Deze week zijn Willem en ik samen. Henk is namelijk nog een midweekje mee op vakantie met het gezin van mijn zus. Echt een heel aparte ervaring om nu zomaar samen in een groot, leeg huis te zitten.
Posts tonen met het label Pieterpad. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Pieterpad. Alle posts tonen
donderdag 28 augustus 2025
vrijdag 31 mei 2019
Bijen, konijnen en Pieterpad
Het was nog vroeg in de middag en ik dacht even na, of ik het scheppen van een zwerm in m´n planning kon schuiven. Ja hoor, dat lukte wel. Ik had er ook echt zin in. Het is toch altijd een belevenis: waar hangt die zwerm, wat voor zwerm is het, hoe groot is hij, enzovoorts. Ik belde, dat ik eraan kwam.
Ik laadde alle spullen, die ik nodig had, in m´n auto en ging op stap.
Op het adres aangekomen, bleek het inderdaad om een grote zwerm te gaan. Het was een prachtig gezicht. Hij hing op ooghoogte, dus best gunstig. Alleen kon ik maar aan één kant scheppen, omdat de tuinpoort van de buren op slot zat.
Ik besloot het erop te wagen. Als je de koningin namelijk te pakken hebt, is de kans groot, dat de rest van de zwerm ook naar de mand of kast gaat.
Ik veegde de bijen in mijn kieps (een soort mand)
en klopte ze af in een zesraams bijenkastje, wat ik meegenomen had. Ik zag dat achtergebleven bijen naar de kast gingen lopen. Ik hoopte dus, dat ik de koningin meegeschept had. Het kastje liet ik staan en ik beloofde om tegen dat het donker zou worden terug te komen.
´s Avonds tegen tienen stond ik weer op de stoep. Het was een heel spektakel. Van beide kanten stonden buren te wachten op wat er ging gebeuren. Ook de plaatselijke pers was aanwezig. Het is dan ook werkelijk spectaculair, zo´n brommende bijenzwerm. En voor veel mensen niet alleen spectaculair, maar vooral ook angstig. Alle bijen waren weer uit de kast gegaan en aan de schutting gaan hangen. Nu ik ook aan de andere kant van de schutting kon kijken, zag ik pas hoe groot de zwerm echt was. Een joekel. Leuk!
 |
| de ene kant |
 |
| de andere kant |
Ik schepte de ene kant en daarna de andere. De bijen waren rustig en het ging dus allemaal van een leien dakje.
Inmiddels staat het geschepte volk op ons dakterras en de bijen vliegen volop in en uit. Alsof ze er al jaren wonen :-). Morgen of maandag ga ik eens kijken hoe hard ze aan het bouwen zijn.
Bovenstaande foto´s en het filmpje zijn gemaakt door Peter Stam van alblasserdamsnieuws.nl.
Tja, nu we het toch over dieren hebben, meteen maar wat konijnenspam. Het nestje konijntjes is uitgegroeid van kale, blinde wezentjes, tot 5 prachtige diertjes. Zo langzamerhand mogen ze weg. Om fouten te voorkomen, hebben we ze deze week door een deskundige kennis laten bekijken om het geslacht vast te stellen. Bij jonge konijnen is dat niet heel duidelijk te zien. Het blijken 5 rammetjes te zijn! Eén rammetje is gisteren weg gegaan. De zwart-witte. In de komende weken hopen we dat de rest van de kleintjes ook een fijn nieuw thuis gaan krijgen. Intussen genieten we volop van het kleine spul. Regelmatig zitten we hier tijdens koffiepauzes allemaal met een konijn op schoot :-). Ja, we zijn echt een maffe familie ;-).
Vanmorgen heb ik een lange rit gemaakt. Willem, Wim, Dirk en Jan gingen het laatste stuk Pieterpad lopen. Ze moesten beginnen in Sittard. Daar waren ze vorige keer gebleven. Ik heb ze daar gebracht. Willem reed op de heenweg. Terug was ik alleen. Heen ging via de A2. Terug werd ik door de stomstom via de A58/A16 geloodst. Al met al zat ik dik vier uur in de auto en heb heel Zuid-Nederland gezien :-).
De mannen zijn vandaag van Sittard naar Valkenburg gelopen. Daar zitten ze in een goedkoop hotelletje. Dat was allang van tevoren geboekt. Ze zouden een familiekamer krijgen met een tweepersoonsbed en een stapelbed. Maar toen ze arriveerden, bleek die kamer niet beschikbaar ofzo. Gelukkig kregen ze een gratis upgrade naar twee aparte kamers. Dat was een meevaller. Ze hebben verder niet veel eisen. Na zo´n stuk lopen wil je eigenlijk alleen maar een douche, wat eten en een lekker bed.
 |
| klaar voor vertrek |
Morgen hoop ik de mannen op te halen bij het eindpunt: de Sint-Pietersberg! Voor nu is het maar saai, zonder Willem :-(.
vrijdag 8 maart 2019
Verwaarloosd!
Poeh, wat heb ik m´n blog verwaarloosd! Meer dan een week niet geschreven! Dat gebeurt me niet vaak. Ik ga maar eens een beetje bijbloggen, voordat je denkt, dat hier de boel in de soep gelopen is :-).
Sinds vorige week zijn de workshops ¨Bak je eigen brood¨ weer begonnen. Dat maakt, dat ik weer even in een nieuw ritme moet komen. Zo´n workshop kost me toch al snel anderhalve dag. De dag vòòr de workshop ben ik de hele middag aan het brood bakken.
´s Avonds ben ik druk met het ordenen van m´n shop. Er moet dan vaak nog van alles ingepakt en geprijsd worden. Ook bak ik iets lekkers voor bij de koffie.
