Buffelen

En toen was het vrijdagochtend en moest er nog een dagje gebuffeld worden :-). Maar eerst de dag maar beginnen in de tuin.

Kijk, elke dag groet ik Japie Krekel even. Zie je hem zitten?

Hij woon al wekenlang in het topje van een broccoliplant. ¨Hoi Japie! Goedemorgen!¨

Na gedane arbeid, is het goed rusten

Wat was het een rare, drukke week, vorige week! Ik voelde hem aan het einde van de week echt wel zitten, hoor. En het was dan ook heerlijk om in de afgelopen dagen weer een beetje op adem te komen en uit te rusten. Ik ben met frisse moed weer aan de nieuwe werkweek begonnen :-).

Raar

Vandaag is Koos jarig. Het is zijn laatste verjaardag thuis, want hij hoopt in oktober te gaan trouwen. Hij is echter de grote afwezige vandaag. En dat maakt, dat het maar een rare verjaardag is ;-).

Een lange dag

Hè, hè, het was een lange dag, vandaag. Dat heb je, als het vroeg licht en laat donker is. Dan blijf je vanzelf ook langer aan het werk. Niet dat het een straf was, om vanavond tot zonsondergang buiten bezig te zijn, hoor. Verre van dat. Het was heerlijk. Maar evengoed voel ik m´n rug nu wel ;-).

Vakantie?

 Vakantie??? Hoe spel je dat?

Ha, ha. Grapje hoor. Maar vorige week was het hier dus herfstvakantie en ik heb er totaal niets van gemerkt. Behalve dan dat ik overal de mooiste foto´s langs zag komen van herfstbossen en paddestoelen en mensen die blij aan het wandelen waren in die mooie kleurenpracht. Intussen was het hier gewoon ordinair druk.

Het begon al op maandag. Hans en Koos hadden een hele week vakantie opgenomen. Maar zij weten ook al niet hoe je dat woord spelt, dus die gingen keihard aan het werk aan de buitenboel! In eerste instantie hielp Koos z´n vriendin ook nog mee. Maar die kwam al snel lelijk klem te zitten met haar vinger en heeft toen de rest van de dag kruiden voor de webshop zitten inpakken. Iets waar ik ook super blij mee was. 

Hans en Koos begonnen aan het terras. Dat was vlak voor de zomervakantie er vlug, vlug in gelegd. Nu moesten alle hoeken gelegd en de boel mooi vlak gemaakt worden. Die hoekjes, daar gaat nu juist de meeste tijd in zitten, he! 

Ik hoefde dan niet daadwerkelijk mee te sjouwen. Maar toch gaf het me werk en drukte. De hele week heb ik geprobeerd wat uitgebreider te cateren voor de harde werkers. Iets lekkers bij de koffie, iets lekkers bij de lunch. Fijn dat ik intussen allerlei mixen in de Wonderpan aan het uitproberen ben. Dat kwam prima uit :-).

En verder was ik druk met het verwijderen van modderp*ten. Dat was minder. Maar ja, het regende af en toe behoorlijk en de mannen werkten gewoon door. Dan ga ik niet lopen miepen, als de vloer onder gelopen wordt. Dan pak je gewoon nog maar weer een keer de stofzuiger of de dweilstok. Toch?

De jongens zijn een heel eind gekomen. Halverwege woensdag lag het terras strak. Daarna hebben ze de parkeervakken voor ons huis aangepakt. Ook die waren er snel, snel ingelegd, toen wij hier kwamen wonen. Nu moest alles strak. De betonnen waterkering (of hoe je zoiets noemt) werd afgemaakt, er werd zand gestort, alle betontegels moesten eruit en opnieuw erin gelegd worden en tenslotte kwamen er 7 varkensruggen. Op zaterdagavond werden de laatste tegels er in gejast. We hebben nu voor ons huis 7 fijne parkeerplekken. Naast de oprit is er nog één in wording. Als het moet kunnen we nu met gemak 12 auto´s op eigen erf kwijt. 

