Volle vrijdag (en de rest)

Op vrijdag werkt Willem altijd mee in de webshop. Meestal ligt er een berg computerwerk voor hem klaar: nieuwe producten in de shop zetten, fouten in het systeem oplossen, software aanpassen en noem maar op. Maar afgelopen vrijdag liep het anders en gingen Willem en ik op stap voor de shop. Dat is weer eens wat anders.

Kilometers maken

In de laatste dagen van Willem z´n vakantie hebben we heel wat kilometers gemaakt. Vooral op vrijdag. We verenigden op die dag het nuttige met het aangename en zagen zo ongeveer half Nederland aan ons voorbijtrekken :-).

Een week met onze Zwitserse vrienden

Drie jaar was het geleden! Dríe jaar! Dat we onze Zwitserse vrienden in levende lijve zagen! In die tijd waren er verschillende keren reisjes gepland en zelfs al geboekt. Maar steeds gooide corona roet in het eten. Maar nu was het dan eindelijk zover!

Heel eventjes dan nog...

Heel eventjes dan nog een logje. Het laatste van dit jaar. Om iedereen hartelijk te bedanken voor alle goede wensen, die we de laatste tijd kregen. Kaartjes, mailtjes, facebookberichtjes enzovoorts. Weet, dat het zeer gewaardeerd wordt!

En zo zijn de laatste dagen van dit jaar ook weer omgevlogen. De kerstdagen brachten hier helaas veel stress. Maar gelukkig volgden daarna ook wat rustiger en gezelliger dagen. Tweede Kerstdag hebben Willem en ik onze vrienden Ellen en Marco uit Zwitserland van Schiphol gehaald. Ze waren hier maar een paar dagen en zijn vanmorgen weer terug gevlogen. Maar wat was het gezellig! Het was goed om elkaar weer te zien!

Maria en ik maakten het 100-zakken en dozen project af. We moesten nog 6 dozen/zakken. En die zijn daadwerkelijk allemaal gevuld met spullen die we niet meer nodig hebben. Het vullen van een zak of doos ging wel een stuk langzamer dan in het begin van ons project. Dat is een goed teken :-).

Vrijdagavond reden we naar de grootste kerstboom van Europa in IJsselstein. Dat deden we ´vroeger´ al, toen de kinderen klein waren. Nu reden we met alleen Henk op de achterbank :-). Een prachtige rit in het donker, overvaren bij Nieuwpoort en dan zie je ineens -eerst heel vaag- de lichten opdoemen.

Vandaag moesten er natuurlijk oliebollen gebakken worden. Dus stond ik om half 6 vanmorgen de frituurpannen te schrobben, zodat Maaike en Maria op tijd konden beginnen met bakken. De rolverdeling is al jaren hetzelfde: ik zorg voor een schone pan en maak het beslag en de kinderen bakken. Blij dat ik niet meer, zoals vroeger, een halve dag in een koud schuurtje hoef te staan om al die oliebollen zelf te bakken :-).

Even over half 10 kwam er een appje vanuit het schuurtje. De eerste bollen dreven in de olie.

Er verschenen nog méér foto´s op de gezinsapp, want er werd hier vandaag geschiedenis geschreven. Hans kocht z´n eerste auto. Nou ja, eigenlijk is het niet z´n eerste. Hij heeft van de zomer een oldtimer gekocht. Maar daar moeten eerst nog heel wat uurtjes aan gesleuteld worden, voordat die op de weg kan en is dus een ander verhaal. Hans z´n auto is een zusje van die van mij. Kijk maar. Dat groene brikje is van mij en Hans kocht die blauwe. We hebben zelfs dezelfde letters in onze nummerborden :-).

Tenslotte stuurde Willem foto´s van z´n nieuwe werkplek. Het bedrijf waar hij werkt is onlangs verhuisd. Vandaag zat hij voor het eerst aan z´n nieuwe tafel. Nou ja...´z´n´ is niet waar. Er zijn geen eigen plaatsen meer. Er zijn flexplekken.