Op de dag van de workshop sta ik extra vroeg op, om te zorgen voor een schoon toilet, een lege kapstok, een opgeruimde woonkamer en een schone keuken. Dan ´s morgens de workshop en na afloop de afterparty met weer alles opruimen. Ik heb het dus even ordinair druk. Dat is verder niet erg, want die workshops zijn super leuk om te doen en ze leveren me méér energie op, dan dat ze energie kosten. Zo gaat dat met dingen die je leuk vindt ;-).
Verder ben ik ook een beetje uit m´n blogritme, doordat ik sinds kort een stuk actiever ben op de facebookpagina van m´n shop. Ik deed niet zo veel op FB. Eerlijk gezegd wist ik niet zo goed wat ik er mee aan moest. Maar nu heb ik een boek gelezen over hoe je FB inzet voor je bedrijf en weet ik een klein beetje meer. Als eerste leerde ik, dat je elke dag een berichtje moet posten. ¨Nou, dat moet ik dan maar eens doen,¨ dacht ik. En ja, ook dát moest in m´n dagelijkse leven ingepast worden. En ook dát blijkt super leuk :-).
Inmiddels marcheert het allemaal. Ik ben weer gewend aan de workshops en alles wat erbij komt kijken en het schrijven van een FB-berichtje is ook al niet zo spannend meer. Tijd om de blogdraad weer op te pakken!
Vorige week was ik twee dagen alleen. Nou ja, alléén dan niet echt, maar wel zonder Willem. En dat voelt best een beetje alleen :-). Willem ging vrijdag en zaterdag met Jan weer een stuk Pieterpad lopen. Wim en Dirk haakten gezellig aan. Het werd zomaar een spontaan mannen-event. De vorige keer dat Willem en Jan liepen, zijn ze gestopt in Swalmen in Limburg. Daar moesten ze nu dus weer verder. Om trein- en busgeld uit te sparen, heb ik de mannen vrijdag gebracht en zaterdag gehaald. Flinke ritten voor iemand, die auto rijden niet echt haar hobby vindt. Maar ook wel gezellig. Behalve dan de terugrit op vrijdag en de heenreis op zaterdag, want toen zat ik alleen in de auto. Echt saai!
Vrijdagochtend reden we om dik 8 uur uit Alblasserdam vandaan weg en om kwart over 10 gingen de mannen in het centrum van Swalmen in de hoeven. Het carnaval ontwaakte daar net, dus de mannen vielen met de neus in de boter. Ha, ha, even wennen al die gekkigheid, als je van boven de rivieren bent :-).
Nou, mannen, gaan met die banaan!
De eerste dag liepen ze naar van Swalmen naar Montfort. Hoewel het een grijze dag was, kregen we toch wel regelmatig mooie foto´s in de familie-app. En verder was het natuurlijk gewoon super leuk, zo met drie broers (en een vader :-)).
Om kwart over 4 kwamen ze bij de B&B aan waar, ze geboekt hadden: De Groene Gast. Lekker op tijd en mooi genoeg geweest voor de eerste dag. Voor Wim was het afzien, want die had zich van tevoren niet ingelopen en had ook geen goede wandelschoenen. Hij had blaren :-(. Maar dat leed was in de B&B snel vergeten. Ze werden zeer gastvrij onthaald en kregen meteen koffie. Altijd fijn!
De mannen deelden met z´n vieren een kamer en hadden de beschikking over een joekel van een badkamer. Wat wil je eigenlijk nog meer, na 21 kilometer wandelen? Een bad en een bed! Nou ja, ze wilden ook wel wat eten. Dus zijn ze, na een poosje rusten, het dorp in gegaan en hebben hun buikjes rond gegeten in een pizzeria.
De volgende dag stond er 24 kilometer op het programma: op naar Sittard! Eerst was er een luxe ontbijt en mochten ze ook nog broodjes meenemen voor de lunch.
Willem en Wim kregen nog iets mee voor de vrouwen, thuis:
Een flesje wijn van de Heerlickheit Montfort. Die ´Heerlijckheit´ was daar vlakbij en de mannen waren er op vrijdag langs gekomen:
Echt een leuk gebaar. Die B&B is een aanrader, mocht je daar eens in de buurt zijn!
Maar toen was het toch echt tijd om weer in de benen te gaan. Ook deze dag was grijs. Maar gelukkig wel droog! De route voerde langs Susteren, waar wij vorig jaar zomer op de camping stonden. Het was namelijk destijds het plan om vanaf de camping het Pieterpad uit te lopen. Maar vanwege de extreme warmte hebben de mannen er toen vanaf gezien. Nou, het Pieterpad was intussen niet weggelopen :-).
Hier en daar was de route grensoverschrijdend.
Halverwege de dag kreeg ik de prognose: ik moest rond half vier in Sittard zijn. Prima. U vraagt, wij rijden. En ja, ik reed zomaar in één keer goed. Handig toch, die navigatie :-). (Hoe deden we dat vroeger?!). Ik heb precies 4 minuten moeten wachten en daar kwamen vier vermoeide, maar vrolijke wandelaars aan!
En na een voorspoedige rit, kwamen we weer veilig en gezond thuis. Precies op tijd voor de zaterdagse frieten, die deze keer niet door Willem waren gebakken, maar evengoed prima smaakten.
Nog een 40 kilometer te gaan en dan zit het Pieterpad erop. Wim en Dirk vonden het zó geslaagd, dat ze ook die laatste 40 kilometer graag met Willem en Jan meelopen. Wordt vervolgd dus.
