jan wilde duidelijkheid. Zó kon hij zijn tentamen níet gaan doen. Er zou nota bene een wat oudere leraar bij zitten. Hij wilde zeker weten, of Willem en Hans geen corona hadden.

Om Jan gerust te stellen, werd besloten, dat één van beiden een sneltest zou laten doen. Was die negatief, dat zou er hier een gewone verkoudheid rondwaren en kon Jan zijn tentamen gaan doen.

Noch Hans, noch Willem had veel trek in die test. Maar uiteindelijk offerde Willem zich op en reed naar Rotterdam.

Intussen was Jan met de allerlaatste voorbereidingen bezig. Hij had een mooi, schoon overhemd aangetrokken en declameerde zo af en toe nog een gedicht om vast te stellen in welk metrum het geschreven was.

Nog 10 minuten en dan zou hij samen met Maaike vertrekken. Maaike was zo lief, om hem naar school te rijden en dan even 20 minuten op hem te wachten en weer naar huis te rijden. Op dat moment kwam de uitslag van de test binnen: positief! Oeps!!

Eerst belde ik maar naar school, om te vertellen, dat Jan z´n tentamen niet door kon gaan. Evenmin als zijn mondeling Engels, wat voor morgen op het programma stond.

Daarna moest er van alles en nog wat geregeld worden. We zaten met een snotterige Willem en dito Hans én met een neusverkouden Henk, die ik voor de zekerheid (gelukkig!) ook maar thuis gehouden had. Ik besloot ons huis te verdelen. Het is gelukkig groot genoeg. Eén deel is de Covid-19 afdeling voor de mensen met klachten. Eén is er voor de mensen zonder klachten. Willem ging dus in zelf-isolatie en de rest van het gezin in quarantaine. Wie klachten heeft moet de rest van de quarantaine-tijd in de Covid-19 afdeling. Over 5 dagen moet de rest zich laten testen. Is de test negatief, dan mag je uit de quarantaine. Is hij positief, dan komen er 5 dagen bij.

Poeh. Wat een geregel! Scholen bellen, werkgevers werden gebeld, familie die in de achterliggende dagen bij ons was, werd op de hoogte gebracht. Enzovoorts.

Langzaam maar zeker keerde de rust weer en schikte een ieder zich. 

Al snel kreeg ook Jan klachten. De mannen zitten nu dus met z´n vieren in de Covid-19 afdeling. Ik bracht vanavond dienbladen met eten naar boven en zette die voor de deur van de grote jongenskamer. Daar is een tafel met stoelen en ook een bank. Daar kunnen ze het best voor een paar dagen uithouden.

Na een half uurtje vond ik de dienbladen met lege borden weer achter de keukendeur ;-).

Het is wel super saai, hoor. Niet met z´n allen eten. Niet met z´n allen koffie drinken. En voor slapen ben ik naar het stapelbed op zolder uitgeweken. Dat is nog wel het allersaaist. Maar ja.

Zoals altijd heeft ook dit nadeel zijn voordeel. Nu Maaike en Maria in quarantaine zijn, helpen ze mij met de webshop. Hopelijk worden we niet ziek. Het is enorm druk, nu bij de gewone kerstdrukte ook meteen de hamsterdrukte is gekomen, zodra het eerste bericht van de strenge lockdown verscheen. We gaan het zien, hoe het loopt. Je kunt niet op de zaken vooruit lopen en we bekijken per dag, wat haalbaar is.

Voor nu ga ik mijn ogen maar eens dichtdoen. Ik stond er vanmorgen nota bene al om kwart over vier naast. Het was met het dagje wel.

Gaap.

Overleven

M´n dag begon stil en overzichtelijk: achter de strijkplank met m´n aandacht bij een preek. Het zijn mijn gouden dag-momenten. De rest van de dag is het namelijk verre van stil en ook niet zo heel overzichtelijk. Zeg maar gerust: lichtelijk chaotisch, af en toe!

