Meivakantie

Vrijdag begon voor Henk de meivakantie. Heerlijk twee hele weken geen school! Toch leuk, dat we nog een kind op school hebben. Anders gaat zo´n vakantie-periode zómaar aan je voorbij. Nu voelde ik me ronduit feestelijk, toen Henk vrijdagmiddag het pad op kwam fietsen. Ik besloot spontaan om lekker poffertjes te bakken en zo de/zijn vakantie in te luiden.

Bij ons in de Biblebelt

Gisteren zijn Willem en ik er even tussenuit geweest.

We hadden een uitnodiging gekregen voor de opening van de tentoonstelling ¨Bij ons in de Biblebelt¨ in het Catharijnenconvent in Utrecht. Hoe we aan die uitnodiging kwamen, is nog een heel verhaal:

Je moet weten dat aan het inrichten van zo´n tentoonstelling een hele periode van voorbereiding vooraf gaat. De mensen die de tentoonstelling samengesteld hebben, hadden als doel het leven in en de mensen van de Biblebelt zo getrouw mogelijk weer te geven. De meeste van hen zijn geen insiders. Zij moesten zich die leefwereld dus helemaal eigen maken. Daarom zijn ze op stap gegaan. Onder andere naar het Reformatorisch Dagblad.

Maar ze bezochten vorig jaar ook de Terdege Zomerfair. Daar hebben ze me bezig gezien met brood bakken en limonade maken enzo. Een paar maanden later kreeg ik een verzoekje in mijn mailbox. Of ik een workshop ´Bak je eigen brood´ wilde geven voor de mensen van de werkgroep, die aan de tentoonstelling werkte. Ja hoor, leuk! De workshop werd gepland en het werd een gezellig ochtend. Na afloop werd me beloofd, dat ik een uitnodiging zou krijgen voor de opening van de tentoonstelling. En jawel, die rolde een paar weken geleden op de mat.

Het was wel precies op Leendert z´n verjaardag, maar die zou toch zijn verjaardag niet vieren. En dus meldde ik Willem en mij aan.

Het was een welkom uitje in deze drukke tijd! We kleedden ons netjes aan en om kwart voor vier reden we weg. Tegen vijven arriveerden we in Utrecht bij het Catharijnenconvent.

De opening was op de binnenplaats en het was er een drukte van belang. Gezellig geroezemoes, een drankje, een hapje en dat alles aan het einde van een mooie, zonnige dag.

Het officiële gedeelte hield een praatje in van de directeur,

van de initiator van de tentoonstelling en van Prof. Dr. Fred van Lieburg. Interessante achtergrondinfo vanuit verschillende gezichtspunten! Daarna kon de tentoonstelling bezocht worden. Ik was echt heel nieuwsgierig. Zou het gelukt zijn om het leven in de Biblebelt écht te laten zien? Of zou het toch een karikatuur zijn, waarbij je als insider de meewarigheid van de outsider voelt?

Willem en ik hebben op ons gemak de hele tentoonstelling bekeken.

Al was het door de drukte niet mogelijk om echt overál lang bij stil te staan. Toch hebben we zeker een goed beeld gekregen. En nee, er is zéker geen karikatuur geschetst! Wat dat aangaat zijn de samenstellers van de tentoonstelling heel goed geslaagd. Al is het als insider best een heel aparte gewaarwording, als je een koptelefoon opzet en dan een preek hoort, zoals je die gewend bent zondags te horen; iets waar je eerbied voor hebt. En je dan te realiseren, dat die preek daar als een soort cultureel erfgoed ten gehore wordt gebracht....

De tentoonstelling is bedoeld voor mensen búiten de Biblebelt, maar ook interessant voor de mensen ván de Biblebelt. Bij de opening waren beide groepen vertegenwoordigd. Het viel me op, dat waar er plechtig psalmgezang (langzaam en op hele noten) klonk, er een deel van de mensen als vanzelf begon mee te neuriën en een ander deel er toch enigszins besmuikt om moest grinniken en niet kon begrijpen, dat je zoiets mooi kon vinden.