Het enige wat ik nog wel erg graag wil, is, dat er grond in die open betontegels wordt gedaan en dat er gras ingezaaid wordt. Dan is het niet alleen praktisch en fijn, maar ook nog mooi. Ik kijk liever tegen groen aan, dan tegen beton. Misschien lukt dat nog ergens binnenkort. Nu even niet. Koos zijn ´vakantie´ zit er inmiddels op. En Hans z´n ´vakantie´ bestaat deze week uit het studeren op bomen. Hij moet vrijdag examen doen en 129 bomen kunnen determineren...Gewoon aan de hand van een takje. En dan niet zeggen: wilg. Maar ook weten, of het om een treurwilg of boswilg of weet-ik-wat-voor-wilt gaat.

Hij is gisteren naar het bos geweest en heeft 45 soorten mee naar huis genomen om ze te kunnen bestuderen. En morgen wil hij nog een keer naar het bos. Hopelijk gaat hij slagen. 

Wat ik verder vorige week zoal aan mijn kar had? 

- Zoveel mogelijk Wonderpannen op de post zien te krijgen. Wat een monsterklus! De hele familie helpt mee, tot aan kleinzoon Marinus toe. En op woensdagavond hadden we een heuse poetsavond met z´n allen!

- De kookrubriek voor Terdege maken

- Een avondje bij schoonvader op bezoek. Daar waren we een maand niet geweest vanwege corona...

- Een workshop ¨Creatief met bijenwas¨ draaien. Wat was het weer leuk!

- Drukte in de webshop. Er wordt weer gehamsterd. Ik haal steeds karrevrachten meel(producten) bij de molen. Vorige week was het daar zó druk, dat ik de auto zonder hulp moest laden. Toen was ik een beetje gesloopt ;-).

- Ergens tussendoor huishouden. Met de never ending story: de was.

- We zouden met Dirk en zijn vriendin uit eten gaan. Dat werd een etentje bij Dirk thuis, nu de horeca dicht zit. Evengoed lekker en gezellig :-).

Nou, de rest ben ik vergeten, hoor. Dat zal vast niet heel interessant geweest zijn. Het was in elk geval vermoeiend. Maar we kregen zaterdag op zondag zomaar een uur extra om weer lekker uit te rusten. Ha, ha, ik ben er weer helemaal van opgeknapt :-).

Kijk, Muck kan óók niet ´vakantie´ spellen. Sterker, ze kan helemaal níets spellen. Maar een lekker lui leventje dat dat beestje heeft :-).

Ik ga proberen de komende tijd weer wat trouwer te bloggen. Voor alle mensen die weer, of nog steeds, of nu ook thuiszitten. Om een beetje afleiding te geven en, als het kan, een beetje moed ... 

Je let éven niet op ...

... en er is zomaar weer een week voorbij!

Tijd voor een logje.

Wat zijn we elke dag nog blij, dat Mucky terug is! Het vreemde is, dat ze zich totaal anders is gaan gedragen. Sinds ze bij ons was, was ze vooral bang en verlegen en maakte ze erg weinig contact. Nu komt mevrouwtje steeds naar elk van ons toe, ´praat´, wil geaaid worden. Het is net alsof ze eindelijk heeft geaccepteerd dat dit haar nieuwe thuis is en zich nu ook echt op haar gemak voelt. Ze durft nu ook weer gewoon op de kattenbak met de kap erop. Dat durfde ze vòòr haar escapade niet. Als die kap op de bak zat, poepte ze buiten de bak (bah bah bah). We hebben nu de kap erop, maar nog niet het deurtje ervoor. Dat zullen we er binnenkort ook maar voorhangen. Dan zijn we tenminste van de stank af. Nieuw is ook, dat ze zich heerlijk op de bank nestelt om daar te pitten. We verbazen ons er elke dag nog over en vinden het heel bijzonder.

Die bank ligt heerlijk, hoor.

Ik ben verder helemaal niet lui. 

Dol op zonnebaden.

Het grote voordeel van een kat is, dat je er verder niet veel omkijken naar hebt. Heel anders dan een hond. Je kunt dat toch totaal niet met elkaar vergelijken. Ciara groeit werkelijk als kool. Soms is ze een dwarse peuter. Ze is nu 4 1/2 maand. Maar ze leert snel.

Henk kan verwonderlijk goed met Ciara overweg. Hij heeft erg veel geduld met haar en laat haar minstens 1 keer per dag uit.

Zelf doe ik meestal ook één ronde. Vandaag deed ze het erg goed aan de lijn en ik heb extra lang met haar gewandeld.

