Futen

Ik had vandaag een volle dag. Maar het was wel leuk. 

Ik begon om 5.00 uur weer in de tuin. Ik wilde het wieden afmaken. Wieden is net als wassen. Zó denk je, dat je klaar bent; je draait je om en kunt opnieuw beginnen :-). Maar goed. Vanmorgen kon ik er toch even van genieten, dat de tuin weer helemaal ´schoon´ was.

Werken op een vrije dag

Gisteren hadden er hier alwéér een paar kinderen vrij van school! Nu waren het Hans, Maria en Koos.

Het was deze keer niet onverwachts, zoals vorige week dinsdag, toen Henk z´n juf ziek was. Ik hoorde overigens later, dat de school dit had gecommuniceerd, door de kinderen op maandag een briefje mee te geven. Maar ja...briefjes? Die komen hier vaak niet aan, of worden op z´n best na een paar dagen in een broekzak, jaszak, of onderin een schooltas gevonden. Eigenlijk wordt er ook nauwelijks meer met briefjes gecommuniceerd, gelukkig. Alles gaat via e-mail. Wat mij betreft één van de zegeningen van de vooruitgang :-).

Maar goed. De vrije dag van Hans, Maria en Koos was dus geheel volgens de planning. Er zou rapportenvergadering gehouden worden. Vandaar.

Een lekker lui tussendoor dagje werd het niet bepaald. Alledrie hebben ze hard gewerkt! Maria zat ´s morgens zelfs al om 7 uur aan de ontbijttafel en niet lang daarna begon ze met inpakken. Sinds een paar weken helpt ze me op zaterdag met van alles en nog wat aan werkjes voor de webshop. Dat had ik meteen na de snuffelstage van Jan al bekeken: een paar extra handjes is geweldig fijn! En omdat Maria, als enige, hier nog geen zaterdag-/vakantiebaantje had, mocht ze bij mij in dienst komen :-). Dinsdag kondigde ze al aan, dat ze op haar vrije dag ook best graag een paar uur wilde werken. Goed kind, werk genoeg.

Hans had net een paar dagen met keelontsteking achter de rug, maar krabbelde weer aardig op. Ik vroeg hem, of hij het zag zitten om het kapotte rolluik te repareren. En ja, dat wilde hij wel doen. Hè wat fijn! De optrekband van het rolluik was een tijdje geleden doormidden gebroken en sindsdien zat het luik naar beneden. Normaal bel ik in zo´n geval onze vaste rolluikenmeneer, maar Hans zei, dat hij dat ook wel kon. We hadden al nieuw band gekocht bij de bouwmarkt. Dat lag intussen al wekenlang stof te vergaren. Zou het nu dan toch gaan gebeuren? Jawel hoor! Je moet hier gewoon altijd wat langer geduld hebben. Uiteindelijk komt het wel goed met al die plannetjes ;-).

Na een poosje prutsen (het band was tekort en dus werd er een stuk van de oude band aan vastgeniet) was het voor elkaar en konden we eindelijk de slaapkamer van Dirk en Leendert weer eens bij daglicht bewonderen. Nou, Hans zag genoeg, om meteen verder te gaan klussen. Hij besloot die kamer eens fijn te gaan opruimen en stofzuigen. Zo´n initiatief juich ik uiteraard alleen maar toe :-).

En Koos? Die heeft ijverig een bouwtekening voor school gemaakt en aan z´n Duits geleerd. Daarnaast ruimde hij het kantoortje op. Dat kantoortje is inmiddels ook al maandenlang een bouwput. Het moet onze slaapkamer worden. Ooit. Maar het gaat in Luijkjestempo. Ik maak me er dan ook niet druk om, want weet dat het een keer goed komt. Voor nu is het in elk geval weer fijn opgeruimd en zaterdag gaat de kast weg, die er nu ´tijdelijk´ flink in de weg staat.