In het openingspraatje was al door de directeur opgemerkt, dat de bezoeker wellicht verrast zou worden door het laatste stukje van de tentoonstelling. Dat is het stukje met ´refo-kunst´. Willem en ik waren inderdaad verrast. Of eigenlijk ook wel geschokt. Met name door het laatste kunstwerk wat we zagen. Het idee achter het kunstwerk was dat van de rode draad, die door de tentoonstelling loopt: de brede en de smalle weg. De brede weg is die van veel werelds plezier, maar eindigt in de hel. De smalle weg is niet gemakkelijk, maar eindigt in de hemel. Dit werd uitgebeeld door aan de ene kant een smal, laag ´poortje´ waar je in kon gaan. Aan het einde van een smal gangetje hing een koptelefoon. Als je die opzette hoorde je een preek. (Volgende keer wil ik eens horen waar die precies over gaat. Daar was nu geen tijd voor, vanwege méér belangstellenden). Aan de andere kant was een grote ballenbak met gele, rode en oranje ballen: de kleuren van vuur = de hel.

Boven die ballenbak hing een sound-douche. Zodra iemand in de ballenbak gaat, hoor je een (donder?)preek. Dit vonden Willem en ik in eerste instantie toch wel schokkend: zoiets verschrikkelijks als de hel afbeelden als een ballenbak? En dan die preek erboven? Nee. Ook bij nader inzien is dat voor ons een stap te ver, met alle respect voor de vrijheid van de kunstenaar. Maar goed. Dat is iets persoonlijks.

Al met al is de tentoonstelling zeker de moeite waard. Hij is te zien van 7 juli tot 22 september. Ook is er een interessant lezingen-programma. Als ik dichterbij Utrecht woonde, ging ik er zeker een aantal bijwonen!

Na afloop drentelden Willem en ik nog even nieuwsgierig rond in de museumwinkel, want daar moesten als het goed was ook wat producten uit mijn webshop liggen. En ja hoor, gespot! Leuk :-).

Wil je een wat objectiever verslag? Lees dan hier: https://www.rd.nl/kerk-religie/expositie-bij-ons-in-de-biblebelt-ook-refo-s-veranderen-1.1579947

Willem en ik hebben ons uitstapje nog even gerekt door onderweg lekker een hapje te eten. Het bracht de broodnodige ontspanning in de achtbaan waarin we op dit moment zitten!

Zonnige zomeravond

Wie hier langer meeleest, weet dat we elk jaar met elk thuiswonend kind apart een uitstapje doen. We beginnen daarmee, zodra het kind 12 jaar is en doen dat zo lang het kind thuis woont. Ook met de volwassen kinderen dus, want die vinden het evengoed leuk (en wij ook!).

Vorige week donderdag was het de beurt aan Hans. Ik vroeg al een tijdje naar zijn wensen. Maar Hans  is een tevreden mens en heeft niet zoveel wensen ;-). Daarom bedacht ik zelf maar een leuk programmaatje en stelde het hem voor. En ja, hoor, Hans vond het een prima voorstel. We zouden eerst naar de Japanse Tuin in park Clingendael in Den Haag gaan en daarna iets gaan eten in een strandtent op Scheveningen.

Willem had die donderdag zijn thuiswerkdag en was om 17.00 dus meteen klaar voor vertrek. Hans zou proberen om ook uiterlijk 17.00 thuis te zijn en dat lukte. Zo konden we fijn op tijd vertrekken. Omdat we pas later op de avond zouden eten, had ik vast wat lekkers gekocht om in de auto op te eten. Voor allemaal een hartig broodje en een smoothie. Mmm.

Redelijk vlot wurmde Willem z´n auto door de avondspits en om een uur of half 7 parkeerden we bij het park en bestudeerden we de plattegrond om te zien hoe we bij de Japanse tuin konden komen.

