Napret

Even nog een logje met napret. 

Wat was het speciaal: winter in Bleskensgraaf! Donderdag was het de eerste dag, dat er op de Graaf geschaatst kon worden. Heel erg betrouwbaar was het ijs toen nog niet. Het had die nacht maar half zo hard gevroren, als was voorspeld. Er was namelijk bewolking gekomen. Maar goed. Toen ik het ochtendrondje met Ciara liep, zag ik de eerste schaatsers. Ciara keek echt heel vreemd. Mensen op het water??? Die dan ook nog eens razendsnel voorbij schoven??? 

Thuisgekomen heb ik direct naar mijn vriendin geappt: er wordt geschaatst, hoor. Ik had namelijk beloofd, dat ik een seintje zou geven, als het zover was. ¨O, dan kom ik er straks aan, hoor! Op de schaats!¨ scheef ze terug. Ze had mazzel, want had juist haar vrije dag.

Niet veel later riep Willem naar me: ¨Wilma is voor!¨ En jawel, hoor. Helemaal blij en enthousiast, natuurlijk. Het kriebelde bij mij ook enorm, om op de schaats te gaan. Maar nee. Dat moet ik gewoon niet doen. Dat is niet slim met mijn bekkenklachten. Bovendien hangt er veel te veel vanaf, als ik wat zou breken. We hebben tenslotte altijd nog een gezin van 8 personen en ook nog de webshop, waarvoor het erg vervelend zou zijn, als ik zou uitvallen. Je kunt natuurlijk altijd iets breken. Maar als het zou gebeuren vanwege ijspret, zou ik me toch schuldig voelen. 

Maar ook al stond ik langs de kant, ik kon er evengoed wel van genieten, hoor!

´s Middags werd het ijs met het kwartier slechter. De temperatuur steeg en het werd steeds drukker. Op een gegeven moment kwam Leendert met een meneer aan, die door het ijs gezakt was. Hij was echt tot z´n nek toe erin gegaan en Leendert had aangeboden hem thuis te brengen. De meneer was op de fiets vanuit Sliedrecht gekomen. Hij was niet echt ´piep´ meer (maar liep tegen de 70), maar kon gelukkig wel lachen om z´n avontuur. Meneer werd in Leendert z´n bus gezet en de fiets mocht achterin. Ziezo.

Even later kwam Maria van het ijs. Er was iemand vlàk voor haar door het ijs gezakt. De jonge man kwam er verbazendsnel uit. Hij was niet verder, dan tot zijn middel nat. Maar zijn mobiel zat in zijn broekzak en was dus ook nat. Hij vroeg aan Maria, of ze een mobieltje bij d´r had. Maar dat had ze niet. Daarna was er iemand anders, die zich over hem ontfermde.

Toen even later er een trauma-heli boven het dorp vloog en we hoorden dat er verderop in één uur tijd 7 mensen door het ijs gezakt waren, was het uit met de pret.

Donderdag- op vrijdagnacht vroor het prima. Het ijs was flink dikker geworden. De schaatspret begon weer van voren af aan. De hele dag kwamen er slierten schaatsers voorbij. Onze kinderen en kleinkinderen kwamen ook af en aan. Ik had donderdag al een afzetlint voor onze parkeervakken gespannen, zodat er voor allemaal parkeerplek was. Ik weet van voorgaande winters, dat het extreem druk kan zijn in de polder en dat ´iedereen´ zijn/haar auto dan zomaar ergens parkeert. Het was trouwens wel goed geregeld, hier. Bij de invalsweg naar het dorp stonden verkeersregelaars. Wie kwam om te schaatsen, werd een plek op een bevroren stuk bouwgrond gewezen. Er was bij ons hierdoor geen parkeeroverlast.

Ook zaterdag was het nog een erg mooie schaatsdag. Het leverde prachtige plaatjes op.

Koos maakte een filmpje met z´n drone:

Terwijl alles hier maar in- en uitstapte, was ik druk met rommel ruimen,

vloeren moppen en cateren. Liters soep heb ik gekookt! Donderdag 8 liter erwtensoep, vrijdag 6 liter erwtensoep en 4 liter tomatensoep, zaterdag 6 liter bruinebonensoep. En natuurlijk serveerde ik ontelbare bekers chocolademelk en anijsmelk. Gezellig hoor!

