Dirk naar Suriname

Donderdag 14 augustus was de dag waar Dirk al heel lang naar uitgekeken en naar toegewerkt had. De dag waarop hij voor 4 maanden naar Suriname zou vertrekken om er zijn afstudeeropdracht te gaan doen.

Voordat het zover was, ging er nog wel een hele dag aan inpakken en afronden en regeldingen aan vooraf! Voordat toch echt die allerlaatste kleding keurig gestreken en gevouwen in de koffer zat (om maar iets te noemen)!

Ik zorgde voor de kleding en Dirk zorgde ervoor dat er niets aan alle benodigde apparatuur ontbrak. Daarna brachten we alles bijeen op de overloop om het definitief in te pakken. Toen de spullen zo handig en goed mogelijk verdeeld waren over ruimbagage en handbagage gingen de koffers op de weegschaal. Op beide koffers was er nog 200 gram ruimte over! En die ene spijkerbroek, die nog op Dirk z'n bed lag en eigenlijk ook mee moest, die moest dan toch maar thuis blijven ;-).

Tussen alle wasserij, strijkerij en inpakkerij door gingen Maaike en ik samen boodschappen halen. Dirk moest namelijk de volgende morgen om 9.15 uur op Schiphol zijn en daarom moesten we om 8.15 vertrekken. We hadden voor deze gelegenheid een afscheidsontbijt georganiseerd van 7.00 - 8.00 uur. Oma Luijk en Marinus (die juist jarig was) zouden komen, Opa en Oma Bakker, Geertje met de kinderen, echt leuk! Maaike en ik gingen er inkopen voor doen. Lekkere broodjes, croissants, luxe vleeswaren enzovoorts. Het moest een echt feestelijk ontbijt worden.

We reden meteen ook even naar de Kringloopwinkel, om daar weer de nodige spullen af te zetten. Er zou van verder minimaliseren qua spullen die week niets meer komen. Willem en ik hadden namelijk zomaar een mini-vakantie gepland! Als we Dirk op Schiphol hadden afgezet, zouden we twee hele dagen vakantie vieren. Samen. Toe maar ;-).

We liepen nog even een rondje door de Kringloop en vonden daar (volgens mij ongelezen!) Flows voor maar 0,25 per stuk. Maaike zocht er 3 uit. Voor haarzelf. Maar ik vond het ook wel leuk om er één mee te nemen 'op vakantie'. We vonden elk nog een paar boeken die ons leuk leken. Altijd goed. Als ze uit zijn brengen we ze wel weer terug. 

We zaten even te genieten in de koffiehoek en bekeken intussen onze gevonden schatten. Op hetzelfde moment bedachten we dat we voor zó weinig geld nog wel meer Flows konden meenemen. Ik liep terug naar de tijdschriftenhoek. Maar het was al te laat. Iemand anders was ons voor geweest. Ook goed.

Het was een heerlijke break op een toch wel heel drukke dag. Behalve het zorgen voor de spullen van Dirk en de voorbereidingen voor het afscheidsontbijt moesten er nog méér tassen ingepakt worden. Henk zou twee dagen bij Wim en Geertje gaan logeren en Jan zou bij mijn zus Maaike gaan logeren. En, o ja, Willem en ik moesten ook nog een tas inpakken voor onze vakantie ;-). Er zouden drie kinderen thuis blijven. En hoewel die het natuurlijk bést zouden redden zonder mij, vond ik het nodig om daar toch ook nog weer van alles voor in huis te halen en te regelen en af te spreken. Dat leer ik toch nooit af.

De laatste was werd gedraaid, de laatste vaat werd gewassen 

En zo werd het dan toch

donderdag 14 augustus 2014

Echt leuk hoor, om zo met de hele familie om 7 uur aan een luxe ontbijt te schuiven. 

