Zooooo blij!

Eindelijk, eindelijk, toen ik bijna ten einde raad was, kwam het keerpunt!

Verjaardag, wandelen, fijne avond

Vorige week maandag was mijn schoonmama jarig. Ze is 90 jaar geworden! Dit bijzondere feit hebben we zaterdag met een groot deel van de familie herdacht. Het was een erg leuk feestje, in de hal van een basisschool. De kinderen mochten gebruik maken van het speellokaal/de gymzaal. Dat was echt een schot in de roos. Het krioelde namelijk van de achterkleinkinderen :-). 

Jarig, familie, tellen en een witte wereld

Vorige week vrijdag was ik jarig. En omdat 2 januari de eerste werkdag van het jaar was én omdat op 2 januari iedereen wel zo´n beetje klaar is met alle festiviteiten, vierde ik mijn verjaardag niet. Willem hoopt volgende week jarig en te zijn en dan kunnen we het mooi in één keer vieren :-).

Vrienden, kadootjes en experimenten

Vorige week maandag zijn onze vrienden, Marco en Ellen, uit Zwitserland gearriveerd. Ze genieten van een heerlijke vakantie in Dordrecht.

Weer aan het werk!

Na een onrustige nacht stond ik vorige week maandagochtend op, om weer aan het werk te gaan. Ik had er zin in! Maar ik was ook onrustig. Ik zag zóveel werk en wist haast niet waar ik moest beginnen.

De week doormidden

De week is alweer doormidden en ik moet iets bekennen: ik heb deze hele week nog geen enkel puntje op welke ´i´ dan ook gezet! Maar dat is niet erg. We zitten nu eenmaal in de drukste tijd van het jaar met de webshop. Dat heeft nu even prio 1.

Volle vrijdag (en de rest)

Op vrijdag werkt Willem altijd mee in de webshop. Meestal ligt er een berg computerwerk voor hem klaar: nieuwe producten in de shop zetten, fouten in het systeem oplossen, software aanpassen en noem maar op. Maar afgelopen vrijdag liep het anders en gingen Willem en ik op stap voor de shop. Dat is weer eens wat anders.

Foto-logje

Je let even niet op en er is zomaar weer een week voorbij gevlogen. Vandaag maak ik een foto-logje aan de hand van de foto´s op m´n telefoon. Die foto´s fungeren bij mij als een soort van extern geheugen. Makkelijk hoor ;-).

Karweitjes en mooi nieuws

Het is de laatste week van de schoolvakantie, hier. En hoewel we nog maar één scholier hebben, wil dat toch zeggen, dat we vanaf volgende week weer in de tredmolen van schooltijden en huiswerk enzo lopen. Dan ben je toch wat minder flexibel en daarom ben ik druk met allerlei karweitjes. Het kan maar gedaan zijn, hè.

Buffelen

En toen was het vrijdagochtend en moest er nog een dagje gebuffeld worden :-). Maar eerst de dag maar beginnen in de tuin.

Kijk, elke dag groet ik Japie Krekel even. Zie je hem zitten?

Hij woon al wekenlang in het topje van een broccoliplant. ¨Hoi Japie! Goedemorgen!¨

Over een héle vlag en een half diploma

Woensdag was het de dag dat examenkandidaten van het middelbaar onderwijs hun uitslag kregen. Ook onze Henk heeft examen gedaan. En hoewel hij totaal niet onzeker was over de uitslag (hij dacht alle examens prima gemaakt te hebben), was ík het toch echt wel een beetje!

Het wonder van nieuw leven

Vannacht om 3.05 uur was het korte signaaltje van een binnenkomend appje voor mij voldoende om meteen recht overeind te schieten en mijn mobiel te grijpen. Zou het kindje van Leendert en Thea geboren zijn?

Hobbyen

De afgelopen week heb in de avonduren heerlijk zitten hobbyen. 

Een tijdje geleden schreef ik al, dat ik een popje aan het maken was. Ik volgde hiervoor een online cursus. De groep waar ik bij aangesloten was, ging echter drie keer zo snel als ik. Sowieso heb ik niet zo´n geweldig hoog werktempo, maar ik had precies die weken ook heel weinig tijd. Het was niet erg. Ankie, de juf van de cursus, heeft me gewoon in een volgende groep gefrommeld ;-). Nu hoop ik er volgende week weer mee verder te gaan.