Maar nu is de ijspret dan toch voorbij. De schaatsen zitten allemaal weer in de doos. Eigenlijk wil ik de hokeyschaatsen nog laten slijpen. Leendert kan op zijn slijpbankje alleen noren slijpen. De hokeyschaatsen zijn allemaal behoorlijk bot. Het is toch wel fijn, als ze klaar voor gebruik opgeruimd worden. Hopelijk duurt het niet weer zoveel jaren, voordat er weer op de Graaf geschaatst kan worden!

Wonen in een kerstkaart

Sinds er zondag sneeuw viel en het nog even lekker wintert, wonen we in een kerstkaart. Wat is het mooi! Dit hadden we nog niet meegemaakt, hier in Bles. 

Ons uitzicht.

Vanuit de jongensslaapkamer

Vanuit Maria´s slaapkamer

Ciara vindt het heerlijk in de sneeuw.
Muck, de kat, moet er niets van hebben.

Het duurde even voordat de Graaf dicht lag.
Maar nu is er dan toch echt ijs.

Ons huis vanaf de overkant 
van de Graaf

Het rondje met het hondje

Kijk eens wat een verschil!

Maar hoe mooi het allemaal ook is, er moet natuurlijk gewoon gewerkt worden. Dat genieten van die kerstkaart doen we wel tussen de bedrijven door :-).

Ik pak typische winterklusjes aan.

Het Perzisch tapijt wat op de eettafel ligt, kreeg een sneeuwbad. Dat leerde ik van mijn moeder: bij sneeuw leg je die tapijtjes buiten. Dan trekt het vuil eruit. Dat heb ik dus maar braaf gedaan. Of het echt geholpen heeft, weet ik niet, hoor. Het kleed is al bijna 35 jaar oud en inmiddels behoorlijk versleten. Maar goed.

De vriezer kreeg een schoonmaakbeurt. Alle spullen gingen in kratten en konden mooi buiten staan. Zo kon de vriezer eens helemaal worden ontdooid. Dat was sinds onze verhuizing niet meer gebeurd en inmiddels zat er een behoorlijk dikke laag ijs overal. Dat kost extra stroom, maar ook extra ruimte. De vriezer wordt ook oud. We kochten hem in 2004, toen we naar de Karper verhuisden. Eigenlijk is hij zo langzamerhand aan vervanging toe. 

En nog een typisch winterklusje: ik kookte een hele grote pan erwtensoep. Mmmm!

Op woensdag rijd ik altijd naar de molen voor nieuwe voorraad meel en bakmixen voor de webshop. Ik was blij, dat de weg vandaag goed begaanbaar was. Alleen in het straatje van de molen was het glibberig. Bij de molen vandaan reed ik ook nog langs de verpakkingsgroothandel. Ik had daar een flinke bestelling klaar laten zetten, want ze gaan dik twee weken dicht vanwege een verbouwing.

Het paste allemaal nèt in de caddy!

Vroeg in de middag stopten er ineens drie auto´s voor de deur. Daar was Leendert met een stel maten. Ze kwamen kijken, of je bij ons voor al kon schaatsen. Nou, niet echt. Er was nog geen mens te zien! Twee dagen geleden lag de Graaf nog open vanwege de straffe wind. 

De jongens wilden tòch testen. Dat mocht Leendert doen :-). Ik vond het maar niets, hoor. Gelukkig liep het goed af. Maar na een paar rondjes hield hij het wel voor gezien. De scheuren sprongen achter hem in het ijs.

Behalve het ijs, testte hij meteen zijn slijpkunst. Hij heeft een schaatsslijpbankje gekocht en sleep dus zelf zijn schaatsen. Nou, die waren prachtig geslepen. Daar kan hij ook een vinkje achter zetten :-).

En zo is er altijd wel wat te beleven. Leuke dingen en minder leuke dingen. Minder leuk was, dat Willem zondag weer een flinke gal-aanval had en maandag toch eindelijk naar de dokter is geweest. Vervolgens mocht hij dinsdag naar het ziekenhuis voor een buikecho en bloedonderzoek. Morgen horen we de uitslag.

Ook minder leuk was, dat er door de stuifsneeuw best wat lekkage op zolder was. Jammer hoor. Lelijke bruine plekken in het mooie witte stucwerk. Maar ja, niets aan te doen. 

Ik denk, dat ik zo langzamerhand maar eens bij van der Valk ga inchecken. Het was een drukke dag. Ik voel hem zitten.

Vakantie en weer naar school; winter en lente.