Zoiets moest je eigenlijk ook 'gewoon' eens doen, zonder dat er een afscheid op stapel staat. Het ontbijtuurtje vloog om. We eindigden met het lezen uit de Bijbel, een gebed en zongen op verzoek van oma Bakker ook nog een psalm met z'n allen. Toen was het moment van afscheid nemen en uit zwaaien. Niet het leukste om te doen...

Precies volgens de planning reden Willem en ik met Dirk om kwart over 8 Alblasserdam uit. Dag mensen, dag dorp. Op naar Schiphol.

Daar was het nog even geduld hebben bij de Seal&Go. Ik vond het wel grappig om te zien hoe mensen daar voor dat standje ineens nog allerlei spullen moesten gaan overpakken om kloppende gewichten te hebben :-). Dirk z'n koffers bleken op de weegschaal van Seal&Go zelfs elk nog 500 gram ruimte te hebben. Na het sealen was dan ook voor ons echt het moment van afscheid. Daar ging Dirk langs de incheckbalie en langs de douane. Dag, dag.

Voor wie het leuk vindt om Dirk z'n belevenissen in Suriname te volgen: zie zijn blog.

Heftig

Zo, dat was een heftig begin van de dag. Ik zat rustig mijn mail te beantwoorden (om kwart over 5) en ineens was in één keer heel mijn mailbox leeg en bleek dat er uit mijn naam een rare mail uitgegaan was naar alle mensen in mijn adresboek. Ik logde uit en wilde weer inloggen, maar dat kon niet meer. Mijn google-account bleek verdwenen! Ik was best ongerust, want kon zo ook niet bij mijn documenten en mijn blog en nog veel meer. Dus heb ik Dirk maar wakker gemaakt. Die was not amused, zo vroeg op de morgen. Maar hij begon dapper aan het probleem. Heeft later Willem er ook nog even bij gehaald. En na een dik uur was alles weer gefixt. Zelfs mijn verdwenen mailbox is er weer! Alles nu natuurlijk meteen onder een nieuw wachtwoord. Ik word nu alleen overspoeld met mailtjes en zelfs al telefoontjes over wat er aan de hand is. Dat geeft nog wel even reuring ;-).

Gehackt

Nee, Teunie staat niet bij de ambassade en haar tas is niet gestolen en u hoeft haar niet te helpen. De mailbox van Teunie ie gehackt. We zijn er mee bezig om het op te lossen.

Update: Inmiddels is alles opgelost.

Willem Luijk

Drie vlaggen (maar nu nog niet)

't Is hier druk en rommelig. We zitten echt middenin de einde-schooljaarrace. Leendert en Hans hebben nog maar 5 dagen les. De rest wordt gevuld met studieverlof, repetities, boeken inleveren enzovoorts. En, o ja, Hans gaat ook nog even een dagje naar Engeland. Als ik het goed begrepen heb dient hij 's morgens om 4 uur op school te zijn voor vertrek en komt hij de andere ochtend om 3 uur weer terug. Dat brengen en halen passen we ook nog wel ergens in het overladen schema :-).

Intussen krijg ik vrijwel dagelijks briefjes onder m'n neus geduwd. Die zijn van de juffen en meesters van de basisschool die allerlei leuke activiteiten hebben bedacht. Een middagje kinderboerderij, een dagje speeltuin, pannenkoeken eten en weet ik al wat nog meer. Vaak vergezeld van het verzoek om een bijdrage in de vorm van kinderen vervoeren of maaltijdbereiding. Op de kalender staat dan bijvoorbeeld: Jan uitstapje, eten en drinken mee. Ik noem maar wat. Als ik het niet meteen opschrijf ben ik het kwijt.

Ook zijn er de nodige groep 8-activiteiten, waar we acte de présence moeten geven. Er staat nog een projectavond op stapel en natuurlijk de afscheidsavond.

Tel er nog maar wat onderzoekjes, gesprekjes en evaluaties bij op. Vergeet vooral ook niet de werkstukken, presentaties en boekverslagen die nog vóór juli af moeten zijn en waar je toch ook af en toe de helpende hand bij moet toesteken.

