Het is maandagavond en Willem en ik zijn een avondje samen thuis. Dat gebeurt niet zo vaak. Het begon er al mee, dat we maar met z´n tweeën zaten te eten. Henk belde om een uur of vijf op, dat hij bij Hans in Mijnsherenland was en pas ná het eten naar huis zou komen. Eigenlijk was ik van plan om aardappels, worteltjes en vis klaar te maken. Maar nu we maar met z´n tweeën zouden zijn, wijzigde ik m´n plan. ¨Wat vind je ervan om lekker erwtensoep te eten?¨ vroeg ik aan Willem. Ja, dat vond hij prima. Het is er dan ook echt wel weer voor. Huh, zo´n koude wind als er vandaag stond!
Posts tonen met het label kringloopwinkel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kringloopwinkel. Alle posts tonen
maandag 18 november 2024
vrijdag 10 maart 2023
Puzzelen
Mijn schoonmoeder houdt erg van puzzelen. Eigenlijk ligt er altijd wel een legpuzzel bij haar onder het tafelkleed, waar ze dan ´s avonds mee bezig is. De hele familie weet, dat je in een kringloopwinkel goed moet kijken of er mooie Ravensburger of Jumbo puzzels zijn van 1000 stukjes. Als die er zijn, neem je ze mee ´voor oma´. Die weet er wel raad mee :-).
maandag 6 februari 2023
Een week met onze Zwitserse vrienden
Drie jaar was het geleden! Dríe jaar! Dat we onze Zwitserse vrienden in levende lijve zagen! In die tijd waren er verschillende keren reisjes gepland en zelfs al geboekt. Maar steeds gooide corona roet in het eten. Maar nu was het dan eindelijk zover!
woensdag 5 oktober 2022
Eruit halen, wat erin zit
Gisteren heb ik bijna de hele moestuin leeggehaald. Het was: eruit halen, wat erin zit. En dat was nog echt veel!
maandag 29 augustus 2022
Over een excursie en over buiten leven
Vorige week vrijdagavond was er iets leuks. We gingen op excursie! Het was net een schoolreisje ;-).
vrijdag 1 februari 2019
Wonderen
Er wordt weleens gezegd: ¨De wonderen zijn de wereld nog niet uit.¨ Nou, daar ben ik van overtuigd. Er gebeuren nog elke dag wonderen, grote en kleine. Gisteren hebben wij er ook één meegemaakt:
Maria is nu 14 maanden onder behandeling in het Sophia Kinderziekenhuis vanwege Anorexia Nervosa. Er is in de eerste helft van vorig jaar een goede vooruitgang geboekt, maar daarna stond de kar stil. Een half jaar lang ging Maria eigenlijk geen stapje vooruit. Maar ook stabiel blijven is bij deze ziekte al iets om voorzichtig blij mee te zijn. Toch was het echt nodig, dat dat stapje vóórwaarts gezet zou worden, want de drempel wordt naarmate de tijd verstrijkt steeds hoger. Ondanks elke twee weken een sessie bij de psycholoog, elke twee weken een sessie PMT (psycho motorische therapie), om de zoveel tijd een zitting bij de diëtist, heel veel inspanning van Maria zelf en van ons, lukte het niet. De psycholoog vond het daarom tijd worden, dat Maria zich zou laten inschrijven bij een kliniek. Maria kreeg wat links mee om te bekijken en haar werd geadviseerd om 2 of 3 klinieken uit te zoeken, die haar het best leken. Daarna zou de aanmelding gedaan worden, vervolgens bij 2 klinieken een intake en uiteindelijk zou Maria dan bij de kliniek, die het eerst plaats had, opgenomen worden.
Zover kwam het echter niet. Maria zag het totaal niet zitten om naar een kliniek te gaan. En ook ik had zo mijn bedenkingen wel. Als het niet anders kan: prima. Maar als het zonder kan: beter. De beslissing voor een aanmelding werd daardoor nog maar weer even opgeschort.
In de kerstvakantie kwam er een kentering. In die tijd lagen de verschillende therapieën even stil en dat bracht ontspanning. Maria kwam zelf op het idee, om de weegschaal maar eens even voor twee weken in de kast te zetten. Uiteraard is bij anorexia de weegschaal heel belangrijk. Ook op de therapie wordt het gewicht nauwlettend in de gaten gehouden. Daarom moet Maria zich altijd twee keer in de week wegen. Vast tijdstip, vaste omstandigheden en onder mijn toeziend oog. Dat gewicht wordt dan genoteerd en is een vast bespreekpunt bij de psycholoog. Maar dat wegen is altijd heel stressvol voor de patiënt: ben je aangekomen, dan is ´de Anorexia´ boos, maar is je moeder en de dokter blij. Ben je afgevallen, dan is ´de Anorexia´ blij en trots, maar kun je wel raden, dat je moeder en de dokter níet blij zijn. Het is dan ook nooit goed. Ik merk het altijd zondag- op maandagnacht. Op maandagochtend is het weegmoment en de nacht ervoor begin Maria al halverwege de nacht te spoken :-(. Het was dus een heel goed plan om die weegschaal er eens even uit te gooien!
Heel langzaam kwam er verandering in Maria´s eetpatroon. Het lukte steeds vaker om de door de diëtist voorgeschreven eetlijst te volgen. Ook is Maria´s gewicht de afgelopen weken wat toegenomen. Maar het allerbelangrijkste: de stem in haar hoofd is minder luid en minder aanwezig. De stem van ´de Anorexia´ (in het ziekenhuis wordt hierover gesproken, alsof het een persoon is), die steeds zegt, dat je (te) dik bent, dat je slap bent (als je iets eet), die je prijst (als je níet eet). De Anorexia, die jou allerlei onzin doet geloven en jouw baas is. Die zelfs bepaalt wat jij zíet: als je nog maar een geraamte bent en in de spiegel kijkt, zie jij een monsterlijk dik wezen! Pfff. Wat is anorexia een complexe en ernstige ziekte. Daar zijn we hier wel achter gekomen :-(.
Vorige week maandag waren we weer bij de psycholoog. En natuurlijk vertelde Maria blij, dat het nu echt wat beter ging. Maar vertelde daarna ook over de angsten, die dat proces dan weer met zich mee brengt. En ja, de psycholoog was zeker ook blij. Maar tegelijkertijd bracht ze terecht onder de aandacht, dat de strijd nog niet gestreden is. Anorexia is niet alleen een complexe en ernstige ziekte, maar ook een heel langdurige. Het patroon is, dat er steeds ups en downs zijn. En dan hopen we dat de dalen steeds minder diep worden.
Hoe dan ook: sinds vorige week zit de stijging er echt heel goed in. En gisteren bereikten we een nieuwe top.
Zoals vaste lezers weten, maken Willem en ik elk jaar met elk thuiswonend kind apart een uitstapje. Het was Maria´s beurt. Vaak wordt er lang van tevoren over nagedacht waar dat uitstapje naar toe zal zijn. In het geval van Maria was het erg lastig. Want ergens iets eten is heel moeilijk voor haar. Je moet weten, dat elke maaltijd zorgvuldig wordt afgewogen en dat Maria eigenlijk alleen iets eet, wat uit de winkel komt en waar voedingswaarden op staan. Zo kan ze namelijk calorieën tellen. Maar een uitstapje zonder ergens iets te eten? Er was een plan om een boottochtje met de Spido te maken en daarna nog even de stad in te gaan. Misschien zou Maria het zien zitten om ergens iets kleins te eten? Al was het maar een kom soep? Denk, denk, denk. Volgende plannetje was: naar Amsterdam. Daar wilde Maria bij één of andere bekende taartenwinkel kijken. Ja. En dan? ¨Bekend¨ eten van thuis meenemen?
Er stond wat druk op, om een keuze te maken, want Henk wil ook zoooooo graag z´n uitstapje met ons maken. Maar we hadden gezegd, dat hij pas ná Maria mocht. Ineens wist Maria het: ze wilde naar ´een stad´ en daarna wilde ze wel wokken. Wokken? Ja! Wokken!! Hallooooo. Is dit een wonder, of een wonder? Voor ons is het een wonder!
Wokken is natuurlijk tamelijk ´veilig´. Je bepaalt namelijk helemaal zelf wat je eet en hoeveel. Maar toch: zónder weegschaaltje en zónder calorieëntabel enzo. En daarbij: Maria vindt (vond?) het ook heel moeilijk om ándere mensen te zien eten. Vooral als er ´geschranst´ wordt. En wokrestaurants worden niet voor niets oneerbiedig ´vreetschuren´ genoemd. Omdat er onbeperkt gegeten kan worden en er zoveel overvloed is, gaan mensen doorgaans zitten schransen. Toch: Maria zag het helemaal zitten!
Gisterenmiddag was het zover! Als stad was Nijmegen gekozen. Dit omdat we hier pas geweest waren en we het er zo leuk vonden. Maria was er toen niet bij. Voor haar was het dus nieuw.
