Van alles wat

Intussen is mijn nieuwe imkerpak binnengekomen. Ik voel me net een maanmannetje, als ik het aan heb :-). Gisterenochtend heb ik voor het eerst weer durven imkeren. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik het best een beetje spannend vond. Maar met dat pak, m´n handschoenen en laarzen aan, moet het wel erg raar lopen, wil ik gestoken worden. En toen ik eenmaal in de bijen bezig was, vergat ik m´n bangheid en kon ik er weer van genieten. 

Koffietijd met de baby-kleinkinderen

Wat blijft het lang koud, dit jaar! Of ben ik gewoon mega ongeduldig? Dat zou best kunnen zijn, want ik kan niet wáchten tot we weer lekker uit de moestuin kunnen eten. En ik kan niet wáchten tot we weer fijn zonder jas naar buiten kunnen. En ik kan niet wáchten tot ik ´s morgens om een uur of vijf buiten geniet van een koele morgen in aanloop naar een warme dag. En ik kan niet wáchten tot de bladeren aan de bomen weer ruisen. Maar ja ... april hè?! Dan kan het nog alle kanten op. 

Weer in het gewone ritme

We zitten hier weer in het gewone ritme. Henk is weer naar school en zelf ben ik elke dag weer bezig om alle pakjes klaar te maken voor de post. Zelfs in de maaltijden is het ritme weer terug.

J´aime l´été!

Een maand of twee geleden ben ik begonnen om mijn school-frans eens op te poetsen. Gewoon, heel simpel, met duolingo. ´s Morgens een kwartiertje en ´s avonds een kwartiertje, dan ga je als een speer. Ik heb Frans altijd een mooie taal gevonden. Heel erg zinvol is het verder niet, want ik hoef nooit Frans te spreken. Het zou functioneler zijn om mijn Engels op te poetsen. Maar dat is nu precies een taal, waar ik niets mee heb. Frans dus.

Verwaarloosd

Poeh, wat heb ik m´n blog verwaarloosd. Dat is in de afgelopen 13 jaar nog bijna nooit voorgekomen, dat ik 10 dagen niet schreef. Maar ja. Soms lopen dingen zo. 

Au, m´n rug!

Sinds zaterdag heb ik last van mijn rug. Eerst een beetje, maar gaandeweg is het erger geworden. Het is nu eens niet mijn bekken of onderrug, maar mijn bovenrug. Echt vervelend. Ik ga ervan uit, dat ik een verkeerde beweging heb gemaakt, waardoor het ´erin geschoten´ is. En ik hoop, dat het er ook maar snel weer uitschiet! Want wat is het vervelend om steeds pijn te hebben en je niet gewoon te kunnen bewegen.

Herfstneigingen

Poes Muck krijgt herfst/winter-neigingen. In de zomer is ze heel veel buiten. Maar nu de kachel regelmatig brandt, is ze meer binnen. En ze vindt steeds gekkere plaatsen om te luieren en tegelijk bij de kachel en bij ons te zijn.

Uit en thuis

Vroeger had je een hotel, wat als slogan had: ¨Waar meneer zich uit en mevrouw zich thuis voelt¨. Onze vakantie speelt zich ook af tussen ´uit´ en ´thuis´. Het grappige is, dat Willem en ik op z´n tijd het zowel leuk vinden om ´uit´ te zijn, als om ´thuis´ te zijn. Helemaal goed dus :-).

Zaterdag

Zaterdag is bij ons zo´n dag, waarop alles bij elkaar komt. Een soort eindsprint. Alles wordt klaargemaakt voor zondag, onze rustdag. De laatste wassen worden gedraaid, de laatste teil wasgoed weggestreken. De ontbrekende boodschappen worden gehaald en er wordt voor een paar dagen brood gebakken. Ook wordt er meestal iets speciaals gebakken voor het zondagse ontbijt en iets lekkers voor de koffie na de kerkdienst. De schoolgaande kinderen maken hun huiswerk. Werkende kinderen hebben soms een zaterdagklus. En als het éven kan, wordt er op zaterdag ook nog iets leuks ondernomen (al zijn de mogelijkheden door corona nogal beperkt) én worden er ´s avonds huisgemaakte frieten gegeten. 

Dat is zo´n dag. Dat is zaterdag. Dat was vandaag dus zo´n dag. Hoe dat ongeveer in beeld eruit ziet? Kijk maar mee.