Buiten het schoolgebeuren nog de halfjaarlijkse tandartsbezoekjes van de hele familie, de bruiloft van een nichtje, de jaarlijkse (schoon)zussendag, Maaikes verjaardagsfeestje voor haar vriendinnen wat nog ergens moet gevierd worden en als kers op de taart wordt de boel hier gewit.

Weet je wat ik doe? Als straks de vakantie begint hang ik niet één, niet twéé, maar dríe vlaggen uit. Zó blij zal ik zijn :-).

Maar goed, je leest het al, het zijn voor het merendeel echt geen vervelende activiteiten. Het is alleen erg druk in mijn hoofd. Ik verlang nu toch echt naar een beetje rust. Zomaar alleen zorgen voor huis en tuin. Lekker de kinderen om me heen. Ik ben blij dat we van de zomer lekker thuisblijven. Je wilt niet weten hoe ik me erop verheug. Simpele uitstapjes in de omgeving. Vriendin Ellen uit Zwitserland die lekker lang naar Nederland komt. En natuurlijk hoop ik het erg druk te krijgen met de tomatenoogst ;-). Ik moet van de week maar weer eens een fotootje maken. Kunnen jullie meegenieten van m'n dakmoestuin. Iedere morgen stap ik zo uit m'n bed m'n 'moestuin' in. Dat is fantastisch fijn wakker worden! Ik snap nog steeds niet dat ik hier eerst zes jaar moest wonen voordat ik op het idee kwam eens iets leuks en zinnigs met dat dakterras te doen, behalve de was er op te hangen. De chinees spaart nog altijd olieblikken voor me. Er staan er nu 18, maar er kunnen er met gemak nóg 18 staan. Voor het mooi gaat het net iets te langzaam. Er staan namelijk nog aardig wat tomatenplanten in te kleine potjes te wachten om uitgeplant te worden in de grote olieblikken. Maar goed, zo blijft er wat te wensen en wat te dromen voor volgend jaar bij leven en welzijn. Ook de hangende aardbeientuin slaat goed aan. De aardbeien zijn nu bijna uitgebloeid en de vruchten worden steeds groter. We kunnen haast niet wachten tot ze rood kleuren. Ik heb inmiddels al bedacht hoe ik de vogels op afstand ga houden. In het kantoortje hangt vitrage die ik nog een stuk moet inkorten. Het stuk wat ik eraf knip gaat aan een (was)lijntje en hang ik aan het schuurdak zodat het vóór de aardbeitje komt te hangen. De aardbeien zullen dan nog genoeg zon krijgen, terwijl de vogels zich vast niet achter de vitrage zullen wagen. En op deze manier spaar ik mooi de aanschaf van een net uit. Gewoon gebruiken van wat je in huis hebt levert de meest creatieve ideeën op.

In de keuken ben ik vooral aan het siroop maken. Liters en liters citroenmelissesiroop heb ik al gemaakt. Iedereen vindt het hier heerlijk en dus blijft de winkelsiroop mooi in de winkel :-). Ik kreeg laatst van een bloglezeres een enorm aantal schroefdekselflesjes met een inhoud van 0,2 liter. Deze flesjes gebruik ik nu om de siroop in te bewaren. Ze zijn echt ideaal, want één zo'n flesje siroop is precies genoeg om twee liter limonade mee te maken (wij houden niet van zo heel zoet). Zaterdag kreeg ik een nogal flinke partij druiven die snel op moesten. Die heb ik meteen ontsapt. Het sap is heerlijk zoet en kan zó zonder toevoeging van suiker gedronken worden. Ik had wel een liter of vijf. Zondag is er al wat van opgegaan. Van een deel wil ik siroop maken. Ter afwisseling van de citroenmelisse. En, heel saai, ook de drie liter perensap die ik heb klaarstaan wordt siroop. Maar dan heb ik voorlopig wel genoeg.

