Dolhuis

Het is hier echt weer een dolhuis. Ik rol van het één in het ander.

Druk en fijn

We zijn op de terugweg. We komen net bij Willem z´n broer vandaan. Die lag eerst in het ziekenhuis in Duitsland, daarna in een ziekenhuis in Nederland en is nu in een verpleeghuis. We gaan elke week een keer op bezoek. Het is een uur rijden, dus al met al wel een avondvullend programma. Zeker als we eerst schoonmama nog ophalen, als die meegaat.

Wanneer?

Zaterdag stonden Maria en ik op de actiemarkt van onze kerk. Die markt is altijd in april op het raadhuisplein in Alblasserdam en de opbrengst is voor De Schutse (gehandicaptenzorg). Het is een grote markt met wel 80 kramen en er is altijd van alles te doen voor jong en oud. Er komen dan heel wat Alblasserdammers en ook mensen van verder weg op de markt af. Maria en ik vinden het heel leuk om op zo´n markt te staan, al hebben we een paar jaar geleden wel besloten om alleen nog maar deel te nemen aan de markten van onze eigen gemeente. Als ik wil zou ik elk jaar wel op minstens 20 markten kunnen staan. Maar daar hebben we domweg geen menskracht voor. 

Een dag om moe van te worden. En blij. Dat ook.

Vandaag was het een dag om moe van te worden. Daarom een lekker vroeg logje. Dan ga ik eens op tijd naar bed.

Het beginnetje van de dag was het enige wat normaal verliep, geloof ik. Ik genoot van de prachtige, ondergaande maan. Heel bijzonder. Jammer van die paar vliegtuigstrepen.

Ik deed de was en beluisterde in de stilte van de morgen een preek over Jozef. Kwart voor 8 schoven we aan de ontbijttafel. En ja hoor, daar kwam de loodgieter zowaar weer voorrijden. Ik dacht, dat ze kwamen om naar een storing aan de CV te kijken. Maar nee, de mannen kwamen wat klusjes in de badkamer doen. Erg leuk. Alleen had ik het liever even geweten. Nu ging het er allemaal zo rommelig aan toe. De spullen die ze nodig hadden, lagen niet klaar enzo. Nou ja. Vooruit. Dat was het begin van de dag om moe van te worden ;-).

Vervolgens wachtte ik op het appje van de molenaar, dat mijn bestelling klaar zou staan. Ik zit al een week te springen om bitterkoekjescakemix. De molenaar zou begin deze week bakmixen gaan maken en die kon ik vandaag halen. Ik had al 12 dozen keurig ingepakt klaarstaan, waar alleen nog maar 1 of 2 pakjes mix bij hoefde en dan naar de post konden. Kon ik de afgelopen weken steeds al vòòr de openingstijd van de molen terecht, nu duurde het maar en duurde het maar. Het was volgens mij al half 12, toen het verlossende appje kwam. Natuurlijk had ik al die tijd niet stil gezeten. Maar het maakte me ongedurig. En daar word je moe van ;-).

Ik reed naar de molen en m´n auto werd helemaal volgepropt. Het paste net. Ik hoopte om 13.00 uur thuis te zijn en dat lukte ook zo ongeveer. Maar juist bij het laatste stoplicht schoot er door me heen, dat de molenaar had gezegd, dat nog niet álle bakmixen klaar waren en dat ik de rest vrijdag zou krijgen. ¨O nee, hè, als nu die bitterkoekjescake er maar bij zit...¨ Het eerste wat ik thuis deed, was de bon controleren. Wat denk je? Geen bitterkoekjescake. Hè nee :-(. Ik appte, dat ik nu juist op die mix heel erg zat te wachten en wanneer die klaar zou zijn. Dat ik er met alle plezier een extra ritje voor over had. Nou ... misschien morgen. Daar had ik vandaag dus even niets aan. Even schakelen maar weer.

Ik besloot om dan maar gewoon zoveel mogelijk pakketjes klaar te gaan maken. In elk geval ook die met paasstolpakketten.