Het blijft maar druk en druk en druk in de webshop. Het wordt een saai verhaal hier op mijn blog. Maar ooit zal het toch wel een keer weer rustig worden? Zodat ik een moestuintje kan aanleggen en wandelingen kan maken? Of dozen vol foto´s uitzoeken en eens achter de naaimachine kruipen? Of een leuk brei- of haakwerk ter hand nemen? Of een dagje jam koken of wecken?

Er komt momenteel helemaal niets van al m´n plannetjes terecht. Maar het geeft niet. Iederéén staat op standje ´overleven´. Of het nu gaat om oude of zieke mensen, die aan huis gekluisterd zijn. Of moeders met jonge kinderen, die niet weten hoe ze alle verplichtingen gecombineerd moeten krijgen. Of de mensen, die door het virus getroffen zijn. Voor hen heeft het woordje ´overleven´ wel een heel letterlijke klank!

Op Maaikes werk is de eerste corona-dode al te betreuren. Iets wat er echt stevig inhakt. En ik lees net, dat in de familie van mijn zus en zwager ook al iemand flink ziek in het ziekenhuis ligt vanwege corona. Het is een moeilijke tijd. Maar er zijn ook mooie dingen. Kleine gebaren, die je zó goed doen!

Vandaag liet een klant een geschenk achter op de stoep: 2 flinke gemberwortels, 3 prachtig genaaide en goede mondkapjes (voor het geval dat ...), een kaartje en ook nog een een speciaal opstekertje voor Maria.

Weer iemand anders stuurde een lief kaartje over de post.

Ik kreeg lieve mailtjes en mooie gezangen toegestuurd. Dat doet me echt goed!

We hebben vandaag de hele dag met z´n vieren aan de webshop gewerkt. Gerwin is vanmorgen eerst weer twee keer heen-en-weer naar de molen gereden voor nieuwe voorraad. Maaike, Maria en ik hebben de hele dag spullen ingepakt en pakketten klaargemaakt.

We wilden er graag 60 af krijgen, vandaag. Dat bleek niet haalbaar. Het werden er ´maar´ 42. Maar we hebben wel heel veel ingepakt klaarstaan, zodat we wellicht morgen bij gezondheid (wat heeft dat nu extra lading) nog wel weer een flink aantal pakketten op de post krijgen.

Er gaat veel tijd zitten in het beantwoorden van telefoontjes en mailtjes. Soms omdat er iets misging, wat weer recht gezet moet worden. Er is bijvoorbeeld bloem geleverd in plaats van meel. Of er mist iets in de bestelling. Gelukkig komt het niet heel vaak voor. Want dat is nu eenmaal nooit leuk. Maar ik krijg ook 100 keer de vraag, wanneer de bestelling geleverd gaat worden. Of mensen doen kennelijk nooit online hun boodschappen en hebben hulp nodig bij het bestellen (adem in, adem uit; normaal ben ik echt wel geduldig, maar nu is dit lastig). En naast alle drukte heb je toch ook je (grote) gezin om voor te zorgen.

Aan het einde van de middag brachten Willem en ik de pakketten weg en reden we meteen nog maar weer langs de papierhandel. Alwéér dozen halen! Ik had ze al klaar laten zetten. En vooruit, ik nam ook meteen maar een verpakking toiletpapier mee. Ik had nog geen rolletje gekocht, sinds ze gehamsterd worden, want ik heb altijd een royale voorraad. Maar nu had ik gisteren het laatste pak geopend en werd het tijd om voor nieuwe voorraad rond te kijken. Ik lees regelmatig van mensen, die daar verschillende winkels voor af moeten lopen. Daar heb ik nu echt geen tijd voor. Vandaar dat ik de eerste rollen die ik spotte maar meteen heb meegenomen. Een grootverpakking. Ha, ha. Tien jaar poepen (aldus Rutte) zullen wij dáár niet mee halen. Maar we komen vast wel een eindje.

