De zolder

Ons huis heeft een enorme zolder, die in twee delen is gedeeld. Die twee delen zijn gescheiden door een brandmuur. Eén deel hoort bij de zakelijke kant van ons huis en noemen we ´de workshopzolder´. Op deze zolder geef ik van september tot mei allerlei workshops. Hoewel er nog wel wat kleine dingen aan moeten gebeuren, is deze zolder verder prima voor dat doel geschikt en ik ben er super blij mee.

Het andere deel is boven het woongedeelte van ons huis en noemen we ´de privé-zolder´. De twee zolders hebben elk een eigen opgang. De workshopzolder bereik je via een mooie trap, die Leendert op maat heeft opgebouwd. De privé-zolder is bereikbaar via een simpele ladder. 

Veilig thuis!

Vandaag is onze Hans weer veilig thuis gekomen uit Malawi! Wat zijn we blij, om hem weer om ons heen te hebben. Zo vertrouwd weer, om zijn stem te horen en zijn gepingel op de piano (die hij drie maanden gemist had :-)).

We reden vanmiddag tegen drieën weg, om hem op te halen van Schiphol. Maria, Henk, Willem en ik. Het vliegtuig zou volgens de planning om 15.39 landen. Maar om kwart over 3 appte Hans al, dat hij weer op Hollandse bodem stond! Hij moest toen nog wel op z´n koffers wachten, natuurlijk. Maar toch kregen we er helemaal de kriebels van en Willem wurmde zo snel hij kon de auto door het drukke verkeer. Op Schiphol was het ook druk en was het zoeken naar een parkeerplekje. Daarna renden we door de hallen, over de loopbanden, de roltrap af, naar arrival 3. En yes!! Daar was hij dan eindelijk!

We dronken nog even gezellig een kop koffie, samen met Roelof en zijn ouders. De jongens hadden heel wat te vertellen!

Maar na de koffie wilden we toch graag naar huis :-). Het was een lange rit in de spits, maar hoe gezellig! We hadden zóveel vragen en Hans zóveel te vertellen.

Het was een fijn weerzien, thuis, bij de brussen.

Hans mocht kiezen: een Hollands prakkie, of pannenkoeken. Pannenkoeken dan graag. Prima hoor. In rap tempo bakte ik een enorme stapel. Een vriend van Hans, en Dirk, aten ook meteen mee.

Na het eten deed Hans nog een klein rondje Alblasserdam, samen met Willem en Dirk. Ze gingen even bij het huis van Leendert en Thea gluren. Daar wordt hard geklust :-).

Daarna een lekker bakkie koffie van moeders. Gewoon filterkoffie met verse melk. Dat was echt drie maanden geleden, dat Hans dat op had.

Maria vertelde blij, dat ze oma d´r oude naaimachine had gekregen. Dat bracht Hans erop, dat hij speciaal voor Maria nog iets meegenomen had, wat dan vast heel goed van pas kwam. En wat toverde hij uit z´n koffer? Een prachtige lap wax-katoen. Wat leuk!

Hans liet alvast een selectie van z´n foto´s zien, op het schermpje van zijn fototoestel. De échte presentatie bewaart hij voor zaterdagavond. Dan mag de hele familie komen kijken. En komen luisteren. Want Hans heeft zóveel beleefd en gezien, dat hij voorlopig niet is uitgepraat.

Binnenkort verschijnt z´n laatste facebookberichtje op ¨Hans naar Malawi¨. Dat berichtje zal ik hier dan ook posten. Speciaal voor de facebooklozen onder ons ;-). Voor nu houden we het maar even voor gezien. Ik ben gewoon moe van deze emo-dag!

Aftellen

We zijn hier aan het aftellen...

