Het terras is geopend :-)

Behalve dat we heel blij zijn met de raambekleding, zijn we ook heel blij, dat er buitenom weer wat gebeurd is. Het terras is klaar! Nou ja ... klaar ... Het ligt in elk geval dicht. Er moet nog wat kantwerk gedaan worden en het geheel moet nog een keer goed aangetrild worden. Maar we kunnen in elk geval fijn zitten en er wordt tenminste niet zoveel zand meer naar binnengelopen, nu.

De jongens hadden er even flink de vaart in gezet, want Koos wilde vrijdag z´n verjaardag vieren. Buiten. En dus moest dat terras dicht. Dat is gelukt. Al was het op het nippertje. De laatste tegels gingen er vrijdagmiddag in! Daarna hebben ze in allerijl een flinke partytent neergezet. Want o, o, o, wat was het nat vrijdag!! Maar wat denk je? Eer dat die tent opstond, was het droog. En uiteindelijk werd het een mooie, droge avond.

Wanneer het buitenom een vervolg krijgt, is maar de vraag. Ik wacht het rustig af. Nou ja? Rustig? Als ik heel eerlijk ben, kan ik niet wachten tot het hier netjes is....

Ik probeer elke dag om het een klein beetje minder pauper te krijgen. Zowel binnen als buiten. Vorige week heeft Willem eindelijk de vlaggestokhouder aan de gevel vastgemaakt. Het is maar een kleinigheid. Maar nu kan de vlag in elk geval mooi uitgestoken worden :-).

Ook ben ik netjes op mijn moestuintje.

En kleinzoon Marinus? Die heeft ijverig geholpen met de omgeving schoon te maken.

Zaterdag hebben we fijn op ons nieuwe terras kunnen koffiedrinken en lunchen.

En morgen komt een oude tante haar verjaardag bij ons vieren. Ik hoop, dat we dan ook op het terras kunnen zitten. Maar dan moet het wat beter weer zijn, dan vandaag. We zullen zien.

Vorige week hebben we trouwens nog iets leuks meegemaakt. Iets waarvan we zeiden: ¨Dat maak je toch alleen maar op een dorp mee.¨ Henk was zijn mobieltje kwijt. Ik had van alles uitgevraagd: wanneer had je hem voor het laatst? Zit hij niet in je jaszak? Niet in je schooltas? Had je hem bij je, toen je Ciara ging uitlaten? Maar het hielp niet. Hij was echt kwijt. We maakten ons niet al te druk, want volgens Henk moest hij in huis liggen. Dan zou hij dus vanzelf weer boven water komen.

´s Avonds laat ging Hans Ciara nog een keer uitlaten. Hij zag een bordje in de berm, wat hij eerder ook al gezien had. Maar nu had hij Henk over een mobiel gehoord, die hij kwijt was en begreep hij, dat dat bordje weleens de oplossing kon zijn:

Hij nam het bordje mee naar huis. Het was echt superfijn, dat hij het had gezien, want ´s nachts regende het hard en ´s morgens vroeg kwam er een grasmaaier de bermen doen.

Ik denk, dat dat bordje die regen en die grasmaaier niet had overleefd ;-).

Afijn. Henk ging met een tasje lekkers naar het adres wat op het bordje stond. Daar woonde een ´opa en oma´, zoals Henk zei en die hadden inderdaad een mobieltje gevonden. Maar eerst moest Henk bewijzen, dat het van hem was. Dat was niet zo moeilijk, want hij kon een beschrijving geven en bovendien stonden zijn gegevens in het beginscherm. Dat hadden die mensen waarschijnlijk niet gezien. Henk kon wel zien, dat ze heel vaak hadden geprobeerd, om het mobieltje aan de praat te krijgen. Hij heeft namelijk een app geïnstalleerd, die steeds als er een verkeerde code wordt ingegeven, een foto maakt. En ja, hij had heel wat foto´s te wissen :-). Echt lief, dat die mensen zoveel moeite hebben gedaan! Waar maak je zoiets nog mee? Wij vinden het typisch dorps :-) en houden ervan!

Je let éven niet op ...

... en er is zomaar weer een week voorbij!

Tijd voor een logje.

Wat zijn we elke dag nog blij, dat Mucky terug is! Het vreemde is, dat ze zich totaal anders is gaan gedragen. Sinds ze bij ons was, was ze vooral bang en verlegen en maakte ze erg weinig contact. Nu komt mevrouwtje steeds naar elk van ons toe, ´praat´, wil geaaid worden. Het is net alsof ze eindelijk heeft geaccepteerd dat dit haar nieuwe thuis is en zich nu ook echt op haar gemak voelt. Ze durft nu ook weer gewoon op de kattenbak met de kap erop. Dat durfde ze vòòr haar escapade niet. Als die kap op de bak zat, poepte ze buiten de bak (bah bah bah). We hebben nu de kap erop, maar nog niet het deurtje ervoor. Dat zullen we er binnenkort ook maar voorhangen. Dan zijn we tenminste van de stank af. Nieuw is ook, dat ze zich heerlijk op de bank nestelt om daar te pitten. We verbazen ons er elke dag nog over en vinden het heel bijzonder.