Vanmiddag ben ik nog even naar de markt geweest voor overschot van de groentenboer. Ik heb een grote hoeveelheid bananen en mandarijnen. Wie wil, stuur me gerust een mailtje of fb-berichtje. Dan kan ik delen. We hebben teveel en het is zonde om weg te gooien.

Er had hier niemand echt zin in normaal avondeten. Dat heb je op die ongeregelde dagen. Toch heb ik gewoon eten klaargemaakt en uiteindelijk hebben we gesmuld. Mijn lievelingseten: geroosterde groenten. Oh, wat lekker!

Zo was de laatste maaltijd van het jaar lekker en gezond. En ook nog eens heel voordelig, want het was allemaal overschot, wat anders weggegooid zou worden. Wat leven we toch in een land van overvloed.

Tenslotte wens ik alle lezers, ook namens Willem, een Gelukkig Nieuwjaar!

Landleven

Al zo´n 35 jaar duurt onze vriendschap! Begonnen in de schoolbank van de tweede klas van het VWO, waar we min of meer toevallig naast elkaar kwamen te zitten. En ondanks onze totaal verschillende levenslopen nog altijd hecht. Hoe mooi is dat? Nou, zó mooi, dat Wilma en ik al jaar en dag één dag in het jaar samen een dagje uit gaan (naast heel veel ´vrijdagavondvieringen´ het hele jaar door). Waar we dan naar toe gaan? Gewoon elk jaar iets anders. Dat bedenken we spontaan in niet meer dan 5 minuten tijd. Meestal komt er bij de één iets boven piepen en zegt de ander: ¨Oh, daar had ik juist ook aan zitten denken!¨ Tja, dat gaat zo, als je dezelfde smaak hebt :-).
Dit jaar kozen we voor een Landleven-dag in het Openluchtmuseum in Arnhem op vrijdag 9 september. En, o, wat hebben we genoten! Geweldig gewoon.

Een fotoverslagje van een superfijne dag. Niet helemaal op chronologische volgorde. Maar het geeft een goed beeld van wat we allemaal gezien hebben.

Gewoontegetrouw beginnen we de dag bij Wilma
 met koffie en wat lekkers.
´t Is nog vroeg en een beetje fris,
maar prima vertoeven in de tuin!

We bekijken echt álles. Eerst heel veel food-kraampjes.
Hier verkopen ze gerookte knoflook.
Het enige waar ik spijt van heb, dat ik het niet meegenomen heb!

We lunchen op een plekje met uitzicht op de tramhalte.
Leuk hoor, die reuring van bellende trammetjes en in- en
uitstappende mensen.

Kijk ons genieten in het zonnetje van onze
heerlijke, meegenomen lunch.
Zelfs de koffie ontbrak niet :-)

Zelf pakken we ook een paar keer de tram.
Hoe leuk is dat! Een tram met conducteur.
Doet me denken aan lijn 2 of 12 van Breeplein
naar Lombardijen, waar ik 35 jaar geleden regelmatig
gebruik van maakte

We lopen het terrein van de weckmarkt op.
Wat een gezelligheid, zo tussen het groen.

Op de weckmarkt

Heel veel jammetjes...

...en kruidenoliën enzo

En hé, daar ontmoeten we ineens een bekende.
Althans: ik word herkend door een lezeres,
die me vorig jaar heerlijke bruidskoekjes stuurde.
Nu stond ze in een kraampje met deze originele lolly´s met viooltjes.
Zelf gemaakt!
Door Marieke van http://www.sweetappetite.com/

Bij de kruidentuin kwijl ik bij de handgesponnen wolletjes,
geverfd met planten/kruiden

Wat prachtig, die zwaarbeladen takken

Hoewel het qua temperatuur hoog-zomer is,
zie je in de kruidentuin,
dat de herfst zijn intrede doet

Hier hou ik van. Een kraam met producten zonder fratsen.
Ketchup zonder overbodige toevoegingen.
Gewoon tomaten met kruiden.
Zo hoort het!