Eerst tellen we af naar het moment, dat Hans weer thuis hoopt te komen. Nog twee dagen! Dan zitten zijn drie maanden Malawi er op. We zijn inmiddels een heel seizoen verder. Als Hans straks terug is, zal hij in elk geval niet aan de temperatuur hoeven te wennen. Die is hier namelijk hetzelfde als in Malawi. Alleen zal hij wel aan de lange dagen moeten wennen. In Malawi is het winter en is het om 18.00 donker. Dat is hier toch echt een paar uur later!
Afijn. Er zal genoeg om weer aan te wennen zijn en aan de andere kant zal alles waarschijnlijk heel snel weer oud en vertrouwd zijn. Vanavond stuurde hij nog een fotootje van z´n laatste avond in Malawi (de terugreis begint morgen al en duurt 23 uur vanwege een lange wachttijd op een vliegveld bij een tussenstop). Daarop schreef Hans, dat hij gemengde gevoelens had. Dat kan ik me goed voorstellen!

Vorige week had Hans nog een erg leuke ervaring. Hij was samen met z´n maat nog een paar dagen op safari gegaan in een wildpark, om de Malawi-tijd af te sluiten. Ze waren er onder leiding van een gids. Op een ochtend werd hij wakker van gerucht. Net toen hij wilde roepen, dat ´ze´ best wat stiller mochten zijn, ontdekte hij waar het gerucht vandaan kwam. Er liepen olifanten, vlak langs de hut, waar ze sliepen! Hij maakte er een filmpje van: (niet heel duidelijk, op het eind het best te zien)

Tja, die lopen hier niet zomaar langs je bed ;-).

Er wordt nog méér afgeteld: nog 4 dagen en dan is het voor alle schoolgaande kinderen vakantie. Dan kan de vlag uit! Deze laatste week stelt al niet zoveel meer voor. Het gewone schoolprogramma staat bol van de leuke dingen. Morgen gaat Henk op schoolreisje naar Slot Loevestein.

En we tellen vrolijk verder. Nog 3 weken en dan gaan we naar de Terdegezomerfair. Eerst een dag opbouwen en daarna zijn we 4 dagen in actie. Ik ben als columnist op de fair en heb verschillende taken: twee keer per dag verzorg ik een mini-workshop ¨Bak je eigen brood¨ in de keuken van Terdege in de barn. En één keer per dag geef ik een lezing over ¨Limonade maken¨ op het podium. De rest van de dag kun je me vinden bij onze kraam in de barn. Daar staan we met leuke aanbiedingen uit de shop en zal er de hele dag door iets te proeven zijn. Het wordt een echt familiegebeuren, want we hopen er met z´n zessen aanwezig te zijn. We overnachten in een trekkershut in Putten. We hebben er reuze veel zin in en zien het als een (werk?)vakantie. Wil je meer weten over de fair? Vast sfeer proeven? Kaarten (online met korting!) kopen? Kijk dan op: Terdegezomerfair.nl

En dan wordt er nóg iets afgeteld. Niet door ons allemaal, maar door Henk. En elke dag worden we ervan op de hoogte gehouden: nog 29 nachtjes...en dan ben ik jarig. Ha, ha, ha. Heerlijk toch, die kinderen, die zo naar hun verjaardag uitkijken :-).

Nou, ik ga alvast maar 1 van die 29 nachtjes slapen, denk ik.

Geen zak....

Deze week wordt er niet opgeruimd. Er verdwijnt dus geen zak, geen doos, niets. We nemen een weekje opruim-pauze om kruiden in te pakken en kruiden in te pakken en kruiden in te pakken. 

Zaterdag staat er namelijk iemand met onze kruiden (én met zepen, maar die hoeven niet te worden ingepakt) op de landelijke verkoping ten bate van de Schutse in Kesteren. En aangezien de ingepakte voorraad kruiden heel minimaal was, heb ik het nu even druk met inpakken.

Daarnaast gebeurt er van alles en is het ´elke dag een andere film´, zoals mijn moeder altijd zei.