Sinds vorige week zijn de workshops ¨Bak je eigen brood¨ weer begonnen. Dat maakt, dat ik weer even in een nieuw ritme moet komen. Zo´n workshop kost me toch al snel anderhalve dag. De dag vòòr de workshop ben ik de hele middag aan het brood bakken.
´s Avonds ben ik druk met het ordenen van m´n shop. Er moet dan vaak nog van alles ingepakt en geprijsd worden. Ook bak ik iets lekkers voor bij de koffie.
Op de dag van de workshop sta ik extra vroeg op, om te zorgen voor een schoon toilet, een lege kapstok, een opgeruimde woonkamer en een schone keuken. Dan ´s morgens de workshop en na afloop de afterparty met weer alles opruimen. Ik heb het dus even ordinair druk. Dat is verder niet erg, want die workshops zijn super leuk om te doen en ze leveren me méér energie op, dan dat ze energie kosten. Zo gaat dat met dingen die je leuk vindt ;-).
Verder ben ik ook een beetje uit m´n blogritme, doordat ik sinds kort een stuk actiever ben op de facebookpagina van m´n shop. Ik deed niet zo veel op FB. Eerlijk gezegd wist ik niet zo goed wat ik er mee aan moest. Maar nu heb ik een boek gelezen over hoe je FB inzet voor je bedrijf en weet ik een klein beetje meer. Als eerste leerde ik, dat je elke dag een berichtje moet posten. ¨Nou, dat moet ik dan maar eens doen,¨ dacht ik. En ja, ook dát moest in m´n dagelijkse leven ingepast worden. En ook dát blijkt super leuk :-).
Inmiddels marcheert het allemaal. Ik ben weer gewend aan de workshops en alles wat erbij komt kijken en het schrijven van een FB-berichtje is ook al niet zo spannend meer. Tijd om de blogdraad weer op te pakken!
Vorige week was ik twee dagen alleen. Nou ja, alléén dan niet echt, maar wel zonder Willem. En dat voelt best een beetje alleen :-). Willem ging vrijdag en zaterdag met Jan weer een stuk Pieterpad lopen. Wim en Dirk haakten gezellig aan. Het werd zomaar een spontaan mannen-event. De vorige keer dat Willem en Jan liepen, zijn ze gestopt in Swalmen in Limburg. Daar moesten ze nu dus weer verder. Om trein- en busgeld uit te sparen, heb ik de mannen vrijdag gebracht en zaterdag gehaald. Flinke ritten voor iemand, die auto rijden niet echt haar hobby vindt. Maar ook wel gezellig. Behalve dan de terugrit op vrijdag en de heenreis op zaterdag, want toen zat ik alleen in de auto. Echt saai!
Vrijdagochtend reden we om dik 8 uur uit Alblasserdam vandaan weg en om kwart over 10 gingen de mannen in het centrum van Swalmen in de hoeven. Het carnaval ontwaakte daar net, dus de mannen vielen met de neus in de boter. Ha, ha, even wennen al die gekkigheid, als je van boven de rivieren bent :-).
 |
| Jan, de gids, met het Pieterpadboekje. |
Nou, mannen, gaan met die banaan!
De eerste dag liepen ze naar van Swalmen naar Montfort. Hoewel het een grijze dag was, kregen we toch wel regelmatig mooie foto´s in de familie-app. En verder was het natuurlijk gewoon super leuk, zo met drie broers (en een vader :-)).
 |
| St. Odiliënberg |
Om kwart over 4 kwamen ze bij de B&B aan waar, ze geboekt hadden: De Groene Gast. Lekker op tijd en mooi genoeg geweest voor de eerste dag. Voor Wim was het afzien, want die had zich van tevoren niet ingelopen en had ook geen goede wandelschoenen. Hij had blaren :-(. Maar dat leed was in de B&B snel vergeten. Ze werden zeer gastvrij onthaald en kregen meteen koffie. Altijd fijn!
De mannen deelden met z´n vieren een kamer en hadden de beschikking over een joekel van een badkamer. Wat wil je eigenlijk nog meer, na 21 kilometer wandelen? Een bad en een bed! Nou ja, ze wilden ook wel wat eten. Dus zijn ze, na een poosje rusten, het dorp in gegaan en hebben hun buikjes rond gegeten in een pizzeria.
De volgende dag stond er 24 kilometer op het programma: op naar Sittard! Eerst was er een luxe ontbijt en mochten ze ook nog broodjes meenemen voor de lunch.
Willem en Wim kregen nog iets mee voor de vrouwen, thuis:
Een flesje wijn van de Heerlickheit Montfort. Die ´Heerlijckheit´ was daar vlakbij en de mannen waren er op vrijdag langs gekomen:
Echt een leuk gebaar. Die B&B is een aanrader, mocht je daar eens in de buurt zijn!
Maar toen was het toch echt tijd om weer in de benen te gaan. Ook deze dag was grijs. Maar gelukkig wel droog! De route voerde langs Susteren, waar wij vorig jaar zomer op de camping stonden. Het was namelijk destijds het plan om vanaf de camping het Pieterpad uit te lopen. Maar vanwege de extreme warmte hebben de mannen er toen vanaf gezien. Nou, het Pieterpad was intussen niet weggelopen :-).
Hier en daar was de route grensoverschrijdend.
Halverwege de dag kreeg ik de prognose: ik moest rond half vier in Sittard zijn. Prima. U vraagt, wij rijden. En ja, ik reed zomaar in één keer goed. Handig toch, die navigatie :-). (Hoe deden we dat vroeger?!). Ik heb precies 4 minuten moeten wachten en daar kwamen vier vermoeide, maar vrolijke wandelaars aan!
