Vorig jaar was ik al in september door mijn jaarvoorraad aardbeienjam heen. Dat lag niet aan de enorme verkoop, maar aan mijn kleine voorraad ;-).
Dit jaar zat ik dus steeds te vlassen op leuke partijtjes aardbeien. Nou, dat heb ik geweten! De groentenboer wist me wel te vinden, als er wat kistjes over waren. Dacht ik, dat het nu zo langzamerhand wel gedaan zou zijn met die aardbeien, kwam er maandag toch nog weer 40 kilo naar me toe. Prachtige, hollandse aardbeien. Niets mee aan de hand. Moesten alleen snel verwerkt worden.
Nou, dat hebben we dan maar gedaan, he. Gisteren kon je tot op 100 meter van ons huis de aardbeienjam ruiken en de wespen vlogen zenuwachtig tegen m´n hordeur.
Ik heb nu echt heeeeeeel veel aardbeienjammetjes op voorraad. En daarom beloofde ik gisteren op FB een actie ermee. Omdat niet iedereen op Facebook zit, deel ik hem hier ook nog maar even. De actie geldt alleen vandaag:
Het had wat voeten in aarde, voordat het zover was. Maar eindelijk is er weer de mogelijkheid om je in te schrijven voor de workshop ´Bak je eigen brood´.
Ik geef de workshops nu al weer zo´n vier jaar. En nog altijd doe ik het met veel plezier. Het is zó leuk, om ´s morgens de mensen nieuwsgierig en verwachtingsvol binnen te zien komen en een paar uur later vol plannen en inspiratie weer te zien vertrekken!
De workshops zijn eenvoudig van opzet, worden aan maximaal 10 deelnemers tegelijk gegeven, gewoon bij mij thuis. Ik heb dus alle tijd en aandacht voor ieders vragen en wensen op broodbakgebied. Zelf bak ik al vanaf 1999 ons dagelijks brood. En ik geef die kennis graag door. Hoe je van simpel meel/bloem, water, gist, zout en olie een allersmakelijkst brood kunt bakken. Nog lekkerder dan bij de bakker vandaan. Zonder overbodige rommel als broodverbeteraars en dergelijke. En dat ook nog eens voor een prikje!
Vaak willen mensen thuis direct aan de slag. En daarom zorgde ik er altijd voor, dat ik alle benodigdheden in huis had. Kwaliteitsproducten bij molen De Driekleur vandaan. Inmiddels zijn deze (en andere) producten het hele jaar door verkrijgbaar in Eenvoudiglevenshop. Hans heeft er in de achterliggende weken voor gezorgd, dat alle producten uit de shop een fijn plaatsje kregen in stellingen in de garage.
Eigenlijk hadden we het plan opgevat om van dit stukje garage onze slaapkamer te maken. Eind vorig jaar waren Leendert en Hans daarom er al mee begonnen om de muren te isoleren en te stucen. Door de ziekte van mijn ouders was dat allemaal stil gevallen. En inmiddels was de webshop de lucht in gegaan en breidde zich stiekem maand na maand verder uit.
De laatste tijd was het een heel gedoe om de bestellingen klaar te maken. Er stonden spullen in de garage, in de bijkeuken en in het kantoortje. De inpakmaterialen stonden vervolgens op de eerste verdieping en de computer met printer op de tweede verdieping. Het kostte zo veel tijd en moeite. Daarom was het mijn wens om alles op één plaats op te slaan. Het was zelfs zo, dat we overwogen om te gaan verhuizen!
We hebben twee bezichtigingen gedaan. Eerst keken we naar een fijn dijkhuis met een groot onderhuis. In dat onderhuis kon ik de shopspullen opslaan en ook workshops geven. Ik zag het al helemaal voor me. Het enige probleem was, dat er niet genoeg slaapruimte was. Daar moest wel wat voor verbouwd worden. We deden een bod, maar iemand anders ging daar 5000 euro overheen. Dat was het einde van de droom van het dijkhuis :-).