Tussendoor kwam schoonmama koffie drinken. ¨Afstandskoffie¨ buiten. Wel fijn om elkaar dan toch even te zien en te spreken. Al was het op gepaste afstand én had ik niet heel veel tijd. Direct na de koffie was het: doooor! Ook al, omdat intussen ook de schilder was gearriveerd. Hij was wat eerder en kwam de vloer vast schuren. Die moest dus haastjerepje leeggemaakt worden. Zei ik al, dat het een dag was om moe van te worden?

Na het schuren ging de schilder weg en beloofde om half 5 terug te zijn, samen met een maat. Dan gingen ze de vloer verven. De eerste laag. Dat betekende, dat om half 5 alle pakketten in de auto moesten liggen. Maar ... die auto lag nog helemaal vol met mijn bestelling van de molen. Al die zakken en dozen moesten eruit en naar de eerste verdieping gesjouwd worden.

Toen puntje bij paaltje kwam, was er tegen half vijf niemand beschikbaar dan Maria en een vriendin. Met drie vrouwen hebben we minstens 25 balen meel van 25 kilo per stuk naar boven gesjouwd. En de nodige dozen met mixen. En daarna moesten er ook nog eens 35 pakketten naar beneden. Gelukkig waren de schilders er inmiddels en die hebben een handje geholpen. Het zweet droop van m´n lijf. Zei ik al, dat het een dag was om moe van te worden?

Snel haalde ik de laatste was uit de wasmachine en brood en vlees uit de vriezer. In een flits zag ik ook de zak hondenvoer nog op de vriezer. Ook die werd meegegrist. Twee dagen kan ik daar nu niet meer bij.

Willem ging de pakketten naar de post brengen, de schilders gingen aan de vloer beginnen, Hans ging Ciara uitlaten, wij dames kookten heerlijke macaroni. Spitsuur!

Na het eten hadden we een probleem. Ciara zat in de schuur en die was alleen nog van buitenaf te openen. Binnen was namelijk de vloer net prachtig geverfd.

Wat denk je? Nergens een sleutel te bekennen!! Dat leverde minstens drie kwartier gezeur op. Maar gelukkig. De sleutel kwam weer boven water en Ciara kon worden bevrijd om (weer!) uitgelaten te worden. Om de 2 uur uitlaten is echt wel een heel verband!

Er was vandaag nòg iets wat tegenzat: die loodgieters zouden de deur van de douche erin hangen. Maar die paste niet, zeiden ze. De deur was een centimeter of wat te klein. Of de deuropening te groot :-). Wij hadden door de drukte er niet veel aandacht voor. Dat zouden we later wel oplossen. Maar toch jammer, want Willem had al bedacht om dan vanavond eens eindelijk in de douche bij onze slaapkamer te douchen. En nu mochten/konden we die deur niet gebruiken en kon dat feest niet doorgaan.

Maar al vòòr het eten, had Willem bedacht, dat Leendert had gezegd, dat je die deur kon stellen. Dat was dus het eerste, wat hij na het eten ging bekijken. En ja hoor: de deur kon gesteld worden en de post trouwens óók. Het kon helemaal pasklaar gemaakt worden! Een meevaller dus! Al ging ook dit vandaag dus met hindernissen. De badkamer is nu bijna klaar. Zaterdag heeft Willem de dubbele wastafel geïnstalleerd en vandaag kwam ook de spiegel erboven. Hoeven we niet meer naar boven om onze tanden te poetsen en haren te kammen :-). Het is een project in etappes, maar het komt echt wel goed! Vooruit! Dat is dan níet om moe van te worden. Maar heel blij!!

Voorjaar! Een pup, vogelnestjes enzo.

Misschien heb je zaterdagavond tevergeefs gewacht op m´n dagelijkse praatje. Het was echter (te) laat geworden en daarom sloeg ik een keertje over. Vandaag dan maar dubbelop :-).

Zaterdag draaide het natuurlijk om de puppy! Ciara had zich uitstekend gedragen ´s nachts. Hans was haar ´s avonds om 12 uur nog een keer gaan uitlaten en daarna ´s morgens om een uur of 6. We hadden haar de hele nacht niet gehoord!