En toen was het alweer december!

December! De maand met de zogenaamde ´donkere dagen voor Kerst´. En inderdaad begon december met grijze, donkere, koude dagen. Maar vandaag viel het alles mee. Toen ik vanmorgen mijn dagelijkse huishoudrondje deed en de kamers van de jongens naliep, genoot ik van het prachtige uitzicht. Als de zon schijnt is juist dat decemberlicht zó mooi. En nu de bomen kaal en de rietranden gemaaid zijn, kunnen we heel ver kijken.

Daar was-tie weer :-(

Vrijdagavond vierde Henk z´n verjaardag. Op twee na waren alle kinderen met aanhang er. Wat gezellig, om ze weer even allemaal om me heen te hebben, hun verhalen te horen, te luisteren naar hun gepraat met elkaar. Willem had zijn moeder ook opgehaald. Die hadden we ook bijna twee weken niet gezien.

De jaarlijkse vierdagen

 Wij zitten weer in onze jaarlijkse week vol vierdagen.

Maandag was Maria jarig. Nu is maandag nogal een lummelige dag om jarig te zijn. Maar de koffie met gebak smaakte prima :-). Aan het eind van de ochtend vertrok ze samen met haar vriend voor een boswandeling. En wat denk je? Halverwege de middag kwam er een appje in onze gezinsapp:

Ze zei ¨Ja!¨

En zo werd de vierdag nóg feestelijker! Het stel ging verliefd weg en kwam verloofd terug :-).

Gisteren was onze oudste zoon, Wim, jarig. Hij werd 32. Maaike (21) en Maria (19) vinden dat stokoud. Dan ga je toch al richting de veertig ;-).

De dag was gisteren, behalve door de jarige Wim, toch al heel speciaal. Maaike en ik zijn samen voor een trouwjurk op stap geweest. En we zijn zowaar ook in één keer geslaagd. Het was een heel gezellige ochtend.

Maaike en Jaap hopen bij leven en welzijn volgend jaar in september te trouwen. In januari krijgen ze de sleutel van hun huisje. Zo speciaal weer om mee te mogen maken, die tijd van voorbereiden!

´s Avonds waren Willem en ik uitgenodigd bij Wim en Geertje om Wim z´n verjaardag te vieren. Allemaal in een aangepast programma vanwege corona. Wim en Geertje hadden bedacht, dat Willem en ik samen mochten komen eten om de verjaardag te vieren. Dat was erg leuk en gezellig. Geertje had een heus 3-gangen menu klaargemaakt. Eerst was er tomatensoep en daarna kwam er heerlijk stoofvlees op tafel (en voor mij bietenburgertjes en pompoenburgertje). Gebakken aardappeltjes en salade erbij en ijs na. Wat leuk, zomaar op een doordeweekse avond. Geertje hoopt morgen jarig te zijn en dan komen haar ouders bij hun eten. Echt leuk bedacht!

Bij thuiskomst ging ik direct door naar een volgende verjaardag. Buurvrouw was 80 jaar geworden. En zo zat ik even later alwéér prinsheerlijk aan de koffie met taart. Oeps.

Vandaag is het de 34ste verjaardag van onze trouwdag. Elk jaar wordt zo´n dag bijzonderder.

Maar voorlopig moet ik gewoon even hard aan de slag. Morgen is de laatste workshop ´bak je eigen brood´ van dit jaar. En er is ook de nodige drukte in de webshop. Dus, hup, daar ga ik maar.

Voor wie het leuk vindt: ik kreeg gisteren de nieuwsbrief van de podcast-serie ¨Bij ons thuis¨ in mijn mailbox. De podcast die pas opgenomen werd, staat online. Het gaat over ´Hoe houd je alle ballen in de lucht´. Je kunt hem hier beluisteren:

https://bij-ons-thuis.simplecast.com/episodes/hoe-houd-je-alle-ballen-in-de-lucht-teunie-luijk-geeft-advies

Het verhaal van het omaatje en koningsdag enzo

Ik moet de blogdraad maar snel weer oppakken. Want het is tenslotte alweer een dag of wat geleden, dat ik het verhaal beloofde van het omaatje en het autootje. Ja, verkleinwoorden. Want het ging écht om een kleine vrouw en een kleine auto.