Mijn dag begon met strijken en vouwen

Daarna was er het ontbijt voor twee, samen met Willem. Havermout met rozijnen en honing.

De honing is heel bijzonder. Zwager Marinus nam die voor me mee uit Ghana.Hij is heel speciaal. Mmmmm.

Normaal maken we op zaterdag geen bestellingen klaar voor de webshop. Maar het is druk. Dus werken we een poosje in de shop. Ik pak de orders in.

Intussen zorg ik ervoor, dat de wasmachine niet stilstaat ;-).

Maaike en Maria pakken een uurtje in. Meel en bloem en monchoupakketen en boekweitmeel en gele room...

Intussen is Hans buiten aan het werk. Hij legt vandaag de paadjes aan in mijn moestuin. En hij maakt de bedden klaar.

Al ik bij Hans kijk, kijk ik ook nog even naar het nieuwe kippenhok. Ik kreeg het gisteren kado van Hans en Maria. Ze zijn het samen gaan halen, ergens in Brabant. Mijn mond heeft uren opengestaan
van deze superverrassing. Veel te gek!

Tien uur is het koffietijd. De koek is op. Maar we hebben lekker chocola.

Na de koffie bak ik meteen een grote appelplaatcake. ¨Hier kunnen we het hele weekend mee doen,¨ 
dacht ik ...

Willem begint vast aan de frieten. Bonken schillen.

Kijk, hoe leuk!!! Er komt echt vorm in mijn tuin! Wat ben ik blij! Dit zie ik zelf niet zo zitten. Fijn dat Hans het kan en wil doen.

Ja,ja, ook hier komt al vorm in ;-).

Henk moet een boekverslag maken. Die zit lekker met mijn laptop op m´n bed.

Ik zit ook even. En naai een lusje aan een keukendoek. Op de één of andere manier voelt dat heel ´braaf´ :-)

Terwijl Hans buiten het ´grove´ werk aan de moestuin doet, doe ik binnen het ´fijne´ werk. Het zaaisel wordt 2 keer per dag gesproeid.

Buiten wachten de bedden ...

De appelplaatcake bleek té lekker. Die gaat het weekend niet halen. Dan nog maar snel een frangipane taartje bakken.

En na het afkoelen komt er glazuur op. Met een kers. De kers op de taart ...

Intussen bak ik brood. Een bruin brood met sesam. Een vlechtbrood voor het zondagse ontbijt. Een vierwindenbrood en een feestbroodje (niet op de foto).

Intussen is het stil geworden in huis. De kinderen besloten spontaan om te gaan uitwaaien aan zee! Alleen Willem en ik zijn thuis. En Jan en Amarantha, die druk zijn met hun schoolwerk (eindexamen).

Aan het einde van de middag racen Willem en ik nog even naar de Aldi voor wat boodschappen. Gelukkig was onze lievelingskoffie er! Drie weken lang was die er niet. Vorige week vertelde een vulploegmedewerker, dat hij uit het assortiment was. Maar gelukkig was hij er nu en sloeg ik maar liefst 10 pondspakken in. Kunnen we even vooruit.

Smullen van de friet! Samen met mijn vriendin, die bijna elke zaterdagavondmaaltijd van de partij is.

In de keuken wordt er druk overlegd. Hans had een stuk vlees gekocht voor op de bbq. Maar hoe zouden ze het kruiden? En hoe zouden ze het portioneren? Dat zijn serieuze zaken :-).

Het kwam helemaal goed. De bbq stond vanwege de wind en de regen direct bij de achterdeur opgesteld. De vleeseters hebben gesmuld. De vleeshaters hebben gegruweld van die rode lappen ...

Om 8 uur was er nog snel een bakkie en daarna vertrok die en gene om vòòr de avondklok weer thuis te zijn.

Een ´ouderwetse´ zaterdag. Met een hoop drukte. Met een hoop gezelligheid.

Inpakdag, tandarts, bank. Dit gaat eigenlijk nergens over ;-)

Sinds een aantal weken houden we er één inpakdag per week op na. We pakken dan van alles in voor de webshop: meel, bloem, kruiden, noten, rozijnen, bakpoeder, poedersuiker en nog heel veel dingen meer. We deden dat eerst altijd vooral op zaterdagochtend en verder een beetje de hele week door. Maar dan heb je elke dag rommel. En het werd langzamerhand een beetje teveel van het goede.

