Shoots

Heel lang geleden lieten we een fotoreportage maken van onze Wim als baby. Dan praat je toch al snel over dik 37 jaar geleden. Destijds waren er van die standjes bij (in dit geval) de V&D. Je werd dan gelokt met een waardebon voor een grote foto voor een klein bedrag. Maar als je die dan op kwam halen, smeerden ze je er nog een x aantal foto´s bij aan door veel ¨Oooh¨ en ¨Aaah¨ en ¨Wat een schatje¨ te roepen bij al de foto´s, die ze lieten zien. Dus kochten we een veel te dure reportage ;-). Het was nog ruim voor het digitale tijdperk en je moest het doen met afdrukjes van kiekjes, die met krakkemikkige cameraatjes met fotorolletjes werden geschoten. Dus die paar échte foto´s waren op zichzelf hun geld wel waard.

In wat voor een totaal ander tijdperk zijn we intussen beland! Bij elk enigszins gedenkwaardig moment wordt er een ´shoot´ gedaan. Een zwangerschapsshoot, een newbornshoot, een babyshoot, een vriendenshoot, een familieshoot, een zussenshoot, een huisdierenshoot. En zo kan ik nog wel even verder gaan.

Maar ook zakelijk worden er allerlei shoots gedaan. En zo hadden we hier zomaar twee dagen op rij een (zakelijke) shoot. Tja. We gaan met onze tijd mee ;-). 

Gisteren was het de eerste shoot van de dames van Yas, die de Insta- en FB-pagina van de webshop gaan onderhouden. En daar werd gisteren de eerste content voor gemaakt. Een hele ochtend zijn Anne en Joyce met Maria en mij bezig geweest. Er moesten producten op de foto, er moesten filmpjes gemaakt worden, voice-overs ingesproken enzovoorts. En er werden ook foto´s en filmpjes gemaakt die niet direct met de webshop te maken hebben, maar meer met onze eenvoudige leefstijl in het algemeen. Van de moestuin en de bijen deze keer.

Het was heel leuk om zomaar op maandagochtend in de moestuin bezig te zijn. En of dat daar dan een camera op gericht staat, maakt me niet zoveel uit. Het was het prachtigste herfstweer van de wereld en ik had bedacht om het één en ander te oogsten. Als eerste ging ik een zoete aardappelplant rooien. Zo half oktober is dat langzamerhand wel een mooi moment, al mogen de planten gerust tot aan de eerste nachtvorst in de grond blijven. Ik was zó benieuwd wat de opbrengst van die eerste plant zou zijn! Het was een perfecte zomer voor zoete aardappel: warm! En ik had de planten trouw water gegeven. Ze hadden enorm veel bladeren gemaakt en ik had ergens gelezen, dat hoe meer bladeren ze vormen, hoe beter de knollen zich ontwikkelen. Mijn verwachting was dus hoog gespannen, maar werd zelfs nog flink overtroffen. Ik knipte eerst de lange bladerslierten weg. Ik zag toen al een soort kluit van aardappelen boven de aarde uit piepen. Het was dus niet moeilijk om de riek zó in de grond te steken, dat de aardappelen niet beschadigden en de enorme aardappelkluit in één keer voor de dag kwam. WOW!!!

Ik heb de kluit later gewogen en hij was ruim 3100 gram. Toch leuk als je bedenkt, dat ik nóg vier planten heb staan. Die hoop ik deze week dan ook maar te gaan rooien.

Behalve de zoete aardappelen oogstte ik nog een paar kolossale bieten, wat wortels, een bos snijbiet, een bosje snijselderij en een paar boterraapjes. Toen zat m´n oogstmand vol en vond ik het genoeg. Ik moet het tenslotte ook allemaal verwerken/klaarmaken. Behalve dan die zoete aardappels. Die gaan naar de kelder. Dat wordt binnenkort zoete aardappelfrietjes uit de oven (verzoek van Henk).

De meiden vonden het ook leuk om nog wat content te maken van de bijen. Dat verliep wat minder voorspoedig. Sowieso is er op dit moment niet zo heel veel meer te beleven in de bijen. Ze zijn al zo ongeveer klaar voor de winter. Maar met het zonnetje en de aangename temperatuur was er in elk geval voldoende activiteit rond de kasten. Ik zou een raam uit een kast nemen om te laten zien hoe zo´n winter-voerraam eruit ziet. Maar de bijen waren net iets te enthousiast aan het rondvliegen en Anne liet van schrik om zo´n om haar hoofd zoemende bij haar camera vallen. Gelukkig was die niet kapot, maar we zijn toch maar snel gestopt. Dat moeten we later maar eens op een andere manier aanvliegen :-).

Anne en Joyce waren ergen tegen 13.00 uur klaar. Maria en ik waren redelijk gesloopt en ook totaal uit ons ritme. We hebben even wat ruimer de tijd genomen voor de lunch en daarna figuurlijk de mouwen maar weer opgestroopt, om ervoor te zorgen dat alle bestellingen de deur uit konden. En dat lukte. ´s Avonds na het eten reden Willem en ik met alle pakketten naar de paketdienst. Willem liet me halverwege bij de Jumbo uitstappen. Zo kon ik mooi even de boodschappen doen voor de volgende fotoshoot....