Maaike keerde haar spaarvarken eens om en schraapte de allerlaatste eurootjes bij elkaar om haar eerste autootje te kopen. Toe maar! Mevrouw rijdt er heel wat knapper bij dan moeders :-). Heel fijn, dat ze nu haar eigen autootje heeft, al vond ik het geen enkel punt om mijn brik regelmatig uit te lenen. Maaike werkt in de gehandicaptenzorg en moest, als ze avonddienst heeft gehad, regelmatig tussen 11 en 12 uur ´s avonds per fiets over de dijk tussen Papendrecht en Alblasserdam. Ze is niet bang uitgevallen. Ik ook niet. Toch is het veranderd sinds Anne Faber...Als Maaike van haar werk wegging appte ze altijd even. Vanaf dat hield ik m´n Iphone bij de hand om af en toe te kijken waar ze reed (met de zoek-vrienden-optie). Met de auto voelt het toch veiliger. En natuurlijk is het heerlijk, als je niet door weer en wind hoeft.  Helemaal fijn dus!

Sinds april is onze bieb weer op vrijdagavond open. Sindsdien hebben we ons oude vrijdagavondritueel weer van stal gehaald: direct na het eten naar de bieb. Willem gaat daar dan aan de leestafel de krant lezen en Henk en ik zoeken boeken uit. ´Vroeger´ gingen we met een heel legertje...Maar nu dus nog maar met z´n drieën. Als we klaar zijn met boeken uitzoeken lopen we naar de Hema en eten daar een ijsje. Zo simpel en toch zó leuk, zo´n klein ritueel.

Ik kreeg van mijn neef een mooie portie aardbeien. Daar heb ik op de vroege zaterdagmorgen jam van gekookt. Om half 10 was ik klaar en stonden er meer dan 50 potjes op het aanrecht! Het koffie-uurtje bij schoonmama was eerlijk verdiend :-).

Er werd ook een kist rabarber geleverd. Een klein deel belandde in de appel-rabarberjam. Van een aantal kilo´s maakte ik heerlijke rabarberlimonadesiroop. Er ligt nu nog één portie. Ik denk, dat ik daar moes van kook. Altijd lekker.

Maandag op de markt was er ook het één en ander wat op moest en wat in mijn kofferbak belandde. Biologische gele pepers bijvoorbeeld. Een deel van de pepers heb ik gedroogd in mijn voedseldroger.

Van een doos rijpe kiwi´s maakte ik jam. Zomertijd = jamtijd!

Verder hadden we maandag even wat uitgebreider contact met Hans in Malawi. Vorige week was Hans ziek. Hij had flink diarree (gelukkig geen malaria!). Toen dat zondag nog steeds niet over was, wilde Karin (de vrouw bij wie hij in huis is), dat hij zich even in het ziekenhuis liet nakijken. Hans kreeg een kuur en gelukkig sloeg die meteen aan. Maandagavond, toen wij hem Whatsapp-belden, klonk hij weer helemaal monter. Nog één maandje, dan zitten de 90 dagen Malawi er alweer op!

Woensdag was het een dag met heel veel blijdschap om ons heen. Alle nichtjes en neven die examen hadden gedaan zijn geslaagd!
Ook Maria deelde in de vreugde. Ze deed examen in Nederlands en Biologie en voor beide vakken is ze geslaagd. En nog met prachtige cijfers ook: een 7 en een 8. De rekentoets heeft ze ook dik voldoende afgerond (met een 7). Hopelijk kan ze na de zomervakantie terug naar school om het examenjaar af te maken. Voor nu is het helaas nog lang niet zeker, of dat zal gaan. Maar we proberen moed te houden. We zijn blij met wat gelukt is en ik kocht mooie pioenrozen voor haar.

Vanavond stond er eens wat anders dan anders op het programma: er kwam een videograaf van Terdege. In augustus is er de Terdege Zomerfair in Barneveld. Terdege viert dan het 35-jarig bestaan. Op deze fair is er alle ruimte voor ontmoeting met columnisten en medewerkers. Ik hoop dan ook van de partij te zijn en elke dag een paar keer een workshop te geven. Om het evenement te promoten, komt er een filmpje, waarin columnisten aan het woord komen. Zodoende dus vanavond een videograaf op m´n stoep. Hebben we dat ook eens meegemaakt :-).