Wat is er gebeurd?

Willem was, zoals gewoonlijk, om 17.00 uur met de webshop-pakjes naar de post gereden. Wij leveren onze pakketten tegenwoordig in Barendrecht in, want we hebben elke dag een behoorlijk volume. Daar kunnen we niet zomaar overal mee terecht. Maar in Barendrecht zijn er altijd containers genoeg en de postnl vrachtwagen vertrekt er om 17.45. Dat past allemaal precies. Als Willem thuiskomt, kunnen we direct aan tafel.

Die dag bleef Willem langer weg dan gewoonlijk. Dat had een reden. Op de rotonde van de provinciale weg, bij de afslag naar Bleskensgraaf, zag Willem een omaatje bij een autootje staan. Hij stopte om te vragen, of ze hulp nodig had. Tja ... dat autootje deed het niet meer! Mevrouw wilde de ANWB wel bellen, maar dat lukte allemaal niet zomaar. Dus belde Willem voor haar de ANWB. Na wat heen-en-weer-vragen, had de telefonist van de ANWB ook nog een vraag over het lidmaatschap van mevrouw. Willem gaf dus de mobiel aan de mevrouw, die in haar autootje het gesprek afrondde. Verontwaardigd stapte ze even later weer uit. Het moest 150 euro gaan kosten, omdat de plaats, waar ze stond, volgens de ANWB binnen de gemeentegrens van Bleskensgraaf was en mevrouw geen woonplaatsservice had. Moet je weten, dat je daar toch heus ´in the middle of nowhere´ staat en het dichtstbijzijnde huis zeker een kilometer weg is. Maar goed. Willem kalmeerde haar al snel. Hij beloofde haar eerst thuis te gaan brengen en dan ná het eten haar autootje op te gaan halen. Zo gezegd, zo gedaan. Onderweg had Willem een leuk gesprek. Mevrouw bleek uit Rotterdam afkomstig, alhoewel ze al 50 jaar in Bleskensgraaf woont. Willem komt ook uit Rotterdam en al snel was het natuurlijk ´ouwejongenskrentenbrood´, zoals dat gaat bij die rasechte Rotterdammerts. Ha, ha.

Na het eten ging Willem dus het klusje met dat autootje doen. Hans en Wim (die bij ons had gegeten) gingen maar al te graag mee. En ook Henk vond dit wel een leuke einde van een enigszins saaie corona-schooldag.

Eerst naar de mevrouw voor de autosleutel. En daarna naar de rotonde. Hans zou met zijn auto slepen en Willem ging in het 29 jaar oude autootje zitten. Dat was hilarisch, want de jongens gingen steeds gekker doen. Hadden het over zo´n reclame van tig jaar geleden, waarin een oud vrouwtje haar oude auto verkocht: altijd netjes in gereden enzo (maar intussen zag je haar over wegen en bruggen scheuren). Ik weet niet waar dat reclamespotje van was, maar komisch was het zeker.

Het autootje moest bij mevrouw thuis afgeleverd worden. Dat werd dus keurig gedaan.

Mevrouw wilde weten, wat ze Willem verschuldigd was. ¨Niets,¨ zei Willem. ¨Maar het zou wel leuk zijn, als mijn vrouw erover mag bloggen.¨ Dat was géén probleem. Bij dezen dus :-).

Wat er verder zoal gebeurde?

Donderdag hadden we het keidruk om alle bestelde oranje-bakpakketten op de post te krijgen.

Vrijdag was een gewone werkdag. Lekker druk, mooi weer en genieten van onze dieren. Van poes Muck, die zo zacht is en zomaar bij je op schoot ligt.

Van Ciara, die met de dag mooier wordt en zo snel leert.

En die voor het eerst in bad ging!