Lees het verhaal op:
http://www.deketchupfabriek.nl/de-ketchup/

Broden uit de houtgestookte oven.
Ook zoiets fijns!

Heel lang hebben we rondgehangen op het veldje van
¨Oerkoken¨
Wat was daar veel leuks te zien!
Koken natuurlijk. Op een buitenkachel.

Of gewoon boven een vuurtje met de pan aan een driepoot

En hé! Kijk wie we daar hebben! Klaske!
De kok van de kookrubriek van Landleven.
Ja, ik ben een groot fan van haar.

Een toevallige voorbijganger wil ons wel even op de foto zetten.
Toch mooier dan een selfie, waar je altijd maar nèt op past :-).

Prachtig, die herfstbloemen!

Even de kaart bestuderen. Nou ja....éven....
Wilma en ik zijn hier dus allebei even onnozel in :-)
Dus stonden we regelmatig de kaart alle kanten op te draaien,
om te bepalen hoe we moesten lopen.
En uiteindelijk gaven we het op en gingen maar op de bonnefooi

Een plaatje!

We hebben de dag helemaal uitgebuit tot sluitingstijd.
Daarna gingen we voor een snelle, maar heerlijke, foute, vette hap!
We hadden een beetje haast. Onze dag was namelijk nog niet om!
We ´moesten´ nog met Willem, Jan en Henk naar de
Molenmarkt in Kinderdijk.
Dat overslaan kon écht niet ;-)

En ja hoor, even na acht uur slenteren we op de Molenmarkt.
De mannen happen een visje

En Henk ´moet´ weer in de klomp.
Net als elk jaar.
Wanneer zal hij zich daar te groot voor voelen?

Altijd even mooi, die verlichte molens

Je wordt hier vanzelf stil.

Een dagje uit met onze vrienden

Onze vrienden, Ellen en Marco, waren vlak voor de bruiloft overgekomen uit Zwitserland. Zij bleven tot vandaag in Nederland. Ze hadden het één en ander op hun vakantie-programma staan, maar hadden vooral toch ook heel veel níet van tevoren gepland. Gewoon kijken wat er op je pad komt, wat voor weer het is enzovoorts. Dat is toch heerlijk?!

Ze logeerden deze week in Thuis in Dinteloord. Daar zijn ze wel vaker, als ze hier in Nederland zijn. En, zo leuk, Ellen kent die mensen van dat hotel nog van vroeger. En zo maakte ze op een keer een praatje en vertelde, dat ze een vriendin heeft met een groot gezin en blablabla. Sindsdien bewaren die mensen van het hotel alle flessen badschuim en shampoo enzo, die de gasten achterlaten. Als Ellen er dan is, krijgt ze die mee voor ons. Wij zijn er weer blij mee! En ook met alle luxe Ritual-producten van het hotel, die de gasten soms maar één keer gebruiken en dan laten staan. Dat wordt anders allemaal weggegooid! Ik heb weer een leuk voorraadje :-).

Woensdag zouden Ellen en Marco een dagje naar Alblasserdam komen. Ik haalde ze om een uur of 9 op van Zuidplein en de dag lag blanco voor ons. Wat zouden we eens gaan doen? Nou, eerst maar even naar huis. Daar stond de ontbijttafel nog gedekt, moesten nog een paar wassen opgehangen worden en nog zo wat dingetjes. Natuurlijk dronken we gezellig een kop thee en kletsen vijf kwartier in een uur.
Ellen vertelde, dat ze zachte, zwarte stof wilde kopen voor haar dochter Svenja. ¨Nou,¨ zei ik, ¨dan gaan we toch even naar de markt in Ambacht?¨ Zo gezegd, zo gedaan. Met z´n drieën gingen we op stap. De stof was snel gevonden. Ellen blij. Marco ook, want die kocht meteen nog even een grote, warme stroopwafel bij de stroopwafelkraam. Tja, als je in Holland bent, eet je stroopwafels, toch ;-). Ik stopte nog snel even bij de kraam van ´t Stoepje voor een zak krentenbollen en een mooie bol poempoenpitbrood. Daar zouden we bij de lunch van gaan smullen.