Die shoot was vanmorgen. De fotograaf van Terdege kwam om opnames te maken voor de culinaire rubriek. En daarvoor stond ik al vroeg in de potten en pannen te roeren. Rond 10 uur geurde het hier naar een heerlijk vispotje en stond er een tortillataart klaar om in de oven te gaan.

 

Het voelde raar, want na zo´n 13 jaar heb ik besloten om te stoppen met de culinaire rubriek. Niet omdat ik het niet leuk vind. Het is nog steeds m´n grote hobby om lekker te kokkerellen en met eenvoudige ingrediënten iets moois op tafel te toveren. Maar er gaat stiekem echt serieus tijd in zitten en het komt niet altijd even handig uit met m´n andere bezigheden. Dus vind ik het wel een mooi moment om het stokje eens aan iemand anders over te dragen. 

Vanmiddag hebben Maria en ik een paar uur staan inpakken. De drukste tijd van het jaar staat voor de deur en daar zijn we ons op aan het voorbereiden. Zo hebben we vandaag heel veel kruiden ingepakt. Van sommige kruiden genoeg voor de rest van het jaar. Dan hebben we daar even geen omkijken meer naar.

Ook het kaartenrek namen we onder de loep. Alle kaarten werden geteld en zo nodig bijbesteld. We bestelden ook kerst- en nieuwjaarskaarten. Als dat allemaal binnen is, is dat wéér een productgroep, waar we geen omkijken meer naar hebben. We waren echt fijn bezig. Dat geeft een voldaan gevoel. Maar na twee intensieve dagen voel ik me langzamerhand ook wel een beetje gaar.

Toen we vanavond naar het verpleeghuis in Bruinisse reden, heb ik m´n ogen even dicht gedaan. Soms heb je maar heel even nodig om weer uitgerust te zijn.

Morgen is het m´n vrije dag. In principe werk ik dan niet in/voor de webshop. Maar eigenlijk is er toch altijd wel iets te doen. Dat is niet erg. De rest van de dag denk ik vooral in de keuken door te brengen. Ik heb nog weer wat weckwerk op m´n verlanglijstje staan. Zin in!

Langzaam

Langzaam, heel langzaam, gaat het de goede kant op, na mijn val op mijn rug

Fotoverslagje

Het is bijna twee weken geleden, dat ik schreef. En er is intussen zo enorm veel ´langs´ gekomen, dat ik gewoon niet weet, waar ik beginnen moet. Daarom maak ik er maar een keer een fotoverslagje van.

Dolhuis

Het is hier echt weer een dolhuis. Ik rol van het één in het ander.

Vol

De afgelopen weken waren vol. Dat is niet erg. Ik houd van drukte en van reuring. Maar het is ook heerlijk, als er op z´n tijd weer rust en verstilling komt. 

Samen

Deze week zijn Willem en ik samen. Henk is namelijk nog een midweekje mee op vakantie met het gezin van mijn zus. Echt een heel aparte ervaring om nu zomaar samen in een groot, leeg huis te zitten.

Waarom ik zo graag op het platteland woon

We wonen nu op een paar dagen na alweer 5 jaar in Bleskensgraaf. Bleskensgraaf is een dorp in de Alblasserwaard, zo´n beetje tussen Gorinchem en Dordrecht in. Daarvóór heb ik mijn hele leven in Alblasserdam gewoond. We hebben werkelijk geen seconde spijt gehad van onze verhuizing.

Het fijne van ´gewoon´

Hè, hè, wat ben ik blij, dat eindelijk alles weer gewoon is!! Niets fijner dan gewoon gewoon!

Oranje!

Vanmorgen voelde het een beetje als 1 januari. Of als 1 september. Dat vind ik allebei van die datums die het startpunt zijn van een nieuwe periode. Nu was het geen 1 januari en ook geen 1 september, maar het was wel het begin van een nieuwe periode: de zomerperiode. Als ik eenmaal de laatste workshop ´Bak je eigen brood´ van de voorjaars-serie heb gegeven, breekt voor mij de zomerperiode aan.

Vrijdag was de laatste workshop. Ik had een leuke, leergierige groep. Toen we die rond half 1 uitgezwaaid hadden, hebben we de laatste pakketten vóór Koningsdag de deur uit gedaan en voelde het alsof de vakantie begon. Helemaal, omdat we ´s avonds naar het Terdege Oranjeconcert zouden gaan. Traditiegetrouw had ik er vrijkaartjes voor gekregen, omdat ik scribent van Terdege ben. We zouden met z´n drieën gaan: Henk, Willem en ik. Wat had ik er zin in!

Omdat er flinke files voorspeld waren (het begin van de meivakantie), hadden we bedacht om om 17.00 uur vast naar Veenendaal te rijden en daar iets te eten. De mannen wilden heel graag naar de KFC. Nu was ik van mijn hele leven nog maar één keer bij de KFC geweest en destijds werd ik er eigenlijk onpasselijk van. Komt wellicht omdat ik vegetariër ben. Maar ik vond het er eerlijk gezegd ook gewoon vies. Ik wilde echter de lol van de mannen niet bederven en bovendien was mijn vorige keer minstens tien jaar geleden. Wie weet wat er inmiddels allemaal veranderd/verbeterd was. 