Ik wandelde aan de overkant van het water langs ons huis. Leuk om ons huis zo eens van een afstandje te zien :-).

Het ziet er nog steeds wel wat ´verhuizerig´ uit. Volgende week zal dat beter worden. Dan komt de raambekleding. Joepie!!

Ook buitenom wordt er hard gewerkt. Wat een geluk dat Koos stratenmaker is en Hans in het groen werkt (en dus ook kan straten). Samen klaren ze de klus. Het gaat niet heel snel, want het moet allemaal in de avonduren of andere verloren uurtjes. Op de zaterdagen hebben ze vaak klusjes bij andere mensen. En dat gaat dan voor. Maar er komt nu echt schot in de aanleg van het terras. Extra motivatie is, dat Koos morgen jarig hoopt te zijn en dat vrijdagavond wil vieren. Dan is het wel handig als hij met z´n vrienden buiten kan zitten.

Vorige week is er eerst een pijp in de grond gelegd om het hemelwater van het dak af te voeren. Onder het stalgedeelte van ons huis zit de oude gierkelder. Daar kan het hemelwater op afgevoerd worden, zodat we het later kunnen oppompen om de tuin mee te besproeien.

Daarna kwamen er nog weer twee aanhangwagens zand op.

En vanavond werd alles keurig recht en glad gemaakt. Daar had Koos een handig apparaat voor bij zich. Geen idee, hoe zo´n ding heet. Maar het werkt als een trein, zo snel:

En hoewel het bijna donker werd, kriebelde het zó bij de jongens, dat ze toch echt nog even een klein stukje wilden leggen :-).

Ik zal vooral héél blij zijn, als alles dicht ligt en ik niet elke dag drie keer de stofzuiger moet hanteren om zand op te zuigen...

Ik geniet verder elke dag van de moestuin. Meestal is het m´n eerste hap buitenlucht: ´s morgens even in m´n tuintje kijken. Wat groeit alles mooi! Er valt ook elke dag wel iets te oogsten. Daar verbaas ik me over. Tenslotte was dit moestuintje dit jaar maar voor spek en bonen. Er is niets aan de grond gedaan en er is ook geen plan gemaakt. Maar toch! Behalve elke dag sla en aardbeien, haal ik ook regelmatig een courgette ervan af. Vorige week maakte ik de eerste pan courgettesoep van eigen courgettes! En ook de eerste boontjes zijn al geplukt.

Een mooie courgette, een snack-komkommer,
wat aardbeitjes: een rondje tuin.

Wat zijn er elke dag veel zegeningen. Leendert die zaterdag 24 werd. En zondag weer voor het eerst naar de kerk. Wat was ik stilletjes blij in het mij toebedeelde hoekje. En nu ga ik nog even 3 vers gebakken broden uit de oven halen.

¨Geef ons heden ons dagelijks brood¨  Mattheüs 6 : 11

Géén prioriteit...in deze coronatijd.

De zondag was een pijnlijk gebeuren voor onze Koos. Eigenlijk heeft hij zo´n beetje de hele dag in z´n bed of op een stoel gehangen. Hij was dan ook heel blij, toen hij vanmorgen om 8.00 uur eindelijk naar de huisarts kon bellen voor een verwijzing naar het ziekenhuis. Hij deed z´n verhaal eerst aan de assistent en moest het daarna nog een keer herhalen aan de dokter. Die besloot dat er een verwijsbrief gehaald mocht worden, om in het ziekenhuis een röntgenfoto te gaan laten maken.

Om half 9 tufte ik dus maar naar de huisarts. Daar was de boel hermetisch afgesloten. Koos had gezegd, dat ik op het raam moest kloppen, of moet bellen. Juist toen ik het nummer van de dokter ingetoetst had, stapte er iemand naar buiten en een tikje schoorvoetend stapte ik dan maar naar binnen. In deze corona-tijd ben ik steeds ´bang´ dat ik iets fout doe. Maar ik kreeg geen reprimande, toen ik me achter de streep voor het loketje opstelde. De assistent vroeg me, waarom ik kwam. O ja, ik kwam voor die verwijsbrief. Ik mocht even in de wachtkamer gaan zitten. Wat een ervaring! Een lege wachtkamer, zo ongeveer steriel. Het speelgoed was weggehaald en het folderrekje was leeg en steeds waren er 2 stoelen afgeplakt, opdat niemand te dicht bij iemand zou gaan zitten. En het informatiescherm stond op zwart.