Verzoekprogramma

Vandaag heb ik een klein verzoekprogramma. Het eerste verzoek is van Koos. Woensdagmorgen is er op school een feestelijk programma. (Alvast voor Koninginnedag). Er wordt gezongen bij de vlag op het schoolplein en door de kleuters bij De Alblashof. Daarna is er kleedjesmarkt. De opbrengst is ten bate van de schoolbieb. Koos wilde dat ik voor de kleedjesmarkt reclame maak op mijn blog. Bij deze dus! De markt is van half 11 tot half 12 op het schoolplein van de Ds. J. Beukelmanschool, Weversstraat 1 in Alblasserdam. Kom leuke koopjes scoren voor het goede doel :-). En puf daarna fijn uit in de koffiehoek. Er is koffie met o.a. eenvoudigleven-muffins ;-).

Het tweede verzoek is van Leendert. Hij zoekt al een poosje naar zaterdag- en/of vakantiewerk. Leendert is 14 (hoopt in juli 15 te worden), zit in de derde klas van het VéTO (Tweetalig VMBO), heeft een paar goede handen aan z'n lijf. Hij kan niet goed tegen de hele dag hetzelfde moeten doen. Liever iets met afwisseling. Hij is creatief, functioneert het best in een klein team, heeft duidelijke opdrachten nodig. Wie heeft/weet iets? Graag binnen een straal van ca 20 kilometer rond Alblasserdam. Reageren kan op eenvoudigleven@gmail.com

Verder vandaag genoten van het mooie weer. Ik had vanmiddag iets van: ik wil nóóit meer naar binnen :-). Alles wat buiten kon heb ik buiten gedaan: aardappels schillen, walnoten kraken, was vouwen en ook nog wat gezaaid: zonnebloemen, eenjarige stokrozen, tabaksplant, papavers en worteltjes. Vanavond heb ik met Leendert en Hans een aanhangwagentje kachelhout opgehaald bij de boer waar het zolang ligt opgeslagen. Dat wil ik morgen gaan sorteren (in kachelklaar, te klieven, te zagen) en dan het deel wat kachelklaar is stapelen. Er is nog een hoop werk buiten te doen. Eén van de houthokken moet nog gebeitst worden. Ik wil de grond in het kippenhok uitscheppen en over de tuin verdelen (goed bemest!) en dan wat zanderige grond terugscheppen. Kunnen de kippetjes fijn zandbaden. Nu doen ze dat steeds op een zanderig plekje in de tuin. Maar daar moeten over een paar weekjes de zonnebloemen gaan groeien! Verder moet er ook nog het nodige gedaan worden aan de dakmoestuin-in-wording. Ik wil alles half mei klaar hebben. Dan kunnen na de IJsheiligen alle opgekweekte planten in de blikken. Hè wat heb ik daar een zin in!

Klachtafhandeling

Ik ben niet zo'n klager. Maar áls ik dan klaag vind ik het erg fijn als mijn klacht serieus behandeld wordt! En als je je klacht bij een bedrijf neerlegt dat zijn naam graag hoog houdt dan is dat gelukkig meestal ook wel het geval.

Ooit hadden wij een pot spercieboontjes van Hak waar een beest in zat. Griezels nog aan toe! Ik belde naar de consumentenservice en daar vroeg men mij het beest te verpakken en op te sturen. Na een poosje werd ik terug gebeld. Het beest was gedetermineerd. Het was een Noord-Afrikaanse sprinkhaan. Hij was met bonen en al meegekookt en vandaar misten er pootjes en was hij rood geworden. Als goedmakertje zou er een meneer wat komen brengen. Nee, die meneer nam géén spercieboontjes mee. Daar hadden we wel even onze bekomst van. Maar hij had wel een heel assortiment wat luxere groenten bij zich. Kijk, dat was leuk!

Een andere keer had ik beestjes in een pak rijst van Silvo. Ik plakte een paar beestjes op een reepje plakband en stuurde het zaakje op. Wat voor beestjes het waren heb ik nooit gehoord. Wel kreeg ik een excuusbrief en een doos vol lekkers (kruiden enzo) over de post. Dat was óók leuk!