Van de bijen, die ik vrijdagavond uitgebreid controleerde en die als een malle honing binnen trekken. (geen foto´s gemaakt).

Zaterdag was het Maaikes verjaardag. Een Corona-verjaardag. Geen visite dus, behalve ons eigen gezin met aanhang. Willem gaf Maaike een officiële corona-hug.

Maar ze kreeg later ook nog wel een echte, hoor. Gelukkig mag dat bij je eigen dochter :-). Ze werd verwend met kado´s

en bloemen en kaarten en online berichten tot aan ingezongen ´Happy Birthday´ aan toe.

Ze maakte haar eigen verjaardagstaart, die verrukkelijk smaakte.

Al met al was het erg gezellig. Vooral toen iedereen ´s avonds aan de zaterdagse frieten zat. ´s Avonds was het schaapscheerdersfeest. Trijnie had namelijk een tondeuze meegenomen en heeft de allerergste kapsels gefatsoeneerd.

De zondag was rustig en volgens het patroon van de afgelopen weken: de kerkdiensten werden weer online beluisterd. We aten op z´n zondags (altijd een beetje specialer, dan door de weeks). We lazen en zongen. Het zijn altijd net oases, die dagen.

En vandaag was het dan Koningsdag. Een vreemde Koningsdag. Allereerst al omdat het onze eerste keer hier in Bleskensgraaf was. Maar vooral ook, omdat alles anders was vanwege de corona-maatregelen. Ook al merk je daar niet zo heel veel van, als je buitenaf woont en thuis blijft.

Bij gebrek aan een vlaggenstokhouder (wel aangeschaft, maar onvindbaar) heb ik de vlag niet uitgehangen, maar neergezet. Ook goed.

Maria was heel vroeg opgestaan om tompoucen te maken. En, oh, wat waren die verrukkelijk. Daar kan geen bakker tegenop, hoor. Krakievers :-).

Om 10 uur hebben we met elkaar het Wilhelmus maar eens aangeheven. De ramen open, Willem op de piano en we zongen uit volle borst. Ziezo. Dat voelde alvast heel Koningsdag-achtig.

En na de koffie heb ik toch even nieuwsgierig door de Vrijmarktplaats gescrolld. Kwam ik me daar toch een mooi kunststof konijnenhok tegen! Op een steenworp afstand van ons huis. Nou ja, de Graafstroom ligt ertussen. Maar toch. De koop was snel rond en vanmiddag hebben Maria en Jan-Hendrik het hok gehaald. Het plan is om daar de konijnen in te doen, die al sinds de verhuizing binnen zitten. Het oude buitenhok moet namelijk eerst gerestaureerd worden. Daar komt steeds niets van. Nu heeft dat meteen minder haast. We hebben nu bedacht om dat oude konijnenhok om te bouwen tot kippenhok. Dan hoeft er in elk geval geen bodem in. Hoe dan ook: de konijnen kunnen binnenkort naar buiten. Fijn!

We waren de hele dag thuis. Er was genoeg te doen in en om het huis. Wim is met Willem, Marinus en Henk een poosje gaan varen. Ik maakte de Terdege-bijdrage. Ice-coffee. Henk vond het geen enkel probleem om proef-konijn te zijn.

Ik kookte pompoensoep voor het avondeten. Dat was niet express, maar gewoon omdat er nog twee flespompoenen in de kelder lagen, die nodig op moesten. Maar het was wel een maaltijd in koningsdagstyle.

Vanavond heb ik nog een tijdje samen met Willem aan de webshop gewerkt. Er moesten nodig nieuwe producten toegevoegd worden. Daar hadden we door de drukte steeds geen tijd voor gehad.

En zo vliegen de dagen om. Nog heel even en dan is het zomaar weer mei! De boeren hier in de buurt hebben in elk geval geen vrije Koningsdag gehad. Die hebben met man en macht gewerkt om het gras droog van het land te krijgen. Volgens de weersvoorspelling gaat er vanaf morgen regen komen. Dat is hard nodig. Dat het wat minder leuk is voor de vakantie-vierende kinderen, dat zij dan zo. Ik denk, dat er heel veel mensen blij om zijn!