Op verzoek van Maria gingen we eerst naar een kringloopwinkel. We zijn daar dol op, om zomaar wat ´rond te snubbiken´. We gingen naar ¨Het Goed¨, een grote kringloopwinkel op een industrieterrein. We hebben zomaar op ons gemakje rond gekeken. Soms kom je dan onverwachts iets leuks tegen, wat je meeneemt. Soms ook niet. Ook dán vinden we kringloopwinkelen leuk. Toen we de hele winkel hadden doorgestruind, zakten we in de restauranthoek neer voor een kopje koffie. Zaten we daar gezellig met z´n drietjes op een oude leren bank aan een salontafeltje met formicablad. Het viel me trouwens op, dat de horeca er heel duur was. In onze omgeving drink je bij de Kringloopwinkel koffie voor een euro. Laat het 1,25 zijn. Hier werd maar liefst 2,20 voor een simpel bakkie koffie of thee gevraagd. Ook de prijzen van de artikelen lagen een stuk hoger dan bij ons in de buurt. We kochten uiteindelijk niets dan alleen een bakboekje voor Maria uit een serie, die ze spaart.
Op naar de stad! Het was inmiddels al laat-achtig in de middag en het begon al te schemeren. De winkels bleven nog wel even open, want het was koopavond. Het was erg koud, dus marcheerden we meer, dan dat we drentelden. Eerst maar naar Dille&Kamille. Want dat vindt ook Maria zo´n hele leuke winkel. En hoewel Willem en ik er dus pas nog waren geweest, was het voor ons geen straf. Op ons gemakje deden we een rondje. Maria vond een prachtig groot bord. Perfect voor Jan, die in de groei en onverzadigbaar is. We maakten een foto en stuurden die naar de gezinsapp met de vraag, of dat bord wellicht Jan z´n maat zou kunnen zijn :-))
Maria wilde nog bakringen hebben. Die stonden op haar verlanglijstje, sinds ze dinsdag de workshop tartelette bakken had gedaan. We kochten de bakringen en lieten ze als kadootje inpakken. De kinderen krijgen bij hun uitstapje namelijk ook altijd een kleine herinnering. Een kadootje dus, waar Maria hopelijk nog lang plezier van heeft.
We deden zo nog wat winkeltjes en tenslotte zagen we in de verte de rode letters van H&M. Maria wilde graag een nieuwe winterjas in de sale kopen. Ze had voor haar verjaardag een dikke waardebon van H&M gekregen en die kon ze zo besteden. Ze slaagde heel goed. Een leuke legergroene parka-achtige jas. Lekker warm en helemaal goed.
Buiten gekomen was het nu echt donker en tijd om de auto weer op te zoeken.
We hadden namelijk om half 7 gereserveerd bij Wok ´De Molen´ in Malden. We kwamen daar in het pikkedonker aan en parkeren bleek er een crime. Maar een stukje de wijk in, was er plek genoeg. Het was druk in de wok en het was dus goed dat we gereserveerd hadden. We konden kiezen uit twee tafeltjes. Maria koos. Een strategisch plekje: bij het raam en niet middenin ;-).
Alle wokrestaurants hebben wel zo´n beetje hetzelfde principe. Maar hier stonden schaaltjes met knijpers met cijfertjes op de tafeltjes en we hadden geen idee waar die voor dienden. Willem (rasechte, vrijpostige Rotterdammer) klampte de meneer aan het tafeltje naast ons eens aan. Die wist het wel, want die was samen met zijn vrouw daar een regelmatige gast. Zo´n knijper is voor als je je wokgerecht uitgeserveerd wil krijgen. De knijper met het nummer van je tafel doe je aan de rand van je bord en als de kok je eten gewokt heeft, brengt een ober het bord bij je tafeltje.
Maar nu ging het dan toch beginnen. Het hoogtepunt van het uitstapje. En het ging heel goed!! Maria durfde echt te kiezen én te eten én te genieten. Dit is echt heus waar een wonder. Wie had dit een paar weken geleden durven denken? Wij niet!
Later op de avond ontspon zich nog een heel gesprek met die mensen naast ons. Willem vroeg, wat die man voor werk deed. En later in het gesprek, vroeg hij, of ze soms ook kinderen hadden. En toen kregen we een onverwachts en onvergetelijk antwoord: ¨We hebben geen kinderen .... MEER¨..... Meneer en mevrouw hadden één zoon gehad, maar die was twee jaar geleden op 46-jarige leeftijd plotseling overleden. Lag zomaar dood in zijn bed. Ze hadden dus geen kinderen méér. Je begrijpt, dat er toen nog heel wat te praten was.
Nadat die mensen weggegaan waren, hebben we nog het toetjesbuffet eer aan gedaan en de maaltijd afgesloten met koffie. Voor Maria en mij een Latte, voor Willem een Spaanse.
In de donkere, koude avond, reden we laat naar huis toe. Wat een WONDERlijk uitstapje. Vanwege Maria´s overwinning in de wok, maar ook vanwege het wonderlijke gesprek met die mensen. Dat liet ons niet zomaar los. Een uitstapje weer om nooit te vergeten.
Maria is nu 14 maanden onder behandeling in het Sophia Kinderziekenhuis vanwege Anorexia Nervosa. Er is in de eerste helft van vorig jaar een goede vooruitgang geboekt, maar daarna stond de kar stil. Een half jaar lang ging Maria eigenlijk geen stapje vooruit. Maar ook stabiel blijven is bij deze ziekte al iets om voorzichtig blij mee te zijn. Toch was het echt nodig, dat dat stapje vóórwaarts gezet zou worden, want de drempel wordt naarmate de tijd verstrijkt steeds hoger. Ondanks elke twee weken een sessie bij de psycholoog, elke twee weken een sessie PMT (psycho motorische therapie), om de zoveel tijd een zitting bij de diëtist, heel veel inspanning van Maria zelf en van ons, lukte het niet. De psycholoog vond het daarom tijd worden, dat Maria zich zou laten inschrijven bij een kliniek. Maria kreeg wat links mee om te bekijken en haar werd geadviseerd om 2 of 3 klinieken uit te zoeken, die haar het best leken. Daarna zou de aanmelding gedaan worden, vervolgens bij 2 klinieken een intake en uiteindelijk zou Maria dan bij de kliniek, die het eerst plaats had, opgenomen worden.
Zover kwam het echter niet. Maria zag het totaal niet zitten om naar een kliniek te gaan. En ook ik had zo mijn bedenkingen wel. Als het niet anders kan: prima. Maar als het zonder kan: beter. De beslissing voor een aanmelding werd daardoor nog maar weer even opgeschort.
In de kerstvakantie kwam er een kentering. In die tijd lagen de verschillende therapieën even stil en dat bracht ontspanning. Maria kwam zelf op het idee, om de weegschaal maar eens even voor twee weken in de kast te zetten. Uiteraard is bij anorexia de weegschaal heel belangrijk. Ook op de therapie wordt het gewicht nauwlettend in de gaten gehouden. Daarom moet Maria zich altijd twee keer in de week wegen. Vast tijdstip, vaste omstandigheden en onder mijn toeziend oog. Dat gewicht wordt dan genoteerd en is een vast bespreekpunt bij de psycholoog. Maar dat wegen is altijd heel stressvol voor de patiënt: ben je aangekomen, dan is ´de Anorexia´ boos, maar is je moeder en de dokter blij. Ben je afgevallen, dan is ´de Anorexia´ blij en trots, maar kun je wel raden, dat je moeder en de dokter níet blij zijn. Het is dan ook nooit goed. Ik merk het altijd zondag- op maandagnacht. Op maandagochtend is het weegmoment en de nacht ervoor begin Maria al halverwege de nacht te spoken :-(. Het was dus een heel goed plan om die weegschaal er eens even uit te gooien!
Heel langzaam kwam er verandering in Maria´s eetpatroon. Het lukte steeds vaker om de door de diëtist voorgeschreven eetlijst te volgen. Ook is Maria´s gewicht de afgelopen weken wat toegenomen. Maar het allerbelangrijkste: de stem in haar hoofd is minder luid en minder aanwezig. De stem van ´de Anorexia´ (in het ziekenhuis wordt hierover gesproken, alsof het een persoon is), die steeds zegt, dat je (te) dik bent, dat je slap bent (als je iets eet), die je prijst (als je níet eet). De Anorexia, die jou allerlei onzin doet geloven en jouw baas is. Die zelfs bepaalt wat jij zíet: als je nog maar een geraamte bent en in de spiegel kijkt, zie jij een monsterlijk dik wezen! Pfff. Wat is anorexia een complexe en ernstige ziekte. Daar zijn we hier wel achter gekomen :-(.
Vorige week maandag waren we weer bij de psycholoog. En natuurlijk vertelde Maria blij, dat het nu echt wat beter ging. Maar vertelde daarna ook over de angsten, die dat proces dan weer met zich mee brengt. En ja, de psycholoog was zeker ook blij. Maar tegelijkertijd bracht ze terecht onder de aandacht, dat de strijd nog niet gestreden is. Anorexia is niet alleen een complexe en ernstige ziekte, maar ook een heel langdurige. Het patroon is, dat er steeds ups en downs zijn. En dan hopen we dat de dalen steeds minder diep worden.