Ik herinner me ook de keer dat ik in de supermarkt een brood had gekocht wat niet te eten was. Ik wist wel wat er aan de hand was: er zat geen zout in dat brood! Ik belde naar het nummer wat op de broodzak stond en een paar dagen later kwam er een meneer aan de deur. Ze hadden onderzoek gedaan naar mijn klacht en idd bleek er in een partij brooddeeg geen zout te hebben gezeten. Als goedmakertje kreeg ik een lekkere vlaai. Goede ruil!

Ook vorige week diende ik een klacht in. Ik was naar Bas van der Heijden geweest omdat ze fietslampen in de aanbieding hadden. Koos moet binnenkort verkeersexamen doen en zijn fiets miste nog een koplamp. Terwijl ik de lamp in mijn mandje stopte viel mijn oog op douchegel met een speciale halskraag, waarop stond: Probeer Gratis. Dat vind ik altijd erg leuke acties en dus belandde er een fles douchegel in mijn mandje. Hoe de actie precies in elkaar stak kon ik niet weten, want die info stond aan de binnenzijde van de kraag. Maar meestal moet je voor zo'n actie alleen maar je kassabon en je gegevens opsturen en daar ging ik dus vanuit. Ik lette er bij de kassa goed op, dat ik een bon kreeg en stopte die in mijn tas. Thuis besloot ik meteen het administratieve gedeelte van mijn aankoop af te werken. Ik pakte de kassabon uit m'n tas en maakte de halskraag los om de binnenzijde te lezen. In kleine lettertjes stond daar: insturen mogelijk tot 31 december 2010. Ja hoor! Ik baalde echt. Het ging om 2,50. Dat is misschien een luttel bedrag. Maar als je krap bij kas zit bedenk je (ik in elk geval) dat je daar wel 4 liter melk of 8 kilo bloem voor had kunnen kopen! Ik besloot er een mailtje aan te wagen en mailde mijn klacht naar www.lekkerdoen.nl Zoiets lucht al meteen op ;-). Binnen twee (!) dagen werd ik opgebeld door de filiaalmanager. Hij had mijn klacht ontvangen. Het bleek om een oude partij douchegel te gaan die in de actiebakken was gedaan. Hij vond mijn klacht terecht en stelde voor, dat hij mij die 2,50 zou vergoeden. Toch leuk! Vandaag is Koos met het bonnetje naar Bas gegaan en kwam met het geld terug. Ik heb de man een compliment gegeven voor de snelle en goede klachtafhandeling en voel me extra blij met de douchegel. Ik ga eens fijn van dat kadootje genieten :-)

Zorgen voor de winter

Antoinette vraagt, hoe ik het doe met de kledingwissel. Dat vind ik een heel leuk onderwerp om eens over te bloggen. Dat houd je nog van me te goed. Eén ding kan ik al wel vast verklappen: ik ben er nog láng niet mee bezig. Voorlopig word ik zo ongeveer bedolven onder groenten en fruit. Ik geloof, dat het van 't jaar een enorm goed bonenjaar is. Ik krijg werkelijk van alle kanten tassen bonen, vers van de tuin, toegestoken ;-). Behalve dat we ze ongeveer 3 keer per week eten (wat geen straf is, want we vinden boontjes heerlijk), moet een groot deel geweckt worden. Als ook de kilo's worteltjes die hier binnen kwamen. Jammer dat geweckte bloemkool niet te pruimen is en dat wij bloemkool uit de vriezer ook niet zo lekker vinden. Anders kon ik ook wat bloemkool wegwerken. Nu moeten we het maar zo snel mogelijk opeten. In afwisseling met de boontjes dus maar. Het is wel leuk om mijn voorraad gevulde weckpotten gestaag te zien groeien. En dat komt dan straks vast weer goed van pas, als ik het druk ga krijgen met de kledingwissel.