Arie is geen miskoop

Vorige week kwam een klant haar bestelling ophalen. We maakten een praatje, waarbij ze op een gegeven moment zei: ¨Aan muizen hier zeker ook geen gebrek?¨ ¨Nou,¨ zei ik, ¨ik heb er tot nu toe nog geen één gezien.¨ ¨Maar dáár loopt er anders toch wel één!¨ wees ze. Waaaaaah!! Inderdaad! Daar liep er één! Dit was het uur van de waarheid ;-). Hiervoor hadden we namelijk Arie, de kat, gekocht!

Toen de klant vertrokken was, zochten we Arie op en sloten haar (ja, Arie is een zij) op in de technische ruimte, waar we de muis naartoe hadden zien trippelen. Ziezo, Arie, doe je best!

We gluurden buiten door het raam, om te kijken, wat Arie ging doen. Arie had lont geroken! Ze zat in de loer-modus in de hoek, waar de verdelers van de vloerverwarming in de vloer verdwijnen.

Na een poos gingen Maria en ik nog weer een keer kijken. We deden voorzichtig de deur open en keken om een hoekje. Arie zat nog steeds op hetzelfde plekje. Geduldig te wachten....

Na ander half uur ging Maria nóg een keer kijken. Ze zag dat Arie in opperste concentratie in de aanvals-modus zat. En jawel! Ze sloeg toe en had de muis te pakken! We prezen haar de (katten)hemel in. Arie was de held van de dag :-).

Arie kwam de buit meteen aan ons laten zien. En vervolgens ontspon zich het bekende kat-en-muis-spelletje: Arie gaf de muis een zetje. Muis nam een run. Arie greep muis. Muis hield zich dood. En vervolgens herhaalde zich dit tig keer. Totdat muis echt morsdood was. Helaas muis...

Opeten deed Arie de muis niet. Hij hield het bij kattenbrokjes.
En na gedane arbeid, is het goed rusten:

Zaterdagmiddag hadden we onverwachts een ouderwets uitje. Toen onze kinderen nog klein waren, reden we heel regelmatig op zaterdagmiddag naar Scheveningen. Maar tegenwoordig komt er niets meer van dat soort uitstapjes. De kinderen hebben intussen allemaal zo hun eigen bezigheden op zaterdag. Maar afgelopen zaterdag zijn we dan toch zomaar in Scheveningen beland. Henk, Willem en ik. We speelden eerst voor taxi. Jan en Amarantha hadden namelijk gespaard voor een uitstapje voor samen. Ze wilden naar Den Haag naar het Omniversum en daarna nog iets leuks doen in Scheveningen. Alleen kostte het OV ze een vermogen. Willem bood spontaan aan, om hen weg te brengen. En Hans zei: ¨Dan kom ik jullie wel halen!¨ Zo gezegd, zo gedaan.

En zo zetten we Jan en Amarantha rond kwart voor vier in Den Haag af en reden we met z´n drietjes naar Scheveningen. Even een frisse neus halen! Hè, wat was dat lang geleden!

Na afloop nog een bakkie koffie. Gezellig.

Op de terugweg kregen we een appje van Koos. Die was met zijn vriendin in Utrecht wezen winkelen. Hij stond met een lekke band langs de A2. De band was finaal aan flarden. Ze waren best geschrokken. Ze reden net 130 km per uur op de linkerbaan, toen die band klapte..

Wat nu? We overlegden in de familie-app. Koos had geen reserveband en ook geen gereedschap. En hij is ook geen lid van de Wegenwacht. Maar we kwamen wel met een oplossing. In mijn Caddy lag een reserveband en Hans zou die samen met een krik en sleutel naar Koos gaan brengen. Pfff.

Toen Hans bij Koos aankwam, was de baan al afgekruist en werd hij juist door Rijkswaterstaat weggesleept naar een veilige plaats. Daar kon de band verwisseld worden. Uiteindelijk waren we allemaal rond 6 uur thuis. Precies op tijd voor de zaterdagse friet. Wat een avonturen weer.