Hoe dan ook: sinds vorige week zit de stijging er echt heel goed in. En gisteren bereikten we een nieuwe top.
Zoals vaste lezers weten, maken Willem en ik elk jaar met elk thuiswonend kind apart een uitstapje. Het was Maria´s beurt. Vaak wordt er lang van tevoren over nagedacht waar dat uitstapje naar toe zal zijn. In het geval van Maria was het erg lastig. Want ergens iets eten is heel moeilijk voor haar. Je moet weten, dat elke maaltijd zorgvuldig wordt afgewogen en dat Maria eigenlijk alleen iets eet, wat uit de winkel komt en waar voedingswaarden op staan. Zo kan ze namelijk calorieën tellen. Maar een uitstapje zonder ergens iets te eten? Er was een plan om een boottochtje met de Spido te maken en daarna nog even de stad in te gaan. Misschien zou Maria het zien zitten om ergens iets kleins te eten? Al was het maar een kom soep? Denk, denk, denk. Volgende plannetje was: naar Amsterdam. Daar wilde Maria bij één of andere bekende taartenwinkel kijken. Ja. En dan? ¨Bekend¨ eten van thuis meenemen?
Er stond wat druk op, om een keuze te maken, want Henk wil ook zoooooo graag z´n uitstapje met ons maken. Maar we hadden gezegd, dat hij pas ná Maria mocht. Ineens wist Maria het: ze wilde naar ´een stad´ en daarna wilde ze wel wokken. Wokken? Ja! Wokken!! Hallooooo. Is dit een wonder, of een wonder? Voor ons is het een wonder!
Wokken is natuurlijk tamelijk ´veilig´. Je bepaalt namelijk helemaal zelf wat je eet en hoeveel. Maar toch: zónder weegschaaltje en zónder calorieëntabel enzo. En daarbij: Maria vindt (vond?) het ook heel moeilijk om ándere mensen te zien eten. Vooral als er ´geschranst´ wordt. En wokrestaurants worden niet voor niets oneerbiedig ´vreetschuren´ genoemd. Omdat er onbeperkt gegeten kan worden en er zoveel overvloed is, gaan mensen doorgaans zitten schransen. Toch: Maria zag het helemaal zitten!
Gisterenmiddag was het zover! Als stad was Nijmegen gekozen. Dit omdat we hier pas geweest waren en we het er zo leuk vonden. Maria was er toen niet bij. Voor haar was het dus nieuw.
Op verzoek van Maria gingen we eerst naar een kringloopwinkel. We zijn daar dol op, om zomaar wat ´rond te snubbiken´. We gingen naar ¨Het Goed¨, een grote kringloopwinkel op een industrieterrein. We hebben zomaar op ons gemakje rond gekeken. Soms kom je dan onverwachts iets leuks tegen, wat je meeneemt. Soms ook niet. Ook dán vinden we kringloopwinkelen leuk. Toen we de hele winkel hadden doorgestruind, zakten we in de restauranthoek neer voor een kopje koffie. Zaten we daar gezellig met z´n drietjes op een oude leren bank aan een salontafeltje met formicablad. Het viel me trouwens op, dat de horeca er heel duur was. In onze omgeving drink je bij de Kringloopwinkel koffie voor een euro. Laat het 1,25 zijn. Hier werd maar liefst 2,20 voor een simpel bakkie koffie of thee gevraagd. Ook de prijzen van de artikelen lagen een stuk hoger dan bij ons in de buurt. We kochten uiteindelijk niets dan alleen een bakboekje voor Maria uit een serie, die ze spaart.
Op naar de stad! Het was inmiddels al laat-achtig in de middag en het begon al te schemeren. De winkels bleven nog wel even open, want het was koopavond. Het was erg koud, dus marcheerden we meer, dan dat we drentelden. Eerst maar naar Dille&Kamille. Want dat vindt ook Maria zo´n hele leuke winkel. En hoewel Willem en ik er dus pas nog waren geweest, was het voor ons geen straf. Op ons gemakje deden we een rondje. Maria vond een prachtig groot bord. Perfect voor Jan, die in de groei en onverzadigbaar is. We maakten een foto en stuurden die naar de gezinsapp met de vraag, of dat bord wellicht Jan z´n maat zou kunnen zijn :-))
Maria wilde nog bakringen hebben. Die stonden op haar verlanglijstje, sinds ze dinsdag de workshop tartelette bakken had gedaan. We kochten de bakringen en lieten ze als kadootje inpakken. De kinderen krijgen bij hun uitstapje namelijk ook altijd een kleine herinnering. Een kadootje dus, waar Maria hopelijk nog lang plezier van heeft.
We deden zo nog wat winkeltjes en tenslotte zagen we in de verte de rode letters van H&M. Maria wilde graag een nieuwe winterjas in de sale kopen. Ze had voor haar verjaardag een dikke waardebon van H&M gekregen en die kon ze zo besteden. Ze slaagde heel goed. Een leuke legergroene parka-achtige jas. Lekker warm en helemaal goed.
Buiten gekomen was het nu echt donker en tijd om de auto weer op te zoeken.
We hadden namelijk om half 7 gereserveerd bij Wok ´De Molen´ in Malden. We kwamen daar in het pikkedonker aan en parkeren bleek er een crime. Maar een stukje de wijk in, was er plek genoeg. Het was druk in de wok en het was dus goed dat we gereserveerd hadden. We konden kiezen uit twee tafeltjes. Maria koos. Een strategisch plekje: bij het raam en niet middenin ;-).
Alle wokrestaurants hebben wel zo´n beetje hetzelfde principe. Maar hier stonden schaaltjes met knijpers met cijfertjes op de tafeltjes en we hadden geen idee waar die voor dienden. Willem (rasechte, vrijpostige Rotterdammer) klampte de meneer aan het tafeltje naast ons eens aan. Die wist het wel, want die was samen met zijn vrouw daar een regelmatige gast. Zo´n knijper is voor als je je wokgerecht uitgeserveerd wil krijgen. De knijper met het nummer van je tafel doe je aan de rand van je bord en als de kok je eten gewokt heeft, brengt een ober het bord bij je tafeltje.
Maar nu ging het dan toch beginnen. Het hoogtepunt van het uitstapje. En het ging heel goed!! Maria durfde echt te kiezen én te eten én te genieten. Dit is echt heus waar een wonder. Wie had dit een paar weken geleden durven denken? Wij niet!
 |
| mijn eigen bordje met mijn voorgerecht (en dat was al ná een bordje lekkere soep!) |
Nadat die mensen weggegaan waren, hebben we nog het toetjesbuffet eer aan gedaan en de maaltijd afgesloten met koffie. Voor Maria en mij een Latte, voor Willem een Spaanse.
In de donkere, koude avond, reden we laat naar huis toe. Wat een WONDERlijk uitstapje. Vanwege Maria´s overwinning in de wok, maar ook vanwege het wonderlijke gesprek met die mensen. Dat liet ons niet zomaar los. Een uitstapje weer om nooit te vergeten.
donderdag 8 november 2018
Quality-time enzo
Vorige week heb ik de knoop doorgehakt en een nieuwe telefoon gekocht. Ik had een IPhone 5S en die heb ik zo´n drieëneenhalf jaar met veel plezier en intensief gebruikt. Hij deed het nog prima, behalve dat de kwaliteit van de foto´s niet heel goed was én er (te) weinig geheugen in zat. Met name dat laatste werd wel erg irritant. Telkens als ik wat foto´s of een filmpje wilde maken, kreeg ik de melding, dat het geheugen vol zat. Moest ik weer van alles opslaan, archiveren, verwijderen enzo, voordat ik verder kon. O ja, ook de accu was niet meer je-van-het. Nou goed. Genoeg wat me irriteerde, om een wat nieuwer model aan te schaffen. Het werd een Iphone 8. Heerlijk dat alles zó, 1 op 1, van m´n oude op m´n nieuwe apparaat kon overgezet worden. Lekker veilig voor deze digibeet :-).
Hét fotomodel is toch wel ´onze´ kat. Er is niets van ´ons´ bij, natuurlijk, want het is een zwerfkat. Maar het beestje heeft ons huis nu toch echt tot zijn thuis aangenomen. Echt leuk! Willem had nooit wat met katten. Maar dit beestje heeft langzaam maar zeker echt een plaatsje in zijn hart ingenomen. Hij is zó gek met hem. En Maria verzuchtte pas, toen ze helemaal verliefd naar hem zat te kijken: ¨Ik wist niet, dat je zóveel van een beest kon houden!¨
Ik zal niet ál te veel kattenfoto´s spammen. Zomaar een paar.
Het beest heeft zichzelf een plekje op de bank toebedacht. Eerst zat hij steeds op m´n wollen Engelse plaid. Maar dat vond ik toch een beetje zonde en zo´n plaid was je ook niet zo gemakkelijk uit. Daarom leggen we er nu steeds een fleecedekentje overheen. Vindt hij prima :-).
Hij kan er uren liggen slapen. En kijk, zo´n slaperige kat máákt slaperig.