Afijn. Daar kwam dan de dokter de verwijsbrief overhandigen. Met lange armen reikte ze het epistel aan, wat ik vervolgens met even lange armen aanpakte. Zou het bij elkaar anderhalve meter afstand geweest zijn? Geen idee, hoeveel centimeter m´n armen zijn :-).

Met mijn elleboog (het stond er expliciet bij geschreven, dat dat zo moest) stootte ik op het knopje, waarmee de deur open zoefde. Ik stond weer buiten. Opgelucht haalde ik adem. Die hindernis was alvast genomen.

Ik haalde Koos thuis op en we reden naar het ziekenhuis in Dordrecht. Ook daar deed het allemaal surrealistisch aan. De parkeerplaats, die maar voor een kwart vol stond. Het tentje in de hoek van de parkeerplaats. Nee, dat was geen overkapping, waar je gratis een sterretje in je voorruit kon laten maken. Het bleek een Corona-oplossing voor het stiltecentrum te zijn. Een plaats, waar je een kaarsje kunt branden, een gebedje kan doen enzo.

Dan het ziekenhuis in. Maximaal 2 personen tegelijk in de draaideur. De anders bruisende hal met overal koffie-drinkende mensen, iemand die de piano bespeelt, namen-roepende taxi-chauffeurs, serviesgeklater, tosti-geuren en een grote balonnenstandaard, was nu een lege hal met schichtig om zich heen kijkende, haastige patiënten en begeleiders (max. 1 per patiënt a.u.b.).

De weg naar de röntgen was bekend. Ook daar was het ongewoon stil. Wij waren de enige wachtenden. Worden er dan nu geen armen en benen gebroken? Nou ja, er zijn nu in elk geval geen gymlessen, opperde ik. En in het verkeer gebeuren er ook minder ongevallen. O ja.

Koos werd naar binnen geroepen, de foto werd gemaakt en we wachtten op de uitslag. Die was heel verrassend-maar-niet-heus: het sleutelbeen was gebroken. De zuster bracht ons naar chirurgie. Ook daar géén wachtenden. Vol verwachting namen we plaats in de spreekkamer. Koos had maar één wens: dat hij zo snel mogelijk geopereerd zou worden. Want ná de operatie is het snel gedaan met de pijn. Dat was tenminste zijn ervaring van vorig jaar.

De dokter hielp hem snel uit die droom: een gebroken sleutelbeen is géén prioriteit in deze coronatijd. Heel vreemd als een dokter je geen hand geeft. Nou ja, daar zijn we al wel een beetje aan gewend. Maar ook heel vreemd, als de dokter je zelfs niet aanraakt. Geen drukken op pijnlijke plekken. Geen armen omhoog en omlaag. Zelfs de vragen waren uiterst minimaal. Alsof ook teveel woorden een besmetting zouden kunnen veroorzaken :-(. En nee, er hoefde ook geen vest of shirt uit.  De dokter keek eigenlijk alleen op het scherm naar de foto, zei, dat er een mitella om moest om de elleboog te ondersteunen, dat er een recept voor pijnstilling bij de balie lag en dat we een afspraak moesten maken voor over vier weken. Koos was teleurgesteld. Eigenlijk wilde hij de dokter wel graag even laten voelen, wat híj voelde. Niets aan te doen. We waren al snel weer thuis. Terug bij af.

Ik moest even resetten. Dus dronken we even koffie in het zonnetje op ons terras-in-wording. Naast ons huis lopen nu pony´s in het weitje. Ik voelde me helemaal kalmeren. Ik was, voor mijn gevoel, gewoon even in een andere wereld geweest. En ik was blij weer terug te zijn!