Gisteren was Hans jarig. Toen hij tegen zessen beneden kwam om naar zijn werk te gaan, zoende ik hem eens stevig op z´n prikbaard om hem te feliciteren. ¨Huh? O ja, dat is waar ook. Ik had er nog niet aan gedacht,¨ was zijn droge reactie. Ha, ha.

Jan was ook vroeg op. Hij zou met Hans meerijden. Hans werkt namelijk in Boxtel en Jan zou gaan stagelopen in Eindhoven bij Philips Medical Care. Een tijdje geleden had ik hier op de blog nog gevraagd, of iemand voor Jan een stageplaats had of wist. Daar zijn heel veel reacties opgekomen. Zo leuk!! Uiteindelijk heeft Jan een heel afwisselende stageweek: twee dagen bij Philips, 1 dag bij het RIVM en 1 dag bij een laboratorium in Leiden, waar (ook) DNA-onderzoek gedaan wordt. Maar eerst Philips dus. Jan was best zenuwachtig, hoor. Maar wel superfijn, dat hij dus zomaar met Hans mee kon rijden!

´s Avonds om half 7 kwamen ze pas weer thuis. Wij waren al klaar met eten, want we hadden een strak programma. Om half 9 moest Henk op de catechisatie zijn. Maar we wilden óók nog koffie met iets lekkers doen voor Hans z´n verjaardag. Dus zaten we al om half 8 aan de koffie. Maria had heerlijke puddingbroodjes gemaakt. Voor Hans een speciale:

Vrijdag hopen we zijn verjaardag met de hele crew te vieren. Er komen dan ook vrienden en collega´s. Gezellig hoor, weer een volle bak :-).

De overdracht en mijn verjaardag

Vandaag ben ik jarig. Maar er was geen gelegenheid voor ontbijt op bed of iets van dien aard :-). Ons oude huis moest vandaag opgeleverd worden. En daar moest nog eventjes hard voor gewerkt worden! Gisterenmiddag hebben we de bijen verhuisd. Het was eigenlijk de bedoeling om dat op Oudejaarsdag te doen. Maar juist toen we dat ´s middags wilden gaan doen, scheen even de zon en waren de bijen gaan vliegen. Dan kun je natuurlijk niet de kasten weghalen. Daarvoor moeten alle bijen ´thuis´ zijn. Dat is als het kouder dan 9 graden is (dan vliegen ze niet), óf ´s avonds laat/´s morgens vroeg. In de avond was geen optie, want we hadden de ouderjaarsavondkerkdienst. Dus besloten we de verhuizing te verzetten naar Nieuwjaarsdag in de middag. Ook stonden er nog twee oude kasten in de schuur, die weg moesten. Gelukkig kon Jaap, de vriend van Maaike, nog weer een keer assisteren met de bedrijfsbus en werd ook die allerlaatste rit met alle bereidwilligheid georganiseerd.

Vanmorgen ben ik samen met Maaike en Maria al bijtijds naar de Karper gereden om het allerlaatste schoonmaakwerk te doen. We moesten nog een halve keuken soppen, de trappen schoonmaken (die door het verhuizen van de bijen weer vuil gelopen waren), het balkon vegen, de schuur en het houthok aanvegen, de garage bezemschoon maken, één toilet reinigen en de vloer op de benedenverdieping moppen.

Terwijl we hard aan het poetsen waren, kregen we nog even bezoek....

Het was nog best even stevig aanpoten. Maar om kwart over 10 was alles klaar en reden Maaike en Maria vast terug naar huis. Ik bleef achter in afwachting van de makelaar en de kopers, om samen het inspectierondje, voorafgaand aan de overdracht, te lopen.

Stipt om half 11 stonden ze op de stoep. We liepen het rondje en gelukkig was het allemaal naar volle tevredenheid. De kopers waren blij dat alles zo lekker schoon was. Dat is altijd fijn om te horen. Ik was vooral heel blij, toen ik voor het laatst deur achter me dichttrok en de straat uit reed. Nu kan ik me verder fijn gaan concentreren op het gezellig en bewoonbaar maken van ons nieuwe thuis! Voor de daadwerkelijke overdracht hadden we de notaris gemachtigd. Onze taak zat er wat dit betreft op.