Precies op tijd bood schoonzoon Gerwin aan om één dag per week te komen helpen met inpakken. Hij werkt bij Defensie en draait daar 24-uurs diensten. Als hij 24 uur op de kazerne geweest is, is hij weer 2 dagen vrij. Die eerste dag rust je dan uit, maar die tweede dag? Als dat niet precies in het weekend is, is zo´n dag best saai. Dan kun je beter maar bij je schoonmoeder gaan inpakken :-). Ha, ha.

We proberen het steeds zo te plannen, dat Maria het grootste deel van de dag ook inpakt. Samen is het een stuk gezelliger en gaat het ook veel sneller. Op deze manier is al het inpakwerk in één dag gedaan. Fijn is dat!

Vandaag was het dus inpakdag. En intussen kon ik me wijden aan het huishouden. Nu de was niet meer buiten aan de lijn kan drogen, hangt hij binnen. Dat is altijd even omschakelen. Ik vind het op een mooie zomerdag best wel fijn, om een echte wasdag in te lassen en alle was in één dag weg te werken. Dat kan, als de was in een paar uurtjes droog is. Binnen droogt de was een stuk minder snel. De was in het trapgat gaat nog wel. Maar de was die aan de lijntjes in de badkamer hangt, heeft toch echt een hele dag nodig. Daarom is mijn winter-wasplanning een stuk strakker. Elke dag moet er wat gewassen worden. Dat is dan de volgende dag droog en komen de rekjes en lijntjes weer vrij voor de volgende was. Ik kan goed merken, dat ons gezin kleiner is geworden. Toen we nog met z´n twaalven waren, had ik elke dag wel drie wassen. Nu zijn we nog maar met z´n achten en red ik het met twee wassen per dag. Elke ochtend werk ik meteen het strijkgoed weg. Dat is mijn eerste klusje van de dag. Het is dan nog heerlijk stil in huis en ik vind het fijn om dan achter de strijkplank na te denken, of een preek te beluisteren. Vanmorgen luisterde ik muziek. Ik kreeg namelijk van een lieve bloglezeres een youtube-linkje met een psalm toegestuurd en toen ik dat had beluisterd, smaakte het naar meer. Om half 7 is de strijk klaar en is het tijd om de ontbijttafel te gaan dekken. Een ochtendroutine is heerlijk. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Ik heb verder deze dag niets bijzonders gedaan in huis. Maar ik ben wel twee keer op stap geweest. Eerst had ik om 11.00 uur een afspraak met m´n overbuurman. Daar heb ik bijna drie kwartier in de stoel gelegen. Voor je nu iets raars gaat denken: m´n overbuurman is m´n tandarts ;-). Er moesten maar liefst drie kiezen gerestaureerd worden. Iets met maalsters die gaan stil staan...(Prediker 12 : 3). Volgende week moet ik nog een keer terug. Een paar jaar geleden moest er namelijk een voortand bij me getrokken worden, omdat ik steeds last had van een ontsteking in mijn verhemelte. Dat bleek te maken te hebben met een val, die ik als meisje van 10 jaar had gemaakt en waarbij ik hard op mijn kin terecht gekomen was (aldus de kaakchirurg). Er moest een voortand uit, om van de ontstekingen af te komen. Sinds die tijd heb ik voor die tand een prothese en die zit vanaf het begin al niet fijn. Eerst probeer je eraan te wennen. Als dat niet lukt, ga je informeren. Dan hoor je, wat zoiets kost en denk je: het komt nog wel een keer; het komt nu niet uit. Maar nu moet het er dan toch maar van komen.

Vanmiddag had ik nog een uitstapje. Ik ging samen met Henk naar de bank. Hij had nog steeds geen pinpas en dat is toch wel een beetje lastig, als je al op de middelbare school zit. Onze bank heeft geen filiaal meer op het dorp, dus reden we naar Papendrecht. Het was wel leuk, om zo even samen met Henk op pad te zijn. Nadat we bij de bank ons ding gedaan hadden, liepen we nog even door het winkelcentrum. We kochten meteen maar even een leuk kadootje, want hij is morgen voor een feestje uitgenodigd.

Het was al bijna half zes, toen we thuis kwamen. Maar dat was niet erg. Ik had iets makkelijks op het menu staan: spirelli pasta. Lekker met saus van verse tomaten. We hebben gesmuld. Ik had alleen echt te weinig gekookt. Ik merk dat er veel meer gegeten wordt, nu het wat kouder is. Het was al de derde dag op rij, dat de pannen schoon leeg gingen.