De reis verliep voorspoedig en we kwamen iets over zessen bij de KFC aan. Die was op een steenworp afstand van de Basiliek, waar het concert was. Daar moesten we ons uiterlijk kwart over 7 bij de toegangsdeuren in de foyer melden, om een plaatsje te krijgen bij de Terdege Crew. Ik voelde me echt relaxed omdat we zo lekker bijtijds waren. Toen we binnenstapten moest ik alleen wel even iets overwinnen vanwege de gebraden-kippenwalm . Daar maakte ik op whatsapp maar even een lolletje over tegen Maria, die ook geen KFC-fan is. We boekten alledrie onze bestelling bij de zuil en zochten een plaatsje. Beneden was het vrij druk, maar boven zat het nog niet eens half vol. Dat viel dus mee. Wat niet meeviel, was, dat we VEERTIG minuten op onze bestelling moesten wachten!! Ik baalde als een stekker. Rustig eten was er niet meer bij. Ik had het gevoel of ik mijn patatjes echt naar binnen zat te proppen. Er ontbraken ook nog eens twee items. Mijn saus vond ik nog tot daaraan toe. Maar Henk z´n cola ontbrak ook. Dat kon natuurlijk niet :-). Dus die stekkerde weer met z´n bonnetje naar beneden, om alsnog z´n cola in ontvangst te nemen. Al met al: ik vond het geen succes. (Maar de mannen hebben gesmuld :-))

Afijn. Het einde van het liedje was, dat we maar net op tijd bij de Basiliek aankwamen. Henk en ik stapten alvast uit de auto en precies om kwart over zeven waren we bij de toegangsdeur. Ik wist niet zo goed hoe het verder in z´n werk ging. In de mail stond, dat we bij die deur de mail aan iemand moesten laten zien en dat het dan goed kwam. Maar er stond niet een ´iemand´ (alleen een wachtende menigte), dus sprak ik ferm (ik voelde me heel brutaal): ¨Mag ik er even langs?¨ en duwde de deur open. Daar waren mensen van de techniek bezig, die enigszins verstoord opkeken: Wie komt daar de deur binnen? Maar toen ik zei, dat we toestemming hadden en dat ik daar een mail van kon laten zien, lieten ze ons soort van schouderophalend door: ´t zal wel. 

Hè hè, we waren binnen. En gelukkig! Daar zat m´n terdege-familie :-). Even een praatje met die en gene en we installeerden ons maar alvast. Al snel kwam Willem ook binnen. Die was gelukkig één van de mensen van de organisatie tegen het lijf gelopen en die had hem binnen geloodst en gewezen waar hij zijn moest.

We hebben een geweldig fijne avond gehad. Zo heerlijk na al die enorm drukke weken! Het was al laat, toen we eindelijk de parkeergarage weer uit reden. We kwamen pas na half 12 thuis. En de volgende morgen was het toch heus weer vroeg dag voor mij :-).

Er waren nog allerlei zaterdagklusjes en ik wilde ook nog een oranje-taart bakken. Die en gene had al geroepen langs te willen komen. Dus ik wilde voorbereid zijn op een mogelijke invasie :-).

Op Koningsdag heb je hier altijd luilak. Om een uurtje of half 7 hoorde ik de optocht aankomen. Ik had Trijnie beloofd het te filmen. En dus stond ik op tijd klaar met m´n mobieltje. Ik vind het altijd wel een leuke traditie. Echt iets van de polder.

Om 7.00 uur heb ik Willem wakker gemaakt. Die had beloofd om naar bakkerij Casteleijn te rijden voor tompoucen. Hans en Thirza waren daar allebei aan het werk. Zij waren al om een uur of vier begonnen. Willem reed naar Krimpen en kreeg de tompoucen kraakvers in doosjes geschept. Wat lekker en wat luxe.

Intussen arriveerden hier Maaike met Naomi en Sem. Zij waren de eerste van wat inderdaad een soort invasie werd. We hebben van 9.00 uur ´s morgens tot 9.00 uur ´s avonds kinderen en kleinkinderen over de vloer gehad. Hoe gezellig!!

Ik was dus blij, dat ik die oranjetaart nog gebakken had. De drip was wel niet zo mooi, maar de taart was verder wel heel lekker ;-).

taart uit de wonderpan

Sem in z´n oranje outfit

Naomi vol verbazing

Leendert met Eva

Het was een dag met een oranje gouden randje!

´n Tikje moeizaam

Deze week verliep een tikje moeizaam. Er circuleerde hier een buikgriepvirusje en dat kreeg mij ook voor een paar dagen te pakken. Het is niet zo, dat ik echt ziek was, maar alles verliep een tikje moeizaam. En ik lag een paar avonden wel héél vroeg onder de wol. O ja, ik was ook heel koud en misselijk. Bleh.

Het Terdege Kerstconcert!

Het was weer een week, waarin we ons niet hoefden te vervelen. Het was natuurlijk lekker druk in de webshop, maar daarnaast hadden we ook alle avonden wat op het programma staan. Niet dat dat nu allemaal zo erg was, hoor. Het werk in de webshop in de drukste tijd van het jaar, is gewoon super leuk. En in de avonden hadden we ook voornamelijk leuke dingen te doen.