De rest van de dag mocht ik gaan genieten van éven géén werk en géén moeten. Er wachtte een leuk programma.

Eerst kwamen mijn broer, zussen, schoonzussen en zwagers bij ons op de koffie. Gezellig! Terwijl Willem een rondleiding gaf, zorgde ik voor koffie en wat lekkers. We gaan op mijn verjaardag altijd met z´n achten uit eten om elkaar meteen een Gelukkig Nieuwjaar te wensen en bij te praten. Dit jaar hadden we een wat uitgebreider programma. Na de koffie bij ons op Bles, reden we in twee auto´s naar Genemuiden. Daar gingen we op bezoek bij goede vrienden van mijn ouders. Zij waren in december 50 jaar getrouwd en ze zijn ook pas verhuisd. Een mooi moment om bij deze hartelijke mensen op bezoek te gaan!

Wat was het leuk en gezellig! Wat hebben we enorm veel herinneringen op zitten halen! Echt heel bijzonder. Voor we het wisten was het tijd om weer op te stappen.

We hadden een tafel besproken bij van der Valk in Vianen. En daar streken we dus neer voor ons traditionele brussen-etentje aan het begin van het nieuwe jaar.

Nu zijn we weer veilig thuis en ben ik moe. Gaaaaaaap. Ik ga bijtijds naar bed. Ik word al best een ouwe taart ;-).

Voorjaar en vakantieplannetjes

Wat geniet ik van de eerste lentedagen!

Buiten koffie drinken, met uitzicht op de wapperende was :-)

Krokussen en sneeuwklokjes in de tuin. Al zijn het er maar een paar. Maar daarom juist extra bijzonder, toch?

We ruimen op. Binnen (keukenlaatjes enzo ;-), maar ook buiten. Hans stapelde het leeggestookte houthok weer keurig vol met vers hout. Dat mag nu een jaartje drogen. De bomen werden door Hans gerooid, de stammen gezaagd, gekloofd en daarna gestapeld. Wat een kanjer is het toch!

Vorige week was het voor de eerste keer 9 graden. Dat is voor de bijen het sein om te voorschijn te komen en hun reinigingsvlucht te maken. De volken zijn ontwaakt en het is al dagenlang een feest om naar te kijken.

Gisteren was Hans jarig. 21 is hij nu. Hij wist nog niet, of hij z´n verjaardag wel wilde vieren. Maar natuurlijk hebben we hem gisteren als gezin wel in de watten gelegd :-). Maria had gevraagd, wat voor taart hij wenste. Hij wilde slagroomtaart. En Maria maakte dus een slagroomtaart. Lekker voor het zondagse bakkie koffie na de morgendienst.

´s Avonds na de dienst hebben we gezellig hapjes op tafel gezet. Een soort zittend buffet, zeg maar ;-). We hadden huisgemaakte humus met paprika en komkommer om te dippen, kipgehaktballetjes uit de weck en een camembertkaasje in bladerdeeg. Heel simpel, maar heel lekker en vooral erg gezellig, zo.

Verder gaat het hier zo z´n gangetje. De kinderen moeten nog één week naar school. Ik kijk weer uit naar een weekje vakantie. We hebben al wat plannetjes. Willem hoopt weer met Jan te gaan Pieterpadten. Dirk en Wim hebben het plan opgevat, om mee te gaan. Lekker met vier mannen op stap dus :-). Zelf heb ik ook wel zo het één en ander aan plannetjes voor die week. Sowieso de eerste workshop ´Bak je eigen brood´ van dit jaar. Daar ben ik altijd twee dagen mee bezig ivm voorbereiden en naderhand de boel opruimen en het huishoudelijk werk inhalen, wat bleef liggen. Ook staat er weer een aflevering voor de kookrubriek van Terdege op de planning. Dan nog een avondje spinnen en met Maria naar het ziekenhuis. Als ik er zo over denk, heb ik het drukker dan in een gewone week, geloof ik :-). Maar druk is niet erg. Drukkend, dat is gekker.