En na een voorspoedige rit, kwamen we weer veilig en gezond thuis. Precies op tijd voor de zaterdagse frieten, die deze keer niet door Willem waren gebakken, maar evengoed prima smaakten.
Nog een 40 kilometer te gaan en dan zit het Pieterpad erop. Wim en Dirk vonden het zó geslaagd, dat ze ook die laatste 40 kilometer graag met Willem en Jan meelopen. Wordt vervolgd dus.
maandag 14 mei 2018
Eerste dag van de werkweek
Na de zondag is het soms lastig starten. De omschakeling van de rustdag met de kerkgang naar de werkweek met alle aardse beslommeringen viel me vanmorgen zwaar. Maar het is nu eenmaal de werkelijkheid, dat er gewerkt moet worden. De omschakeling werd vergemakkelijkt door eerst maar een strijk weg te werken. Dat is werk, waarbij je je gedachten kunt laten gaan.
Toen de kinderen eenmaal één voor één naar beneden kwamen, was het gedaan met de rust ;-). En als vanzelf vonden mijn handen wel weer hun weg. De ontbijttafel werd gedekt, een schooltas klaargemaakt, nog even een lievelingsshirt gestreken, de vaatwasser leeg gemaakt en weer volgezet, de eerste was opgehangen en al die gewone moederklusjes, die er langskwamen.
Er stond voor vanmorgen meteen al een werkje buitenshuis op het programma. Dus stapte ik al voor tienen de deur uit. Schoonmama hoopt over een paar weken te gaan verhuizen en ik zou haar vanmorgen gaan helpen met uitzoeken/opruimen van een kastje vol paperassen. We begonnen met een lekker bakkie koffie en de morgen vloog om. Fijn, dat er weer iets van het lijstje geschrapt kon worden!
Thuisgekomen was het eerst lunchtijd. Een kom soep en een boterham. Mmm. Ik rustte even 20 minuutjes uit. Tenslotte was ik al om 5 uur opgestaan en had er al ´een dag opzitten´.
Daarna doken Maria en ik de jongenskamer maar weer in. Er was daar nog één kast die uitgemest moest worden: die van Hans. We zijn al helemaal op elkaar ingespeeld en het ging als een trein.
Er bleef zowaar nog tijd over om alvast één van de vier bedlades te doen. De lade ging op dezelfde manier als de kasten: leeghalen, spullen uitzoeken, lade schoonmaken, terug doen wat nog gebruikt wordt/gaat worden. Het is nog steeds verbazingwekkend hoeveel er weg kan!
De score was: 2 vuilniszakken met kleding en schoenen voor de kledingcontainter, 1 stapel kleding om door te geven, 1 tasje met spullen voor de kringloop, 1 tasje voor de kliko. We telden dit alles bij elkaar voor 3 items, waardoor de score nu staat op: 16! Nog 84 te gaan. We hebben een centimeter opgehangen, waar we steeds het aantal centimeters afknippen voor het aantal dozen/zakken wat ons huis verlaat. Zo zien we in één oogopslag hoe de vlag erbij hangt.
Het was inmiddels kwart over 3. Tijd voor een kleine pauze met koffie. En daarna was het de beurt aan de webbestellingen, die ingepakt moesten worden.
Op maandag combineren we het wegbrengen van de pakketten meestal met een bliksembezoekje aan de groentekraam op de markt. Zéker als er gebeld is, zoals vanmiddag. Ik vlas op aardbeien, zodat ik dit jaar niet al in september uitverkocht ben wat aardbeienjam betreft. Vandaag had ik geluk en kon een leuke hoeveelheid inladen. Daarnaast nog van van alles en nog wat een beetje en van wortels heel veel. Daar gaan we in elk geval wortelsap van maken. En verder zien we nog wel.
Thuisgekomen maakte ik het avondeten klaar. Leendert kwam binnenrollen. Die was een aantal dagen met een paar vrienden naar Polen geweest, waar ze onder andere Auschwitz hebben bezocht. Er was dus gespreksstof genoeg aan tafel. Het was echt indrukwekkend geweest.
Vanavond was m´n keuken een jamfabriekje. Samen met Maria maakte ik 37 potjes aardbeienjam. En zo is de eerste werkdag omgevlogen met allerhande bezigheden.
De wandelschoenen van Willem en Jan kunnen trouwens weer voor even de kast in. De mannen zijn tot aan Swalmen gekomen. Ze hebben weer dik 40 kilometer Pieterpad gedaan en moeten nu nog 83 kilometer. Die hopen ze van de zomer te lopen. We hebben een leuk plannetje: we willen van maandag tot zaterdag ergens in Limburg gaan kamperen op een boeren- of natuurcamping ofzo. En dan kunnen Willem en Jan daarvandaan het Pieterpad afmaken. Ik hoef ze dan ´s morgens alleen maar even weg te brengen (wat nooit ver kan zijn) en ze ´s avonds weer op te halen. Ze kunnen dan fijn op de camping eten en overnachten. Die 83 kilometer is maar een dag of drie/vier lopen. Het zijn zomaar nog plannetjes. Er valt niet zo gemakkelijk iets te plannen, vanwege de ziekte van Maria. We zullen wel zien, wat er van terecht komt. Het zou heel leuk zijn!
Het stuk Pieterpad wat ze nu gelopen hebben was weer schitterend. Ik genoot er een beetje van mee, toen ik ze ging ophalen:
En later, ´s avonds, toen Willem de foto´s liet zien, die hij onderweg gemaakt heb en de verhalen erbij vertelde.
Ik kan me zomaar voorstellen, dat je echt verslingerd raakt aan wandelen!