Toen we terug bij huis kwamen, zag ik iets waar ik blij van werd: Maria was heerlijk buiten! We hebben de afgelopen twee weken nauwelijks buitenlucht gehapt. Er was geen tijd voor. En daarom was ik extra blij, dat Maria lekker in het zonnetje bezig was aan haar konijnenhok. De konijnen zitten sinds de verhuizing in een binnenhok. Het buitenhok moest eerst van nieuw gaas en een verfje worden voorzien. Maria trof alvast voorbereidingen.

Er was nog méér bedrijvigheid om het huis. Hans en Koos waren aan Koos z´n auto aan het klooien.

Heerlijk in de avondzon!

Morgen is Koos van plan om om het huis te werken. Er liggen aardig wat stukken boomstam, die gekloofd/gezaagd en opgeruimd moeten worden. Er is nog geen houthok. Er moet dus nog maar even een tussenoplossing bedacht worden. De boel ligt buiten al een poosje stil, vanwege gebrek aan tijd. En de portemonnee is ook wel leeg, na al het klussen. Dus hier en daar wacht er wat (zei ze eufemistisch). Er zijn een paar dingen, die bovenaan mijn wensenlijstje staan. Die buitenboel is er één van. Een andere wens is: raambekleding!! Zeker nu de zon kracht krijgt. Ik wil zo snel mogelijk iets om de zon buiten te kunnen houden. En bovendien zal het er ook wat beter uit gaan zien allemaal. Het is van buitenaf net een vissenkom bij ons, zo zonder iets voor de ramen. En van binnen voelt het, alsof ik in de etalage zit, als ik op de bank zit. Ha, ha. Misschien maar goed dus, dat ik niet zoveel zit :-). Maar opruimen kost niets. Dus ben ik blij met alles wat Koos morgen voor elkaar krijgt.

Nu eerst maar weer een poosje slapen. Het wachten is nog op één kind. Als die thuis is, duik ik in mijn mandje.

Een klein kringetje

We leven in een steeds kleiner kringetje. Gisteren mochten we nog naar een kerkdienst, al was dat op een andere locatie en met maar een klein aantal mensen. Maar met mensen die in de gezondheidszorg werken in huis, leek het ons beter om thuis te bijven en met de kerkdienst mee te luisteren. Zojuist hoorden we, dat dat ook tot 1 juni de nieuwe regel zal zijn. De nieuwe maatregel verbaasde me niets, maar uiteraard is het wel moeilijk en verdrietig. Het spreekwoord zegt: ¨Ontberen doet waarderen.¨ En zo is dat. We hebben gisteren de lege tijd maar gevuld met extra veel zingen.

Ook de scholen zullen mogelijk tot 1 juni gesloten blijven. En dus was het vandaag weer thuisonderwijs. Dat gaat tot op heden prima. Maar ik denk, dat de kinderen het vast wel heel speciaal en fijn zullen vinden, als ze te zijner tijd weer naar school zullen mogen. Het is toch wel heel saai zonder echt contact met je vrienden en vriendinnen! Ook voor de schoolkinderen is het kringetje heel klein!

We proberen oog te houden voor alle mooie dingen.

Bijvoorbeeld voor een bosje narcissen dat mooi bloeit.

En ook voor de plaatjes, voor in het verzamelalbum, die in de brievenbus lagen. Met de buurvrouw heb ik steeds ook alleen maar app-contact. Zij hebben een herstellende in huis en het is dus extra gevaarlijk, als daar de corona nu toeslaat. Maar via de app kunnen we ook prima bekijken wie er nog welke plaatjes mist. Er zijn mensen op het dorp, die er een hele administratie op na houden van wie nog welke plaatjes mist of dubbel heeft :-).

Daarvoor ontbreekt het me op dit moment aan tijd. We proberen hier nog steeds elke dag zoveel mogelijk pakketten op de post te krijgen. Overal is bloem, meel en gist uitverkocht, of zijn er molens gesloten. Dan is het een uitkomst, als je het nog online kunt kopen. Het is alleen de vraag, hoe lang we het zo nog volhouden. We doen het, zolang het kan.