Met al die werkende kinderen om me heen, kon ik moeilijk op m´n lauweren gaan rusten, he ;-). Ik heb me flink uitgesloofd. Gewassen, gestreken, opgeruimd, gepoetst, schoenen gekocht met Maria, bestelling ingepakt en naar het postkantoor gebracht, beetje gemantelzorgd (nieuw werkwoord) bij mijn ouders, gekookt, Jan geholpen met z´n eierenwijk en nog veel meer. Lekker hoor, zo´n dag vol arbeidsvreugde.

Jan, de eierman

Vanaf een jaar of 12 hebben onze kinderen een bijbaantje. En in de afgelopen 14 jaar hebben we dus al heel wat bijbaantjes langs zien komen. Folders en/of kranten bezorgen was meestal het eerste waar de kinderen mee begonnen. Maar de meesten hielden dat snel voor gezien. Dirk hield het het langst vol. Die heeft een paar jaar een dagblad bezorgd.

Na de krantenwijk kwamen er andere baantjes: werken in een kas, bij een hovenier, ict/installatie-werk, op een zorgboerderij, in de huishouding, babysitten, bij een groentenboer enzovoorts.

Vandaag is er een nieuwe ster aan het firmament verschenen. En dan ook nog eens met een geweldig leuke, uitdagende, originele bijbaan. Jan (bijna 12) is aan zijn carrière als eierman begonnen :-).

Het concept is bedacht door twee jongens (nu 21 jaar) en werkt al twee jaar. Het gaat zo: je krijgt een bezorgwijk voor eieren bij jou in de buurt. In de jou toebedachte wijk ga je eerst flyeren. Daarna wordt er huis-aan-huis aangebeld, of mensen de flyer hebben gelezen en of ze het fijn vinden om voortaan elke week op woensdag kersverse eieren thuis geleverd te krijgen. En ja, daar is inderdaad heel veel belangstelling voor! Alle klanten worden op een lijst gezet en je gaat, samen met Stefan (die de klanten geworven heeft) de eerste keer bij je klanten langs om kennis te maken en de eerste levering te doen. Voor het vervoer van de eieren krijg je een handige, opvouwbare bolderkar, tegen kostprijs. En weet je eenmaal hoe het werkt, dan doe je vanaf de tweede week je wijk alleen. De mensen zijn nooit verplicht elke week bij je af te nemen en hoeven ook niet altijd hetzelfde aantal te nemen. Die mensen zijn jouw eigen klanten, die je moet verwennen en waar je zuinig op moet zijn. En buiten je wijk mag je net zoveel eieren verkopen als je wilt. Je werft dus ook klanten in je familie- en kennissenkring.

Jan was meteen heel enthousiast toen hij van dit concept hoorde. Hij heeft zich aangemeld en daarna volgde een kennismakingsgesprek, waar Jan alleen nog maar enthousiaster van werd. Vorige week heeft hij de flyers verspreid en vandaag was het zijn eerste kennismaking- en bezorgronde. Zo leuk! Ja, ik vind dit echt een supergoed bijbaantje. Jan kan hier heel veel van leren. Heel wat meer dan van een krantenwijk.

Als ik denk aan wat ik zelf vroeger allemaal heb geleerd achter de marktkraam bij mijn vader...Mensen verwennen (dat stond bij mijn vader altijd met stip bovenaan), verkopen, rekenen, wegen, met geld omgaan, adviseren, opruimen, schoonmaken, samenwerken en noem maar op. Zo'n opleiding is voor het leven. Eigenlijk zou elke jongere eens een poosje dat werk moeten doen!

En daarom ben ik blij. En natuurlijk ook heel trots. Kijk Jan eens gaan:

Alles over Egg-sellent lees je op hun website. En wie in Alblasserdam woont en ook klant van Jan wil worden, die mag hem mailen (klik hier) :-)

Klein en groot

Toen onze Henk geboren werd, waren in ons gezin alle leeftijdcategorieën vertegenwoordigd: baby, peuter, kleuter, basisschoolkind, puber en adolescent. Tussen Wim (de oudste) en Henk (de jongste zit 18 1/2 jaar). Intussen schuift alles een beetje op. De tijd van baby, peuter en kleuter in huis is voorbij. Maar dit gat wordt naadloos opgevuld met de komst van de kleinkinderen, Willem van 3 1/2 jaar en Marinus van 14 maanden. Wat is dat toch genieten!