Die bank ligt heerlijk, hoor.

Ik ben verder helemaal niet lui. 

Dol op zonnebaden.

Het grote voordeel van een kat is, dat je er verder niet veel omkijken naar hebt. Heel anders dan een hond. Je kunt dat toch totaal niet met elkaar vergelijken. Ciara groeit werkelijk als kool. Soms is ze een dwarse peuter. Ze is nu 4 1/2 maand. Maar ze leert snel.

Henk kan verwonderlijk goed met Ciara overweg. Hij heeft erg veel geduld met haar en laat haar minstens 1 keer per dag uit.

Zelf doe ik meestal ook één ronde. Vandaag deed ze het erg goed aan de lijn en ik heb extra lang met haar gewandeld.

Ik wandelde aan de overkant van het water langs ons huis. Leuk om ons huis zo eens van een afstandje te zien :-).

Het ziet er nog steeds wel wat ´verhuizerig´ uit. Volgende week zal dat beter worden. Dan komt de raambekleding. Joepie!!

Ook buitenom wordt er hard gewerkt. Wat een geluk dat Koos stratenmaker is en Hans in het groen werkt (en dus ook kan straten). Samen klaren ze de klus. Het gaat niet heel snel, want het moet allemaal in de avonduren of andere verloren uurtjes. Op de zaterdagen hebben ze vaak klusjes bij andere mensen. En dat gaat dan voor. Maar er komt nu echt schot in de aanleg van het terras. Extra motivatie is, dat Koos morgen jarig hoopt te zijn en dat vrijdagavond wil vieren. Dan is het wel handig als hij met z´n vrienden buiten kan zitten.

Vorige week is er eerst een pijp in de grond gelegd om het hemelwater van het dak af te voeren. Onder het stalgedeelte van ons huis zit de oude gierkelder. Daar kan het hemelwater op afgevoerd worden, zodat we het later kunnen oppompen om de tuin mee te besproeien.

Daarna kwamen er nog weer twee aanhangwagens zand op.

En vanavond werd alles keurig recht en glad gemaakt. Daar had Koos een handig apparaat voor bij zich. Geen idee, hoe zo´n ding heet. Maar het werkt als een trein, zo snel:

En hoewel het bijna donker werd, kriebelde het zó bij de jongens, dat ze toch echt nog even een klein stukje wilden leggen :-).

Ik zal vooral héél blij zijn, als alles dicht ligt en ik niet elke dag drie keer de stofzuiger moet hanteren om zand op te zuigen...

Ik geniet verder elke dag van de moestuin. Meestal is het m´n eerste hap buitenlucht: ´s morgens even in m´n tuintje kijken. Wat groeit alles mooi! Er valt ook elke dag wel iets te oogsten. Daar verbaas ik me over. Tenslotte was dit moestuintje dit jaar maar voor spek en bonen. Er is niets aan de grond gedaan en er is ook geen plan gemaakt. Maar toch! Behalve elke dag sla en aardbeien, haal ik ook regelmatig een courgette ervan af. Vorige week maakte ik de eerste pan courgettesoep van eigen courgettes! En ook de eerste boontjes zijn al geplukt.

Een mooie courgette, een snack-komkommer,
wat aardbeitjes: een rondje tuin.

Wat zijn er elke dag veel zegeningen. Leendert die zaterdag 24 werd. En zondag weer voor het eerst naar de kerk. Wat was ik stilletjes blij in het mij toebedeelde hoekje. En nu ga ik nog even 3 vers gebakken broden uit de oven halen.

¨Geef ons heden ons dagelijks brood¨  Mattheüs 6 : 11

Zomervakantie 2017, dag 31; een terrasje pakken!

Het was vandaag een perfecte wasdag: droog, wind én zonnig! Ik ben dan ook verder gegaan met de beddenwasserij en de droogmolen heeft de hele dag vol gehangen. Mijn was is heerlijk bij en ook de strijk is een eind weg. Dat is maar goed ook, want op vrijdag en zaterdag hopen er vier vakantiegangers thuis te komen! Wat zullen die bij elkaar een enorme bult was bij zich hebben!!

Tussen de middag bakte Maria wafels voor de lunch. Dat was smullen :-).