Vrijdag had Willem een dag vrij. Eigenlijk was het plan om samen met Jan een stuk Pieterpad te gaan lopen. Maar met gevoelstemperaturen van -16 werd dat plan netjes in de ijskast gezet (om die uitdrukking in dit geval maar eens te gebruiken :-)).

Evengoed was die vrije dag in de Voorjaarsvakantie echt een kadootje. We sliepen een beetje uit en lummelden wat rond. Om het vakantiegevoel compleet te maken, bakte ik eierkoeken als ontbijt.

We maakten plannetjes, maar wel dusdanig vaag, dat we nog alle kanten uit konden. Zo werd het een onverwachts opa/oma-feestje, doordat schoondochter Geertje appte, of ze een bakkie kon komen doen met de kinderen. Tuurlijk! Hoe fijn is dat, om eens lekker alle tijd voor de kleinkinderen te hebben! De jongens hebben zich prima vermaakt met de strijkkralen, die Geertje net voor een habbekrats van iemand overgenomen had.

´s Middags zijn we bij Wim op z´n nieuwe werk gaan kijken. Sinds 1 januari werkt hij bij Autobedrijf Muilwijk in Brandwijk. Wat was het leuk, om zo door de Alblasserwaard te rijden, met overal schaatspret!! Het was gewoonweg druk in de polder.

We kwamen tegen vijven bij Wim. Hij was nog niet klaar met werken, want er was een steekproef op een door hem gekeurde auto. En die steekproef liep vervolgens uit, doordat de meneer van het RDW een stagiair bij zich had, die de steekproef moest doen. Maar het was evengoed leuk om te zien waar Wim terecht gekomen is, ook al had hij niet echt tijd voor ons. Hij heeft het heel goed naar zijn zin en dat kan ik me helemaal voorstellen. De sfeer daar voelde erg goed en warm!

Ook zaterdag vierden we soort van mini-vakantie. ´s Morgens deden we ons zaterdagochtendbakkie bij schoonmama. En ´s middags vierde Trijnie haar verjaardag. Ze had daarvoor ´op z´n Trijnie´s´ uitgepakt. Het was heel gezellig, heel lekker en vooral: HEEL ROSE :-).

Toen we thuis kwamen is Willem nog heel even met Henk op het ijs op de sloot voor ons huis geweest. En omdat het toch echt heus ging dooien en er afscheid genomen moest worden van de winter, mocht Henk samen met neefje Henk ´s avonds nog even met Jaap en Maaike mee naar de Alblas.

En zo is de vakantie omgevlogen. Met ijspret, schaatsen, bibberkou buiten (ik vind het een wonder dat de cavia´s en konijnen het zo goed doorstaan hebben!), huiselijkheid binnen. En lekker even geen huiswerk. Henk had het dan ook voor de vakantie echt druk gehad! Hij moest op de vrijdag voor de vakantie zijn spreekbeurt houden. En hoe je het ook wendt of keert, dat is nu eenmaal altijd een heel project, wat gepaard gaat met zenuwen en droog oefenen enzo. Voor dat droog oefenen is het dan weer heel handig, als je veel broers en zussen hebt, die allemaal geduldig een keer willen luisteren. Minder handig is, dat ze allemaal commentaar en adviezen hebben, die je helemaal niet wilt horen. Henk deed zijn spreekbeurt over ¨Storm¨. De meester appte een leuke actie-foto. Maar goed, na dat harde werken was een weekje vrij heel welkom!

Maandag stond iedereen weer in de startblokken. En na 1 dag zit je dan weer in het ritme. Zo gaat dat immers. En nu in het weekend de dooi is ingezet en de temperaturen ineens rond de 10 graden liggen, is het alsof er een nieuw begin is. Alle drie mijn bijenvolken hebben de winter overleefd en de bijen vliegen weer als een malle. Hun wintervoorraad is nagenoeg op en ze hebben dringend behoefte aan nectar en stuifmeel. Niet in de laatste plaats doordat de koningin al rond de kortste dag weer is begonnen met eitjes leggen en er dus broed te verzorgen is. Zodra ik er tijd voor heb en het weer meewerkt, ga ik mijn volken inspecteren. Ik ben heel benieuwd hoe het er met ze voorstaat: hoe groot is het volk, of de koningin goed aan de leg is, of er varoamijten zijn enzovoorts.

Ik was intussen heel blij, dat de keukendeur weer fijn open kon: frisse lucht naar binnen en virussen naar buiten S.V.P.