Als de kat niet op de bank ligt, zit hij in de vensterbank lekker naar buiten te kijken. Spelen vindt hij ook leuk. Het klassieke bolletje wol vindt hij geweldig. En als hij niet in huis is, is hij buiten op jacht. Op de raarste momenten zit hij dan bij de achterdeur of bij het voorraam. Hij klopt nog net niet aan :-). Ha, ha.
Nou. Dat was dan ff kattenspam.
Verder gaat het hier zo z´n gangetje. De kinderen zijn druk met school en werk. Jan heeft z´n eerste tentamenweek en dat is best spannend. Hij zit in 4-VWO. Zelf heb ik ook VWO gedaanj, zonder dat het me vanzelf kwam aanwaaien. Het was gewoon hard werken en dat is het voor Jan ook.
In m´n huisvrouwenleven gebeurt niet veel spannends momenteel. Geen tentamens ofzo ;-). En hard werken valt ook wel mee. Vandaag zaten Maria en ik er in de auto over te filosoferen, dat veel mensen vinden, dat ik véél doe. Ik weet natuurlijk niet, waar ze dat mee vergelijken. Ik denk wel, dat veel mensen úren per dag of per week achter de tv hangen, netflix-series kijken, of op social media rondhangen. Het scheelt, dat ik daar niets mee heb. Wat? Dat scheelt misschien wel 20 uur per week met de gemiddelde Nederlander? Kijk, in 20 uur kun je heel veel dóen!
Kokosbollen bakken, bijvoorbeeld.
Of met een vriendin een ochtendje bijpraten, terwijl we rondstruinen in de Kringloopwinkel. Zo kun je het nuttige met het aangename verenigen. Of eigenlijk: het aangename met het aangename. Want rondstruinen in de Kringloopwinkel is nu niet echt een straf. Behalve nuttige zaken, vind je daar ook nog weleens leuke kadootjes. Wat dacht je van de puddingvorm van Keuls aardewerk, die ik er vond? 75 cent slechts! Ik vind het een snoepje. Hij staat nu bij de Keulse potten, die van mijn moeder waren.
Vanmiddag was ik de hele middag met Maria in het ziekenhuis. We reden om 10 voor 1 weg en waren pas om half 7 weer thuis. Een hele zit! En daar kun je van alles van vinden. Daar kun je over mopperen. Of je ergeren. Of erover zuchten. Maar ook hiervoor geldt: je kunt het nuttige (nodige) met het aangename verenigen. Tijdens zo´n ziekenhuisbezoek drinken we gezellig koffie. Gewoon gratis uit de automaat. We praten wat, lossen een puzzel op, lezen wat, lopen bij de Etos naar binnen (waar veel 1 plus 1 gratis was!). En natuurlijk had ik m´n breiwerk bij me :-).
Hoewel ik echt heel moe thuis kwam, is zo´n middag toch soort van quality-time. Maar dat moet je er dan wel zelf van maken, he ;-).
Ik was trouwens blij, dat ik zó aan kon schuiven. Maaike had gekookt en Henk had meegeholpen, waar hij heel trots op was :-).
Hét fotomodel is toch wel ´onze´ kat. Er is niets van ´ons´ bij, natuurlijk, want het is een zwerfkat. Maar het beestje heeft ons huis nu toch echt tot zijn thuis aangenomen. Echt leuk! Willem had nooit wat met katten. Maar dit beestje heeft langzaam maar zeker echt een plaatsje in zijn hart ingenomen. Hij is zó gek met hem. En Maria verzuchtte pas, toen ze helemaal verliefd naar hem zat te kijken: ¨Ik wist niet, dat je zóveel van een beest kon houden!¨
Ik zal niet ál te veel kattenfoto´s spammen. Zomaar een paar.
Het beest heeft zichzelf een plekje op de bank toebedacht. Eerst zat hij steeds op m´n wollen Engelse plaid. Maar dat vond ik toch een beetje zonde en zo´n plaid was je ook niet zo gemakkelijk uit. Daarom leggen we er nu steeds een fleecedekentje overheen. Vindt hij prima :-).
Hij kan er uren liggen slapen. En kijk, zo´n slaperige kat máákt slaperig.
Als de kat niet op de bank ligt, zit hij in de vensterbank lekker naar buiten te kijken. Spelen vindt hij ook leuk. Het klassieke bolletje wol vindt hij geweldig. En als hij niet in huis is, is hij buiten op jacht. Op de raarste momenten zit hij dan bij de achterdeur of bij het voorraam. Hij klopt nog net niet aan :-). Ha, ha.
Nou. Dat was dan ff kattenspam.
Verder gaat het hier zo z´n gangetje. De kinderen zijn druk met school en werk. Jan heeft z´n eerste tentamenweek en dat is best spannend. Hij zit in 4-VWO. Zelf heb ik ook VWO gedaanj, zonder dat het me vanzelf kwam aanwaaien. Het was gewoon hard werken en dat is het voor Jan ook.
In m´n huisvrouwenleven gebeurt niet veel spannends momenteel. Geen tentamens ofzo ;-). En hard werken valt ook wel mee. Vandaag zaten Maria en ik er in de auto over te filosoferen, dat veel mensen vinden, dat ik véél doe. Ik weet natuurlijk niet, waar ze dat mee vergelijken. Ik denk wel, dat veel mensen úren per dag of per week achter de tv hangen, netflix-series kijken, of op social media rondhangen. Het scheelt, dat ik daar niets mee heb. Wat? Dat scheelt misschien wel 20 uur per week met de gemiddelde Nederlander? Kijk, in 20 uur kun je heel veel dóen!
Kokosbollen bakken, bijvoorbeeld.
Of met een vriendin een ochtendje bijpraten, terwijl we rondstruinen in de Kringloopwinkel. Zo kun je het nuttige met het aangename verenigen. Of eigenlijk: het aangename met het aangename. Want rondstruinen in de Kringloopwinkel is nu niet echt een straf. Behalve nuttige zaken, vind je daar ook nog weleens leuke kadootjes. Wat dacht je van de puddingvorm van Keuls aardewerk, die ik er vond? 75 cent slechts! Ik vind het een snoepje. Hij staat nu bij de Keulse potten, die van mijn moeder waren.
Vanmiddag was ik de hele middag met Maria in het ziekenhuis. We reden om 10 voor 1 weg en waren pas om half 7 weer thuis. Een hele zit! En daar kun je van alles van vinden. Daar kun je over mopperen. Of je ergeren. Of erover zuchten. Maar ook hiervoor geldt: je kunt het nuttige (nodige) met het aangename verenigen. Tijdens zo´n ziekenhuisbezoek drinken we gezellig koffie. Gewoon gratis uit de automaat. We praten wat, lossen een puzzel op, lezen wat, lopen bij de Etos naar binnen (waar veel 1 plus 1 gratis was!). En natuurlijk had ik m´n breiwerk bij me :-).
Hoewel ik echt heel moe thuis kwam, is zo´n middag toch soort van quality-time. Maar dat moet je er dan wel zelf van maken, he ;-).
Ik was trouwens blij, dat ik zó aan kon schuiven. Maaike had gekookt en Henk had meegeholpen, waar hij heel trots op was :-).
maandag 8 oktober 2018
Blij met m´n nieuwe salontafel!
Vorig jaar hebben wij onze woonkamer opgeknapt. Althans, we hebben een begin gemaakt. Er is een nieuwe vloer gelegd, de muren en het plafond zijn gewit, we hebben nieuwe gordijnen en een nieuw bankstel. Eigenlijk stond er ook een nieuwe salontafel op het verlanglijstje. Maar we waren blut en ik vond bij nader inzien onze oude salontafel best nog wel kunnen.
Die tafel was al wel oud. We hadden hem al zo lang als we getrouwd zijn en dat is toch alweer bijna 32 jaar! Het was een stevige tafel, zwaar eikenhout, leuke en aparte vormgeving: een zeskanter. Die 32 jaren hadden zo hun sporen nagelaten. Putten en krassen van kinderen die er met autootjes over reden, kringen van koppen koffie en glazen wijn enzovoorts. De putten en krassen waren nog tot daar aan toe, maar die lelijke kringen, die ik er op geen enkele manier uit kreeg, zagen er niet uit. (alles geprobeerd! van allerlei oliën tot strijken met keukenpapier). In een poging e.e.a. te verdoezelen bestelde ik bij Bellebien een afneembaar, op maat gemaakt tafelkleedje: zwart met witte stippen. De meningen over dat kleedje waren verdeeld. Sommigen vonden het prima, anderen afgrijselijk. Na een paar jaar haalde ik daarom m´n originele tafelbedekking weer van zolder: een antieke kamelenzak. Wederom tot afgrijzen van die en gene, maar tot goedkeuring van met name Willem. Die was nogal aan die zak gehecht :-). Het nadeel van deze tafelbedekking was, dat die niet over de hele tafel hing en de kringen, putten en krassen dus deels weer zichtbaar waren.