We hebben vanmiddag de pakketten maar weer naar een groot business point gebracht. Daar is de 1,5 meter-ruimte-regel gemakkelijker na te leven. Bij zo´n business point kun je alles zelf doen en hoeft er geen medewerker aan te pas te komen. Dat is een stuk veiliger.

Vanavond hebben we ook nog een bestelling op locatie bezorgd. Ook daar was goed over nagedacht. Eén mevrouw bestelde voor haar eigen gezin, maar meteen ook voor drie buurvrouwen. We hebben de dozen op de stoep uitgewisseld. Deze mevrouw belde me vorige week al heel bezorgd op. Ze zat met een aantal schoolgaande kinderen thuis en viste steeds achter het net, als ze in de supermarkt brood ging halen. Het is voor haar dus een hele opluchting, nu ze voorlopig voldoende grondstoffen in huis heeft, om zelf brood te bakken.

Intussen vonden wij het ritje geen straf. Wat is het fijn, om nog even te genieten van de mooie lucht, ook al is het vanachter het autoraam!

Ik heb vandaag niet veel aan het huishouden kunnen doen. Alleen heb ik serieus aandacht besteed aan de warme maaltijd. Dat kon, omdat Willem de pakjes voor me wegbracht. Zo had ik wat meer tijd voor het koken. We eten hier heel matig vlees. Maar vandaag maakte ik een keer een pannetje halve kippenpoten klaar. Dat was een feestje voor de vleeseters, hier :-).

Het was een onderdeel van een ouderwets, Hollands prakkie: bruine bonen met appelmoes en stroop en gekookte aardappels. De appelmoes was van goudreinetten. Lekker een beetje zurig dus. De maaltijden en de koffiemomenten zijn toch wel de vaste bakens op de dag. Daar probeer ik dus steeds serieus aandacht aan te besteden. En verder leven we erg bij de dag, zoals, denk ik, iedereen op dit moment. Alle zekerheden, die je meende te hebben, zijn weg!

In crisistijd...

Speciaal voor de mensen, die nu binnen moeten blijven, of eenzaam zijn, of een digitaal verhaaltje wel even een leuke afleiding vinden, wil ik de komende tijd proberen wat vaker te bloggen. Vandaag een verslagje van de eerste dag, dat de scholen dicht waren.

Het was wel even wennen gisteren. Willem werkte al vanaf vrijdag thuis. Hij werkt wel vaker thuis. Elke week toch minstens 1 hele dag. Dat zijn we dus wel gewend. Willem heeft in dit huis gelukkig een eigen kamertje. Dat is fijn voor al die online vergaderingen. Dan wordt hij niet gestoord door ons en wij hoeven al dat kantoor-latijn niet aan te horen :-).

Jan en Henk mogen voorlopig niet naar school. Zo´n eerste dag is dat natuurlijk helemaal niet erg ;-). Vooral niet, omdat het schoolwerk nog niet geregeld was. Ze hadden dus eigenlijk gewoon een dag vrij.

Vanaf vandaag gaat Jan zijn gewone lesrooster volgen, maar dan thuis. Hij krijgt per e-mail instructie en kan ook per e-mail vragen stellen. Ze zijn op school nog bezig met het opzetten van een online schoolprogramma met video-lessen, begreep ik. Maar voorlopig kan Jan zo prima uit de voeten. Hij vindt het niet erg. Hij kan thuis veel beter werken, dan op school. Bovendien scheelt het hem 2 uur reistijd per dag. Hij ziet het thuis zijn vooral als effectief. Eigenlijk zoals ik thuis-onderwijs zie. Wij zien daar de voordelen wel van in. Jan gaat zich vandaag op de workshopzolder installeren. Voorlopig kunnen er toch geen workshops gepland worden. Hij kan daar heerlijk rustig zitten.