We hadden verder niets te zoeken op de markt, maar we hoefden ook nog niet naar huis. We zouden nog even een rondje Kringloopwinkel doen. Iets wat we alledrie ook altijd leuk vinden. We snuffelden en struinden. Marco vond er een glas in lood raamhanger met het wapen van Sankt Gallen (de woonplaats van Ellen en Marco)! Wat bijzonder om dat hier in een kringloopwinkel tegen te komen! We vonden niets van onze gading, maar daar ging het ook niet speciaal om. Het was weer tijd om naar huis te gaan. Henk zou bijna thuiskomen uit school.

We lunchten uitgebreid met de luxe krentenbollen en verschillende broodsoorten. Echt vakantie! En dan na de lunch nog een poos blijven aanzitten om te kletsen :-).

Ellen had eigenlijk nog wel wat ´boodschappen´. Ze wilde nog een jurkje voor Svenja en voor haarzelf kijken voor een blouse. En, o ja, Marco had nieuwe scheermesjes nodig. Ok. Dat was een mooie reden om naar Dordrecht te rijden. Van de kinderen, die inmiddels thuis waren, had niemand zin om mee te gaan. Ook goed. Gaan we lekker weer met z´n drieën.

We parkeerden in de binnenstad, waar Ellen nota bene een garage wist, waar ik nog nooit had gestaan. Naast Albert Heijn. Heel fijn, want dan sta je meteen in het centrum. Ik herinnerde me, dat Leendert midden in de stad aan het werk was. We gingen kijken, of we hem zagen. En jawel, hoor, daar zat hij. In de ´etalage´ van wat binnenkort de nieuwe ANWB-winkel wordt. Die ruimte is door Krijgsman Bouw, waar Leendert werkt, helemaal verbouwd. Ze waren juist bezig er de laatste had aan te leggen. Leendert keek wel even op, toen wij ineens voor het raam stonden :-).

We struinden winkel in, winkel uit. Vonden het jurkje voor Svenja, maar niet de blouse voor Ellen. En toen we eigenlijk al onderweg waren naar de parkeergarage, vroeg Marco, waar de scheerwinkel was. Waren we bijna de scheermesjes vergeten! We liepen weer terug. Ellen heeft ooit voor Marco mesjes gekocht bij Scheer en schuim in Dordrecht en nu wil hij prompt nooit anders meer. En Ellen is verslingerd aan het scheerzeepluchtje van Marco. Dus...mesjes en zeep uit Dordrecht! Dat is het helemaal :-). Scheer en schuim is een klein, leuk, gezellig winkeltje. Waar je bediend wordt door een keurige meneer en waar je dus een praatje maakt! Echt, het lijkt alsof je 30 jaar terug in de tijd bent. Achter in de winkel staat een barbiersstoel, wat het sfeertje nog meer accentueert. Jammer, dat er niet meer echt geschoren wordt. Oh, waren er maar meer van die winkels, waar het zo heerlijk rustig is, waar de haast vanzelf van je wegebt en waar er persoonlijk contact is! Heel bijzonder. Als ik een man was.... :-).

Maar goed. We hadden nu toch alles wat op het verlanglijstje stond en het werd tijd om naar huis te gaan. Want: als Ellen en Marco bij ons zijn, moeten we toch eigenlijk wel een keer pannenkoeken eten. Dat is zo´n beetje traditie.