Afijn. Ik ben de moeilijkste niet. Ik had ooit iets gelezen van een bedrijf hier in de buurt, dat oude meubels weer als nieuw maakt en ik dacht steeds: daar moet ik eens achteraan gaan. Als die tafel een nieuwe laklaag of wat dan ook zou krijgen, kon hij nog prima mee. Maar omdat het geen prioriteit had, ging het een beetje op de lange baan.
Het liep allemaal anders.Vorige week waren Maria en ik een lading spullen bij de Kringloopwinkel gaan brengen en kregen daar een koffie-muntje voor. We besloten even een rondje door de winkel te maken en daarna een bakkie koffie te doen. En zoals dat weleens gaat: we liepen tegen wat interessante spulletjes aan. Een pracht van een fluitketel voor maar 3,95. Aangezien mijn wit gelakte ketel aardig lelijk aan het worden was, namen we de ketel mee. Mooie vervanging.
Ook gingen er wat kopjes in onze mand, een paar skeelers voor Henk, een reserve-broodbakmachine voor de workshops en nog wat kleine, fijne, nodige zaken.
We liepen over de meubelafdeling. Niet dat ik speciaal ergens naar op zoek ben, trouwens. Maar ineens viel ons oog op een echt mooie salontafel. Oh, ja! Die zou mooi staan bij ons! Heel donker hout, mooie maat, nagenoeg geen beschadiginen, heel stevig. Prijs: 65 euro. We namen wat foto´s om aan Willem te laten zien. Als de tafel er zaterdag nog zou zijn en Willem zou hem ook mooi vinden, was hij voor ons!
Zaterdag gingen Willem en ik daarom naar de Kringloopwinkel. Het was best druk, want het was de Dag van de Kringloop, voor als je dat gemist had ;-). De tafel was er nog! En Willem vond hem ook mooi. Wel moesten we allebei slikken bij het idee, dat onze oude, vertrouwde salontafel dan weg zou gaan. Gek, hoe je toch aan zo´n meubelstuk gehecht kan zijn juist vanwege putten en krassen! In gedachten zagen we de kinderen als peuter aan de tafel staan...Daar word je accuut weemoedig van. Maar ja. Die herinneringen blijven er ook wel met een nieuwe tafel, spraken we elkaar moed in.
We waren wel heel dom: ik had m´n portemonnee niet bij me en Willem z´n pasje zat niet in zijn portemonnee. Gelukkig konden we de tafel wel voor een paar uur reserveren. En eigenlijk kwam het nu nog mooi uit ook. Ik haalde m´n portemonnee en we laadden meteen onze oude salontafel in de auto. Paste precies! De oude tafel werd bij het afgiftepunt van de kringloopwinkel ingeleverd en de nieuwe tafel sjouwden we aan de voorkant eruit. We hadden nog een leuke meevaller ook. Vanwege de Dag van de Kringloop was de tafel afgeprijsd: van 65 euro voor slechts 45! Ik kan je vertellen, dat we voor onze oude tafel méér neergeteld hebben. Heel wat meer zelfs...
Thuis plakte Willem viltjes onder de tafelpoten en stofte ik het geval keurig af. Voor het ´hij is van ons´-gevoel haalde ik er een waslap over. Oh, wat ben ik blij met de nieuwe aanwinst! Leuke bijkomstigheid: iedereen vindt hem mooi en er hoeft géén kleedje over. Ha, ha, dat scheelt discussie :-).
Die tafel was al wel oud. We hadden hem al zo lang als we getrouwd zijn en dat is toch alweer bijna 32 jaar! Het was een stevige tafel, zwaar eikenhout, leuke en aparte vormgeving: een zeskanter. Die 32 jaren hadden zo hun sporen nagelaten. Putten en krassen van kinderen die er met autootjes over reden, kringen van koppen koffie en glazen wijn enzovoorts. De putten en krassen waren nog tot daar aan toe, maar die lelijke kringen, die ik er op geen enkele manier uit kreeg, zagen er niet uit. (alles geprobeerd! van allerlei oliën tot strijken met keukenpapier). In een poging e.e.a. te verdoezelen bestelde ik bij Bellebien een afneembaar, op maat gemaakt tafelkleedje: zwart met witte stippen. De meningen over dat kleedje waren verdeeld. Sommigen vonden het prima, anderen afgrijselijk. Na een paar jaar haalde ik daarom m´n originele tafelbedekking weer van zolder: een antieke kamelenzak. Wederom tot afgrijzen van die en gene, maar tot goedkeuring van met name Willem. Die was nogal aan die zak gehecht :-). Het nadeel van deze tafelbedekking was, dat die niet over de hele tafel hing en de kringen, putten en krassen dus deels weer zichtbaar waren.
Afijn. Ik ben de moeilijkste niet. Ik had ooit iets gelezen van een bedrijf hier in de buurt, dat oude meubels weer als nieuw maakt en ik dacht steeds: daar moet ik eens achteraan gaan. Als die tafel een nieuwe laklaag of wat dan ook zou krijgen, kon hij nog prima mee. Maar omdat het geen prioriteit had, ging het een beetje op de lange baan.
Het liep allemaal anders.Vorige week waren Maria en ik een lading spullen bij de Kringloopwinkel gaan brengen en kregen daar een koffie-muntje voor. We besloten even een rondje door de winkel te maken en daarna een bakkie koffie te doen. En zoals dat weleens gaat: we liepen tegen wat interessante spulletjes aan. Een pracht van een fluitketel voor maar 3,95. Aangezien mijn wit gelakte ketel aardig lelijk aan het worden was, namen we de ketel mee. Mooie vervanging.
Ook gingen er wat kopjes in onze mand, een paar skeelers voor Henk, een reserve-broodbakmachine voor de workshops en nog wat kleine, fijne, nodige zaken.
We liepen over de meubelafdeling. Niet dat ik speciaal ergens naar op zoek ben, trouwens. Maar ineens viel ons oog op een echt mooie salontafel. Oh, ja! Die zou mooi staan bij ons! Heel donker hout, mooie maat, nagenoeg geen beschadiginen, heel stevig. Prijs: 65 euro. We namen wat foto´s om aan Willem te laten zien. Als de tafel er zaterdag nog zou zijn en Willem zou hem ook mooi vinden, was hij voor ons!
Zaterdag gingen Willem en ik daarom naar de Kringloopwinkel. Het was best druk, want het was de Dag van de Kringloop, voor als je dat gemist had ;-). De tafel was er nog! En Willem vond hem ook mooi. Wel moesten we allebei slikken bij het idee, dat onze oude, vertrouwde salontafel dan weg zou gaan. Gek, hoe je toch aan zo´n meubelstuk gehecht kan zijn juist vanwege putten en krassen! In gedachten zagen we de kinderen als peuter aan de tafel staan...Daar word je accuut weemoedig van. Maar ja. Die herinneringen blijven er ook wel met een nieuwe tafel, spraken we elkaar moed in.
We waren wel heel dom: ik had m´n portemonnee niet bij me en Willem z´n pasje zat niet in zijn portemonnee. Gelukkig konden we de tafel wel voor een paar uur reserveren. En eigenlijk kwam het nu nog mooi uit ook. Ik haalde m´n portemonnee en we laadden meteen onze oude salontafel in de auto. Paste precies! De oude tafel werd bij het afgiftepunt van de kringloopwinkel ingeleverd en de nieuwe tafel sjouwden we aan de voorkant eruit. We hadden nog een leuke meevaller ook. Vanwege de Dag van de Kringloop was de tafel afgeprijsd: van 65 euro voor slechts 45! Ik kan je vertellen, dat we voor onze oude tafel méér neergeteld hebben. Heel wat meer zelfs...
Thuis plakte Willem viltjes onder de tafelpoten en stofte ik het geval keurig af. Voor het ´hij is van ons´-gevoel haalde ik er een waslap over. Oh, wat ben ik blij met de nieuwe aanwinst! Leuke bijkomstigheid: iedereen vindt hem mooi en er hoeft géén kleedje over. Ha, ha, dat scheelt discussie :-).
woensdag 12 september 2018
Een interne verhuizing
Het is niet zonder reden, dat Maria en ik zo´n haast hadden, om de garage op te ruimen. Ik had namelijk een plannetje voor een interne verhuizing uitgebroed en daarvoor was ruimte in de garage nodig.
Dat zit zo: al maanden is het woekeren met de ruimte in mijn shop. Na de zomervakantie was het eigenlijk bijna niet werkbaar meer. Er staan inmiddels dozen in de gang, kratten in de kamer en een stapel kratjes in de bijkeuken. Dat is niet werkbaar, maar ook niet gezellig. Natuurlijk dromen we altijd nog van dat boerderijtje in de polder met ruimte voor de shop en voor workshops ;-). Maar dat zal wel bij dromen blijven. Ik ging op zoek naar een meer realistische oplossing.