Vanavond na de koffie heb ik notencrackers gebakken naar een recept van De Voedselzandloper. Ze liggen nu af te koelen. Ik ben benieuwd hoe ze smaken.

Dit logje gaat dus eigenlijk nergens over. Het was een dag met niets bijzonders. Maar juist daarom bijzonder!

Tweede Paasdag 2019

De dag van Willem en mij begon zoals elke gewone maandag: met de wekker, die om 5 uur afliep. Willem ging zijn rondje door de polder wandelen en ik ging aan het rommelen in huis. Het was heerlijk om zo vroeg op te staan en de nieuwe dag geboren te zien worden. Was het gisteren al zo´n mooie zomerse dag, voor vandaag stond ons minimaal hetzelfde te wachten.

Ik zette de wasmachine aan en ruimde op mijn gemakje de keuken op. Werkjes waarbij je zomaar je gedachten kunt laten gaan. Toen alles aan kant was, bakte ik een lading kaneelbroodjes. We zouden namelijk deze morgen in Rotterdam naar de kerk gaan, waar Maaike en Jaap belijdenis van het geloof zouden doen. Daarvoor wilden we om uiterlijk 10 voor 9 wegrijden en dus had ik bedacht om maar niet uitgebreid te ontbijten. Ik zou gewoon koffie zetten met een schaal kaneelbroodjes erbij.

Toen Willem terugkwam van zijn rondje, was het eerste baksel juist klaar. Tijd om fijn even samen in de stilte van de vroege morgen een bakkie te doen en een broodje te proeven.

Later reden we met twee auto´s naar de kerk. Toen we daar aankwamen, kwamen ook juist Gerwin en Trijnie aan. Wat een mooie timing. Met z´n allen namen we één lange kerkbank in beslag. Even later zag ik Wim en Geertje met de kinderen ook binnenkomen en zwaaide ik naar de jongens.

Het was een dienst, die we niet snel zullen vergeten. De tekst was uit Johannes 20, het 29ste vers:

Jezus zeide tot hem: Omdat gij Mij gezien hebt, Thomas, zo hebt gij geloofd; zalig zijn zij, die niet zullen gezien hebben, en nochtans zullen geloofd hebben.

We hadden nog heel wat na te praten, toen we ná de dienst bij Jaap z´n ouders gingen koffie drinken.

´s Middags had bijna iedereen plannen. Met een klein ploegje waren we thuis: Hans, Maria, Jan, Henk, Willem en ik. Maria en ik vermaakten ons in het huishouden. Maria had zin om de bijkeuken op te ruimen en te schrobben. Best hoor, kind. Zelf had ik zin om lekker op mijn gemakje een kist appels en een kist peren weg te werken. De appels werden appelmoes, de stoofperen stonden aan het eind van de middag in een 10-literpan te stoven. Ja, ja, het rook hier met Pasen naar Kerst :-).

Tussendoor genoten we van buiten koffie drinken.

Het wordt steeds fleuriger in de tuin.

Ook hadden we lol van onze logé:

Ieder uur vraagt er iemand: ¨Zal ik Sunny uitlaten?¨ Wel fijn voor hem, want de rest van de dag zit hij in de bench. Hij kan niet vrij rondlopen, want hij is bloedlink op de konijnen.

Aan het eind van de middag ging Hans bbq-en bij Trijnie en Gerwin. Eigenlijk had Henk daar ook veel zin in. Maar pannenkoeken vond hij ook prima. Het werden pannenkoeken. Met appel en met kaas. En slagroom erbij, omdat het Pasen was.

Na het eten stelde Willem voor om er nog even uit te gaan. Henk wilde wel mee. Nog even van al het moois en het voorjaar genieten. We voeren bij Brakel over met de pont en reden zo naar Zaltbommel.

We genoten van een heerlijk ijsje.

En toen was het hoogtijd om naar huis te gaan.

Het is weer voorbij. Pasen 2019. In meerdere opzichten bijzonder en onvergetelijk.

Het salarisstrookje, mutsen en kado's.