Vanmorgen kreeg ik bijzonder bezoek. Er kwam een klasje kleuters. Zij werken over de bakker en kwamen bij mij een broodbakcursus doen. Hoe leuk is dat?!

De kindjes gaven eerst keurig een hand en zeiden hun naam. En daarna moesten ze toch echt eerst hun schatten aanbieden! Wat hadden ze hun best gedaan! Eerst kreeg ik een pakje van een jongetje, dat helemaal zelf een potje tarwemeel voor mij gemalen had. Hoe schattig :-). Daarna kwam er een pakje met bedankhandjes: heerlijke koekjes, door de kleuters gebakken!

En tenslotte nog een doos vol prachtige klei-gebakjes. Zó prachtig versierd! Geweldig.

Nadat ik alles had bewonderd, kregen de kinderen limonade en een cupcakeje. Maria had mini-cupcakejes gebakken. Feestelijk, en toch niet teveel.

Want er moest later op de ochtend natuurlijk nog brood geproefd worden :-). De juffen kregen koffie en daarna gingen de kinderen aan de slag.

Ik had voor elk kind een placemat neergelegd en daarop een aluminium bakvormpje.

Dat vormpje mochten ze om de beurt invetten. Intussen vormde ik voor allemaal drie bolletjes deeg. Die mochten ze nat maken, in zaadjes dopen en in hun vormpje leggen. Wat waren ze gezellig bezig! Het was handig, dat Maria ook mee kon helpen.

Toen alle kinderen hun kadetjes klaar hadden, mochten die onder een theedoek gaan rijzen. Ik vroeg de kinderen, of ze ook een liedje hadden geleerd over de bakker. Dat hadden ze! Ze zongen over een molenaar die meel maalde, over een bakker die brood bakte, over kindjes die boterhammen aten. Boterhammen met chocopasta, met vruchtenhagel en met worst. Laat ik nu juist die drie soorten beleg klaar hebben liggen om boterhammen mee te beleggen! Iedereen kreeg een bordje en ik sneed heel wat boterhammen. De kinderen mochten zelf smeren en smikkelden en smulden. Eén kindje had trouwens helemaal geen geduld gehad om op die proeverij te wachten. En die hoefde ook geen beleg op haar brood. Ze had steeds een stukje van het brood wat op tafel lag geplukt. Ik had dat natuurlijk wel zien gebeuren en er stiekem dikke pret om gehad :-))).

Ik vertelde de kinderen nog het één en ander over brood bakken. Over meel en bloem enzo. En terwijl de broodjes in de oven werden gebakken, las de juf gezellig een verhaaltje voor.

Wat waren de kinderen trots op hun zelfgebakken breekbroodjes!! Ze kregen ze allemaal mee in een papieren tasje met ook nog een paar staafjes vruchtenhagel. En alle kinderen kregen van mij een echt verdiende handtekening onder hun bakkersdiploma!

De ochtend was omgevlogen. Wat heb ik genoten!

Vanmiddag was het weer het gewone werk. Schoonmama, die altijd op dinsdagmiddag koffie komt drinken, was verkouden en wilde ons niet aansteken. Zo had ik wat extra tijd om kruiden voor de webshop in te pakken en een lekkere prei-ovenschotel te maken.

Vanavond was ik wéér juf: geschiedenisjuf. Henk heeft morgen een repetitie en ik mocht met hem oefenen en hem overhoren. Het Twaalfjarig Bestand, de Nationale Synode, dat. Ik ben weer helemaal bijgespijkerd. En Henk hopelijk ook ;-).

Wederwaardigheden

Het is een ouderwets woord: wederwaardigheden. Maar als je de definitie opzoekt, dan komt je tegen: dingen die iemand meemaakt, wisselende lotgevallen. En dat is, zoals het vaak is, in het leven. Vreugde en verdriet liggen vlak naast elkaar en vloeien niet zelden ook in elkaar over.

Er is zeker vreugde in ons leven. Maar tegelijkertijd wordt die vreugde overschaduwd door van alles en nog wat. Niet in de laatste plaats door de ziekte van Maria, waar we zo ongeveer elk uur van de dag bij bepaald worden. Maar ook door andere gebeurtenissen. Vanmorgen overleed een oom van mij. De oudste broer van mijn moeder. Zomaar in een paar jaar tijd, zijn alle drie de broers van mijn moeder overleden en zie je een geslacht gaan. Het zou vandaag de verjaardag van mijn moeder geweest zijn. En zo ben je door die datum én door het overlijden van haar oudste broer veel in gedachten en is er pijn en verdriet.