Eén hoek van de shop is in gebruik door Koos. Die hoek is een soort diepe kast met een deur ervoor. Als de deur open staat, kan Koos zo achter zijn computer zitten, die in die kast staat. Als ik die ruimte bij de shop zou kunnen trekken, zou ik voorlopig wel weer een poosje gered zijn, bedacht ik. Maar waar moet Koos dan met die computer heen? Hij slaapt samen met Henk, Jan en Hans op één slaapkamer, waar tussen de twee stapelbedden slechts 1 meter ruimte is. Dat wordt hem niet. Op de overloop is geen plaats. Bij ons boven op de tweede verdieping is geen plaats. Denk, denk, denk. Ik besloot dan maar te wachten totdat Leendert en Thea gaan trouwen. Maar ja, dat duurt nog wel even. Er is nog niet eens een datum :-). Maar terwijl we de garage aan het opruimen waren en er daar dus steeds meer ruimte kwam, piepte er een plannetje op: Koos zou best een hoekje in de garage kunnen krijgen. Eigenlijk kon ik maar één nadeel bedenken: het is er ´s winters best koud. Maar daar is doen aan! In een warme slaapzak kruipen, een kacheltje, een warme kruik, mogelijkheden genoeg. Zo gedacht, zo gedaan.
Maria vond mijn plannetje ook keigoed en keigoede plannetjes geven je vleugels. Echt he! Wat hebben we deze week hard gewerkt, om Koos z´n hoek klaar te krijgen! Ook vanmorgen waren we weer in de garage te vinden. We hebben eerst in de hoogte gewerkt: de til ging helemaal leeg. We zochten alles uit: schaatsen, kampeerspullen, oude kleden, dat soort dingen. Wat mocht blijven, ging terug. Daarna werkten we in de laagte: ik borstelde de grond. Spierballenwerk! De garage is nu echt bijna, bijna, bijna klaar.
Kijk! De nieuwe werkplek voor Koos:
Er verdween weer van alles uit ons leven:
Er mochten weer drie centimeters afgeknipt worden!
Het was nog haasten om op tijd klaar te zijn. Ik zou namelijk Henk bij school gaan ophalen. Ik had hem vanmorgen naar school gebracht, omdat hij vandaag mocht trakteren! De laatste keer dat een basisschoolkind op school trakteert...Wat heb ik in al die jaren veel traktaties gemaakt! Tien kinderen, allemaal 8 keer trakteren, dat is 80 keer. Wow! Nou...ietsje minder dan: één keer lag ik in het ziekenhuis en trakteerde Maaike op zakjes chips. Dat weet ze nog goed, want dat vond ze helemaal niet leuk ;-). Traktaties zijn hier altijd zelfgemaakt en als dat dan anders is, klopt het niet. Vandaag klopte het ook niet: de allerlaatste traktatie werd namelijk niet door mij, maar door Maria gemaakt :-). Maar daar maalde Henk niet om. Die voelde zich super feestelijk met de gezellige cupcakes!
Ik zou Henk nu dus gaan ophalen en ik opperde om meteen dan maar even naar de Kringloopwinkel te rijden, om daar van alles in te leveren. En weet je wat? Dan gaan we daar meteen lunchen! Goed plan. Maria ging mee (hoewel ze in het restaurantje niet verder kwam dan een bakkie zwarte koffie, maar goed) en Henk sprong een gat in de lucht toen hij het hoorde.
In de kringloopwinkel koos hij voor een lekker broodje gezond en ik nam soep en een tosti. Verwennerij!
Hoe simpel is het om een dag iets speciaals te geven!
Vanavond aan tafel vertelde ik Koos, dat hij een nieuw plekje voor z´n computer kreeg: in de garage. Na het eten ging hij daar eerst eens argwanend kijken. Zou dat iets zijn? O ja, gelukkig, hij zag het wel zitten. Hij begon maar meteen met verhuizen :-). Het was nog even wat gedoe met kabels en WiFi enzo. Maar het lukte. De computer staat.
Ja, die garage is werkelijk multi-functioneel :-).
Nu de rest nog: de hoek in de shop leeg maken en me daar installeren. Er gaat daar in elk geval een laptop en een printer komen, want nu loop ik elke dag minstens 10 keer twee trappen op en af voor pakbonnen, verzendetiketten, productlabels en weet ik veel. Prima voor de conditie, maar voor mij hoef ik die niet zo nodig te onderhouden met trappen op en neer lopen ;-). Verder gaan al m´n inpakmaterialen de kast in. Dat geeft schap- en vloerruimte in de shop. En als laatste gaan er de aangebroken zakken en dozen met producten in. Wordt m´n gang een stuk leger! Het is nog wel even doorbuffelen, maar ik heb haast. Ik wil alles helemaal in orde hebben, voordat ik weer workshops Brood Bakken ga geven. En aangezien ik bijna elke dag gemaild wordt met de vraag, wanneer ik daar weer mee ga beginnen...heb ik dus haast ;-).
Dat zit zo: al maanden is het woekeren met de ruimte in mijn shop. Na de zomervakantie was het eigenlijk bijna niet werkbaar meer. Er staan inmiddels dozen in de gang, kratten in de kamer en een stapel kratjes in de bijkeuken. Dat is niet werkbaar, maar ook niet gezellig. Natuurlijk dromen we altijd nog van dat boerderijtje in de polder met ruimte voor de shop en voor workshops ;-). Maar dat zal wel bij dromen blijven. Ik ging op zoek naar een meer realistische oplossing.
Eén hoek van de shop is in gebruik door Koos. Die hoek is een soort diepe kast met een deur ervoor. Als de deur open staat, kan Koos zo achter zijn computer zitten, die in die kast staat. Als ik die ruimte bij de shop zou kunnen trekken, zou ik voorlopig wel weer een poosje gered zijn, bedacht ik. Maar waar moet Koos dan met die computer heen? Hij slaapt samen met Henk, Jan en Hans op één slaapkamer, waar tussen de twee stapelbedden slechts 1 meter ruimte is. Dat wordt hem niet. Op de overloop is geen plaats. Bij ons boven op de tweede verdieping is geen plaats. Denk, denk, denk. Ik besloot dan maar te wachten totdat Leendert en Thea gaan trouwen. Maar ja, dat duurt nog wel even. Er is nog niet eens een datum :-). Maar terwijl we de garage aan het opruimen waren en er daar dus steeds meer ruimte kwam, piepte er een plannetje op: Koos zou best een hoekje in de garage kunnen krijgen. Eigenlijk kon ik maar één nadeel bedenken: het is er ´s winters best koud. Maar daar is doen aan! In een warme slaapzak kruipen, een kacheltje, een warme kruik, mogelijkheden genoeg. Zo gedacht, zo gedaan.
Maria vond mijn plannetje ook keigoed en keigoede plannetjes geven je vleugels. Echt he! Wat hebben we deze week hard gewerkt, om Koos z´n hoek klaar te krijgen! Ook vanmorgen waren we weer in de garage te vinden. We hebben eerst in de hoogte gewerkt: de til ging helemaal leeg. We zochten alles uit: schaatsen, kampeerspullen, oude kleden, dat soort dingen. Wat mocht blijven, ging terug. Daarna werkten we in de laagte: ik borstelde de grond. Spierballenwerk! De garage is nu echt bijna, bijna, bijna klaar.
Kijk! De nieuwe werkplek voor Koos:
Er verdween weer van alles uit ons leven:
Er mochten weer drie centimeters afgeknipt worden!
Het was nog haasten om op tijd klaar te zijn. Ik zou namelijk Henk bij school gaan ophalen. Ik had hem vanmorgen naar school gebracht, omdat hij vandaag mocht trakteren! De laatste keer dat een basisschoolkind op school trakteert...Wat heb ik in al die jaren veel traktaties gemaakt! Tien kinderen, allemaal 8 keer trakteren, dat is 80 keer. Wow! Nou...ietsje minder dan: één keer lag ik in het ziekenhuis en trakteerde Maaike op zakjes chips. Dat weet ze nog goed, want dat vond ze helemaal niet leuk ;-). Traktaties zijn hier altijd zelfgemaakt en als dat dan anders is, klopt het niet. Vandaag klopte het ook niet: de allerlaatste traktatie werd namelijk niet door mij, maar door Maria gemaakt :-). Maar daar maalde Henk niet om. Die voelde zich super feestelijk met de gezellige cupcakes!
Ik zou Henk nu dus gaan ophalen en ik opperde om meteen dan maar even naar de Kringloopwinkel te rijden, om daar van alles in te leveren. En weet je wat? Dan gaan we daar meteen lunchen! Goed plan. Maria ging mee (hoewel ze in het restaurantje niet verder kwam dan een bakkie zwarte koffie, maar goed) en Henk sprong een gat in de lucht toen hij het hoorde.
In de kringloopwinkel koos hij voor een lekker broodje gezond en ik nam soep en een tosti. Verwennerij!
Hoe simpel is het om een dag iets speciaals te geven!
Vanavond aan tafel vertelde ik Koos, dat hij een nieuw plekje voor z´n computer kreeg: in de garage. Na het eten ging hij daar eerst eens argwanend kijken. Zou dat iets zijn? O ja, gelukkig, hij zag het wel zitten. Hij begon maar meteen met verhuizen :-). Het was nog even wat gedoe met kabels en WiFi enzo. Maar het lukte. De computer staat.
Ja, die garage is werkelijk multi-functioneel :-).