Vanmiddag ging moe een poosje naar Willem z´n zus. Dat kwam mooi uit, want ik moest vandaag de kookrubriek voor Terdege weer verzorgen. Ik ben daar normaal gesproken altijd wel een paar uur heel geconcentreerd mee bezig en heb dan het liefst niemand om me heen. Omdat ik er vandaag niet zo heel veel tijd voor zou hebben, had ik al wat voorwerk gedaan. Bovendien had ik een niet al te ingewikkeld recept bedacht én ik had mijn eigen privé-fotograaf: Willem zou de foto´s maken. Super! Want dan kon ik in één ruk doorwerken in de keuken.

Het ging fantastisch! Terwijl Maaike en Maria voor mij de webshopbestellingen naar de post brachten en Willem alvast wat productfoto´s maakte, ging ik aan het kokkerellen. Ik maakte witlof-peer taartjes.

Om half vijf waren we klaar en we hadden afgesproken om moe om half zes bij mijn schoonzus op te halen. We besloten om nog even een uurtje iets leuks met de meiden te gaan doen. Laten we eens gek doen en een terrasje pakken! De meiden wisten niet hoe ze het hadden. Een terrasje pakken? Dat is iets wat we nu werkelijk nooit doen. Maar het is dan ook vakantie en we gaan niet weg. Dus...Daarom :-)).

Giechelig en een tikje uitgelaten streken we even later op het terras van Hotel Kinderdijk neer. Hemelsbreed misschien drie kilometer van ons huis vandaan. Dat is dus met recht toeristje in eigen omgeving spelen.

Er was niets te beleven op het terras. Maar we kwamen er wel achter waarom dat was...

Er kwam een aardig meisje onze bestelling opnemen. Dat ging nogal stuntelig, want eerst dacht ze het wel te kunnen onthouden (vier drankjes), maar toen ik zei, dat we er graag ook een taartje bij wilden bestellen, leek het haar beter om het in haar digitale notitieblokje te zetten. Dat apparaatje leek het eerst niet te doen, maar later toch weer wel. Er was keuze uit drie soorten taart. Maaike en Willem kozen voor chocolade-truffel, Maria sloeg over en toen het meisje zei, dat ik ook voor een bordje met van alle drie de soorten een stukje kon kiezen, koos ik dát. Dan kon ik dat delen met Maria (we hadden allebei niet heel veel trek). Het meisje deed allerlei pogingen om onze taartkeuze in haar apparaat te zetten, maar dat mislukte en ze besloot dat ze het wel kon onthouden.

In afwachting van onze bestelling genoten wij van de zon, van de schepen die voorbij voeren, van de luxe van zomaar op een terrasje vakantie vieren, van elkaar.

De koffie en de icetea werden gebracht en de taartjes ´kwamen er zó aan´. Na een poosje kwam het meisje vertellen, dat ze ons moest teleurstellen: de chocolade-truffeltaart was op. OK. Wij deden niet moeilijk: dan maar appeltaart. En na nóg een poosje wachten, kwamen de taartjes. Toen bleek, dat de appeltaart nog zo goed als bevroren was.....

Wij wilden niet klagen, want het meisje deed echt haar best. Maar...wij begrijpen nu, waarom er verder geen gasten op het terras zaten (en er binnen ook maar 1 tafel bezet was). Helaas. Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben om te zien, dat dit restaurant het echt niet gaat redden. Jammer hoor, van zo´n mooi plekje met vanouds een goede naam :-(.

Afijn. We vonden het evengoed heerlijk, om een uurtje vakantie gevierd te hebben :-).

We haalde moe op en ik ging het avondeten klaarmaken. We aten de witloftaartjes, aardappeltjes en een tartaartje. Lekker hoor.

Buiten zaten onze cavia´s en konijntjes ook aan de witlof. Ze deelden één stronkje met z´n vieren :-). Daar kan een mens nog wat van leren: eerlijk zullen we alles delen.

Vanavond heb ik nog maar een poosje aan mijn haakwerk gezeten. Ik heb op dit moment maar één handwerkje onder handen en dat is juist oersaai. Lekker om je hoofd leeg te maken, maar tegelijkertijd domweg slaapverwekkend. Ik moet nog maar eens wat uitdagenders opzetten.

Morgen gaan bij moe de krammen eruit en dan hoopt ze morgenavond weer naar haar eigen huis te gaan. Het zal best even wennen zijn, uit de drukte in de stilte. Maar ja. Er is voor alles een tijd. En voorlopig ga ik sowieso elke ochtend haar anti-trombosekous aantrekken en haar even helpen met opstarten. Ook helpen we nog een poosje met de warme maaltijd enzo. Het is dus niet zo, dat moe er meteen helemaal alleen voorstaat. Dat zou ook nog wel te hoog gegrepen zijn. Maar hopelijk kan ze in de komende tijd de draad toch weer zo goed en zo kwaad als het gaat oppakken....