Na de nadrukkelijke uitspraken van deskundigen en van meneer Rutte himself, dat de gemiddelde Nederlander er in 2019 op vooruit zou gaan, was ik best nieuwsgierig naar Willem z'n salarisstrookje. Ik had bij voorbaat al enige scepsis. Want ja, wie is die gemiddelde Nederlander? Bestaat die eigenlijk wel? En bovendien: zou dat beetje extra salaris, netto, onderaan de streep, de gestegen energiekosten en de BTW-verhoging op levensmiddelen wel compenseren? Eerst maar eens zien....

Het was zoals verwacht. Een kleine verhoging van 26 euro per maand. Maar die worden meteen weggestreept tegen de 10 euro die ons termijnbedrag voor energie omhoog gegaan is en de pak-hem-beet 15 euro die je op 500 euro boodschappen méér kwijt bent. En dan hebben we het nog niet over alle andere dingen die duurder geworden zijn. Meer koopkracht? Nee dus. Dan maar klagen? Nee dus.

Gelukkig zitten we niet aan de geeuwhonger. Het is zelfs niet zo, dat we elk dubbeltje drie keer om moeten draaien, voordat we het uitgeven. Al zouden we de broekriem wat strakker moeten aanhalen, dan hebben we het nog altijd onvoorstelbaar goed in vergelijking met heel veel andere mensen.

Juist toen ik het salarisstrookje had gecontroleerd en had geconstateerd, dat we niet bepaald slapper in de was komen te zitten, viel mijn oog op een facebookberichtje van Stichting Vluchteling. Dan breekt toch je hart als je die kindjes op plastic slippertjes in de sneeuw in zo'n overvol vluchtelingenkamp ziet? Voor 6 euro doneer je een deken en voor 15 euro krijgen ze een winterpakket. En komen wij iets tekort, met een tegenvallend salaris? Of blijft er best nog iets over voor een ander? Ik weet, dat er mensen zijn, die echt wakker liggen van een paar euro minder te besteden per maand. Maar ik weet ook, dat er heel veel mensen zijn, die zich zouden moeten schamen hierover te klagen...

Intussen worden hier mutsen gebreid. Het is begonnen, toen ik Maria een breiring zo ongeveer in haar handen drukte. Die breiring had ik al een paar jaar geleden eens in de kringloopwinkel gescoord en ik had het nooit over mijn hart gekregen hem weg te doen. Ik hoopte steeds, dat de kinderen er eens de lol van gingen inzien. Nu. Het is eindelijk gelukt. Ha, ha. Maria breide als eerste een muts. En dat gaf zo'n leuk resultaat, dat Leendert het ook weleens wilde proberen. Hans volgde spoedig. En zelfs Henk heeft nu een mutsje op een breiring staan. Met een beetje dikkere wol heb je in een paar uurtjes een muts gebreid!

Gelukkig heb ik nog een flinke zak wolletjes liggen. Voorlopig kunnen ze hiermee vooruit :-).

Er werden hier ook verjaardagskado's ingewisseld. De kinderen hebben Willem en mij een gezinsfoto kado gedaan. Die is vrijdagavond gemaakt bij Foto Schievink. Het was echt leuk, om met de hele club daar in de studio te zijn. Wat een rijkdom. Ik ben heel benieuwd naar het uiteindelijke resultaat. Na het maken van de gezinsfoto hebben Willem en ik meteen nog even een fotootje van ons samen laten maken, nu we er toch waren.

Na afloop van de happening hebben we een gezellige vrijdagavond gehad met de hele bubs. Kinderen aan tafel aan het ganzenborden en de groten koffie leuten en bijpraten. Avonden met gouden randjes zijn dat!

Ook Maria had nog een verjaardagskado in te wisselen. Ze had van ons een workshop Tartelettes Bakken gekregen. Gisteren was het zover en fietste ze naar Ridderkerk naar Wendelien. Daar had ze een geweldig fijne en inspirerende middag. Heel voorzichtig kwam ze teruggefietst, met een doos heerlijke tartelettes!

En zo zijn de dagen vol afwisseling voor ons allemaal. Leendert is hard aan het klussen in z'n huisje, Hans zit alweer halverwege zijn opleiding voor European Tree Worker, Maaike hoopt binnenkort ander werk te gaan doen, Koos zit middenin z'n examens, met Maria gaat het momenteel wat beter wat betreft de anorexia, Jan verbetert steeds z'n persoonlijke record met speedcuben, Henk geniet van z'n laatste basisschooljaar en het bedrijf waar Willem werkt is pas verhuisd van Ridderkerk naar Barendrecht. Er is zodoende continu reuring en verandering en altijd wat te doen ;-).