Daarna keken we naar een geweldig gave, oude boerderij. Ook weer aan de dijk. Hier was genoeg slaapruimte, ook al moesten daar wat wandjes voor geplaatst worden. Er was geen aparte ruimte voor de workshops, maar er was wel een enorme boerenkeuken, die daarvoor gebruikt kon worden. De opslagruimte voor de shopspullen kon in het koetshuis gerealiseerd worden. En last but not least was daar de 80 meter diepe tuin! Oooh, smullen! Maar de boerderij was uit 1875 en erg kruip-door-sluip-door met honderdduizend opstapjes en afstapjes en plaatsen waar je moest bukken om je hoofd niet te stoten. Heel leuk. Maar niet als je al rond de 50 bent. Dan kun je beter omkijken naar iets geriefelijkers.
Daarna bedacht ik de oplossing om onze beoogde slaapkamer om te toveren tot magazijn. En zo geschiedde. Wel met vertraging, omdat Hans Pfeiffer kreeg en wekenlang uitgeschakeld was. Maar blij dat ik nu ben!! Alle spullen liggen nu overzichtelijk, zo voor het (in)pakken!
Maar goed. Dat was dus de reden, dat het even duurde voordat de agenda voor de workshops ingepland was. Als goedmakertje heb ik extra veel workshops ingepland en zijn de groepen van 9 naar 10 personen gegaan. Hopelijk gaan er nu niet al te veel mensen teleurgesteld worden, omdat er geen plaats meer is. Tot en met december is er plaats voor maar liefst 110 deelnemers! Je kunt je inschrijven via de link in het kopje rechts bovenaan de blog.
Wij houden van muziek. De meesten in ons gezin bespelen een instrument: allerlei fluiten (sopraan, alt, tenor), piano, cello, beetje gitaar, dwarsfluit. Niet dat we zo enorm muzikaal zijn, maar we genieten er dan toch van. Zo gaan we ook regelmatig naar een concert of een zangavond. Door de ziekte van mijn ouders was daar al heel lang niet van gekomen. En dan nog wel terwijl we zomaar een uitnodiging van een bloglezeres hadden gekregen om in maart de Matheüs-Passion bij te wonen! Helaas was daar toen de situatie niet naar.
Een week of twee geleden zag Willem een Psalmzangavond met bovenstem, onder leiding van André Nieuwkoop, aangekondigd staan. Het was voor ons wel een eindje uit de buurt (in Goes), maar we besloten om daar eens heen te gaan. We hebben al eerder een Psalmzangavond met Nieuwkoop meegemaakt en werden daar erg blij van.
Zaterdag was het zover. We aten wat vroeger dan normaal onze zaterdagse frieten en om zes uur reden we weg. Willem z´n moeder en Henk gingen mee. De rest had allemaal andere bezigheden. Ook goed.
Volgens planning kwamen we om 7 uur bij de kerk aan en vonden zowaar dicht in de buurt een parkeerplaatsje, omdat er net iemand wegreed. We zagen al hordes mensen richting de kerk lopen. En ja hoor, hoe vroeg we ook waren, het werd nog zoeken naar een plekje, waar we met z´n vieren konden zitten!
Ik zag juist dat er iemand met stoelen sleepte om rijen aan te bouwen en liep er op af. En zo kregen we een prachtig plaatsje, met z´n vieren, in een nis. We boften maar!