Henk kreeg gisterenavond zijn schoolboeken thuis bezorgd. Met een instructiebrief voor de hele week. Hij moet zelfstandig aan de slag. Elke dag gaat hij door één van zijn twee docenten gebeld worden. Dan wordt er nadere instructie gegeven, kan hij vragen stellen en wordt de vinger aan de pols gehouden. Henk kan niet zo goed zelfstandig werken. Hij is dan ook 3 jaar jonger dan Jan en heeft ook een andere werkhouding. Ik zal hem echt moeten aansturen en controleren. Om te beginnen wil ik proberen om hem bij Jan op zolder te zetten. Het kan zijn, dat Jan z´n serieuze werkhouding positieve invloed heeft op Henk. Maar het kan ook zijn, dat Jan zich aan Henk gaat storen. Dan is het snel einde verhaal en zoek ik een andere werkplek op voor Henk. Dat gaan we vandaag dus uittesten. Ik ben benieuwd! In elk geval mag Henk eerst ´uitslapen´, want normaal moet hij om 7 uur op de fiets zitten. Nu hoeft hij pas om half 9 te beginnen. Zijn school is elke dag om kwart over 2 uit en dus heeft hij elke middag vanaf dat tijdstip ook vrij. Ik moet me bezinnen op de invulling van zijn vrije tijd. Ik heb hem alvast in het vooruitzicht gesteld, dat hij mij mag helpen :-). Sinds hij in januari bij mij stage liep, weet hij wel wat dat helpen inhoudt. En natuurlijk vindt hij dat niet altijd leuk. Maar dat is niet anders. Het is hier steendruk, dus niet meer dan normaal, dat hij een handje helpt!

Hans en Koos werken vooralsnog gewoon door. Zij hebben allebei een buitenberoep. Hans is boomverzorger en Koos stratenmaker. Dat werk kan nog doorgaan. Alleen zit Hans al maanden op een project in Brabant (Boxtel) en dat is natuurlijk wel een risico-gebied. Zijn naaste collega werd zondag ziek: hoge koorts, ademhalingsklachten en hoofdpijn. Ook zonder dat dat getest wordt, weet je dan eigenlijk wel genoeg. Het is dus wachten op de eerste zieke hier, denk ik, als ik het nieuws goed interpreteer.

De meisjes zijn momenteel allebei thuis. Maaike was snotterig en had wat verhoging. Zij werkt in de gehandicaptenzorg en in de ouderenzorg en moet dus eerst 24 uur klachtenvrij zijn, voordat ze weer aan het werk kan. Gisteren had ze een goede dag en was de hele dag koortsvrij. Vandaag is ze sowieso nog thuis, maar waarschijnlijk kan ze morgen weer gaan werken. Ook voor haar is alles anders. Ze is drie dagen activiteitenbegeleider bij ouderen. Gisteren kreeg ze te horen, dat het rooster anders wordt. Het wordt één dag op, één dag af, afwisselend met haar collega´s. Hoe dat precies uitpakt met haar dagen weet ze nog niet. Verder werkt ze op twee verschillende instellingen voor gehandicapten. De ene is een dagbesteding en die is sinds gisteren dicht. De andere instelling is een woongroep met jong volwassenen en die mogen voorlopig niet naar de dagbesteding en zijn de hele dag op de groep. Daar is het dus juist heel druk. Ik denk, dat Maaike werk genoeg zal hebben, de komende tijd. Hopelijk blijft ze verder gezond en slaat het virus niet toe bij de kwetsbare mensen voor wie ze zorgt. Een paar weken geleden overleed er een jong cliëntje. En dat hakt er behoorlijk in, als je zo´n kind met veel liefde verzorgd hebt.