Willem besteedt z'n vakantie ook nuttig. Al het hout, dat er nog ongezaagd lag, heeft hij met de moterzaag in stukken gezaagd. Het houthok ligt tjokvol. Het is iets minder, dan wat we vorig jaar hadden. Maar er is erg veel hardhout bij (van een houtfabriek), waarmee je lekker lang kunt stoken. Als ik volledig met de houtkachel verwarm, heb ik voor een maand of 3 tot 4 genoeg.

Intussen zit ik iedere (koffie)pauze te breien en schuiven er met enige regelmaat sokken van de pennen. Ik wil proberen voor deze winter geen sokken voor de jongens te kopen, maar alles zelf te breien. Wol heb ik genoeg. Ik heb via een oproep in Genoeg van een lieve mevrouw een flinke doos voor gekregen voor maar 3 euro (als bijdrage in de verzendkosten) en via www.ruilen.nl heb ik een enorme vuilniszak vol sokkenwol geruild tegen 2 zelfgebakken appeltaarten.

Maar natuurlijk genieten we ook van onze vakantie. Gisteren was het een echte regendag. Ik moest om 11 uur in het ziekenhuis zijn, om hechtigen te laten verwijderen. Toen ik terug kwam zaten er 12 kinderen in de woonkamer! Willem had de halve buurt binnengehaald om naar een natuurfilm te kijken. Omdat het inmiddels etenstijd was, besloot ik, dat iedereen mocht meeëten. Er werd naar huis gebeld en gegaan, voor toestemming. Iedereen mocht. Terwijl de kinderen film keken, heb ik een groot buffet gemaakt met al het lekkers wat ik nog in huis had. Broodjes paling (over van zondag), boterhammen met kaas en met chocoladepasta, schijven watermeloen, schijven galia meloen, een ontbijtkoek in plakken, een paar plakken cake (over van zondag), een stapeltje wafels (gebakken van een rest wafelbeslag van zaterdag) en voor iedereen een kroket. Een feest was het. We zaten met z'n vijftienen aan tafel. Daarna hebben de kinderen de film afgekeken. Het was toen al bijna half 3 en nog steeds regenachtig. Toch heb ik toen iedereen maar buiten de deur gezet. Ik moest toch echt nog even wat werken ;-).

Eenvoudig en low budget genieten

Vandaag is Willem z'n vakantie begonnen. En hoewel we niet op vakantie gaan, zijn we wel van plan veel leuke dingen te doen. Vanavond zijn Willem en ik met 4 kinderen naar de Ballon Fiësta in Breda gegaan. Het viel me weer eens op, dat je met een klein beetje voorbereiding uiterst eenvoudig en low budget kunt genieten. We hadden tussen de middag vast warm gegeten en vertrokken rond half 5 naar Breda. Ik had een grote plastic bak met heerlijk vers zelfgebakken wit brood klaargemaakt. Behalve boterhammen met worst en chocoladepasta, had ik ook brood met de dinsdag gemaakte mango-meloenjam.