En zo vliegt de week voorbij. Met een eerste jong konijntje wat ons huis verliet, met bijen die als een malle honing halen, met het bericht, dat morgen onze houtvoorraad wordt geleverd (18 kuub, jeuj!) en dus een hak- en zaagfestijn wat stante pe georganiseerd moest worden, met twee examenfeestjes van nichtjes, en duizend-en-één dingen. Van alles en nog wat. Behalve zakken en dozen dan....Dat wacht mooi maar even.

Hans in Malawi

Vandaag is het alweer een maand geleden, dat Hans naar Malawi vertrok. Regelmatig schrijft hij over zijn belevenissen op zijn facebookpagina. Maar voor de facebooklozen onder ons, schrijf ik vandaag een logje over zijn belevenissen tot nu toe en zal ik zijn laatste facebookbericht (van gisteren) kopiëren.

Op 10 april vertrokken Hans en Roelof naar Malawi, om daar Karin van Meeuwen te gaan helpen bij haar project(en). Karin werkt in Malawi voor Stephanos. Ze is met van alles en nog wat bezig. Waar Hans en Roelof haar in elk geval bij zouden gaan helpen, is het verbouwen van een zeecontainer tot leerplek/klaslokaal. Karin zorgt ervoor dat boeren (beter) opgeleid worden, zodat hun oogsten groter en zekerder zullen worden. Zo is de boeren bijvoorbeeld geleerd, hoe ze hun akkers beter kunnen bemesten met natuurlijke mest (urine, kippenmest etc), dan met kunstmest. Heel leuk is, dat Hans met eigen ogen heeft kunnen zien, hoe trots één van de mensen was met het resultaat dat hij zo behaalde. Deze boer heeft dit seizoen namelijk één perceel maïs bemest met kunstmest en een ander perceel met natuurlijke mest. Dat laatste perceel had een beduidend hogere opbrengst!

Maar voordat de jongens aan de zeecontainer konden beginnen, was er nog allerlei ander werk. Sommige dingen gepland, andere dingen ongepland. Zo´n ongeplande klus was bijvoorbeeld de kapotte auto van Karin, die naar de garage moest. De jongens hebben Karin geholpen door tijdens de reparatie in de garage te verblijven om er op toe te zien, dat de reparatie goed werd uitgevoerd en de auto niet voor ritjes van het garagepersoneel werd gebruikt of anderszins. Dit kostte gewoon even 6 uur in plaats van de 2 uur, die de mensen van de garage hadden voorspeld. Kijk, dan is zo´n dag om, zonder dat je voor je gevoel iets gepresteerd hebt, laat staan, dat je aan je planning hebt gewerkt :-).

Een gepland projectje was het maken van een kippenhok voor Karin. Dit kippenhok werd gemaakt van metaal en hiervoor moest eerst een lasapparaat aangeschaft worden. Dit lasapparaat is trouwens betaald van geld wat Hans met z´n doneeractie heeft opgehaald. Iedereen die hieraan heeft bijgedragen: nogmaals hartelijk dank! Het geld van de doneeractie is ook ingezet om bij te dragen in de kosten van een flinke generator. Heel vaak is er geen stroom en dan is een generator handig/nodig. Deze generator heeft alvast zijn diensten bewezen bij het bouwen van het kippenhok, maar wordt straks ook ingezet bij het project van de zeecontainer.

De jongens hebben Karin ook bijgestaan bij de aankoop van een vrachtwagentje. Lijkt iets heel simpels, maar voordat zo´n vrachtautootje werkend en wel bij je op de oprit staat, ben je in Malawi toch al snel een dag of 10 verder.....

Het voert hier te ver om al Hans z´n verhalen van FB en die hij ons via de app deelt te vermelden. Eén ding is zeker: het is een heel bijzondere ervaring. En dat bijzondere betreft allerlei zaken: het land, de natuur, het weer, het eten, de mensen enzovoorts. Overal zit een verhaal aan vast.