Voor wie niet weet wat ¨bovenstem¨ is, heb ik even iets gekopieerd van de site van de NOS. Sinds 2013 hoort de ¨bovenstem¨ namelijk bij ons immaterieel cultureel erfgoed. Best bijzonder dus:
Psalmen met Bovenstem: erfgoed 23-11-2013, 10:06 AANGEPAST OP 23-11-2013, 16:44OPMERKELIJK Het psalmzingen met de Bovenstem wordt erkend als immaterieel erfgoed. Het is een godsdienstige traditie die tegenwoordig nauw verwant is met de culturele identiteit van het Overijsselse Genemuiden. Het is de eerste uitgesproken protestantse traditie die een plaats krijgt op de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed in Nederland. De erkenning van het psalmzingen met de Genemuider Bovenstem wordt bekendgemaakt op een informatiedag over immaterieel erfgoed in Overijssel, die zaterdag wordt gehouden in Nijverdal. Geschiedenis De traditie van het vier-stemmig psalmzingen gaat terug tot in de achttiende eeuw. Naar aanleiding van de in 1773 ingevoerde nieuwe berijming van de psalmen door de Staten-Generaal, verscheen in 1780 een nieuwe vierstemmige psalmbundel, aangepast aan de nieuwe berijming, die in 1870 opnieuw werd uitgegeven. Het psalmzingen met de Genemuider Bovenstem is zeker niet alleen een kerkelijke traditie. Bekend is dat in de negentiende en twintigste eeuw in menig Genemuider gezin na de maaltijd een psalm werd gezongen, waarbij de vader de Bovenstem zong om die door te geven aan zijn kinderen. Dat gebeurde ook wel in de stal tijdens het melken. Verder zongen gezinnen, families en gezelschappen thuis psalmen met of zonder Bovenstem. Lijst Het psalmzingen met bovenstem komt als eerste protestantse traditie op de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed. Eerder werden onder meer Koningsdag, de Heilig Bloedprocessie Boxmeerse Vaart en het Bloemencorso Zundert op die lijst gezet.
En voor wie benieuwd is hoe dat zaterdagavond klonk, luister maar:
Vaak is er op dit soort zangavonden een goed doel, waarvoor gecollecteerd wordt. Dat was nu ook zo. De collecte was bestemd voor Jeroen van Setten, die geen nieren meer heeft. De behandeling die hij nodig heeft voor een succesvolle transplantatie is spiksplinternieuw en kost maar liefst 180.000 euro. Deze behandeling wordt niet door de verzekering vergoed. Daarom zijn er allerlei acties op touw gezet om het geld bijeen te brengen. De collecte op de Psalmzangavond bracht ruim 5500 euro op!
Al met al hebben we erg van deze avond genoten. Na afloop trakteerde oma nog op een lekker ijsje. En in de vallende avond reden we weer naar huis.
Jam
Maandag belde de groentenboer alwèèr. Of ik ze nog even ´los´ kwam maken. Ze hadden weer zo enorm goed verkocht met het ´mooie´ weer :-(. Niet dus. Weer regen, regen, regen. Ik zei, dat ik wel wilde komen maar niet heel erg veel nodig had. Ik had namelijk vorige week de halve week in de keuken gestaan met die kisten vol tomaten en later nog weer kisten vol aardbeien. Ik had het een beetje gehad.
Maar ja...er waren kersen, die echt weg moesten, want nat. En kersenjam is zooooo lekker. En m´n webshop staat nog lang niet vol. En de groentenboer wilde ervan af. En ze waren lekker goedkoop. En, en, en, toen stond ineens m´n auto vol kersen.
En dus was ik gisteren toch weer druk met jam koken. Eerst frambozen, die ik zaterdag op de kop had getikt. En daarna heb ik een beginnetje gemaakt met de kersen. Het is natuurlijk een monnikenwerk. Al die kersen moeten één voor één door m´n handen om ontpit te worden. Maar goed. Ik ben weer even van de straat :-). En voor wie graag kersenjam lust: kijk vandaag of morgen maar in de Eenvoudiglevenshop. Ik hoop ze er snel in te zetten.
Zwerm
Gisterenavond hadden we een (na)bespreking met de begrafenisondernemer. Deze week wordt het alweer zes weken, dat mijn vader overleed. Tijd voor de dankbetuigingen en tijd om dingen af te wikkelen. Het hoort er allemaal bij. Maar wat is het zwaar :-(.
Een beetje met een raar, droevig en naar gevoel reed ik rond 10 uur de straat in. En wat zie ik daar? In de boom schuin tegenover ons huis zit een bijenzwerm! Jippie!! Dat had ik nog niet eerder meegemaakt! Die moest ik uiteraard scheppen!
klik op de foto voor een vergroting.