Samen met Maria heb ik de hele middag in de webshop gewerkt. En daarna gekookt. Toen was de koek op. Ik had brandende voeten en mijn rug lag in puin. Ik was dan ook vanaf half zes vanmorgen non-stop in touw geweest. Ik nam een time-out. Normaal gesproken val ik dan onmiddellijk in slaap en ben met een minuut of 20 weer zo fris als een hoentje. Maar ik was té moe. Kon niet slapen en lag te bedenken, hoe ik de webshop wil gaan inrichten. Nu de vloer klaar is, wil ik de stellingen en de inpaktafel gaan bestellen. Ik ging uit bed en vertelde Maria, wat ik had bedacht. We pakten een meetlint erbij en, ja, Maria vond dat ook de beste opstelling. We riepen Willem erbij, om ernaar te laten kijken. Ja hoor, die was het ook met ons eens. Zo gaat het worden! Morgen wil ik alles gaan bestellen. Wie weet is dan over een week of twee die noodshop uit die slaapkamer en werken we fijn vanaf de begane grond!

De goederenlift is ook in wording. Net als het terras, eigenlijk. Stukje bij beetje komen er onderdelen binnen. Vorige week arriveerde de lier met motor. Indrukwekkend, hoor. Best spannend, of het allemaal gaat worden, zoals Willem met zijn broer Marinus heeft bedacht! Dat terras is leuk. De stellingen nodig. Maar eigenlijk heeft die lift prioriteit! Dat is dan ónze prioriteit :-).

Een pechvogel

Even een klein logje om te laten weten, dat wij hier een pechvogel hebben: Koos heeft z´n sleutelbeen helaas (weer) gebroken. Het gebeurde gisterenavond uit z´n werk tijdens een stoeipartijtje. Het vervelende is, dat zoiets natuurlijk geen spoedgeval is en je niet zomaar naar de dokter kunt. We hebben het daarom eerst maar een nachtje aangekeken met pijnstillers. Vanmorgen heb ik de dienstdoende huisarts gebeld en verteld wat er was gebeurd en hoe het er nu uit ziet. Koos z´n arm hangt af en dat is een duidelijk kenmerk van een gebroken sleutelbeen. Bovendien had hij zelf, toen het gebeurde, een harde ´knap´ gehoord. Zo door de telefoon dacht de dokter dan ook, dat het inderdaad om een gebroken sleutelbeen ging. Ze zou gaan overleggen met het ziekenhuis, omdat Koos in augustus datzelfde sleutelbeen ook al gebroken heeft en er toen aan geopereerd is. Ze beloofde om vòòr 13.00 uur terug te bellen.

Rond half 1 werd ik terug gebeld. De dokter had overlegd en het was, wat ik al dacht: er wordt pas maandag een foto gemaakt. De dokter wilde nog wel even Koos uitvragen en met hem de pijnstilling bespreken. Het gesprek bevestigde haar in haar vermoeden van een gebroken sleutelbeen. Koos moet elke vier uur 1 ibuprofen 600 mg en 2 paracetamollen 500 mg innemen. Als het morgen onhoudbaar is, mag hij bellen. Wellicht wordt er dan toch al morgen een foto gemaakt.

Nou....

Het is bijna niet uit te houden, helaas.

Echt heel dikke pech, dit!!

Afijn. Moeder/vrouw/webwinkelier/kok/bakker/chauffeur/psycholoog/motivator/interieurverzorgster/enzovoorts, Teunie, mag nu ook haar verpleegster-vaardigheden weer uit de kast trekken. Zuchterdezucht.

Vandaag was ik trouwens vooral gewoon de interieurverzorgster. Na al die weken, dat het extreem druk  was in de webshop, had ik maar zeer minimaal ´gehuishoud´ en het was een genot om nu eens lekker overal de bezem door te halen. Behalve twee vroege uurtjes administratie-werk, heb ik de hele dag niets aan de webshop gedaan. Mijn huishouden en gezin hadden vandaag echt topprioriteit.

De keuken die een bende was

werd omgetoverd tot een plaatje

mijn moeders zoutpotje

Het hele huis werd gestofzuigd en gestoft en gemopt en ontrommeld. Daarbij werd ook het sanitair fijn gepoetst. Heerlijk! Maaike heeft de hele ochtend geholpen. Maria ook nog even, maar die was het grootste deel van de ochtend met Hans mee naar de dierenarts voor Ciara. Zij moest inentingen en een gezondheidscheck enzo. Met de lunch was alles spic en span.

Vanmiddag heb ik op de workshopzolder van alles gebakken.

Gewoon brood

een trommel vol American chocolat cookies

en een amandeltaartje

Maaike was inmiddels boodschappen gaan doen en kwam thuis met een berg lekkers van de groenteboer.