Wat is het toch gezellig, zo´n jong diertje in huis! Nou ja, niet echt in huis. Ze zit in een bench in de (inpandige) schuur. Als ze wat groter is, krijgt ze buiten een hok. Een Mechelse herder is nu direct niet een hond voor in huis. Vinden wij dan, hè. (daar mag je gerust anders over denken).

Intussen genoten we van het heerlijke voorjaarsweer. Ineens werden er allerlei buitenactiviteiten opgestart. Koos haalde z´n scooter maar eens uit de mottenballen. Sinds hij een rijbewijs en een auto heeft, rijdt hij er niet meer mee. Tijd om het ding maar eens op te poetsen en te koop te zetten.

Bij de bouwmarkt scoorde hij een bosje tulpen. Die mocht ik hebben. Gezellig! Op de salontafel stond ook al zo´n vrolijke bos. En ´s avonds bracht Jaap, de vriend van Maaike, ook nog eens een dikke bos mee!

Ons terras is nog niet klaar. Maar niet getreurd. Op de oude witte kuipstoeltjes streken we gewoon op de oprit neer voor het eerste bakkie koffie in de zon.

De kinderen konden geen genoeg krijgen van de buitenlucht en stookten ´s avonds na het eten een vuurtje, waar ze gezellig omheen gingen zitten. Halverwege de avond hadden we opeens politie-controle. Ze dachten, dat er een feestje gaande was. En dat is nu natuurlijk verboden. Ze vroegen met hoeveel mensen we hier woonden. En toen dat bleek te kloppen met de inmiddels geraadpleegde basis-administratie, was het goed. Alleen vroegen ze, of de jongens wat minder zichtbaar wilden zijn, want het zou andere mensen op ideeën brengen. Tja, dat wordt lastig. We hebben geen bomen of schutting en zijn vanaf de weg in volle glorie zichtbaar.

De zondag verliep als de voorgaande zondagen: kaal om niet naar de kerk te kunnen. Ook hiervoor geldt: ontberen doet waarderen. Toen we ´gewoon´ elke zondag naar de kerk konden, vonden we dat ´gewoon´. Nu weten we, dat ´gewoon´ juist ´bijzonder´ is. We zijn dan wel blij, dat we de preken online kunnen horen, maar missen het samenkomen als gemeente.

Tussen de kerkdiensten door vroeg en kreeg Ciara alle aandacht. Het is net een baby, die van hand tot hand gaat. Arie, de kat, moet niets van Ciara hebben. Ze negeert haar. Maar je merkt aan haar, dat ze niet helemaal op haar gemak is. Ook al zit Ciara in de bench, dan ruikt Arie haar. Eén keer heeft ze al lelijk naar Ciara geblazen. En vanonder de tafel heeft ze rare geluiden zitten maken. Maar Ciara is één en al onschuld. Die ziet geen gevaar in Arie. Ik ben benieuwd, of ze vriendschap sluiten.

Vanmorgen om half zes deed Hans het eerste rondje met Ciara. Om half 8 was het mijn beurt. Ze snapt nog niet goed hoe ze aan de riem moet lopen. Steeds gaat ze er in bijten. Maar ze leert vlug. Deze twee weken krijgt ze zindelijkheids-, bench- en riemtraining. 

Ze mag 10 tot 15 minuten lopen. In die tijd kan ik precies naar het Pelgrimspad lopen, dat hier vlakbij het weiland in gaat. Wat is het mooi!

Het was genieten van de rust voor een drukke werkdag! Er was weer van alles te doen in het huishouden en in de webshop.

Terwijl ik halverwege de dag een was ophing aan de wasrekjes op zolder, hoorde ik een vreemd geluid. Ik ging het laddertje af om eens poolshoogte te gaan nemen. Het geluid leek uit Maaikes slaapkamer te komen. Dat was bíjna goed. Het kwam niet uit het kamertje, maar uit het raam! Daar stond Arie, de kat, op het dakje van de serre. Hij was compleet gebiologeerd door de zwaluwnesten onder de dakgoot, waar de zwaluwouders af- en aanvlogen om hun hongerig kroost van voedsel te voorzien. Wat hebben we gelachen om die suffe Arie :-).