We leven mee in het verdriet van onze familieleden, maar tegelijkertijd verheugen we ons ook over de kleine en grote vreugden in ons gezin. Gisteren kregen we een appje in onze gezinsapp van Leendert, waarbij de trots en blijdschap bijna van het scherm spatten. Helemaal onverwachts kreeg hij van zijn baas een spiksplinternieuwe werkbus. Geweldig! Echt een hele grote verrassing voor hem!

Henk was vandaag een dagje in het gezin van mijn zus. Eerst lekker een paar uur naar het zwembad. En daarna genieten van ijspret op de vijver achter hun huis.

Koos had ook wel zin om de ijzers onder te binden. Hij dook in onze voorraad schaatsen, maar vond er geen paar in zijn maat. Maar geen nood: even naar de kringloopwinkel en voor 7,50 een paar prima noren gescoord. Weliswaar ouderwetse modellen, maar een kniesoor die daarop let, toch?

Het ijs is trouwens echt niet overal betrouwbaar, hier. En daar kwamen er een paar vanzelf achter. Jan zakte er door (vlakbij de kant) en kwam tot zijn middel toe nat thuis. Hans moest vandaag voor zijn werk wilgen knotten, die half over het ijs hingen. Daarbij haalde hij ook tot twee keer toe natte voeten. Er liggen hier dus wat schoenen met proppen kranten erin op de verwarming, in de hoop, dat die morgenochtend weer droog zijn ;-). En de wasmachine deed de rest...

Maria kreeg vanmiddag haar mentrix op visite. Erg aardig, zo in de vakantie! Maria heeft inmiddels 3 maanden van het schooljaar gemist en het is lastig om te kunnen inschatten wanneer en wat ze kan inhalen/weer oppakken. Het is wat het is.

Mijn dag was vandaag vol afwisseling. Ik was de hele ochtend op pad. Eerst heb ik ingrediënten ingeslagen voor het koken voor de kookrubriek, die ik eens in de vier weken maak. Daarna heb ik spulletjes ingekocht voor DV volgende week, als ik een klasje op bezoek krijg, met kinderen, die over ´de bakker´ werken. Zij komen broodjes bakken. Daarna naar de molen voor nieuwe voorraad bakproducten voor de shop. Intussen had ik een appje van Willem gekregen, dat hij de daglichtlamp kapot had laten vallen, die nodig is voor het fotograferen van de gerechten voor de kookrubriek. Of ik ´even´ langs de Foka wilde rijden voor een nieuwe lamp. De Foka is in hartje Rotterdam en ik ben echt geen held in stadsrijden. Maar goed. Ik wilde niet kinderachtig zijn en toog met moed (en angst en beven) naar de Foka. Ik was blij toen ik veilig en wel mét een auto vol meel én de daglichtlamp thuis kwam. Maar toen was het dan toch al tegen twaalven!

Ik stelde daarom het maken van de kookrubriek maar uit tot vanavond. Eerst even een bak koffie. En intussen kwam Koos met z´n schaatsprobleem en kwam er daardoor zomaar een onverwachts ritje naar de kringloopwinkel oppiepen. Dat was verder geen probleem, want ik moest toch op pad om Maria op te halen, die bij Trijnie in Dordrecht was. Zo gebeurd, zou je zeggen. Maar dat is dan de verkorte versie. De werkelijkheid was: eerst een vriend van Koos ophalen, dan naar de kringloopwinkel in Dordt, daarna Koos en vriend bij het Centraal Station afzetten, vervolgens naar Trijnie rijden, daar even een bakkie koffie drinken en uiteindelijk met Maria naar huis. Al met al ben je dan weer twee uur verder.

Afijn. De volgende programmapunten waren: het bezoek van Maria´s mentrix, het inpakken van de webshopbestellingen, het wegbrengen van de pakketten, het koken van de warme maaltijd (worteltjes met vis, mmmm) voor 8 personen, eten, de keuken opruimen, koken voor de kookrubriek,

nog maar een was ophangen en dan eindelijk, eindelijk ook nog ff wat voor mezelf doen. Stukje haken aan een deken én nog even spinnen van de Merinowol, die ik op marktplaats kocht.

Er past toch eigenlijk best veel in één dag ;-).