We hadden een feestelijke pannenkoekenmaaltijd, zakten nog een poosje uit, deden nog een ´bakkie´ (met heel bijzondere bruidskoekjes, die een lezeres voor me had gebakken!) en gingen op weg naar Dinteloord om Ellen en Marco weer ´Thuis´ te brengen.

De volgende dag zouden Ellen en Marco een dagje naar Utrecht gaan. En ineens kreeg Willem een lumineus idee: zou hij vrij vragen van zijn werk en zouden we dan met z´n vieren op stap gaan? Ja! Leuk!

Willem belde z´n manager en het was gelukkig geen enkel probleem. Helemaal toppie! Ik regelde meteen opvang voor Henk voor tussen de middag en nog zo het één en ander. Het kwam allemaal goed.

En zo kwam het, dat wij gisteren zomaar een dagje uit waren met onze vrienden!

Eigenlijk stond Utrecht al heel lang op ons gezamenlijke wensenlijstje. Althans, de Domtoren van Utrecht. Vier jaar geleden wilde Willem al met Marco de toren op. Maar toen kwam het er niet van. Nu zou het er alsnog van komen!

We speelden heerlijk toeristje in Utrecht. Genoten van de herfst in de stad.

Reden langs het kantoor van de Rabobank, waar Dirk werkt.

We vonden eindelijk een parkeerplaats. Waardeloos als de halve stad opgebroken is en de boel slecht aangegeven is!

We gingen aan de wandel. Keken onze ogen uit op etalages met truien ´in de aanbieding´. Nu slechts 275,00 euro voor twee truien. O ja...Ze hadden daar ook een prachtige collectie boxers.

En daar was de Domtoren. En de oliebollenkraam, waar Willem haast niet voorbij kwam.

De mannen liepen samen op.

Wij vrouwen ook ;-).

Toen we langs Betsie´s kookwinkel kwamen, besloten we ´even´ binnen te kijken. Ik voelde me een kind in een snoepwinkel. Wat een leuke, mooie, maar ook onzinnige spullen! Voorbeeld van iets onzinnigs? Wat dacht je van een cakesteker? Daar kun je mee controleren of je cake gaar is, weetjewel? Je prikt ermee in je cake en als de steker er droog uitkomt, is je cake gaar. Maar dat doe je toch met een breinaald? Of een satéprikker? Nee, Teunie, daar heb je een cakesteker voor nodig. Echt waar! Kost maar 6,95 en dan heb je er nog twee ook :-).

Ok. Ik dacht eigenlijk dat ik niets nodig had. Strikt genomen had ik dat ook niet. Maar ineens piepte een wens in mij op, die ik allang had: een suikermeter. Die heb je nodig om bijvoorbeeld bonbons te maken. Of nougat. Enzo. Een behulpzame verkoopster diepte de meter voor mij op. Helemaal blij ben ik ermee!

Ellen kocht nog wat voor Svenja, want die is zo dol op bakken. (Ellen koopt, geloof ik, nooit eens een kadootje voor zichzelf..). En we sjokten weer verder.

Winkeltje in, winkeltje uit, totdat we vlakbij de VVV waren, waar Willem en Marco tickets gingen kopen om de toren te beklimmen. Daar hoorden ze, dat er pas om 17.00 plaats was. Nou, best hoor. Dan maken we het dagje wat langer. Dat is het voordeel als je kinderen wat ouder zijn. Dan kun je op afstand wel even wat regelen voor wat betreft eten en opruimen en huiswerk enzo.

Met de tickets op zak liepen we de stad weer in. Ellen en Marco zouden trakteren op een lunch. We zochten iets waar we fijn binnen konden zitten. Niet dat het koud was. Verre van dat. Maar...ik had het wel koud. Ik heb het eigenlijk altijd koud, maar de laatste tijd is het wel heel erg. Terwijl Ellen, Marco en Willem zonder jas liepen, liep ik met mijn winterjas aan en had nog ijskoude handen.

We vonden een restaurantje aan een gracht, met uitzicht op de toren.

Met uitzicht op de toren.