En dan ben ik er nog :-). Ook voor mij is alles anders. Het is vooral steen- en steendruk. De mensen hamsteren nog steeds op grote schaal. Negentig procent van de orders in mijn webshop zijn bestellingen om brood te bakken: meel, bloem, gist en mixen. Gisteren had ik op één dag 80 orders. Dat is echt ongekend. Normaal ben ik ongeveer 10 minuten bezig met het inpakken van één order. En dan moeten de in te pakken producten klaarstaan in de schappen, anders red ik het niet in 10 minuten. Wat een order klaarmaken inhoudt? Eerst print ik de pakbon. Dan pak ik de producten, die daar op staan, uit de schappen en doe ze in een winkelmand. Als alle orders klaarstaan pak ik de spullen per winkelmand in een doos. Bij het inpakken in de doos doe ik nog een laatste controle. De doos moet netjes afgevuld en dichtgeplakt worden. Ik schrijf het ordernummer, het huisnummer en de woonplaats op de doos. Ik print adreslabels en schuif die in hoesjes. Op elke doos moet het juiste label geplakt worden. Daarna wordt de doos in de auto gezet.
Op dit moment duurt alles langer, omdat de voorraad niet op peil is en de schappen leeg. Ik hoopte gisteren een nieuwe voorraad meel te krijgen, maar dat is niet gelukt. Hopelijk kan ik het vandaag gaan halen bij de molen. Ik krijg het dan aangeleverd in balen van 25 kilo. We verpakken het handmatig in zakken van 1250 gram en van 5 kilo. Gelukkig helpt Maria me hier bij. Zij gaat vanwege haar ziekte (anorexia) niet naar school of werk. De therapie, waar ze vandaag heen moest, gaat telefonisch. Dat scheelt in elk geval zo´n anderhalf uur reistijd. We werken heel veel samen en zijn een goed team!

Elke dag maken we eerst het huis aan kant en doen wat noodzakelijk werk: de was, brood bakken, stofzuigen, stoffen enzo. Maar nu het al twee weken zo heel druk is in de webshop, beperken we het huishoudelijk werk tot een minimum. De rest van de dag zijn we dus bezig met inpakken.

Tussen het inpakken door beantwoord ik vragen. Soms word ik gebeld, de meeste vragen komen per e-mail. Vragen over leveringen, over brood bakken, over workshops, over van alles en nog wat. Daar gaat best veel tijd in zitten. Ook plaats ik bestellingen bij leveranciers. De leveranties verlopen niet altijd vlekkeloos. Op dit moment is er een leveringsprobleem bij een groothandel in eco-spullen. En gisteren kreeg ik van een andere leverancier verkeerde bakblikken binnen. Ook dat soort ´geintjes´ kosten de nodige tijd!

Af en toe is er een klant aan de deur. We hebben nog steeds geen bel. Dus wordt er regelmatig op de deur geklopt, of staat er iemand bij de achterdeur ´Volluk!´ te roepen.

Ik heb gisteren ondanks de drukte en ondanks de zorgen om het corona-virus erg genoten van de dag. De dag begon met een prachtige zonsopgang.

Midden op de dag, zag ik dat de bijen volop vlogen. Ik heb er even een poosje naar staan kijken. Geweldig!

En ´s avonds na het eten ging de zon ook weer prachtig onder.

Ik denk, dat het helpt, als je niet ieder uur kijkt, of er Corona-nieuws is. Je belandt dan al snel in een wat-als-stemming. In mijn geval zouden dat vragen zijn als: Wat als ik straks geen meel meer binnenkrijg? Wat als de koerierdiensten straks niet meer rijden? Wat als we straks niet meer naar buiten mogen? Wat als we ziek worden? Wat als???

Als je gewoon doet, wat er op dit moment van je verlangd wordt, zonder bange wat-als-vragen, scheelt dat een hoop onrust. Dus ben ik van plan om vandaag rustig te kijken, welke orders ik bij de post krijg. Ga ik naar mijn leverancier voor plakband en dozen, want die zijn op. Ga ik advocaat maken, zodat de orders met Lamme Teun de deur uit kunnen. Ga ik Henk helpen met zijn schoolwerk. Probeer ik de was bij te houden. Probeer ik gezond te koken. Probeer ik de rust te bewaren, door de koffie- en eetmomenten op dezelfde tijden aan te houden als normaal. Goed eten is belangrijk. Dus hier geen afbakpizza´s ofzo, maar een voedzame maaltijd. Ik bakte gisteren voor de avondmaaltijd biologische kipfilet uit een To good to go-pakket. Daarbij waren er sperzieboontjes (ook uit dat pakket), gebakken aardappels en een grote kom ijsbergsla. Heerlijk!