Even schakelen...

Poeh, zeg! Dat is echt even schakelen: van temperaturen van meer dan 30 graden naar minder dan 20 graden in nauwelijks een week tijd! Gewoon van de zomer, ineens de herfst in gezakt. Tja, we zitten nu eenmaal in de tweede helft van september. Maar ik vind het echt wel even schakelen. De zomer is mijn lievelings-seizoen. 

Kilometers!

Deze week maakte ik heel wat kilometers. Vooral auto-kilometers. De meeste kilometers zit ik trouwens niet zelf achter het stuur, maar word ik prinsheerlijk rondgereden door mijn trouwe Willem, die gelukkig graag rijdt :-). En terwijl ik rondgereden word, maak ik nog weer andere kilometers: brei-kilometers. Zo zijn de rollen mooi verdeeld.

Meivakantie

Vrijdag begon voor Henk de meivakantie. Heerlijk twee hele weken geen school! Toch leuk, dat we nog een kind op school hebben. Anders gaat zo´n vakantie-periode zómaar aan je voorbij. Nu voelde ik me ronduit feestelijk, toen Henk vrijdagmiddag het pad op kwam fietsen. Ik besloot spontaan om lekker poffertjes te bakken en zo de/zijn vakantie in te luiden.

Verplicht shoppen

Vandaag stond het maken van een aflevering van de kookrubriek van Terdege in mijn agenda. In de zomer hoeft dat minder frequent, maar de rest van het jaar komt dat elke 4 weken terug. Ergens in die 4 weken bedenk ik wat ik voor de nieuwe aflevering wil gaan maken. En zodra ik dat weet, ga ik ook nadenken over hoe het op de foto moet komen.

Zomerdagen

Nog even en dan hebben we alweer de langste dag. Wat houd ik toch van deze tijd van het jaar! Naar mijn mening kun je béter niet treffen: koele ochtenden, warme dagen, gevolgd door frisse nachten.

Als de dagen zo lang zijn, zijn ze meestal ook heel vol. Alhoewel dit jaar mijn hoofd voller is, dan mijn dagen. Ik tob erg met mijn bekken, dus veel plannetjes kunnen niet doorgaan. Deze week ging het een paar dagen echt goed. Maar gisteren en vooral vandaag is het weer een pijnlijk gebeuren. Jammer hoor. Veel rusten en alles in een slakkengangetje dus maar :-).

Donderdag ging ik voor het eerst sinds de corona-toestand weer met Maria naar het Sophia Kinderziekenhuis voor therapie. Ze heeft het al die tijd telefonisch of online gehad, maar dat is niet ideaal. Maria was dus blij, dat ze weer écht therapie kreeg. Ik bleef veiligheidshalve maar in de auto wachten. Hoe minder mensen in dat ziekenhuis heen-en-weer lopen, hoe beter, lijkt me. Ik parkeerde mijn auto aan de rand van de parkeergarage, zodat ik in het daglicht zat. Eigenlijk wilde ik wat computerwerk doen, maar er was daar in die hoek van de garage geen wifi. Niet erg. Die drie kwartier wachten was zo voorbij.

Als je dan thuis komt, uit die drukke stad vandaan, is de rust in Bles extra weldadig. Het gezoem van de bijen klinkt me steeds als muziek in de oren.

Donderdag was ook de dag, dat ´s avonds die opname werd uitgezonden, die dinsdag was gemaakt. Ik maakte ijskoffie ter opvulling van het Terdege Live Event. Omdat deze zomer de Terdege Zomerfair niet door kan gaan, hebben ze het Terdege Live Event bedacht. Steeds is er een columnist, die wordt geinterviewd. En daarna is er een leuke quiz met mooie prijzen. Donderdag was het de tweede keer, dat het Event er was. En om het geheel een beetje op te vullen, kwam ik in de uitzending met het recept uit de Terdege van deze week. Het Event is nog terug te zien: Terdege Live Event 28 mei 2020

Vriendin Wilma wilde het ook weleens zien en dus installeerden we ons maar eens om 19.00 uur achter de laptop.

Intussen was de rest van de familie in de ban van de puppytraining. Ciara kreeg haar eerste training! De trainster kwam 1 op 1 trainen en ja, dat was heel intensief. Ze is minstens 2 uur bezig geweest en heeft heel veel aanwijzingen gegeven. Ik zal er later wat uitgebreider over bloggen. Ik heb alles natuurlijk achteraf gehoord en we verdiepen ons als gezin in het boekwerkje wat ze heeft achter gelaten. De volgende training is over 3 weken en dan moet Ciara heel veel geleerd en heel veel afgeleerd hebben. Werk aan de winkel!

Op deze lange zomerdagen is het uiteraard ook al héél vroeg licht. Wij hebben (nog steeds) geen gordijnen in onze slaapkamer. Tegen inkijk staan er grote stukken karton voor het raam, maar die bedekken niet het héle raam. Het is dus ook heel vroeg licht in onze slaapkamer. Dat vinden wij niet erg. Alhoewel het me toch ook heel fijn lijkt, om gewoon de gordijnen dicht te hebben. Deze week hebben we het geld van de subsidie (voor het aanbrengen van isolatie) binnen gekregen en ook de helft van Willem z´n vakantiegeld. Binnenkort kunnen we dus op stap voor gordijnen! Helemaal fijn! Maar zeg nu zelf: het uitzicht op de bloeiende rozen in de vroege morgen is toch óók fijn!