Ik laat Hans z´n laatste fb bericht volgen. Dan hebben jullie de informatie uit de eerste hand :-). Hans hoopt nog twee maanden in Malawi te zijn en hopelijk komt dan in elk geval het project van de zeecontainer klaar. Maar dat weet je daar nooit. Niets is te plannen! Ook de doneeractie loopt nog twee maanden. Zo lang Hans in Malawi is, kan er gedoneerd worden. En uiteraard blijft er niets aan de strijkstok hangen! Hans z´n reis- en verblijf zijn al betaald. Alles wat er nu binnenkomt, komt direct ten goede aan Karins werk, waarin de jongens bijdragen. Behalve de verbouwing van de zeecontainer is er ook nog de bouw van een schooltje, die al 3 jaar stilligt vanwege geen financiële middelen. Dus....van harte aanbevolen:

Klik hier voor de doneeractie

We denken hier nog wel een beetje aan ons Nederlandse kikkerlandje hoor 😉 en daarom hebben we afgelopen zaterdag (op bevrijdingsdag) de 51e verjaardag van onze koning Willem-Alexander gevierd bij het Nederlandse consulaat. Dat was echt leuk om opeens weer allemaal Nederlanders te ontmoeten in zo'n ver land! En er waren heerlijke Nederlandse bitterballen en echte Hollandse Nieuwe, dingen die je toch stiekem wel een beetje gaat missen 😋 Maar dat werkt denk ik ook andersom, want van Malawi ga ik ook vast wel wat missen, en een van die dingen is waarschijnlijk het landschap! Malawi is echt een land, als je er komt zou je zomaar per ongeluk verliefd kunnen worden op het landschap! Uitgestrekt als het is, heuvelachtig, hier en daar bergen, prachtige bomen en planten, echt een absoluut plaatje 👌
Maar het genieten moet echt tussen het werken door hoor! Gisterenavond nog even de hoofden bij elkaar gestoken om heel voorzichtig een globale planning te maken (want ja... plannen kan je hier niet 😉 ) en dan gaat het wel kriebelen hoor, zou de container wel op tijd afkomen? Nou goed, handen uit de mouwen, de oogst die in de container ligt opgeslagen moet daar zo snel mogelijk weg 💪
De truck zit weer helemaal in elkaar, en hij rijdt weer als een zonnetje. Alleen het sturen was wat wennen voor Karin, maar ja hij is stiekem ook al 21 jaar oud. Oh en dat valt trouwens wel mee hier hoor, als je ziet waar ze hier mee de weg op gaan 🙈
Dinsdag en vandaag hebben we dus de oogst van het land naar huis gebracht, met de nieuwe truck 👍👍 en dat was genieten zeg! Achterop de laadbak, met een waanzinnig mooi uitzicht! Ongelofelijk mooi!
De container is nu helemaal leeg, dus daar kunnen we nu onze materialen die we kopen in ieder geval opslaan, en dan zou het zomaar eens kunnen gebeuren dat we kunnen beginnen met bouwen 🎉😉
Maar eerst nog een weekend kamperen bij Kuti, vlakbij Lake Malawi #ZinIn!!

Naast ons bouwproject zijn we ook nog in het dorp geweest. Mr. Brave van SunnyMoney Malawi heeft met de jongens van het dorp gesproken over hun solar light business. Hij heeft met ze afgesproken dat ze van het eerste geld van de business een leraar zouden inhuren. Zo kunnen de jongens aan hun eigen toekomst werken en hun school afmaken. Meeste jongens zijn nooit verder gekomen dan groep 5 of 6. Ze kunnen nauwelijks lezen en schrijven, en slechts een paar woordjes Engels, dingen die niet onbelangrijk voor ze zijn! Ik ben echt heel erg benieuwd hoe de jongens het gaan doen!