Toen de kinderen eenmaal één voor één naar beneden kwamen, was het gedaan met de rust ;-). En als vanzelf vonden mijn handen wel weer hun weg. De ontbijttafel werd gedekt, een schooltas klaargemaakt, nog even een lievelingsshirt gestreken, de vaatwasser leeg gemaakt en weer volgezet, de eerste was opgehangen en al die gewone moederklusjes, die er langskwamen.
Er stond voor vanmorgen meteen al een werkje buitenshuis op het programma. Dus stapte ik al voor tienen de deur uit. Schoonmama hoopt over een paar weken te gaan verhuizen en ik zou haar vanmorgen gaan helpen met uitzoeken/opruimen van een kastje vol paperassen. We begonnen met een lekker bakkie koffie en de morgen vloog om. Fijn, dat er weer iets van het lijstje geschrapt kon worden!
Thuisgekomen was het eerst lunchtijd. Een kom soep en een boterham. Mmm. Ik rustte even 20 minuutjes uit. Tenslotte was ik al om 5 uur opgestaan en had er al ´een dag opzitten´.
Daarna doken Maria en ik de jongenskamer maar weer in. Er was daar nog één kast die uitgemest moest worden: die van Hans. We zijn al helemaal op elkaar ingespeeld en het ging als een trein.
Er bleef zowaar nog tijd over om alvast één van de vier bedlades te doen. De lade ging op dezelfde manier als de kasten: leeghalen, spullen uitzoeken, lade schoonmaken, terug doen wat nog gebruikt wordt/gaat worden. Het is nog steeds verbazingwekkend hoeveel er weg kan!
De score was: 2 vuilniszakken met kleding en schoenen voor de kledingcontainter, 1 stapel kleding om door te geven, 1 tasje met spullen voor de kringloop, 1 tasje voor de kliko. We telden dit alles bij elkaar voor 3 items, waardoor de score nu staat op: 16! Nog 84 te gaan. We hebben een centimeter opgehangen, waar we steeds het aantal centimeters afknippen voor het aantal dozen/zakken wat ons huis verlaat. Zo zien we in één oogopslag hoe de vlag erbij hangt.
Het was inmiddels kwart over 3. Tijd voor een kleine pauze met koffie. En daarna was het de beurt aan de webbestellingen, die ingepakt moesten worden.
Op maandag combineren we het wegbrengen van de pakketten meestal met een bliksembezoekje aan de groentekraam op de markt. Zéker als er gebeld is, zoals vanmiddag. Ik vlas op aardbeien, zodat ik dit jaar niet al in september uitverkocht ben wat aardbeienjam betreft. Vandaag had ik geluk en kon een leuke hoeveelheid inladen. Daarnaast nog van van alles en nog wat een beetje en van wortels heel veel. Daar gaan we in elk geval wortelsap van maken. En verder zien we nog wel.
Thuisgekomen maakte ik het avondeten klaar. Leendert kwam binnenrollen. Die was een aantal dagen met een paar vrienden naar Polen geweest, waar ze onder andere Auschwitz hebben bezocht. Er was dus gespreksstof genoeg aan tafel. Het was echt indrukwekkend geweest.
Vanavond was m´n keuken een jamfabriekje. Samen met Maria maakte ik 37 potjes aardbeienjam. En zo is de eerste werkdag omgevlogen met allerhande bezigheden.
De wandelschoenen van Willem en Jan kunnen trouwens weer voor even de kast in. De mannen zijn tot aan Swalmen gekomen. Ze hebben weer dik 40 kilometer Pieterpad gedaan en moeten nu nog 83 kilometer. Die hopen ze van de zomer te lopen. We hebben een leuk plannetje: we willen van maandag tot zaterdag ergens in Limburg gaan kamperen op een boeren- of natuurcamping ofzo. En dan kunnen Willem en Jan daarvandaan het Pieterpad afmaken. Ik hoef ze dan ´s morgens alleen maar even weg te brengen (wat nooit ver kan zijn) en ze ´s avonds weer op te halen. Ze kunnen dan fijn op de camping eten en overnachten. Die 83 kilometer is maar een dag of drie/vier lopen. Het zijn zomaar nog plannetjes. Er valt niet zo gemakkelijk iets te plannen, vanwege de ziekte van Maria. We zullen wel zien, wat er van terecht komt. Het zou heel leuk zijn!
Het stuk Pieterpad wat ze nu gelopen hebben was weer schitterend. Ik genoot er een beetje van mee, toen ik ze ging ophalen:
En later, ´s avonds, toen Willem de foto´s liet zien, die hij onderweg gemaakt heb en de verhalen erbij vertelde.
Ik kan me zomaar voorstellen, dat je echt verslingerd raakt aan wandelen!
vrijdag 11 mei 2018
En door!!
Voor Jan waren er nieuwe wandelschoenen. Nou ja, nieuw? Tweedehands dan. Maar wel échte Meindls! Jan is nog niet uitgegroeid en vorige week bleken zijn wandelschoenen niet goed meer te passen. Na één dag lopen had hij echt zere voeten. De tweede dag heeft hij op oude schoenen van Willem gelopen. Geen wandelschoenen, maar gewoon oude schoenen, die Willem lekker zitten en die hij had meegenomen voor ´s avonds. Daar was Jan die dag mooi mee gered. Maar voor échte wandeltochten heb je échte wandelschoenen nodig. De mannen moeten regelmatig door weilanden of over onverharde paden lopen. Met mooi weer kan dat best op gewone schoenen. Maar met regen is goed schoeisel een must. Daarom hadden we de afgelopen dagen op Marktplaats rondgekeken en zowaar een paar Meindl schoenen gevonden in Jan z´n maat. Het was wel een beetje uit de buurt, maar dat was niet erg. Willem en ik zijn er gisterenmiddag met alle plezier even voor naar Den Haag gereden. Nou, mannen, gegroet dan maar weer!