´s Middags kwam Geertje met de kinderen aanfietsen. We hadden elkaar al drie weken niet gezien! Maar nu we op gepaste afstand buiten koffie konden drinken, was het toch wel heel erg leuk! De jongens genoten van Ciara. Hè fijn, dat het zo even kon!

De dag was weer goed gevuld met het klaarmaken van bestellingen van de webshop. Nog steeds is er in de supermarkten nauwelijks bloem en gist verkrijgbaar. De mensen bestellen het dus vaak online. We lopen een dag of 5 achter met het wegwerken van de orders. Langzaam lopen we in. Ik zal blij zijn, als we helemaal ´bij´ zijn.

Ik wil meteen nog even mijn blog gebruiken om aandacht te vragen voor een actie van Zomerkind. Zomerkind is een centrum voor dagbesteding van meervoudig gehandicapte kinderen in Nieuw-Beijerland. Onze Maaike werkt daar een aantal uren per week. Bij Zomerkind willen ze een 18+ groep gaan opstarten en ze zijn daar gelden voor aan het inzamelen. Zo was er ook bedacht om paaseitjes te verkopen voor dit doel. De paaseitjes zijn gesponsord en de opbrengst is dus helemaal voor Zomerkind. Helaas is het centrum nu vanwege het Corona-virus gesloten en konden de eitjes niet eenvoudig aan de man gebracht worden. Ik heb ze daarom opgenomen in mijn webshop en we hopen, dat ze zo hun weg vinden. We hebben nog een kleine 40 zakjes te gaan. Wie maakt ons los? Als je in de buurt woont, kun je uiteraard ook kiezen voor de optie ´ophalen´ en betaal je geen verzendkosten.
Bestellen kan hier: https://www.eenvoudiglevenshop.nl/a-59439334/bak-je-eigen-brood/meebesteller-paaseitjes-voor-het-goede-doel/

Einde reclame voor het goede doel :-).

Morgen willen we nog weer een dag extra veel inpakken en ook wil ik de wasmanden leeg wassen. Aan het eind van de middag komt namelijk de schilder om de vloer van de webshop te verven. Het is een soort garagevloer met een toplaag van egaline. Daar moet nu 2-componentenverf op komen. Het lastige is, dat er dan twee dagen niet op gelopen kan worden. Ik kan dan 2 dagen niet bij mijn wasmachine en ook niet bij mijn vriezer. Dat vergt enige planning. Ook kunnen de pakketten, die naar de post moeten, niet via de shop-trap naar beneden gesjouwd worden. Die moeten dan over de privé-trap. Dat is een eng trappetje met smalle treden en als je íets langer bent dan ik (ik ben maar een kleintje), moet je bukken om je hoofd niet te stoten. Een uitdaging dus. Het goede nieuws is, dat als die vloer af is, eindelijk de webshop op de benedenverdieping ingericht kan worden. Dan kan die noodshop uit de slaapkamer van de jongens en is er een hele partij minder sjouwwerk. Er rest dan nog één grote wens. Of eigenlijk een ´must´: een goederenlift! Daarmee kunnen de balen meel, bloem, zaden en andere producten naar boven gehesen worden, om daar in de inpakruimte verpakt te worden. En daarna kunnen de pakjes op diezelfde lift weer naar beneden om in de stellingen van de webshop geplaatst te worden. We kijken ernaar uit! Nog even doorsparen ;-). En tot die tijd hebben we hier gewoon een gratis sportschool...

De schilder was hier!

Er werd hier en daar al bezorgd gevraagd, of er iets aan de hand was. Want er kwamen geen nieuwe logjes. Nou, gelukkig niet, hoor. Het was hier alleen even erg rommelig en er waren zoveel andere activiteiten, dat er van schrijven net niets kwam.