Ik geniet van m´n kleine moestuin. De aardbeien komen in bloei. Een aantal sjalotten loopt uit. De eerste courgette verwacht ik volgende week te kunnen oogsten!

Vandaag ben ik samen met Willem even naar kwekerij Bot gereden. Die zit hier één dorp verderop. Ik was daar nog nooit geweest en vond het zó leuk! Ik heb er stokken gekocht voor de bonenplanten. Die planten had ik van de buurvrouw gekregen, maar ze wist niet goed meer, of het stam- of stokbonen waren. Deze week werd dat wel duidelijk: prachtige ranken! Stokbonen dus. Ik wilde vandaag die stokken zetten en de planten poten. Dat is helaas niet gelukt vanwege m´n zere bekken. Het geeft niet. Wellicht lukt het maandag wel. Ik heb nog wel kunnen sproeien en wat onkruid getrokken. Toch wat gedaan ;-). En, o ja, ik kocht ook nog wat kleine plantjes. Die mogen dan ook meteen de grond in.

De afgelopen dagen heb ik vooral heel veel gewassen. Bérgen lagen er!

En na het vouwen en strijken, wachtte het verstelwerk. Hier een ontbrekend knoopje, daar een gat...

En eten koken. Dat komt ook elke dag maar terug. We aten de peultjes, die ik vorige week woensdag had gekocht. Ik had ze meteen in de koelkast gelegd en er is nog steeds niets mis mee. Gewokte peultjes met zelfgemaakte teryakisaus. Smullen!

Wat ook smullen was, waren de heerlijke tompoezen, die Koos z´n vriendin kwam brengen. Ze is bakker en het was vanwege het heerlijke weer niet zo druk geweest in de winkel. Er waren dus tompoezen over. Echte verwennerij!!

Maar nu is het welletjes geweest. Morgen is het toch al de rustdag, maar ik ga me éxtra sjakies (zoals we dat hier zeggen) houden. Hoewel ik het echt super jammer vind, dat we nog steeds niet aan de beurt zijn voor een kerkgang, is het misschien nu wel handiger voor me, om gewoon thuis op de bank te zitten. Een voordeel aan een nadeel ...

Een streep door m´n planning

Zoals gewoonlijk had ik een prachtige planning. En evenzeer ´zoals gewoonlijk´ stonden daar weer eens veel te veel plannen op. Ik heb dan ook het nodige moeten schrappen. Dat had twee oorzaken. De eerste is, dat ik een slome slak ben. De pijn aan de aderontsteking is heus aan het minderen. Maar m´n bekkenpijn is nog erg aanwezig. Alles gaat houterig en ik waggel als een eend. Ik denk, dat ik weer eens bij de manueel therapeut op visite mag. Maar niet getreurd. Ik trek het me vooral níet aan, dat het op de jongenskamer een zooi is. Ze vinden het zelf kennelijk prima, anders zouden ze vast zèlf wel gaan opruimen. Toch? Ik trek het me ook niet aan, dat de ramen gezeemd moeten worden. En dat de jongens wat langer met hun beddengoed doen. Dat soort dingen.

De tweede reden, dat ik vandaag dingen uit mijn planning moest schrappen, was, dat ik mocht optreden als ´taxi mama´. Maria had weer haar eerste rijles sinds de corona-maatregelen. Maar omdat je niet met drie mensen in een auto mag, word je niet opgehaald door de voorgaande klant. Maria moest naar ´een centraal punt in de buurt´ komen. Dat ´buurt´ bleek een rekbaar begrip. Het was maar liefst 16 kilometer rijden. En dat natuurlijk heen en weer. Dat kostte me een uur! En na twee uur lessen moest Maria ook weer daar opgehaald worden. Niet zo handig :-(.

Wat er wel van mijn planning terecht kwam? Ik wandelde voor het eerst sinds dagen weer met Ciara. En ik maakte een aflevering voor de kookrubriek van Terdege. Het werd een verrukkelijk lunchgerechtje, dus hadden we hier tussen de middag meteen een lekkere lunch. Natuurlijk maakte ik ook weer de web-orders klaar. Ik bracht ze samen met Maria naar de post en reed meteen door naar Groot-Ammers. Daar had ik afgesproken om nog wat restanten bij de groenteboer op te kopen. Er was nog van alles en nog wat. Ook asperges! En die heb ik nog niet op, dit jaar. Ze waren me steeds nog te duur. Ik kocht verder twee kisten aardappels. Oude nog. Die komen nog wel op, voordat ze hard gaan uitspruiten. Onze kelder is heerlijk koel, dus daar blijven ze nog wel even goed.

Het was al bijna half 7 voordat we weer thuis waren. Het was hier kliekjesdag. We hoefden dus alleen maar even van alles en nog wat op te warmen en zaten in een mum van tijd aan tafel. Buiten natuurlijk :-).

Na het eten ben ik zó m´n bed ingerold. Even drie kwartier opladen. Dat was heel erg nodig ;-).