Willem is een opa-kind. Ze zijn gek op elkaar. Als de mannen op zaterdag gaan hout zagen en klieven is kleine Willem meestal ook van de partij. Overalletje aan (door over-opa Bakker steevast 'ketelpakkie' genoemd), laarzen aan, en gewoon lekker meedoen. Na het werken zorgt oma dan natuurlijk voor een uitgebreide catering ;-).

Het voortdurend switchen tussen klein en groot, jong en oud, is leuk en spannend. Maar soms ook wel vermoeiend. Je moet steeds schakelen en zorgen dat iedereen aan de juiste portie aandacht komt en als het even kan ook nog op het juiste moment.

Voor Henk bijvoorbeeld is zwemles belangrijk. In bad oefent hij hoe lang hij al met z'n hoofd onder water kan. Ik moet dan tellen. Niet één keer. Niet twéé keer, nee, liefst een keer of zes. En dan komt dat verwachtingsvolle koppie boven water: Hoe lang was het nu?

Voor Leendert is z'n eerste autootje belangrijk.

Zelf opgespaard. Net zoals z'n rijbewijs trouwens. Dat is ook wel inherent aan een groot gezin: je moet al vroeg je eigen boontjes doppen en pamperen in de vorm van een rijbewijs kado voor je 18e verjaardag is er domweg niet bij. 

Dus heeft iedereen hier vanaf een jaar of 13 een baantje. 

Koos werkt op zaterdag bij de groentenkraam van mijn neef. En op vrijdagochtend, nog vòòrdat hij naar school vertrekt, helpt hij met het opbouwen van de kraam. In de zomervakantie werkte hij bovendien bij hoveniersbedrijf 't Hoen. Dat is het bedrijf waar Hans ook al een jaar of twee werkt. Op zaterdag, in de vakanties, soms 's avonds, zelfs weleens 's nachts. Er is altijd wat te doen bij 't Hoen ;-).

Maaike werkt al een jaar of twee op zorgboerderij De drie Margen. Elke zaterdag en op afroep in de vakanties. Het is hier nooit anders geweest. Alleen al over de bijbaantjes kan ik een boek schrijven: krantenwijken, folderwijken, een blauwe maandag postbezorging, komkommerkas, helpen op de markt, er is al van alles langs gekomen. Leuk hoor, al die reuring!

Intussen moeten de scholen natuurlijk ook genoeg aandacht krijgen. Van de kinderen in de eerste plaats. Maar daarnaast moeten wij als ouders ook op de hoogte zien te blijven. En ook daarin is een hoop afwisseling: twee kinderen op de basisschool, één in de eerste klas basis/kader, één op G-plus nivo (dat is VMBO-gt met extra techniek), één in het examenjaar VMBO-gt, één op HAVO-nivo, één op MBO2-nivo en één aan het afstuderen op HBO-nivo. Voorlichtingsavonden, informatieavonden, rapportbesprekingen, ouderavonden, voorlezen, aankleden bij de zwemles, het houdt nooit op. Evenmin als het aansporen tot en helpen bij het huiswerk. Je kunt het er maar druk mee hebben ;-).

De één heeft net een vriendje, de ander dikke verkering, een volgende heeft trouwplannen. Ook dat brengt allemaal leven in de brouwerij. Onze eettafel is standaard uitgeschoven tot drie meter. En ik zie daar voorlopig nog geen verandering in komen. Jantje komt en Pietje gaat en ze moeten nog allemaal meeëten ook :-)).

Oudere mensen roepen, dat ik er maar hard van genieten moet. Want 'het is voorbij voordat je het weet'. En dat is ook zeker zo. En daarom nemen we de drukte (en soms vermoeidheid) maar voor lief en genieten van al het moois dat er ook elke dag mag zijn.