Meteen bij de ingang van het park staat een schattig Hans-en-Grietje-huisje. Het is een oude portierswoning. Wat een snoepje!

Overal stonden Rododendrons. Ze waren al over de top van de bloei, maar evengoed nog heel mooi!

We zagen grote dieren,

en kleine dieren

en genoten van het prachtige vogelconcert:

We volgden de bordjes naar de Japanse tuin.

De Japanse tuin is maar een paar weken per jaar geopend. Zes weken in het voorjaar en twee weken in het najaar. Dat is vanwege de kwetsbaarheid van de tuin. We waren juist in de laatste week van de voorjaarsopenstelling. En, oh, wat is die tuin prachtig!! We hebben met volle teugen genoten van de planten, de bloemen, de bomen. Het was zeer de moeite waard!

prachtige mossen

vijvertjes

schitterende bloemen

Hans wist veel te vertellen over verschillende bomen

enorm hoge rododendrons.
De bladeren en bloemen waren hoog boven ons.

Voor wie denkt dat Willem met een raar ´tasje´ loopt:
dat is een bloeddrukmeter :-).
Hij had juist een 24-uurs meting.

Mooi plaatje van vader en zoon!

We hebben op ons gemak de tuin bekeken en besloten daarna ook nog een stuk van het park te ´doen´. Ook daar was veel moois te zien. Hans had vooral oog voor alle oude bomen en wees ons op interessante vergroeiïngen enzo. Hij is al ver met zijn opleiding voor European Tree Worker en kan eigenlijk geen enkele boom meer ´zomaar´ zien. Hij scant ze meteen op bijzonderheden: ziekten, gevaar, snoeivorm enzovoorts.
Maar behalve bomen was er wel meer te zien. Bloemen natuurlijk. En vlinders, ganzen, kraaien, bijzondere tuin-architectuur. En toen Willem en Hans (weer) bij een boom bleven stil staan, maar niet omhóóg keken, maar omláág, bleek daar een heus hondenkerkhof te zijn. Compleet met grafzerken. Best bijzonder.

boomschors is ook zo mooi!

een hondenkerkhof!

er stonden ook dode bomen.
Hans dacht, dat ze die misschien expres laten staan.
Voor allerlei insecten.
Ik vind het niet zo mooi.

Het was een prachtige zomeravond, na een wat sombere en wat druilerige dag. Wat boften we! In het park liepen mensen met honden, of achter kinderwagens. Hier en daar kwamen we een jogger tegen. Langzamerhand liep het tegen achten, de sluitingstijd van het park. En we kregen ook trek! Tijd om de auto weer op te zoeken en naar Scheveningen te rijden.

We parkeerden op de boulevard en op de bonnefooi liepen we een strandtent binnen. We konden buiten zitten, maar het was toch al wat later op de avond en niet heel warm. We kozen voor binnen. Wel een plaatsje bij het raam :-). De tafel naast die van ons was bezet met een grote groep mensen, die een voor ons onbekende taal spraken. We dachten eerst Italiaans. Maar nee, daar was het niet zangerig genoeg voor. Daarna dachten we aan een Oost-Europese taal. Maar nee, dat was het toch ook niet echt. Uiteindelijk dachten we aan een Noord-Europese taal, Deens misschien? Af en toe klonk het zelfs Russisch. We sloegen de plank niet ver mis: aan het einde van de avond konden we onze nieuwsgierigheid niet langer te bedwingen en vroegen we het aan één van de mensen, die net ons tafeltje passeerde. Het bleken Finnen te zijn. Grappig.

We vroegen een broodplankje en bestudeerden de kaart. Ik was snel klaar, want er waren maar 2 vegetarische gerechten. Het werd een salade met gebakken geitenkaas. Willem ging voor vis en Hans voor pasta. We hebben lekker zitten smikkelen. En natuurlijk namen we ook een dessert. Daar zijn we dol op. Hans en Willem kozen voor ijs. Ik nam een wafel met warme kersen. Verrukkelijk om zo lekker verwend te worden!