Een deel werd uitgedeeld. Met de rest ging ik aan de slag in m´n schone, opgeruimde keuken.

Ik maakte een pan verse champignonsoep

en perste sinaasappels.

Intussen braadde ik ook vast vlees voor morgen.

Aan het eind van de dag kwam iedereen weer op de frieten af. En zo werd het weer zaterdagavond.

Omdat het vandaag toch een wat kille dag was, stak ik de kachel nog maar een keer aan.

En ik haalde ook eindelijk mijn haakwerk weer eens voor de dag.

Tijd voor de rustdag. Maar ik houd er rekening, dat er nog wel een ritje naar het ziekenhuis zal langskomen...

Geduld...

Vandaag zit ik weer te wachten in het ziekenhuis. Nu een keer niet met Maria, maar met Koos. Het plaatje waarmee in augustus zijn gebroken sleutelbeen aan elkaar gezet is,  moet er weer uit gehaald worden. Hij had er namelijk nogal last van. De operatie duurt een uurtje. Maar met de voorbereiding en het uitslapen (hij moet onder algehele narcose) en het wachten op toestemming om naar huis te gaan, ben je al snel een dag zoet.

Het was raar om vandaag van huis weg te gaan, want er waren juist twee monteurs gearriveerd. Die gaan vandaag en morgen de radiators boven aansluiten en de vloerverwarming inregelen. Ik heb ze gezegd, dat ze zich vrij mogen voelen om koffie te tappen en ze zullen het verder best wel vinden. Arie, de kat, heb ik in een slaapkamer opgesloten. Dan hebben ze daar in elk geval geen omkijken naar. Arie moet nog minstens 4 weken binnen blijven. Op zich heeft hij ruimte genoeg in huis en verveelt hij zich echt niet. Maar hij zit toch wel continu te loeren, of hij naar buiten kan. Hij moet nog even geduld hebben.

De komende weken gaat er nog veel geklust worden in ons huis. Dat zal best druk zijn. Maar elke dag wordt het beter. En dat is een fijn idee! Ik kijk er naar uit, dat ons hele huis warm is en dat alles een vaste plaats gaat krijgen.

Ook buitenom wordt het steeds beter. Er is nu in elk geval een oprit vanaf de weg tot aan de deur en vòòr ons huis is er plaats om te parkeren. Hans is maandag weer aan het werk gegaan bij zijn baas. De rest van de klus zal dus op de zaterdagen moeten. Hij denkt nog wel een half jaar werk te hebben. Het is echt heel veel werk!

Maar ook voor de buitenboel geldt: iedere keer wordt het een stukje beter! Natuurlijk is het fijn, als alles af is. Maar deze fase van steeds een stukje verbetering, heeft ook wel wat.

Het zou wel prettig zijn, als de shop klaar is en de workshops kunnen beginnen. Ik krijg bijna dagelijks de vraag, wanneer dat is. Maar daar kan ik nog niet veel over zeggen. Behalve dan, dat ik hoop, dat ik in de loop van februari een beginnetje kan maken. Geduld...

Wat wel af is, is de podcast die in december opgenomen is. Die is gisteren live gegaan. Het Reformatorisch Dagblad is een podcast-serie begonnen over christelijke opvoeding. Ik mocht de aftrap geven met een aflevering over voeding. De podcast is nog niet in alle podcast-apps beschikbaar, maar daar wordt aan gewerkt. Als het je nu niet lukt om hem te beluisteren, dan lukt het wellicht over een paar dagen. Kijk maar eens hier:

https://www.rd.nl/vandaag/binnenland/podcast-je-kinderen-gezond-laten-eten-teunie-luijk-geeft-advies-1.1622284

Nog even en dan wordt Koos opgehaald. Dan ga ik even de kattenreismand terug brengen naar het asiel hier in Dordt en meteen vertellen, dat het goed met hem (haar!) gaat...

September!

September voelt op de één of andere manier altijd als een soort januari: een nieuwe maand in een nieuw jaar. Zowel in september als in januari heb ik altijd de behoefte om weer fijn ´terug naar normaal´ te gaan. Back to basic dus, zoals dat tegenwoordig bekt. Dat is een logisch gevolg op een periode van meer overvloed. Overvloed vanwege de zomervakantie, of overvloed vanwege de periode van Kerst en Oud&Nieuw. Na alle zomerse ijsjes en alle winterse oliebollen, heb ik altijd weer trek in een simpele zelfgebakken boterham met kaas.