Net heb ik nog even de tekst voor de kookrubriek zitten tikken. Die moest namelijk vandaag ingeleverd worden. Ik vind het verder wel geschoten.

#bespaartip 4. Het is altijd goed om consuminderboeken te (her)lezen. Het brengt je weer op ideeën. Volgende maand verschijnt er een nieuw consuminderboek van Marieke Henselmans en Erica Verdegaal: Crisis. Wat te doen? Van rood naar groen!

Dit boek is helemaal toegespitst op de financiële kant van de coronacrisis. Het is een boek voor iedereen die serieus aan de slag wil met de financiële gevolgen van deze crisis.

Het boek begint met een zelftest. Als je deze test doet, kom je erachter welke code op jou van toepassing is: code rood, oranje of groen. Voor elke groep is er daarna een passend hoofdstuk, boordevol tips, adviezen en weetjes. Het boek sluit af met een hoofdstuk over de zogenaamde ´survivors´.

Behalve dat Marieke en Erica dit hoogst actuele boek schreven, zijn ze ook bezig met het samenstellen van een scheurkalender voor 2021. Deze kalender is bedoeld om je financieel scherp te houden en je te blijven motiveren en stimuleren.

Voor het uitgeven van het boek en de kalender is veel geld nodig. Denk aan de illustrator en de vormgever, die betaald moeten worden en de drukkosten zijn ook hoog. Daarom zijn Marieke en Erica een crowdfundactie begonnen. Wil je hun boek en/of de kalender niet missen, maar ze vers van de pers toegestuurd krijgen? Kijk dan hier:
Crowdfundactie

Melig met een korreltje zout

Gelukkig stonden we vanmorgen weer allemaal gezond op en konden we ons werk weer gaan doen. Hans ging weer bomen snoeien, Koos weer stratenmaken. Willem schoof weer achter z´n computer en zat nu en dan in een meeting. Jan en Henk deden hun schoolwerk. Maaike deed haar werk in de gehandicaptenzorg. Maria ging poetsen bij mijn zus. En ik was de hele dag druk met de webshop.

Eerst maakte ik in de prachtige ochtend een rit.

Het was sprookjesachtig mooi, die mist met de zon erop!

Ik moest naar de molen en naar de papiergroothandel. Vaste prik tegenwoordig, op woensdag.

Vanmiddag pakte ik bestellingen in en vanavond schepte ik roggemeel, tarwebloem, tarwemeel en broodzout in zakken. Nu ben ik dus melig, maar neem dat gerust met een korreltje zout :-).

Gisteren was de nieuwe Terdege binnengekomen met mijn bijdrage van risotto in de culinaire rubriek. Ik kreeg spontaan trek in risotto en dat was dus ook wat ik vanavond kookte. Hè, zo lekker! Zoals elk jaar heb ik na de winter een snoeploze periode om van m´n wintervet af te komen. Ik begon op 1 maart en ben nu dus een maand snoep- en koekloos. Fijne bijkomstigheid is, dat je maaltijden je dan extra lekker smaken.

Het thuisonderwijs ging vandaag een stuk beter dan gisteren. Willem heeft Henk onder z´n hoede genomen. Ze zitten nu samen op de workshopzolder en Jan zit beneden aan tafel. Ze hebben dus stoelendans gedaan. Gelukkig waren er genoeg stoelen, zodat niemand afgegaan is ;-). Willem kon Henk nu fijn met z´n wiskunde helpen en ook een oogje in het zeil houden, of hij goed gefocust bleef. Dit houden we er nu maar even in. Als het nieuwtje eraf is, is het lastiger om gemotiveerd te blijven. Gelukkig kunnen we elkaar steeds een beetje oppeppen. Mijn kleine taakje daarin is om steeds aandacht te blijven schenken aan de koffiepauzes en de eetmomenten. Dat moeten de vaste bakens op de dag zijn, waarop weer opgeladen wordt. Als we allemaal een taakje op ons nemen in het grote geheel, lukt het om het goed met elkaar te houden en ons werk te blijven doen.

Afval verminderen

Gisteren ben ik, weliswaar met best veel pijn, toch naar de Terdege Lady´s Night in Garderen geweest. En ik heb daar beslist geen spijt van gehad. Maria is met met meegegaan en ik kan wel zeggen, dat het dankzij háár gelukt is om daar aanwezig te zijn. Ik zou er namelijk 3 korte lezingen geven én aanwezig zijn met een verkooptafel. Die lezingen waren uiteraard geen zwaar (lichamelijk) werk. Maar die verkooptafel wèl! En al het sjouwwerk daarvoor heeft Maria dan toch maar mooi voor haar rekening genomen.

Het begon eigenlijk al eerder. Namelijk met het maken van 200 presentjes voor in de goodybags die die avond werden uitgereikt. Ik had bedacht om daar een proefverpakking zelfgemaakt wasmiddel in te doen met een handleiding hoe je met Marseille zeepvlokken zelf wasmiddel kunt maken. Leuk idee. Maar het was een hele klus, om 200 potjes te vullen, een sticker erop te plakken, een A4-tje met de handleiding in vieren te vouwen, alles in een papieren zak te doen, een stempel op de zak te zetten en hem dicht te plakken met papieren tape. Maaike en Maria zijn daar wel een paar uur mee zoet geweest en Jan heeft handleidingen zitten vouwen. Het resultaat mocht er zijn!