Intussen ging de zon zakken en zakken. Als kers op de taart kregen we een prachtige zonsondergang te zien!

Dat was meteen het sein van vertrek. We hadden nog een uurtje reistijd voor de boeg en het was al 22.00 uur. Het was ook mooi geweest. Een prachtige avond, een prachtige herinnering! Wat is dit een fijne traditie.

Wonderen

Er wordt weleens gezegd: ¨De wonderen zijn de wereld nog niet uit.¨ Nou, daar ben ik van overtuigd. Er gebeuren nog elke dag wonderen, grote en kleine. Gisteren hebben wij er ook één meegemaakt:

Maria is nu 14 maanden onder behandeling in het Sophia Kinderziekenhuis vanwege Anorexia Nervosa. Er is in de eerste helft van vorig jaar een goede vooruitgang geboekt, maar daarna stond de kar stil. Een half jaar lang ging Maria eigenlijk geen stapje vooruit. Maar ook stabiel blijven is bij deze ziekte al iets om voorzichtig blij mee te zijn. Toch was het echt nodig, dat dat stapje vóórwaarts gezet zou worden, want de drempel wordt naarmate de tijd verstrijkt steeds hoger. Ondanks elke twee weken een sessie bij de psycholoog, elke twee weken een sessie PMT (psycho motorische therapie), om de zoveel tijd een zitting bij de diëtist, heel veel inspanning van Maria zelf en van ons, lukte het niet. De psycholoog vond het daarom tijd worden, dat Maria zich zou laten inschrijven bij een kliniek. Maria kreeg wat links mee om te bekijken en haar werd geadviseerd om 2 of 3 klinieken uit te zoeken, die haar het best leken. Daarna zou de aanmelding gedaan worden, vervolgens bij 2 klinieken een intake en uiteindelijk zou Maria dan bij de kliniek, die het eerst plaats had, opgenomen worden.
Zover kwam het echter niet. Maria zag het totaal niet zitten om naar een kliniek te gaan. En ook ik had zo mijn bedenkingen wel. Als het niet anders kan: prima. Maar als het zonder kan: beter. De beslissing voor een aanmelding werd daardoor nog maar weer even opgeschort.

In de kerstvakantie kwam er een kentering. In die tijd lagen de verschillende therapieën even stil en dat bracht ontspanning. Maria kwam zelf op het idee, om de weegschaal maar eens even voor twee weken in de kast te zetten. Uiteraard is bij anorexia de weegschaal heel belangrijk. Ook op de therapie wordt het gewicht nauwlettend in de gaten gehouden. Daarom moet Maria zich altijd twee keer in de week wegen. Vast tijdstip, vaste omstandigheden en onder mijn toeziend oog. Dat gewicht wordt dan genoteerd en is een vast bespreekpunt bij de psycholoog. Maar dat wegen is altijd heel stressvol voor de patiënt: ben je aangekomen, dan is ´de Anorexia´ boos, maar is je moeder en de dokter blij. Ben je afgevallen, dan is ´de Anorexia´ blij en trots, maar kun je wel raden, dat je moeder en de dokter níet blij zijn. Het is dan ook nooit goed. Ik merk het altijd zondag- op maandagnacht. Op maandagochtend is het weegmoment en de nacht ervoor begin Maria al halverwege de nacht te spoken :-(. Het was dus een heel goed plan om die weegschaal er eens even uit te gooien!

Heel langzaam kwam er verandering in Maria´s eetpatroon. Het lukte steeds vaker om de door de diëtist voorgeschreven eetlijst te volgen. Ook is Maria´s gewicht de afgelopen weken wat toegenomen. Maar het allerbelangrijkste: de stem in haar hoofd is minder luid en minder aanwezig. De stem van ´de Anorexia´ (in het ziekenhuis wordt hierover gesproken, alsof het een persoon is), die steeds zegt, dat je (te) dik bent, dat je slap bent (als je iets eet), die je prijst (als je níet eet). De Anorexia, die jou allerlei onzin doet geloven en jouw baas is. Die zelfs bepaalt wat jij zíet: als je nog maar een geraamte bent en in de spiegel kijkt, zie jij een monsterlijk dik wezen! Pfff. Wat is anorexia een complexe en ernstige ziekte. Daar zijn we hier wel achter gekomen :-(.