Nu de rest nog: de hoek in de shop leeg maken en me daar installeren. Er gaat daar in elk geval een laptop en een printer komen, want nu loop ik elke dag minstens 10 keer twee trappen op en af voor pakbonnen, verzendetiketten, productlabels en weet ik veel. Prima voor de conditie, maar voor mij hoef ik die niet zo nodig te onderhouden met trappen op en neer lopen ;-). Verder gaan al m´n inpakmaterialen de kast in. Dat geeft schap- en vloerruimte in de shop. En als laatste gaan er de aangebroken zakken en dozen met producten in. Wordt m´n gang een stuk leger! Het is nog wel even doorbuffelen, maar ik heb haast. Ik wil alles helemaal in orde hebben, voordat ik weer workshops Brood Bakken ga geven. En aangezien ik bijna elke dag gemaild wordt met de vraag, wanneer ik daar weer mee ga beginnen...heb ik dus haast ;-).
vrijdag 11 mei 2018
En door!!
Voor Jan waren er nieuwe wandelschoenen. Nou ja, nieuw? Tweedehands dan. Maar wel échte Meindls! Jan is nog niet uitgegroeid en vorige week bleken zijn wandelschoenen niet goed meer te passen. Na één dag lopen had hij echt zere voeten. De tweede dag heeft hij op oude schoenen van Willem gelopen. Geen wandelschoenen, maar gewoon oude schoenen, die Willem lekker zitten en die hij had meegenomen voor ´s avonds. Daar was Jan die dag mooi mee gered. Maar voor échte wandeltochten heb je échte wandelschoenen nodig. De mannen moeten regelmatig door weilanden of over onverharde paden lopen. Met mooi weer kan dat best op gewone schoenen. Maar met regen is goed schoeisel een must. Daarom hadden we de afgelopen dagen op Marktplaats rondgekeken en zowaar een paar Meindl schoenen gevonden in Jan z´n maat. Het was wel een beetje uit de buurt, maar dat was niet erg. Willem en ik zijn er gisterenmiddag met alle plezier even voor naar Den Haag gereden. Nou, mannen, gegroet dan maar weer!
Vandaag liepen Willem en Jan naar Venlo en morgen kijken ze hoever ze komen. Dan hoop ik ze weer te gaan halen. Eerst hadden we bedacht, dat ze terug wel konden treinen. Maar dat is een stuk duurder dan wanneer ik met Willem z´n zakenauto rijd. Dus wordt het de auto. Ik vind het geen probleem. Hoewel ik me vanmorgen een houten Klaas voelde, toen ik na drieëneenhalf uur uit de auto stapte ;-).
Thuis gekomen heb ik eerst een poosje lekker uitgerust. Daarna stond de lunch al klaar. Lekker soep met brood, wat Maria klaargemaakt had. En na het eten ging we hobbyen: opruimen! En door, dus :-).
De kast van Jan stond op ons programma. Net als bij het opruimen van Henk z´n kast hebben we plank na plank leeggehaald en item na item beoordeeld. Bij Jan lag er niet alleen kleding in de kast, maar waren er ook twee planken vol spellen. Heel veel spellen worden hier nooit meer gespeeld. Die mochten naar de Kringloop. En van de kleding kon ook het nodige weg. Wat een bende, zeg! Om 14.00 was de kast helemaal uitgezocht en hadden we een flinke buit:
Een vuilniszak kleding voor de kledingcontainer, een doos met rommel voor de wijkcontainer en een kratje spullen voor de kringloopwinkel. Het was vlot gegaan en we hadden de smaak te pakken. We besloten nóg een kast te doen.
En door, dus!
Nu Koos z´n kast. Ook weer een kast met twee planken met spelletjes. De rest kleding. We volgden de inmiddels beproefde methode. En WOW! Dit is echt niet meer normaal, hoor. Wat kon er enorm veel weg!!
De totale buit van vanmiddag:
Twéé vuilniszakken, twéé dozen en één kratje. Bij elkaar dus 5 stuks. Je weet: we willen deze zomer 100 zakken en/of dozen uit ons huis verwijderen. Met deze 5 stuks erbij staat de teller nu op 13. Nog 87 te gaan.....
Maria poetste de kasten keurig schoon.
En daarna legde ik de spullen, die mochten blijven, op keurige en overzichtelijke stapeltjes terug in de kast.
De bovenste twee vakken van deze kasten pasten niet op de foto. Daar liggen nu de spellen, die we willen houden. Daaronder zijn twee vakken leeg. Daar mogen de jongens hun schoolspullen gaan bewaren. En daaronder ligt hun zomerkleding, winterkleding, sportkleding, ondergoed enzovoorts. De kasten liggen een stuk minder vol. Heerlijk!
Het is altijd spannend, of je nog iets bijzonders tegenkomt. Iets wat je heel lang kwijt was, ofzo. Of iets waarvan je niet eens meer wist dat je het had. Vanmiddag vonden we twee bijzondere dingen: een briefje van 50 euro (!) en een sauslepel. Dat briefje van 50 was Jan vorig jaar kwijt geraakt. Maria en ik wisten het nog precies. We kwamen het tegen in een sportschoen, die Jan allang te klein geworden was. Echt leuk voor Jan, zo´n meevaller! En die sauslepel? Werkelijk geen idee wat die nu in de kledingkast deed ;-). Die mocht weer in de besteklade.
Intussen was Maaike ook heeeeeel nuttig bezig! Ze was de voortuin van onkruid aan het ontdoen. En dat was echt een grote klus. Ze heeft het bíjna af gekregen. Het is nog één uurtje werk. Dat hoopt ze morgenochtend te doen. Wat is het geweldig opgeknapt, zeg!
Het liep inmiddels tegen 16.00 uur. Hoog tijd om snel de webshopbestellingen klaar te maken. In een rap tempo pakten Maria en ik alles in. Behalve de pakketjes wilde ik ook graag de kleding en de kringloopspullen wegbrengen. En dan zouden we meteen een echt verdiend bakkie koffie bij de kringloopwinkel drinken. Dat is gratis, als je spullen brengt. Je krijgt dan een koffiemuntje, waarmee je twee bakkies koffie of thee kunt halen. De meneer van de inname was royaal vandaag. We kregen twéé muntjes en zo konden we met z´n drieën gratis genieten. Het was echt gezellig, zo even. Niet in de laatste plaats doordat we alle drie zo´n voldaan gevoel hadden over al het werk wat verzet was.
Thuisgekomen hoefde ik maar voor een zeer klein ploegje te koken: Willem en Jan in Limburg, Hans in Malawi, Leendert in Polen (die bezocht vandaag kamp Dachau), Henk was zwemmen en belde of hij bij een vriendje mocht eten, Koos bleef overwerken. Zaten we daar met z´n drieën! Ik kookte krieltjes in de schil en bakte ze daarna. Verder maakte ik een pannetje bloemkool en broccoli klaar en een pannetje kerriesaus. Maria had van de week stukjes banaan in de diepvries gedaan en maakte daarmee lekker banaanijs in de blender. Mmm, we smulden!
Gisteren hadden we ook al banaanijs op. Maria´s schoolvriendin kwam gisterenmiddag en Maria wilde iets leuks gaan doen met haar. Maar wat? Ik bedacht, dat ze het misschien wel leuk vonden om een High Tea klaar te maken. Daar waren de dames wel voor te porren! En terwijl Willem en ik heen-en-weer reden naar Den Haag voor die wandelschoenen, toverden de meiden de lekkerste dingen uit de keuken en konden we bij thuiskomst zo aanschuiven aan een heel gezellige High Tea. Behalve banaanijs hadden ze flensjestaart gevuld met lemon curd, lange vingers gedoopt in chocolade en kokos, mini-chocolademuffins, hartig belegde sandwiches, glaasjes met allerlei lekkere laagjes en toastjes belegd met hartig. Echt een succes.
 |
| De dames aan het werk in een ontplofte keuken |
En nu is het vrijdagavond. Kaal, zo zonder Willem. Maar ja. Ik heb er m´n spinnewiel maar eens bij gepakt. En terwijl het wiel snorde, snorde de avond ook zómaar voorbij.
woensdag 28 februari 2018
Wederwaardigheden
Het is een ouderwets woord: wederwaardigheden. Maar als je de definitie opzoekt, dan komt je tegen: dingen die iemand meemaakt, wisselende lotgevallen. En dat is, zoals het vaak is, in het leven. Vreugde en verdriet liggen vlak naast elkaar en vloeien niet zelden ook in elkaar over.
Er is zeker vreugde in ons leven. Maar tegelijkertijd wordt die vreugde overschaduwd door van alles en nog wat. Niet in de laatste plaats door de ziekte van Maria, waar we zo ongeveer elk uur van de dag bij bepaald worden. Maar ook door andere gebeurtenissen. Vanmorgen overleed een oom van mij. De oudste broer van mijn moeder. Zomaar in een paar jaar tijd, zijn alle drie de broers van mijn moeder overleden en zie je een geslacht gaan. Het zou vandaag de verjaardag van mijn moeder geweest zijn. En zo ben je door die datum én door het overlijden van haar oudste broer veel in gedachten en is er pijn en verdriet.