Vandaag liepen Willem en Jan naar Venlo en morgen kijken ze hoever ze komen. Dan hoop ik ze weer te gaan halen. Eerst hadden we bedacht, dat ze terug wel konden treinen. Maar dat is een stuk duurder dan wanneer ik met Willem z´n zakenauto rijd. Dus wordt het de auto. Ik vind het geen probleem. Hoewel ik me vanmorgen een houten Klaas voelde, toen ik na drieëneenhalf uur uit de auto stapte ;-).
Thuis gekomen heb ik eerst een poosje lekker uitgerust. Daarna stond de lunch al klaar. Lekker soep met brood, wat Maria klaargemaakt had. En na het eten ging we hobbyen: opruimen! En door, dus :-).
De kast van Jan stond op ons programma. Net als bij het opruimen van Henk z´n kast hebben we plank na plank leeggehaald en item na item beoordeeld. Bij Jan lag er niet alleen kleding in de kast, maar waren er ook twee planken vol spellen. Heel veel spellen worden hier nooit meer gespeeld. Die mochten naar de Kringloop. En van de kleding kon ook het nodige weg. Wat een bende, zeg! Om 14.00 was de kast helemaal uitgezocht en hadden we een flinke buit:
Een vuilniszak kleding voor de kledingcontainer, een doos met rommel voor de wijkcontainer en een kratje spullen voor de kringloopwinkel. Het was vlot gegaan en we hadden de smaak te pakken. We besloten nóg een kast te doen.
En door, dus!
Nu Koos z´n kast. Ook weer een kast met twee planken met spelletjes. De rest kleding. We volgden de inmiddels beproefde methode. En WOW! Dit is echt niet meer normaal, hoor. Wat kon er enorm veel weg!!
De totale buit van vanmiddag:
Twéé vuilniszakken, twéé dozen en één kratje. Bij elkaar dus 5 stuks. Je weet: we willen deze zomer 100 zakken en/of dozen uit ons huis verwijderen. Met deze 5 stuks erbij staat de teller nu op 13. Nog 87 te gaan.....
Maria poetste de kasten keurig schoon.
En daarna legde ik de spullen, die mochten blijven, op keurige en overzichtelijke stapeltjes terug in de kast.
De bovenste twee vakken van deze kasten pasten niet op de foto. Daar liggen nu de spellen, die we willen houden. Daaronder zijn twee vakken leeg. Daar mogen de jongens hun schoolspullen gaan bewaren. En daaronder ligt hun zomerkleding, winterkleding, sportkleding, ondergoed enzovoorts. De kasten liggen een stuk minder vol. Heerlijk!
Het is altijd spannend, of je nog iets bijzonders tegenkomt. Iets wat je heel lang kwijt was, ofzo. Of iets waarvan je niet eens meer wist dat je het had. Vanmiddag vonden we twee bijzondere dingen: een briefje van 50 euro (!) en een sauslepel. Dat briefje van 50 was Jan vorig jaar kwijt geraakt. Maria en ik wisten het nog precies. We kwamen het tegen in een sportschoen, die Jan allang te klein geworden was. Echt leuk voor Jan, zo´n meevaller! En die sauslepel? Werkelijk geen idee wat die nu in de kledingkast deed ;-). Die mocht weer in de besteklade.
Intussen was Maaike ook heeeeeel nuttig bezig! Ze was de voortuin van onkruid aan het ontdoen. En dat was echt een grote klus. Ze heeft het bíjna af gekregen. Het is nog één uurtje werk. Dat hoopt ze morgenochtend te doen. Wat is het geweldig opgeknapt, zeg!
Het liep inmiddels tegen 16.00 uur. Hoog tijd om snel de webshopbestellingen klaar te maken. In een rap tempo pakten Maria en ik alles in. Behalve de pakketjes wilde ik ook graag de kleding en de kringloopspullen wegbrengen. En dan zouden we meteen een echt verdiend bakkie koffie bij de kringloopwinkel drinken. Dat is gratis, als je spullen brengt. Je krijgt dan een koffiemuntje, waarmee je twee bakkies koffie of thee kunt halen. De meneer van de inname was royaal vandaag. We kregen twéé muntjes en zo konden we met z´n drieën gratis genieten. Het was echt gezellig, zo even. Niet in de laatste plaats doordat we alle drie zo´n voldaan gevoel hadden over al het werk wat verzet was.
Thuisgekomen hoefde ik maar voor een zeer klein ploegje te koken: Willem en Jan in Limburg, Hans in Malawi, Leendert in Polen (die bezocht vandaag kamp Dachau), Henk was zwemmen en belde of hij bij een vriendje mocht eten, Koos bleef overwerken. Zaten we daar met z´n drieën! Ik kookte krieltjes in de schil en bakte ze daarna. Verder maakte ik een pannetje bloemkool en broccoli klaar en een pannetje kerriesaus. Maria had van de week stukjes banaan in de diepvries gedaan en maakte daarmee lekker banaanijs in de blender. Mmm, we smulden!