Daarna moest alles voor op de verkooptafel in dozen gedaan worden. Ik kon alleen maar aanwijzen wat mee moest. Met één arm begin je nu eenmaal niet zoveel. Alle dozen moesten de trap af gesjouwd en in de caddy geladen worden. En het moest nog snèl ook, want we kwamen uiteindelijk een beetje in tijdnood.

Maar het lukte!

Om 3 uur reden we weg. Op naar Garderen. In het begin ging het rijden nog prima. Maar later ging mijn arm zo´n pijn doen, dat Maria voor me moest schakelen. Ook wel hilarisch, hoor: ¨Maria, nu graag in z´n vier¨; ¨Maria, nu graag terug schakelen naar drie.¨ Enzovoorts. We hadden best wat vertraging op de A1. Daar had ik in de vakantie niet zo mee gerekend. Maar ja, er was een ongeval gebeurd. Dan stroopt alles al snel op.

Het was kwart voor vijf toen we De Beeldentuin binnenliepen. We kregen een prachtig plaatsje toebedeeld en gelukkig stond daar een fijne, grote transportkar, die we konden gebruiken. Met drie keer heen-en-weer naar de auto had Maria alles binnengebracht. Samen richtten we onze tafel in. Nou ja, samen...ik was maar een halve kracht, helaas.

Er was eten voor de standhouders, maar we hadden allebei geen trek. Sowieso waren we heel druk om alles vòòr 18.00 klaar te hebben. Daarnaast heeft Maria natuurlijk door de Anorexia moeite met eten in het openbaar en heb ik weinig eetlust door de pijnstillers.

We werkten stug door en waren warempel op tijd klaar. Al snel drentelden de eerste mensen langs onze tafel.

Intussen had ik op het programma gezien, wanneer mijn lezinkjes waren. Nou, ik mocht het spits afbijten. Ok... Daarna stond ik nog een keer halverwege de avond op de planning. En ja, ik mocht ook hekkensluiter zijn. Mijn laatste beurt was om 21.40! (de avond was tot 22.00 uur).

Het was leuk! Ik had een lezinkje voorbereid over ´Eenvoudig Leven - afval verminderen´. In een kort betoog heb ik vrouwen geprobeerd te inspireren door afval te verminderen in een eenvoudige lifestyle. Dat kan door gewoon in je eigen keuken klein te beginnen. Ik vertelde bijvoorbeeld wat je allemaal kunt doen met een zak bloem: brood bakken, koekjes bakken, sauzen maken, pap koken, paneren, pannenkoeken bakken. Als je dat soort dingen zelf doet, scheelt dat honderdduizend verpakkingen: broodzakken, koekjesverpakkingen, pizzadozen, pannenkoekenmixpakken, zakjes en pakjes voor sauzen enzovoorts.
Ik vertelde ook hoe je met simpele ingrediënten zelf deodorant en tandpasta kunt maken. Maar ook bijvoorbeeld wasmiddel. Dat ´recept´ bewaarde ik voor het einde van mijn verhaaltje.
Omdat we daar met enkel vrouwen waren, leek het me leuk, om het ook eens uitgebreid te hebben over herbruikbare vrouwenproducten: wasbaar maandverband en de menstruatiecup. Dat bleek een schot in de roos, want daar is nog veel onbekendheid en onzekerheid over. Nu konden de dames op hun gemakje die spullen bekijken, vragen stellen, ervaringen uitwisselen. Ik vond het geweldig, dat ik voor veel vrouwen het duwtje mocht geven en ze de stap naar herbruikbare vrouwenproducten aandurfden. Dit scheelt echt enorm in de afvalberg en is ook nog eens een flinke besparing in de portemonnee.
Afijn. Tot slot vertelde ik hoe kinderlijk eenvoudig het is om zelf je wasmiddel te maken (en hoe enorm veel je daarmee bespaart) en wenste iedereen een fijne avond toe.

Een fijne avond was het zéker. Alle vrouwen die ik sprak of zag, zagen er ontspannen uit. Goed geslaagd dus. Ze waren er echt even een avond uit.

Aan het einde van de avond, tijdens het opruimen, maakte ik helaas een verkeerde beweging en vlamde de pijn in mijn arm extra op. Het was dan ook best een lange rit, naar huis. Maar goed. We kwam veilig aan. Op het laatst hadden we zelfs sneeuw!

De eerste sneeuw van deze winter, die al bijna lente is!!

Ook vanmorgen was de wereld enigszins wit. Het was van korte duur. Maar toch wel even leuk om te zien.

Qua pijn verliep de dag helaas weer tamelijk dramatisch. Ik leef echt van pijnstilling naar pijnstilling. Om de drie uur neem ik wat in. Afwisselend 600 mg Ibuprofen of 1000 mg paracetamol. Maar de pijn is er constant. Niet te negeren.