Vorige week maandag waren we weer bij de psycholoog. En natuurlijk vertelde Maria blij, dat het nu echt wat beter ging. Maar vertelde daarna ook over de angsten, die dat proces dan weer met zich mee brengt. En ja, de psycholoog was zeker ook blij. Maar tegelijkertijd bracht ze terecht onder de aandacht, dat de strijd nog niet gestreden is. Anorexia is niet alleen een complexe en ernstige ziekte, maar ook een heel langdurige. Het patroon is, dat er steeds ups en downs zijn. En dan hopen we dat de dalen steeds minder diep worden.

Hoe dan ook: sinds vorige week zit de stijging er echt heel goed in. En gisteren bereikten we een nieuwe top.

Zoals vaste lezers weten, maken Willem en ik elk jaar met elk thuiswonend kind apart een uitstapje. Het was Maria´s beurt. Vaak wordt er lang van tevoren over nagedacht waar dat uitstapje naar toe zal zijn. In het geval van Maria was het erg lastig. Want ergens iets eten is heel moeilijk voor haar. Je moet weten, dat elke maaltijd zorgvuldig wordt afgewogen en dat Maria eigenlijk alleen iets eet, wat uit de winkel komt en waar voedingswaarden op staan. Zo kan ze namelijk calorieën tellen. Maar een uitstapje zonder ergens iets te eten? Er was een plan om een boottochtje met de Spido te maken en daarna nog even de stad in te gaan. Misschien zou Maria het zien zitten om ergens iets kleins te eten? Al was het maar een kom soep? Denk, denk, denk. Volgende plannetje was: naar Amsterdam. Daar wilde Maria bij één of andere bekende taartenwinkel kijken. Ja. En dan? ¨Bekend¨ eten van thuis meenemen?

Er stond wat druk op, om een keuze te maken, want Henk wil ook zoooooo graag z´n uitstapje met ons maken. Maar we hadden gezegd, dat hij pas ná Maria mocht. Ineens wist Maria het: ze wilde naar ´een stad´ en daarna wilde ze wel wokken. Wokken? Ja! Wokken!! Hallooooo. Is dit een wonder, of een wonder? Voor ons is het een wonder!

Wokken is natuurlijk tamelijk ´veilig´. Je bepaalt namelijk helemaal zelf wat je eet en hoeveel. Maar toch: zónder weegschaaltje en zónder calorieëntabel enzo. En daarbij: Maria vindt (vond?) het ook heel moeilijk om ándere mensen te zien eten. Vooral als er ´geschranst´ wordt. En wokrestaurants worden niet voor niets oneerbiedig ´vreetschuren´ genoemd. Omdat er onbeperkt gegeten kan worden en er zoveel overvloed is, gaan mensen doorgaans zitten schransen. Toch: Maria zag het helemaal zitten!

Gisterenmiddag was het zover! Als stad was Nijmegen gekozen. Dit omdat we hier pas geweest waren en we het er zo leuk vonden. Maria was er toen niet bij. Voor haar was het dus nieuw.

Op verzoek van Maria gingen we eerst naar een kringloopwinkel. We zijn daar dol op, om zomaar wat ´rond te snubbiken´. We gingen naar ¨Het Goed¨, een grote kringloopwinkel op een industrieterrein. We hebben zomaar op ons gemakje rond gekeken. Soms kom je dan onverwachts iets leuks tegen, wat je meeneemt. Soms ook niet. Ook dán vinden we kringloopwinkelen leuk. Toen we de hele winkel hadden doorgestruind, zakten we in de restauranthoek neer voor een kopje koffie. Zaten we daar gezellig met z´n drietjes op een oude leren bank aan een salontafeltje met formicablad. Het viel me trouwens op, dat de horeca er heel duur was. In onze omgeving drink je bij de Kringloopwinkel koffie voor een euro. Laat het 1,25 zijn. Hier werd maar liefst 2,20 voor een simpel bakkie koffie of thee gevraagd. Ook de prijzen van de artikelen lagen een stuk hoger dan bij ons in de buurt. We kochten uiteindelijk niets dan alleen een bakboekje voor Maria uit een serie, die ze spaart.