Dat ging erin als koek. Een beker koele melk erbij uit de koeltas. Puur genieten! Toch voelt het raar, om zo je eigen kuchie op te staan eten, terwijl er rondom je heen volop patat, cola, bier, suikerspinnen, popcorn en weet ik al niet wat wordt genuttigd. Het kan me geen biet schelen wat andere mensen denken, maar ik voelde me er toch een beetje om bekeken. Of zou dat maar een idee van me zijn? Intussen begon het ballonnenfeest met een vliegerdemonstratie en daarna waren er parachutesprongen. Heel leuk om te zien. Alleen konden we vanwege de dikke bewolking niet zien, hoe de parachutisten uit het vliegtuig sprongen. Ná de parachutesprongen zouden de ballonvaarten gaan starten. Maar helaas werd de lucht steeds donkerder. Ik had geen zin om ons helemaal nat te laten regenen en dus besloten we naar de auto te lopen en daar af te wachten, of het weer zou opklaren. De kinderen hadden niet veel zin om 'nu al' terug te gaan, maar ik beloofde ze 'een verrassing' als ze in de auto zaten. We zaten net goed en wel in de auto, toen de bui in alle hevigheid losbarstte. Het goot. En bovendien onweerde het nog flink ook. Intussen had ik de verrassing te voorschijn getoverd. Ik had thuis rookworstjes warm gemaakt en die dik verpakt in kranten meegenomen. Nu hadden we allemaal lekker een halve warme worst. Potje mosterd erbij en smullen maar. Het was knus en gezellig zo in de auto. Omdat het er niet op leek, dat het weer nog zou opklaren, besloten we naar huis te gaan. We hoorden trouwens van de verkeerregelaars op het terrein, dat het evenement vanwege de buien inmiddels was stilgelegd. We hebben dus helaas geen ballonnen op zien stijgen. Rond koffietijd waren we al weer thuis. Om het wat vroegtijdig beëindigde feestje nog even voort te zetten heb ik thuis voor de kinderen een grote pan popcorn gemaakt ;-)Ik ben nu al benieuwd naar wat we morgen zullen beleven. Het begint alvast met een speciaal ontbijt: omdat er melk dreigt zuur te worden, ga ik morgenochtend pannenkoeken bakken. Suprise!

Toetjes en slapen

De kroon op een met zorg bereide maaltijd is voor mij toch wel het toetje. Het hoeft niet iets ingewikkelds te zijn, maar wel iedere dag een kleine verrassing. Daarom zorg ik voor veel afwisseling. En uiteraard is dat (bijna) altijd zelfgemaakt.
Deze week krijgt Willem vakantie. En dan wil ik niet iedere dag veel in het huishouden bezig zijn. Daarom heb ik vast wat vooruit gewerkt, ook in de keuken. Als ik ervoor zorg, dat er zoveel mogelijk klaar staat, kan ik na een dagje vakantievieren toch redelijk snel en met weinig moeite een complete maaltijd op tafel zetten. Behalve gebraden vlees staan er ook wat toetjes klaar in de koelkast. Ik heb een paar potten custardvla gemaakt, een grote pot hopjesvla en twee griesmeelpuddingen. Samen met de yoghurt en het fruit, wat ik nog had, is dat genoeg voor de hele week.



Ook vandaag zal ik nog wel wat uurtjes in de keuken rondbrengen. Gisteren heeft m'n vader op de markt groenten en fruit voor me ingeslagen. Uiteraard aan het einde van de markt en dus voor een habbekrats. Er zit ook wat fruit bij, wat goed rijp is en dus snel verwerkt moet worden. Daarom ga ik vandaag aan de jamkokerij.

Gisterenavond was ik bij m'n zus op een wolparty. Er was een Vlaamse mevrouw, die van alles vertelde over slapen tussen de wol. Matrassen met wol, wollen onderdekens, wollen dekens en dekbedden enzovoorts. Tussendoor werd er natuurlijk veel gekwebbeld door alle aanwezige vrouwen. Alle slaapprobleempjes passeerden de revue. Zelf zei ik niet zoveel. Ik zat daar maar als kamervulling, want ik had al tegen m'n zus gezegd, dat ik niets nodig had en dus niets zou aanschaffen. Op een gegeven moment vroeg een buurvrouw van m'n zus: "En Teunie, waar slaap jíj nu op?" Ik vertelde, dat wij een tweedehands bed hebben, matrassen (wel nieuw, hoor) uit de krant en AaBee dekens van meer dan 20 jaar oud en dat we altijd heerlijk slapen. Even zakte haar mond open, daarna bracht ze uit: "Dan ben je een gezegend mens!" Ja, dat is misschien zo. Slaapproblemen kennen we echt niet en we staan altijd uitgerust en zonder rugklachten op. Toch vraag ik me stiekum af, of er niet veel problemen aangepraat of aangedikt worden. We hoeven niet op alle punten terug te verlangen naar vroeger. Maar het verschil is wel enorm: vroeger een stromatras met katoenen tijk in de bedstee, nu ingewikkelde, dure matrassen op nog ingewikkeldere bedbodems onder peperdure dekbedden. Waarom moet slapen, behalve als je ziek of mankerende bent, een vermogen kosten?