We leven mee in het verdriet van onze familieleden, maar tegelijkertijd verheugen we ons ook over de kleine en grote vreugden in ons gezin. Gisteren kregen we een appje in onze gezinsapp van Leendert, waarbij de trots en blijdschap bijna van het scherm spatten. Helemaal onverwachts kreeg hij van zijn baas een spiksplinternieuwe werkbus. Geweldig! Echt een hele grote verrassing voor hem!
Henk was vandaag een dagje in het gezin van mijn zus. Eerst lekker een paar uur naar het zwembad. En daarna genieten van ijspret op de vijver achter hun huis.
Koos had ook wel zin om de ijzers onder te binden. Hij dook in onze voorraad schaatsen, maar vond er geen paar in zijn maat. Maar geen nood: even naar de kringloopwinkel en voor 7,50 een paar prima noren gescoord. Weliswaar ouderwetse modellen, maar een kniesoor die daarop let, toch?
Het ijs is trouwens echt niet overal betrouwbaar, hier. En daar kwamen er een paar vanzelf achter. Jan zakte er door (vlakbij de kant) en kwam tot zijn middel toe nat thuis. Hans moest vandaag voor zijn werk wilgen knotten, die half over het ijs hingen. Daarbij haalde hij ook tot twee keer toe natte voeten. Er liggen hier dus wat schoenen met proppen kranten erin op de verwarming, in de hoop, dat die morgenochtend weer droog zijn ;-). En de wasmachine deed de rest...
Maria kreeg vanmiddag haar mentrix op visite. Erg aardig, zo in de vakantie! Maria heeft inmiddels 3 maanden van het schooljaar gemist en het is lastig om te kunnen inschatten wanneer en wat ze kan inhalen/weer oppakken. Het is wat het is.
Mijn dag was vandaag vol afwisseling. Ik was de hele ochtend op pad. Eerst heb ik ingrediënten ingeslagen voor het koken voor de kookrubriek, die ik eens in de vier weken maak. Daarna heb ik spulletjes ingekocht voor DV volgende week, als ik een klasje op bezoek krijg, met kinderen, die over ´de bakker´ werken. Zij komen broodjes bakken. Daarna naar de molen voor nieuwe voorraad bakproducten voor de shop. Intussen had ik een appje van Willem gekregen, dat hij de daglichtlamp kapot had laten vallen, die nodig is voor het fotograferen van de gerechten voor de kookrubriek. Of ik ´even´ langs de Foka wilde rijden voor een nieuwe lamp. De Foka is in hartje Rotterdam en ik ben echt geen held in stadsrijden. Maar goed. Ik wilde niet kinderachtig zijn en toog met moed (en angst en beven) naar de Foka. Ik was blij toen ik veilig en wel mét een auto vol meel én de daglichtlamp thuis kwam. Maar toen was het dan toch al tegen twaalven!
Ik stelde daarom het maken van de kookrubriek maar uit tot vanavond. Eerst even een bak koffie. En intussen kwam Koos met z´n schaatsprobleem en kwam er daardoor zomaar een onverwachts ritje naar de kringloopwinkel oppiepen. Dat was verder geen probleem, want ik moest toch op pad om Maria op te halen, die bij Trijnie in Dordrecht was. Zo gebeurd, zou je zeggen. Maar dat is dan de verkorte versie. De werkelijkheid was: eerst een vriend van Koos ophalen, dan naar de kringloopwinkel in Dordt, daarna Koos en vriend bij het Centraal Station afzetten, vervolgens naar Trijnie rijden, daar even een bakkie koffie drinken en uiteindelijk met Maria naar huis. Al met al ben je dan weer twee uur verder.
Afijn. De volgende programmapunten waren: het bezoek van Maria´s mentrix, het inpakken van de webshopbestellingen, het wegbrengen van de pakketten, het koken van de warme maaltijd (worteltjes met vis, mmmm) voor 8 personen, eten, de keuken opruimen, koken voor de kookrubriek,
nog maar een was ophangen en dan eindelijk, eindelijk ook nog ff wat voor mezelf doen. Stukje haken aan een deken én nog even spinnen van de Merinowol, die ik op marktplaats kocht.
Er past toch eigenlijk best veel in één dag ;-).
Er is zeker vreugde in ons leven. Maar tegelijkertijd wordt die vreugde overschaduwd door van alles en nog wat. Niet in de laatste plaats door de ziekte van Maria, waar we zo ongeveer elk uur van de dag bij bepaald worden. Maar ook door andere gebeurtenissen. Vanmorgen overleed een oom van mij. De oudste broer van mijn moeder. Zomaar in een paar jaar tijd, zijn alle drie de broers van mijn moeder overleden en zie je een geslacht gaan. Het zou vandaag de verjaardag van mijn moeder geweest zijn. En zo ben je door die datum én door het overlijden van haar oudste broer veel in gedachten en is er pijn en verdriet.
We leven mee in het verdriet van onze familieleden, maar tegelijkertijd verheugen we ons ook over de kleine en grote vreugden in ons gezin. Gisteren kregen we een appje in onze gezinsapp van Leendert, waarbij de trots en blijdschap bijna van het scherm spatten. Helemaal onverwachts kreeg hij van zijn baas een spiksplinternieuwe werkbus. Geweldig! Echt een hele grote verrassing voor hem!
Henk was vandaag een dagje in het gezin van mijn zus. Eerst lekker een paar uur naar het zwembad. En daarna genieten van ijspret op de vijver achter hun huis.
Koos had ook wel zin om de ijzers onder te binden. Hij dook in onze voorraad schaatsen, maar vond er geen paar in zijn maat. Maar geen nood: even naar de kringloopwinkel en voor 7,50 een paar prima noren gescoord. Weliswaar ouderwetse modellen, maar een kniesoor die daarop let, toch?
Het ijs is trouwens echt niet overal betrouwbaar, hier. En daar kwamen er een paar vanzelf achter. Jan zakte er door (vlakbij de kant) en kwam tot zijn middel toe nat thuis. Hans moest vandaag voor zijn werk wilgen knotten, die half over het ijs hingen. Daarbij haalde hij ook tot twee keer toe natte voeten. Er liggen hier dus wat schoenen met proppen kranten erin op de verwarming, in de hoop, dat die morgenochtend weer droog zijn ;-). En de wasmachine deed de rest...
Maria kreeg vanmiddag haar mentrix op visite. Erg aardig, zo in de vakantie! Maria heeft inmiddels 3 maanden van het schooljaar gemist en het is lastig om te kunnen inschatten wanneer en wat ze kan inhalen/weer oppakken. Het is wat het is.
Mijn dag was vandaag vol afwisseling. Ik was de hele ochtend op pad. Eerst heb ik ingrediënten ingeslagen voor het koken voor de kookrubriek, die ik eens in de vier weken maak. Daarna heb ik spulletjes ingekocht voor DV volgende week, als ik een klasje op bezoek krijg, met kinderen, die over ´de bakker´ werken. Zij komen broodjes bakken. Daarna naar de molen voor nieuwe voorraad bakproducten voor de shop. Intussen had ik een appje van Willem gekregen, dat hij de daglichtlamp kapot had laten vallen, die nodig is voor het fotograferen van de gerechten voor de kookrubriek. Of ik ´even´ langs de Foka wilde rijden voor een nieuwe lamp. De Foka is in hartje Rotterdam en ik ben echt geen held in stadsrijden. Maar goed. Ik wilde niet kinderachtig zijn en toog met moed (en angst en beven) naar de Foka. Ik was blij toen ik veilig en wel mét een auto vol meel én de daglichtlamp thuis kwam. Maar toen was het dan toch al tegen twaalven!
Ik stelde daarom het maken van de kookrubriek maar uit tot vanavond. Eerst even een bak koffie. En intussen kwam Koos met z´n schaatsprobleem en kwam er daardoor zomaar een onverwachts ritje naar de kringloopwinkel oppiepen. Dat was verder geen probleem, want ik moest toch op pad om Maria op te halen, die bij Trijnie in Dordrecht was. Zo gebeurd, zou je zeggen. Maar dat is dan de verkorte versie. De werkelijkheid was: eerst een vriend van Koos ophalen, dan naar de kringloopwinkel in Dordt, daarna Koos en vriend bij het Centraal Station afzetten, vervolgens naar Trijnie rijden, daar even een bakkie koffie drinken en uiteindelijk met Maria naar huis. Al met al ben je dan weer twee uur verder.
Afijn. De volgende programmapunten waren: het bezoek van Maria´s mentrix, het inpakken van de webshopbestellingen, het wegbrengen van de pakketten, het koken van de warme maaltijd (worteltjes met vis, mmmm) voor 8 personen, eten, de keuken opruimen, koken voor de kookrubriek,
nog maar een was ophangen en dan eindelijk, eindelijk ook nog ff wat voor mezelf doen. Stukje haken aan een deken én nog even spinnen van de Merinowol, die ik op marktplaats kocht.
Er past toch eigenlijk best veel in één dag ;-).
Abonneren op:
Posts (Atom)