Back to basic dus. En dat om meerdere redenen. Ik wil de teugels even strak trekken als het gaat om geld uitgeven. September wordt de maand van ´doen met wat er is´. Ik wil deze week m´n normale portie maandboodschappen bestellen en ook moet ik de vleesvoorraad wat aanvullen. Verder is er elke week verse melk en AGF (aardappels, groenten en fruit) nodig. Dat is het dan wel zo´n beetje.

Vanmorgen heb ik daarom eerst een maaltijdplanning gemaakt, waarin ik zoveel mogelijk verwerk wat er in huis is. Voor vandaag leverde dat een lekker Hollands prakkie op: gekookte aardappels, bloemkool (die ik vrijdag van mijn neef kreeg) met witte saus, 4 gemarineerde filetlapjes (die nog in de vriezer lagen), 1 gehaktbal (die van gisteren over was) en 1 bbq tapasspies (die over was van de bbq van zaterdag), een schaal rabarbermoes. Als toetje chocolade kookpudding (waarvan ik nog een kleine voorraad in de kast heb staan). Makkie.

Er was nog voldoende brood en ik hoefde vandaag dus niet te bakken. Morgen weer aan de bak en dan meteen ook maar een doos koekjes voor de hele week.

Moeilijker is het niet. Het vergt alleen een kleine planning.

Als je krap zit is het logisch, dat je elk dubbeltje drie keer omdraait voordat je het uitgeeft. Jammer alleen, dat zuinig doen met eten en drinken eigenlijk maar weinig zoden aan de dijk zet. Want hoewel ik geen cent uitgaf aan gewone boodschappen, vloog er dik 1100 euro van de bankrekening...Een stukje hypotheek, een stuk (gemeentelijke) belastingen (ik had een bericht in Mijn Overheid gemist!), een rekening van de orthodontist, een rekening van een internist, een paar pasfoto´s voor Henk z´n nieuwe ID-kaart, een nieuwe ID-kaart, parkeren bij het ziekenhuis....

Maar ja. Toch maar zuinig doen voor wat betreft de kleine(re) uitgaven. Dat zijn tenslotte wel de uitgaven die je in de hand kunt houden. De rest, daar heb je helaas niet veel invloed op.

Vanmorgen was ik met Koos bij de chirurg voor controle. Het zag er allemaal goed uit. Helaas mag hij nog vier weken niet werken. Dat was wel de verwachting, maar het is toch flink balen voor hem.

Neehee, géén foto, mam. Okeeeee.

Henk en Jan waren vandaag nog thuis. Die hoeven pas woensdag naar school. Jan ging samen met z´n vriendinnetje ein-de-lijk dan maar eens de benodigde schoolspullen kopen en zijn boeken kaften. Van dat kaften had ik gerust een lachfilm kunnen maken. Het plakband plakte overal aan vast, behalve aan waar het moest. Dan was het papier weer te kort, dan de vouwen weer te krap. Wat een giller. Overigens kaften de jongens hun boeken gewoon met het bruine pakpapier uit de webshop. Dat is lekker voordelig :-).

We hebben er maar eens hard om gelachen. Maar ik moest ook wel terugdenken aan mijn moedertje, die altijd trouw ál die schoolboeken voor de kinderen kaftte. Dat deed ze altijd zó netjes. En ze vond het echt leuk om te doen.
Ook kregen de kinderen die naar de Middelbare School gingen altijd een mooie schooltas van opa en oma. Dat was al zo toen Wim 18 jaar geleden naar de Middelbare School ging. En dat ging door tot Jan toe. Het jaar daarna waren ze allebei overleden. Zo blijven er altijd momenten, dat je weer speciaal aan ze terugdenkt. Ook al omdat er vorige week een oom van Willem overleed, waar we vanavond gingen condoleren. Vanavond waren we daardoor voor het eerst in 18 jaar niet aanwezig bij de opening van het schooljaar.

Morgen kan de e-bike van Henk opgehaald worden. Precies op tijd, zodat hij woensdag bij leven en welzijn naar school kan gaan fietsen. Ik ben benieuwd hoe hij het gaat vinden op z´n nieuwe school!