Weg was mijn nare, droefgeestige stemming. Opgewonden zocht ik het nummer op van een collega-imker hier op het dorp, bij wie ik altijd met al mijn vragen terecht kan. Hilko was gelukkig thuis en zo lief om mij te willen komen helpen.
Ik zocht alvast wat spullen bij elkaar. M´n kieps (soort rieten mand, waar je de bijen in veegt of schudt), de plantenspuit met water, de huishoudtrap, m´n imkerkap. Intussen stonden de kinderen allemaal al even opgewonden op straat om toe te kijken. En langzaamaan kwamen daar ook nog wat buren bij. Gezellig hoor :-).
Toen Hilko kwam, zei hij, dat ik beter m´n pak aan kon trekken en handschoenen. Want je wist het toch maar nooit met zo´n zwerm. Ik zei, dat ik altijd met blote handen werk en zelfs geen handschoenen had. Hij gaf me er een paar in bruikleen. En dat was maar goed ook!
Hilko spoot de zwerm een beetje nat met de plantenspuit en hield de kieps onder de zwerm en ik klom met een vegertje het trapje op om de zwerm in de kieps te vegen. Omdat bijen een hekel hebben aan de haren van een vegertje, heb ik eerst met mijn handen (mét handschoenen) geprobeerd een groot deel van de zwerm in de kieps te vegen. Al heel snel kwamen we erachter, dat het om een agressieve zwerm ging. We werden behoorlijk aangevallen en besloten even te stoppen om maatregelen te nemen.
Ik had nog m´n rokje en een panty aan en heb die snel omgewisseld voor een joggingbroek en goed sluitende kaplaarzen. Zo goed mogelijk beschermd gingen we opnieuw aan de slag.
De zwerm was niet alleen agressief, maar zat op een tamelijk onmogelijke plek. Zo goed en zo kwaad als het ging schraapte ik de zwerm van de stam van de boom. Hilko zette de kieps iets schuin, op z´n kop, op de grond. Al snel zagen we de bijen stertselen. Ze gaan dan met hun acherwerk omhoog om aan de andere bijen iets te vertellen. In dit geval: Kom, hier is de koningin! We konden er dus vanuit gaan dat de koningin in de kieps zat. De bijen, die op de grond terecht gekomen waren, of nog aan de stam van de boom zaten, zouden nu ´vanzelf´ naar de kieps wandelen om zich bij het volk te voegen.
Het was inmiddels donker geworden en het begon te regenen. De klus zat er voor vandaag op. Willem parkeerde z´n auto langs de stoeprand, waar de kieps stond. Ik legde er iet zwaars op, zodat hij niet weg zou kunnen waaien (de wind stak goed op). Hilko ging naar huis. Binnen ging ik de schade opnemen: steken in mijn gezicht, hals, bovenbenen, buik, armen. De bijen hadden nog heel wat gaatjes gevonden om me te grazen te nemen. Dat was al gebeurd, voordat ik me echt goed beschermd had. Het geeft niet. Ik kan er gelukkig goed tegen.
In m´n ene imkerhandschoen zaten minstens 60 angels....Ik heb van schrik meteen handschoenen besteld. Voor dit soort klusjes heb je die toch echt nodig!
Vanmorgen ben ik om 5 uur opgestaan om een kast voor de zwerm in orde te maken. Hans heeft hem twee trappen afgesleept en daarna heb ik de bijen uit de kieps in de kast geklopt. Wat een gaaf gezicht was dat, zo´n mand vol bijen!!! Er hing nog een aardig trosje bijen in de boom. Die heb ik zo goed en zo kwaad als dat ging ook nog bij het volk gedaan. Wat er nu nog hangt heeft pech.
De kast staat inmiddels op z´n plaats. Nu maar hopen, dat het volk de kast accepteert. En dat de agressie alleen maar kwam, doordat ze honger hadden, maar dat het verder een goedaardig volk is. Als het een echt agressief volk blijkt te zijn, dan is de moeite voor niets en moet ik ze afzwavelen. Dat hoop ik maar niet.