En gisterenavond heb ik mijn ontspanning gepakt, door aan mijn stickeralbum te werken. Er is hier zo´n actie van de Jumbo in samenwerking met de plaatselijke historische vereniging. Bij 10 euro aan boodschappen krijg je (vandaag voor het laatst) een pakje met 4 stickers, die in een boek geplakt kunnen worden. Er zou vandaag ruilbeurs zijn, maar dat gaat niet door. Nu zie je iets leuks gebeuren: de mensen gaan zelf aan de slag. Echt een actie die verbindt! Ik heb gisterenavond eerst eens een lijstje gemaakt met dubbelen en met ontbrekende plaatjes. Nu kan ik gemakkelijker ruilen. Om te beginnen met mijn twee buurvrouwen. Maar dat breidt zich vanzelf verder uit. Echt heel leuk. Dat was echt een fijn ontspan-moment!

Hollen of stilstaan

Terwijl de maatschappij door het coronavirus krakend en piepend tot stilstand komt, zijn er aan de andere kant ook mensen die juist moeten hóllen. De regering bijvoorbeeld, die allerlei beslissingen moet nemen. De mensen in de gezondheidszorg, die voor de vele zieken moeten zorgen. De mensen in de supermarkten, die niet weten, hoe ze het hamstergedrag moeten bijbenen. En ja, ook ik ben iemand, die al twee weken hólt!

Twee weken geleden geleden was er al een flinke toename in de bestellingen. De molenaar, bij wie het ook steendruk was, zei toen al, dat dat vast door het coronavirus kwam; dat de mensen gingen hamsteren. Maar toen wisten we nog niet was ons te wachten stond.... Vanaf donderdag is het meel niet aan te slepen! Willem had donderdag mijn wekelijkse bestelling opgehaald. Maar donderdagavond was die al als sneeuw voor de zon verdwenen. Vrijdagmorgen appte ik al om 7.00 uur naar de molenaar, of ik soms ´even´ 200 kilo extra mocht komen halen. Terwijl ik ongeduldig zat te wachten op een berichtje terug, werd bij hem de molen leeggetrokken. Rond de middag hadden we contact en er was een groot probleem. De molenaar had nog net genoeg meelproducten voor tot en met zaterdag en kon mij niet leveren. Bovendien was het nog maar zeer de vraag, of hij op maandag nieuwe voorraad geleverd kon krijgen. Als dat níet lukte, zou hij pas op donderdag nieuwe voorraad krijgen. Pffff! Wat een stress!!

Gelukkig kwam er halverwege de middag groen licht. Maandag zou er nieuwe voorraad komen en ik mocht alvast 150 kilo komen halen. Wat een opluchting! Die 150 kilo had ik allemaal al verkocht, maar nu kon ik in elk geval vast een heel aantal bestellingen afmaken en gaan uitleveren! Die vrijdag ging er een hele rolcontainer vol pakketten op de post.

En ook zaterdag was het álle hens aan dek! Wie maar even tijd had, heeft geholpen. En intussen ging het gewone gezinsleven natuurlijk ook door.

Ik had de kleinkinderen te logeren. En hoewel ik altijd vroeg opsta (ook op zaterdag), was het wel even wennen om al om half 7 twee jongetjes om me heen te hebben, die tintelden van energie :-). En zo gebeurde het, dat ik al om kwart over 7 een flinke stapel pannenkoeken aan het bakken was voor het ontbijt. ¨Oma, gaan we die op zólder opeten?¨ vroeg Marinus. Ha, ha, hoe komt hij erbij, hè. Maar vooruit. Leuk idee, hoor. We gaan die pannenkoeken op zolder eten :-).