Gisteren hadden we ook al banaanijs op. Maria´s schoolvriendin kwam gisterenmiddag en Maria wilde iets leuks gaan doen met haar. Maar wat? Ik bedacht, dat ze het misschien wel leuk vonden om een High Tea klaar te maken. Daar waren de dames wel voor te porren! En terwijl Willem en ik heen-en-weer reden naar Den Haag voor die wandelschoenen, toverden de meiden de lekkerste dingen uit de keuken en konden we bij thuiskomst zo aanschuiven aan een heel gezellige High Tea. Behalve banaanijs hadden ze flensjestaart gevuld met lemon curd, lange vingers gedoopt in chocolade en kokos, mini-chocolademuffins, hartig belegde sandwiches, glaasjes met allerlei lekkere laagjes en toastjes belegd met hartig. Echt een succes.
 |
| De dames aan het werk in een ontplofte keuken |
En nu is het vrijdagavond. Kaal, zo zonder Willem. Maar ja. Ik heb er m´n spinnewiel maar eens bij gepakt. En terwijl het wiel snorde, snorde de avond ook zómaar voorbij.
maandag 7 mei 2018
Bevrijdingsdag 2018
Maandagochtend tien uur. En ik zit weer in de wachtkamer van de poli kinder- en jeugdpsychiatrie van het Sophia Kinderziekenhuis. Prima locatie om even te bloggen ;-).
Zaterdag stond ik om een uur of 6 op. Ik liep het dakterras op, om de vlag uit te hangen: Bevrijdingsdag! Ik genoot van de prachtige, stille morgen. De mist lag op de velden en je zag al, dat het een schitterende dag zou worden.
Wat een schril contrast met de rouw, die in onze familie kwam. Op deze mooie zomerse mei-dag zou een neef van Willem begraven worden. Nog maar 60 jaar was hij en zo uit het leven weggerukt. Als Willem niet met Jan was gaan lopen (wat al langer geleden gepland was), waren we samen naar de begrafenis gegaan. Nu was ik alleen in gedachten erbij. Wat een verdriet!
Deze ochtend deed me ook denken aan de meimorgen nu 14 jaar geleden. Wij waren verhuisd en het was onze eerste nacht in het nieuwe huis geweest. Ook op die zaterdagochtend lag de mist zo mooi op het land en was het net zo´n prachtige mei-morgen als nu. Die ochtend zal ik niet snel vergeten. Het was één van de gelukkigste momenten uit mijn leven.
Maar nu was er genoeg gemijmerd. Tijd om aan de slag te gaan. Vanwege de begrafenis verviel het zaterdagse koffieuurtje bij schoonmama en had ik de de hele morgen vòòr me om het huis weekendklaar te maken. Ik draaide de laatste twee wassen, werkte de strijk weg, bakte brood, kuiste onze slaapkamer en ging aan de slag met een doos grapefruits. Die grapefruits hadden een lelijke schil, maar verder mankeerde er niets aan. Zulk fruit wordt echter niet verkocht en dus had ik het voor een kleinigheid van de groenteboer gekregen. Een paar grapefruits legde ik in de koelkast. Die wilde ik bewaren voor mezelf, want ik ben er dol op. De rest perste ik uit. Van één deel maakte ik jam. Grapefruitjam is iets aparts. Het is lekker friszuur en dus echt iets zomers.
Van een ander deel maakte ik limonadesiroop. Grapefruitlimonadesiroop is gruwelijk lekker ;-). Een laatste deel ging in een grote kan in de koelkast: pompelmoentje uit eigen keuken. Ziezo. Weer wat gered van de groencontainer.
Willem en Jan waren vanaf een uur of 8 ook alweer in de benen. Ze hadden in een fijne Bed&Breakfast in Afferden gelogeerd. We kwamen er achter, dat er twéé Afferdens zijn. Eén in Limburg, waar het Pieterpad doorheen loopt en waar Willem en Jan nu waren. En één in Gelderland, waar we een paar weken geleden zo heerlijk van de bloeiende boomgaarden hadden genoten.
De meneer van de Bed&Breakfast had een bijzonder bouwsel in zijn tuin. Hij had zijn eigen koepel gebouwd voor zijn hobby sterrenkijken!
Andere mensen ontmoeten is altijd leuk! Ook de mensen, die Willem en Jan onderweg tegenkwamen en met wie ze een praatje maakten, hadden elk hun eigen verhaal. Op deze dag waren er aardig wat Pieterpadwandelaars. De meesten vinden het bijzonder, dat Jan ook het hele pad loopt. Die denken, dat hij zomaar een etappe doet ;-).
En over bijzondere hobby´s gesproken: Leendert was deze dag aan het werk bij iemand met ook al zoiets bijzonders. Die meneer bouwde helemaal eigenhandig circuitwagens.
Heel leuk, als iedereen zo met van die verhalen thuiskomt!
Maar thuis waren Willem en Jan nog lang niet, hoor. Ze liepen lekker door. Rond twaalven kreeg ik een appje van Willem met de vraag, of ik om 14.00 uur zou willen gaan rijden. En dan zouden ze rond 15.00 uur doorgeven, waar ik ze kon ophalen.
Zo gezegd, zo gedaan. Henk reed gezellig met me mee. Ik vond de mannen in een bushalte in Tienray. In twee dagen tijd hadden ze 43 kilometer gelopen. Een mooi stuk! DV vrijdag/zaterdag staat er wéér Pieterpad op het programma. Als het zo doorgaat, lopen ze het pad deze zomer wel uit. Ze zouden best vaker willen wandelen, maar Willem kan niet steeds vrij nemen. Dan is hij zó door zijn dagen heen. Nu kostten deze 4 dagen lopen hem maar 1 vrije dag en is het goed te doen.
Willem had heel veel foto´s gemaakt. Die hebben we ´s avonds gezellig met schoonmama zitten bekijken. Schoonmama kwam koffiedrinken en we hebben meteen nog even met Willem z´n jongste broer video-gebeld. Hij zit in Rusland voor zijn werk en het is leuk als je zo toch contact kan hebben met elkaar.