Hoe Utrechts wil je het hebben? Ik koos een heerlijke salade met geitenkaas, walnoten en pijnboompitten. Mmm!

Na de lunch hadden we nog een paar uur de tijd voordat het 17.00 uur was. We vervolgden ons toeristisch vermaak van drentelen en kijken en keuvelen. We hadden nog een wens: naar Dille&Kamille. Daar waren we vlakbij. Wat een heerlijke winkel is dat toch, om in rond te struinen.

¨Kijk, Teun, ze verkopen hier ook jammetje. En stukken duurder dan die van jou!¨

Achterin de winkel stond een lange tafel met theepotten op lichtjes. ¨Proef mij¨, stond erbij. Er zat niemand aan de tafel. We streken er neer, genoten van een kop thee (konden m´n handen meteen weer warmen) en gingen weer verder. Tijdschriftenwinkel, Geurkaarsenwinkel, en hé, wat was dat voor leuke winkel? Serviesgoed en rieten manden. Zó leuk! Daar gingen we ook nog even naar binnen, hoor.

Giftshop, Duurzame kado´s, allemaal even leuk. Kijken, kijken en niets kopen. Want we hebben niets nodig, hé ;-).

Even een stop bij een bakker. Marco trakteert op macarons!

En terwijl Ellen en ik lekker op het bankje zitten, maken Willem en Marco dé Utrechtfoto:

Zo liep het ineens tegen vijven. Willem en Marco vertrokken naar de Dom. Ellen en ik zochten een restaurantje, waar we een kop warme chocolademelk konden drinken. (en weer mijn handen warmen, he!).
Terwijl ik langzaam opwarmde met de chocolademelk en bij een fijne, brandende haard, genoten Willem en Marco van de Domtour. Het was eigenlijk een perfecte timing om die toren te doen, zo met het vallen van de avond. Ze vonden het allebei heel bijzonder en indrukwekkend. Wij hadden de toren van de zomer ook al beklommen, dus het was voor Willem de tweede keer in korte tijd. Maar ook hij was er weer heel opgewonden over. Het was prachtig geweest. En zo leuk, om dat dan samen met een vriend te doen. Gedeelde vreugde is dubbele vreugde.

Het was al kwart over zes toen we weer met z´n vieren waren. Het was inmiddels donker geworden. Ellen en ik werden helemaal draaierig van al die fietsers die zonder licht ons van twee kanten voorbij scheerden. We wilden graag snel naar de auto nu. Dus zetten we er stevig de sokken in.

Het plan was eerst om Ellen en Marco naar Zuidplein te brengen, waar vandaan ze met de bus naar Dinteloord zouden gaan. Willem vond dat eigenlijk maar niets, om onze gasten op de bus te zetten. En toen bleek, dat Marco geen kontanten meer had voor de bus, was het besluit eenvoudig: we zouden ze gewoon naar Dinteloord rijden. En, weetjewat? Dan zouden we daar lekker een patatje eten. Ja, ja, helemaal niet moeilijk om spontane plannetjes te laten opborrelen, als je allemaal van dezelfde soort dingen geniet!

In Dinteloord streken we neer bij Cafetaria ´t Hoekje. Willem en Marco gingen aan de spareribs, Ellen hield het op een patatje met frikandel speciaal en ik nam een boerenpatat. Daar bleek, behalve een berg gebakken champignons en uien, een flinke speklap bij te horen. Die mochten de heren samen delen :-). Ik houd het op vegetarisch.

En zo kwam er een einde aan een geweldig dagje uit. Echt iets om met een heel warm gevoel op terug te kijken. We hebben zó genoten!

Thuis was alles goed gegaan. Dat is ook al een kadootje! Al met al echt een dag met een gouden randje. Het maakte het afscheid, vandaag, wat lichter. Jammer dat het weer voorbij is. Dat Ellen en Marco weer in het vliegtuig zitten. Maar...we hebben de herinneringen!