Op naar de stad! Het was inmiddels al laat-achtig in de middag en het begon al te schemeren. De winkels bleven nog wel even open, want het was koopavond. Het was erg koud, dus marcheerden we meer, dan dat we drentelden. Eerst maar naar Dille&Kamille. Want dat vindt ook Maria zo´n hele leuke winkel. En hoewel Willem en ik er dus pas nog waren geweest, was het voor ons geen straf. Op ons gemakje deden we een rondje.  Maria vond een prachtig groot bord. Perfect voor Jan, die in de groei en onverzadigbaar is. We maakten een foto en stuurden die naar de gezinsapp met de vraag, of dat bord wellicht Jan z´n maat zou kunnen zijn :-))

Maria wilde nog bakringen hebben. Die stonden op haar verlanglijstje, sinds ze dinsdag de workshop tartelette bakken had gedaan. We kochten de bakringen en lieten ze als kadootje inpakken. De kinderen krijgen bij hun uitstapje namelijk ook altijd een kleine herinnering. Een kadootje dus, waar Maria hopelijk nog lang plezier van heeft.

We deden zo nog wat winkeltjes en tenslotte zagen we in de verte de rode letters van H&M. Maria wilde graag een nieuwe winterjas in de sale kopen. Ze had voor haar verjaardag een dikke waardebon van H&M gekregen en die kon ze zo besteden. Ze slaagde heel goed. Een leuke legergroene parka-achtige jas. Lekker warm en helemaal goed.

Buiten gekomen was het nu echt donker en tijd om de auto weer op te zoeken.

We hadden namelijk om half 7 gereserveerd bij Wok ´De Molen´ in Malden. We kwamen daar in het pikkedonker aan en parkeren bleek er een crime. Maar een stukje de wijk in, was er plek genoeg. Het was druk in de wok en het was dus goed dat we gereserveerd hadden. We konden kiezen uit twee tafeltjes. Maria koos. Een strategisch plekje: bij het raam en niet middenin ;-).

Alle wokrestaurants hebben wel zo´n beetje hetzelfde principe. Maar hier stonden schaaltjes met knijpers met cijfertjes op de tafeltjes en we hadden geen idee waar die voor dienden. Willem (rasechte, vrijpostige Rotterdammer) klampte de meneer aan het tafeltje naast ons eens aan. Die wist het wel, want die was samen met zijn vrouw daar een regelmatige gast. Zo´n knijper is voor als je je wokgerecht uitgeserveerd wil krijgen. De knijper met het nummer van je tafel doe je aan de rand van je bord en als de kok je eten gewokt heeft, brengt een ober het bord bij je tafeltje.

Maar nu ging het dan toch beginnen. Het hoogtepunt van het uitstapje. En het ging heel goed!! Maria durfde echt te kiezen én te eten én te genieten. Dit is echt heus waar een wonder. Wie had dit een paar weken geleden durven denken? Wij niet!

mijn eigen bordje met mijn voorgerecht
(en dat was al ná een bordje lekkere soep!)

Later op de avond ontspon zich nog een heel gesprek met die mensen naast ons. Willem vroeg, wat die man voor werk deed. En later in het gesprek, vroeg hij, of ze soms ook kinderen hadden. En toen kregen we een onverwachts en onvergetelijk antwoord: ¨We hebben geen kinderen .... MEER¨..... Meneer en mevrouw hadden één zoon gehad, maar die was twee jaar geleden op 46-jarige leeftijd plotseling overleden. Lag zomaar dood in zijn bed. Ze hadden dus geen kinderen méér. Je begrijpt, dat er toen nog heel wat te praten was.