Een paar fotootjes om met Willem en Jan mee te genieten:
Een rosmolen. Willem vond het hier net het sprookje van Hans en Grietje :-)
Speciaal voor mij maakte Willem een complete fotoreportage van een ezeltje, omdat hij weet, dat ik zo dol op ezels ben :-)
De pahahahaden op, de lahahanen in.
Strakblauwe lucht
En zo is het wachten in de wachtkamer ook weer bijna voorbij :-)
Zaterdag stond ik om een uur of 6 op. Ik liep het dakterras op, om de vlag uit te hangen: Bevrijdingsdag! Ik genoot van de prachtige, stille morgen. De mist lag op de velden en je zag al, dat het een schitterende dag zou worden.
Wat een schril contrast met de rouw, die in onze familie kwam. Op deze mooie zomerse mei-dag zou een neef van Willem begraven worden. Nog maar 60 jaar was hij en zo uit het leven weggerukt. Als Willem niet met Jan was gaan lopen (wat al langer geleden gepland was), waren we samen naar de begrafenis gegaan. Nu was ik alleen in gedachten erbij. Wat een verdriet!
Deze ochtend deed me ook denken aan de meimorgen nu 14 jaar geleden. Wij waren verhuisd en het was onze eerste nacht in het nieuwe huis geweest. Ook op die zaterdagochtend lag de mist zo mooi op het land en was het net zo´n prachtige mei-morgen als nu. Die ochtend zal ik niet snel vergeten. Het was één van de gelukkigste momenten uit mijn leven.
Maar nu was er genoeg gemijmerd. Tijd om aan de slag te gaan. Vanwege de begrafenis verviel het zaterdagse koffieuurtje bij schoonmama en had ik de de hele morgen vòòr me om het huis weekendklaar te maken. Ik draaide de laatste twee wassen, werkte de strijk weg, bakte brood, kuiste onze slaapkamer en ging aan de slag met een doos grapefruits. Die grapefruits hadden een lelijke schil, maar verder mankeerde er niets aan. Zulk fruit wordt echter niet verkocht en dus had ik het voor een kleinigheid van de groenteboer gekregen. Een paar grapefruits legde ik in de koelkast. Die wilde ik bewaren voor mezelf, want ik ben er dol op. De rest perste ik uit. Van één deel maakte ik jam. Grapefruitjam is iets aparts. Het is lekker friszuur en dus echt iets zomers.
Van een ander deel maakte ik limonadesiroop. Grapefruitlimonadesiroop is gruwelijk lekker ;-). Een laatste deel ging in een grote kan in de koelkast: pompelmoentje uit eigen keuken. Ziezo. Weer wat gered van de groencontainer.
Willem en Jan waren vanaf een uur of 8 ook alweer in de benen. Ze hadden in een fijne Bed&Breakfast in Afferden gelogeerd. We kwamen er achter, dat er twéé Afferdens zijn. Eén in Limburg, waar het Pieterpad doorheen loopt en waar Willem en Jan nu waren. En één in Gelderland, waar we een paar weken geleden zo heerlijk van de bloeiende boomgaarden hadden genoten.
De meneer van de Bed&Breakfast had een bijzonder bouwsel in zijn tuin. Hij had zijn eigen koepel gebouwd voor zijn hobby sterrenkijken!
Andere mensen ontmoeten is altijd leuk! Ook de mensen, die Willem en Jan onderweg tegenkwamen en met wie ze een praatje maakten, hadden elk hun eigen verhaal. Op deze dag waren er aardig wat Pieterpadwandelaars. De meesten vinden het bijzonder, dat Jan ook het hele pad loopt. Die denken, dat hij zomaar een etappe doet ;-).
En over bijzondere hobby´s gesproken: Leendert was deze dag aan het werk bij iemand met ook al zoiets bijzonders. Die meneer bouwde helemaal eigenhandig circuitwagens.
Heel leuk, als iedereen zo met van die verhalen thuiskomt!
Maar thuis waren Willem en Jan nog lang niet, hoor. Ze liepen lekker door. Rond twaalven kreeg ik een appje van Willem met de vraag, of ik om 14.00 uur zou willen gaan rijden. En dan zouden ze rond 15.00 uur doorgeven, waar ik ze kon ophalen.
Zo gezegd, zo gedaan. Henk reed gezellig met me mee. Ik vond de mannen in een bushalte in Tienray. In twee dagen tijd hadden ze 43 kilometer gelopen. Een mooi stuk! DV vrijdag/zaterdag staat er wéér Pieterpad op het programma. Als het zo doorgaat, lopen ze het pad deze zomer wel uit. Ze zouden best vaker willen wandelen, maar Willem kan niet steeds vrij nemen. Dan is hij zó door zijn dagen heen. Nu kostten deze 4 dagen lopen hem maar 1 vrije dag en is het goed te doen.
Willem had heel veel foto´s gemaakt. Die hebben we ´s avonds gezellig met schoonmama zitten bekijken. Schoonmama kwam koffiedrinken en we hebben meteen nog even met Willem z´n jongste broer video-gebeld. Hij zit in Rusland voor zijn werk en het is leuk als je zo toch contact kan hebben met elkaar.
Een paar fotootjes om met Willem en Jan mee te genieten:
Een rosmolen. Willem vond het hier net het sprookje van Hans en Grietje :-)
Speciaal voor mij maakte Willem een complete fotoreportage van een ezeltje, omdat hij weet, dat ik zo dol op ezels ben :-)
De pahahahaden op, de lahahanen in.
Strakblauwe lucht
En zo is het wachten in de wachtkamer ook weer bijna voorbij :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)