Ik heb slow motion vanmorgen onze slaapkamer opgeruimd en ons bed opgemaakt. Daar was ik een uur mee zoet. Daarna heb ik was gevouwen. En toen was de koek gewoon weer op. Jammer hoor. Het is erg afzien. Ik heb gelukkig heel veel hulp. Willem kleedde me aan (ik krijg mijn arm niet zonder hulp in een mouw), Maria heeft rommel opgeruimd, gestofzuigd, de auto leeggeruimd en pannenkoeken gebakken voor het avondeten, Henk heeft weer geholpen met de webbestellingen klaarmaken, Willem reed uit z´n werk voor me naar de molen, Maaike heeft zich met de was bezig gehouden...Samen kun je veel. Daar ben ik echt heel blij om. Tegelijkertijd snak ik ernaar, om weer mobiel te zijn en gewoon al die werkjes zelf weer ter hand te nemen. Maar ja. Het is een lesje in geduld....

Ballen in de lucht

Vorige week kregen we de sleutel van ons huis in Bleskensgraaf. Er moet héél veel gebeuren en we hebben niet al te lang tijd. Om precies te zijn: drie maanden. Vorige week is er vooral veel nagedacht en is er wat voorbereidend werk gedaan. Deze week wordt er écht gewerkt! En dat betekent, dat er nóg weer een bal in de lucht te houden is. Ik vind dat niet erg. Ik houd wel van wat reuring. Maar zo´n verbouwing en verhuizing is nu niet meteen routinewerk. Er komt enorm veel denkwerk bij kijken. En dat maakt het allemaal best spannend en het zorgt ervoor dat een deel van ´mijn hoofd´ dáár bezig is. Denkwerk is veel vermoeiender dan doe-werk. Of beter: ánders vermoeiender. Vanmorgen begonnen bij mij al vroeg de raderen te draaien. Dat houd je niet tegen. En nu, aan het eind van de dag, merk ik dat ik een vol hoofd heb, met hoofdpijn op de koop toe.

Er zijn heel veel puzzelstukjes, die gelegd moeten worden. Over drie maanden moet die puzzel af zijn. Wat voor puzzelstukjes dat zijn? Ik noem er een paar: contact met een keukenmeneer, contact met een vloerenmeneer, contact met een tekenmeneer, contact met een electriciën, contact met een loodgieter, contacten leggen met een stucadoor, met een schilder, met een gordijnenwinkel, met een houtworm/boktor-bestrijder.

werkoverleg

Onze Leendert is de spin in het web. Hij is de aannemer en is sinds deze week elke dag daar aanwezig en bezig. Ook Dirk en Hans en Koos en Henk zijn al bezig geweest. De keuken is gesloopt,

de kamer-en-suite-deuren in de woonkamer zijn eruit (en opgeslagen, want ze worden hergebruikt), de vloer in de gang is eruit,

in de huiskamer is stucloper gelegd,

maar die mag binnenkort weer verwijderd worden. Aanvankelijk wilden we het parket in de kamer sparen. Maar na verschillende deskundigen gehoord te hebben, wordt hoogstwaarschijnlijk die hele (houten) vloer eruit gehaald en vervangen door een betonnen vloer met isolatie en vloerverwarming. Ons huis heeft energielabel G. Dat is het slechtste wat je kunt hebben. Elke cent die wij besteden aan isolatie heeft direct nut. Het betekent niet alleen meer wooncomfort (ik ben toch al zo´n koukleum), maar ook besparing op de energierekening.

Wat doen we met het pleetje? Eerst zou het verplaatst worden. In het nieuwste plan blijft het waar het is. Yes! Stiekem vind ik het zo´n grappig oud pleetje :-) en wilde ik het graag zo houden.

Nog iets wat ik zo veel mogelijk in oude staat wil laten, is de kelder. Die is nog helemaal origineel, met pekelbad, oude (kaas)planken (die behandeld moeten worden tegen houtworm) en wit gekalkte muren.

Afijn. Werk genoeg dus en het gaat heel spannend worden, of wij echt aan het eind van het jaar er kunnen gaan wonen. Vooralsnog is dat het streven en staat er dus druk op de ketel.

Thuis gaat het gewone werk natuurlijk ook door. De was gaat behoorlijk stroef, nu ik niet meer buiten kan drogen. Even wennen om al die was weer in huis op te hangen. Vandaag heb ik voor het eerst de houtkachel op de dag aan gehad. Niet eens zozeer, omdat het koud was, maar vooral omdat het zo klammig/vochtig aanvoelde. Dat komt deels natuurlijk ook door de was die binnen hangt, deels omdat de luchtvochtigheid gewoon heel hoog is door alle regen. Het was heerlijk om even een paar uurtjes te stoken. Het huis voelt nu weer fijn.

Ik heb het druk met de webshop. Dat komt, omdat ik in de Landleven sta, die deze week uitkwam. Het is een reportage over brood bakken.

Er moest daarom dinsdag enorm veel ingepakt worden. Gelukkig heb ik daar hulp bij!

Labels

Er moest weer een aflevering voor de kookrubriek van Terdege afgeleverd worden. Daar was ik gisteren druk mee.

Maar er blijft zeker ook wel tijd over voor ontspanning. Dinsdagavond ben ik fijn naar de spingroep geweest. Sowieso zit ik de laatste tijd veel achter het spinnewiel. Daar word je zó rustig van. Terwijl mijn handen een draad spinnen, spin ik tegelijkertijd gedachten.

Zolang dat denk- en doewerk nu maar in evenwicht zijn, komt het wel goed :-).