Nadat die mensen weggegaan waren, hebben we nog het toetjesbuffet eer aan gedaan en de maaltijd afgesloten met koffie. Voor Maria en mij een Latte, voor Willem een Spaanse.

In de donkere, koude avond, reden we laat naar huis toe. Wat een WONDERlijk uitstapje. Vanwege Maria´s overwinning in de wok, maar ook vanwege het wonderlijke gesprek met die mensen. Dat liet ons niet zomaar los. Een uitstapje weer om nooit te vergeten.

Ná de vakantie; terug naar normaal.

Vanmorgen ben ik dan eerst toch maar weer eens naar de manueel therapeut geweest. Al weken had ik in steeds toenemende mate bekkenpijn. Waarschijnlijk heb ik een keer een misstap gemaakt en is er daardoor iets verschoven, waardoor mijn oude bekkenpijn weer terugkwam. Eerst had ik er af en toe last van en moest ik oppassen bij sjouwen of lang lopen. Ik hoopte, dat het vanzelf zou overgaan. Maar geleidelijk werd de pijn erger. Op den duur was het er continu en was het ook niet meer te negeren. Vooral liggen was heel pijnlijk, waardoor ik niet goed meer kon uitrusten. Hoogtijd voor een behandeling bij Stephan Blaisse, die me anderhalf jaar geleden ook van de pijn afgeholpen heeft.

De therapeut bleek een stagiair te hebben en vroeg, of het een probleem was, als deze meekeek. Nee hoor, helemaal niet. Door twee man sterk werd m´n nek bevoeld en m´n gekromde rug beoordeeld. En ja, ze zagen allebei hetzelfde. Er zat iets wat er uit ´gekraakt´ moest worden. De stagiair mocht m´n rug doen. Stephan nam m´n nek onderhanden. En daarna mocht ik ook nog even op de tafel komen liggen om het bindweefsel in mijn rug los te maken. Daarvoor kreeg ik een soort van hardhandige massage, waardoor ik even later met een knalrode rug thuiskwam. Ik ben weer helemaal soepel :-). Nog twee dagen moet ik rustigaan doen en dan kan ik dat bekken, als het goed is, weer even vergeten. Opluchting!

Verder ben ik vooral heel erg bezig om de draad na de vakantie weer op te pakken. Ik moet zeggen, dat ik nog niet in mijn ritme ben. Die bekkenpijn werkte dan ook bepaald niet mee. En verder heb ik het druk met ´onzichtbare´ dingen, zoals het balansen van de webshop en het veranderen van de prijzen in de shop vanwege de BTW-verhoging. Ook de BTW-administratie mag weer gedaan worden. Je snapt het al: ik voel me enorm in mijn element, maar niet heus.

Maar goed. Langzamerhand zal het vast wel weer normaal worden. Ik wil het waarschijnlijk veel te snel :-). Na de kerstvakantie is het sowieso altijd wel echt zo´n opstartmoment. Iedereen is dan erg uit zijn of haar ritme van alle bijzondere dagen. Vrijdagavond hadden we nog een laatste nieuwjaarsbijeenkomst en waren de ´verplichtingen´ (klinkt erger dan het was, de meeste waren fijn en gezellig) voorbij.

Henk vroeg, of we op zaterdag iets leuks zouden gaan doen, want hij had de hele kerstvakantie ´niets leuks gedaan´. Dat klopte niet echt, maar het klopte wel, dat we er haast niet uit geweest waren. En daar hadden ook wíj best zin in. Maar eerst was er zaterdagochtend de begrafenis van een vrouw uit onze gemeente, die Willem en ik wilden bijwonen.