Twee weken geleden kreeg ik een telefoontje van de schilder. Ik was aan de beurt! ´s Maandags kon hij bij me beginnen. Ik heb niet eens nagedacht, maar alleen snel en hard ¨FIJN!!¨ geroepen :-). In augustus waren er bij ons een aantal nieuwe binnendeuren met kozijnen geplaatst. Die stonden weliswaar netjes in de grondverf, maar ze moesten nog afgelakt worden. Dat zou de schilder komen doen. Maar die was toen nog druk met buitenwerk natuurlijk. En die zomer, die duurde maar voort. De schilder heeft tot eind oktober buiten kunnen werken! Maar daarna waren dan toch de binnenklanten aan de beurt.

De schilder had wel even werk bij ons. Want hoe gaat dat: van het één komt het ander. Behalve de nieuwe binnendeuren, kreeg ook al het overige houtwerk in de gang en in de woonkamer een beurtje. Dat zag er namelijk niet uit, toen onze deuren prachtig wit gelakt waren. De oude verf leek daarbij geel. Geen gezicht. En vooruit, de schilder witte ook nog even de gang, het toilet en de bijkeuken. Wat is het allemaal fijn opgeknapt!

Maar na een week was ik het wel heel erg zat, moet ik zeggen. Wat een troep overal! En alles moest natuurlijk gewoon doorgaan. Vorige week woensdag had ik nog de laatste workshop van dit jaar. Die ochtend is de schilder wijselijk weg gebleven. ´s Avonds ging de laatste nieuwsbrief van de webshop van dit jaar eruit en kwam er een hausse aan bestellingen. Ha, ha, we hebben ons in 7 bochten moeten wringen, om het allemaal voor elkaar te boksen.

Afgelopen woensdag aan het eind van de middag was de schilder klaar.

En de bestellingenstroom droogde op. Dus hebben we donderdag de mouwen maar eens opgestroopt en zijn alles gaan opruimen en poetsen. De ramen werden gezeemd en de gordijnen gewassen. Alles dankzij de schilder :-). Het was een hele klus, maar wat is het heerlijk, dat het nu allemaal weer een beurtje heeft gehad.

Het scheelt dat we het verder niet druk hebben met ´kerst´. We hebben geen kerstboom, geen kerststalletjes, geen raamversieringen. Ik ben niet naar de kapper geweest voor een nieuwe permanent, niet naar de winkel voor een nieuwe jurk, niet naar de nagelstudio voor kerstnagels. We zijn niet al weken bezig met voorbereidingen voor het kerstdiner, de kerstborrel, de kerstbrunch, of weet-ik-veel. De enige extra activiteiten waren het schrijven van een stapel kaartjes, het bijwonen van de vertelling in de kerk en de kerstviering op de school van kleinkind Marinus.

Vanmorgen hebben Maria en ik samen de kerstboodschappen gedaan. Normaal doe ik dat al veel eerder, omdat ik er een hekel aan heb om in die verschrikkelijke gekte drukte te winkelen. Maar Maria kreeg vandaag 20 procent personeelskorting en dat vonden we toch wel leuk om van te profiteren. Daarom zijn we samen, gewapend met een boodschappenbriefje, om 8.00 naar de winkel gegaan. Op 8.40 waren we weer thuis. We hadden 2 winkels gehad en bij elkaar 80 euro uitgegeven. We kochten alles wat er op ons lijstje stond en namen verder nog wat afgeprijsd vlees mee. Vlees wat nu niet aangekeken wordt, is bijvoorbeeld gehakt. Dat lag er daarom met de 35% korting sticker erop. En als je dan óók nog 20 procent personeelskorting krijgt, is dat toch te leuk om te laten gaan. Ik ga alleen maandag bij leven en welzijn nog even restanten bij de groentenboer halen. En voor de rest vind ik het geschoten.

We zijn er dus helemaal klaar voor :-). Willem heeft maandag fijn een (verplicht) vrije dag. Dan gaan we naar zijn vader. De rest van de vakantie moet Willem werken. Beetje jammer wel. Maar ja.

Ik verheug me erop, dat tweede kerstdag mijn vriendin Ellen en haar man komen. En ik ben fijn bezig met breien en spinnen. En Maria en ik hebben het koekjes bakken helemaal herontdekt. Gewoon simpele koekjes dus en geen taarten, cakes en grote koeken. Ik verheug me erop om twee weken lekker aan te rommelen met alle kinderen om me heen. Heerlijk!