Garantie

Vorige week dinsdag ging mijn laptop kapot. Er knalde iets, er kwam rook uit en het stonk verschrikkelijk. Vervolgens kon ik hem niet meer opstarten en zelfs niet meer uit doen. Gelukkig had ik er nog garantie op en ik voelde me behoorlijk triomfantelijk, toen ik zowel de originele doos als de aankoopnota meteen kon te voorschijn halen. Het bleek zelfs, dat de computer in het eerste jaar kosteloos zou worden opgehaald. Ik had hem vorig jaar augustus gekocht en dus belde ik naar de winkel om hem aan te melden en vervoer te regelen. Vervolgens kreeg ik een 0900-nummer van de leverancier en in 5 minuten tijd was alles geregeld. Op donderdag zou m'n laptopje opgehaald worden. Ik hoefde hem zelfs niet in te pakken, want de vervoerder zou een doos bij zich hebben. En zowaar stond donderdagochtend om half 9 al een koerier op de stoep met een doos en papieren om te tekenen en mijn laptop werd ingepakt. Ik vroeg, of ik er het garantiebewijs (de aankoopnota) ook bij moest doen. De koerier wist het niet zeker, maar vond dat een goed idee en stopte de nota keurig onder de laptop in de doos. En dát had ik dus nooit moeten doen!! Ik had hooguit een kopie moeten meegeven. Maar ik had zoiets nooit eerder bij de hand gehad en dacht dat alles keurig geregeld was. Vandaag al kwam mijn laptop terug. Toppie! Ik had gevreesd hem minimaal een paar weken kwijt te zijn. Vol verwachting startte ik hem op. Helaas...hij vroeg om een besturingssysteem. Het ziet er dus naar uit dat ik alles kwijt ben. Ik zal er vanavond de mannen maar naar laten kijken. Mijn kennis van de computer reikt niet veel verder dan internetten, bankieren, mailen en Word. Ik klapte m'n laptopje weer dicht en op dat moment realiseerde ik me, dat m'n garantiebewijs niet in de doos zat. Ik mopperde al in mezelf, dat dat natuurlijk op eindeloos heen-en-weer bellen zou uitdraaien. Daar zat ik niet ver vanaf. Eerst de reparatie-afdeling van de leverancier gebeld. Daar werd me min of meer voorzichtig meegedeeld, dat ik erg stom was geweest, om een originele nota mee te zenden. Tja, dat hoefden ze me niet meer te vertellen, want ik voelde me inmiddels echt een ezel. Er werd van alles voor me nagekeken. Ze konden van alles vinden, zelfs dat de laptop volgens hun gegevens al gisteren bij mij had bezorgd moeten worden, maar een garantiebewijs konden ze me niet verstrekken. Alleen konden ze me vertellen, dat ik op basis van het serienummer van de computer, in elk geval recht heb op garantie tot juni 2009. Maar als ik garantie wilde hebben tot 2 jaar na de aankoopdatum (dat is tot 4 augustus 2009), moest ik naar de winkel bellen, waar de computer was gekocht. Dat werd dus het volgende telefoontje. Na heel veel vragen, zoeken en veel moeilijk doen, bleek, dat mij alleen een kopie van de aankoopnota kan worden gegeven, als ik naar de winkel kom met de originele doos waar de barcode op staat (laat ik die nu hebben!) én als ik per bank had betaald (helaas, ik betaalde kontant). Naar m'n garantie kan ik verder dus fluiten. Tenminste, naar het laatste stukje dan. Want tot juni 2009 is de garantie gedekt. Nu maar hopen, dat de laptop het gewoon keurig blijft doen! Moraal van het verhaal: Berg je garantiebewijzen en liefst ook de originele verpakkingen niet alleen keurig op, maar behandel ze ook verder als kostbaarheden ;-)!