Voor ´s middags had Willem een plannetje bedacht. Eerst zouden we naar Nijmegen rijden, om Jan daar op een school af te zetten waar een wedstrijd gamecuben was. Jan is al sinds de zomervakantie dol op cuben. Hij is bloedfanatiek en zo´n wedstrijd is smullen voor hem. Ook al was hij er gewoon als toeschouwer.
Daarna zouden Willem, Maaike, Henk en ik lekker gaan boemelen in het centrum van Nijmegen. Een vast plan hadden we niet. Maar dat hoeft ook niet voor een paar uurtjes.

Het was een goed plan. We zijn echt even fijn uit geweest. Nijmegen is leuk. Daar gaan we vast nog een keer heen.

Er was markt en dat vinden we altijd leuk. Willem, Maaike en Henk gingen een visje kopen bij Wilma Graat. Ha, ha, ´what´s in a name!´ Ik grapte nog tegen Willem: ¨Vraag jij eens of dat Wilma Graat is?¨ Flauwe woordgrapjes, die we graag maken :-).

Terwijl zij op hun gebakken visje wachtten (en ik misselijk werd van de lucht), liep ik heerlijk te drentelen door een grote toko daar in de buurt.

We keken ook op ons gemakje rond bij de kledingwinkel van het Leger des Heils, snuffelden uitgebreid rond bij Dille&Kamille, dronken koffie in de Hema (nog nooit zo´n grote Hema gezien!). Allemaal niets bijzonders, maar zomaar fijn. Ik heb het slenteren alleen zondag moeten bezuren met verschrikkelijke bekkenpijn. Maar ja. Dat was the afterparty :-(.

´s Avonds heb ik fijn achter m´n spinnewiel gezeten.

Dat is altijd zo´n rustgevende bezigheid. Breien en haken kunnen vaak ook zo therapeutisch werken. Vooral als je een gemakkelijk patroon hebt, met repeterende handelingen. De okergele muts is al af en een volgende muts staat op de pennen. Een legergroene nu. Zo´n klein handwerkje is meteen ook handig om overal mee naar toe te nemen. In de auto bijvoorbeeld, of naar het ziekenhuis.

Maandag hadden we voor het eerst een afspraak in het Sophia op ons nieuwe tijdstip: op maandag om 18.00 uur. Niet de allerhandigste tijd in verband met het eten. Maar wel heerlijk in verband met files. Op dat tijdstip is het naar Rotterdam goed te doen. En eer dat we naar huis gingen, waren er op de terugweg ook geen files meer. We waren (te) vroeg van huis gegaan, omdat ik er niet op durfde gokken, dat we zo vlot zouden reizen. We kwamen in een volledig lege wachtruimte aan, die tegen zessen echter gewoon bomvol zat. Nooit geweten, dat op die polikliniek het ook ´s avonds zo druk is!

M´n handwerkje kwam goed van pas :-).

Door de afspraak in het ziekenhuis ben ik ´s middags niet meer langs de groentenkraam geweest. Maar dat was niet erg, want nu kan ik deze week eens even alles op maken, wat er nog ligt. Aan groenten heb ik niet veel meer liggen, maar aan fruit nog zat. Dozen vol mango´s had ik nog staan.

Stel je voor: helemaal in Brazilië opgekweekt en geplukt, daarna de halve wereld over gereisd! Die gooi je niet zomaar weg. De helft van de mango´s was perfect. Daar heb ik jam van gekookt. De andere helft was prima, maar bruinig. Die heb ik samen met Maria gepureerd in de blender. Daarna jasten we een overschot aan mandarijnen door de juicer. Die mandarijnensap is samen met de geblendde mango´s een overheerlijke dubbeldrank.

We maakten gisteren 3 liter en vandaag nog eens vier. Wat een luxe! Ik ben bijna door m´n mango´s heen. Nog twee doosjes. Daar hoop ik morgen eens een blik op te werpen. Er staat ook nog een doos stoofpeertjes. Dat is wel een gezellig werkje voor ´s avonds op de bank. Voor de rest probeer ik toch ook wel een voorbeeld te nemen aan de kat. Ha, ha. Wat kan dat beest goed ontspannen :-).