Zoals elke zaterdag, moest ik ook brood bakken voor het weekend. Maar al het tarwemeel was op. Gelukkig was er nog voldoende speltmeel. En dus bakte ik speltbrood. Ook goed.

Voor bij de koffie maakte ik kruidkoek in de Wonderpan. Dat kost weinig moeite en je hebt een lekker voorraadje. Je haalt gemakkelijk een stuk of 25 sneetjes uit zo´n koek. Ik had de Wonderpan sinds onze verhuizing nog niet gebruikt. Ik heb hem deze week pas uit de kelder opgediept. Ik wist ook niet, of hij het nog zou doen. In ons vorige huis hadden we een gasfornuis en hier een inductie kookplaat. Gelukkig bleek dat geen probleem. Fijn! Ik weet zeker, dat ik hem weer véél wil gebruiken.

De koek was trouwens zaterdagavond al op. ´s Middags was er al een rondje gedeeld. En toen we ´s avonds met een mannetje of 15 aan de koffie zaten, was het wel gebeurd met die koek ;-). Gelukkig had Maria nog een cheesecake gebakken. Zo hadden we toch nog iets voor de zondag.

De zondag was erg anders dan anders. Onze gemeente was verdeeld over 3 locaties en dan ook nog eens elk van de diensten over 2 verschillende tijden. Alles om te voorkomen dat we met méér dan 100 mensen tegelijkertijd bij elkaar zouden zijn. Wij waren met ons gezin in het gewone kerkgebouw ingedeeld. Dat was het enige wat ´gewoon´ was. Verder was alles anders. Ik wist ook niet goed, wanneer we nu de maaltijden moesten doen. De eerste dienst was namelijk om 12 uur. Hiervoor reden we om kwart over 11 weg en waren rond 14.00 thuis. Daarna moesten we om 18.15 weer in de auto voor de dienst van 19.00 uur en kwamen rond 21.00 weer thuis. Ik heb het opgelost door om 10.00 uur maar te brunchen. Uit de kerk was er koffie met cheesecake. Daarna heb ik midden op de middag een lichte warme maaltijd gemaakt: een tomaten-paprika plaattaart met tante Fanny bladerdeeg. En voordat we weer naar de kerk reden, was er nog een ´aangeklede´ thee met chocola, pinda´s, gedroogde vijgen, toastjes humus en crackers met kaas. De avondboterham was dus pas ná 21.00 uur. Al met al leek het een soort doorlopend buffet :-).

Ook vandaag is alles anders dan anders. Willem werkt voorlopig thuis en Jan en Henk gaan niet naar school. We zullen vandaag wel horen, hoe het leren op afstand vorm gaat krijgen. Voor Jan is het niet zo´n probleem om thuis zelfstandig zijn schoolwerk te doen. Maar Henk zal ik wel echt moeten begeleiden, anders komt er niets van terecht. Maaike is thuis, want ze werkt in de gehandicapten- en ouderenzorg en is snotterig en heeft verhoging. Die mag dus niet werken en moet wachten tot ze 24 uur geen klachten meer heeft. Eén gehandicapteninstelling, waar ze werkt, blijft vanaf vandaag gesloten. En in de andere instelling gaan de cliënten niet naar de dagbesteding, maar blijven op de groep. Hopelijk is Maaike snel klachtenvrij, zodat ze weer aan de slag kan. Er zijn nu zoveel handen nodig!

Ik ben benieuwd, of het gehamster nu een beetje over gaat. Ik verwacht nog wel een staartje drukte in de webshop. Ook al, omdat ik heb gehoord, dat verschillende molens dicht zijn. Er zijn veel onzekerheden. Allereerst als het gaat om onze gezondheid. Je ziet, dat een onooglijk klein ´ding´ als een virus de totale wereld ontwricht. Dat geeft te denken. De zekerheden die mensen dénken te hebben, blijken toch heus schijn-zekerheden. En terwijl ik over al deze zaken mijn gedachten laat gaan, probeer ik maar te doen, wat mijn hand vindt om te doen.