😉

Oh ja.. nog geen foto's van het nieuwe huis helaas, nou ja, dat komt vanzelf nog wel. 11 juni krijgt Karin de sleutel van haar nieuwe (tijdelijke) onderkomen, en de 15e moeten we uit dit huis zijn. Dus Karin is stiekem wel blij dat we hier zijn om te helpen

Allerminst saai en een bonus op de koop toe

Mijn week was vorige week allerminst saai :-).

Het begon op maandag met de regelmatig terugkerende administratie-klus. Dat is werk, waar ik niet van hou en ik heb de neiging om dat voor me uit te schuiven. Daarom had ik bedacht, om die koe maar meteen op maandagochtend bij de horens te vatten.
Twintig jaar geleden (of misschien zelfs wel langer) hoorde je van het papierloze tijdperk, wat er aan zat te komen. Nou, dat is tot op heden een sprookje. Wát een papierwinkel heb je toch! En dan komt er hier al een pak minder binnen, sinds ik een paar jaar geleden een sticker op de brievenbus deed, waardoor ik in elk geval de ongeadresseerde reclame misloop. Maar toch...

Na een ochtend hard werken had ik een enorme stapel papier, die naar de papiercontainer mocht:

Het was zóveel, dat er gewoon een lege plek in mijn kast door ontstond :-).

´s Avonds hadden we het afscheidsavondje van Hans.

Dinsdag had ik het druk met het voorbereiden van de workshop ¨Bak je eigen brood¨ en ging ik onverwachts mee naar Schiphol om Hans uit te zwaaien.

Woensdag was de workshop en leerden 10 dames, hoe ze heel gemakkelijk zelf de allerlekkerste broden kunnen bakken.

Donderdag ging ik met Maria naar de psycholoog, de diëtist en de kinderarts en waren we daarmee een dikke middag onder de pannen. ´s Avonds brachten Willem en ik een bezoekje aan Willem z´n vader.

Vrijdag had ik het druk met het inpakken van de laatste 100 zakjes kruiden voor de markt van zaterdag.

En zaterdag was de markt t.b.v. de Schutse. Samen met Maaike en Maria stond ik de hele dag achter m´n kraampje met kruiden en zeep. Henk heeft zo´n beetje de hele dag op de markt rondgezworven. Hij had het prima naar z´n zin :-). En ook Willem pendelde steeds tussen huis en markt heen-en-weer. Hij is er eerst met zijn moeder wezen koffie drinken en tussen de middag was het geen vraag waar hij zou lunchen ;-). Er was een flink aanbod aan lekkers. Dat kwam dus helemaal goed.

Het was een erg gezellige dag met een prachtige opbrengst voor het goede doel. Er is netto maar liefst 55.000 euro opgehaald!

Tussen de bedrijven door moest er toch ook nog een gezin en een webshop gerund worden. Ik karnde boter

kookte elke dag een warme maaltijd, bakte brood, deed de was en de strijk, ruimde op, sopte toiletten, schuurde het gasstel, trok onkruid uit de tuin, nam stof af, slingerde de stofzuiger door het huis, enzovoorts enzovoorts. En elke dag maakte ik postpakketjes klaar voor de workshop en deed tegen 17.00 uur mijn ritje naar het postkantoor. Gewoon alles wat er langs kwam dus. Afwisseling genoeg en ik heb geen moment naar werk hoeven te zoeken :-).

Maar was is nu die bonus, die we op de koop toe kregen?

Dat is een heel verhaal. Ha, ha, echt iets raars.
Weet je nog, dat we vorig jaar ´ineens´ jonge cavia´s hadden? We dachten dat we twee vrouwtjes-cavia´s hadden, maar dat bleken een mannetje en vrouwtje te zijn. Afijn. We hadden naast die twee cavia´s, óók twee konijnen. Die kreeg Maria vorig jaar, nadat het konijn wat ze al jááááren had, was doodgebeten door de hond van de buren. D´r nichtje vond dat zó zielig voor Maria, dat ze met twee schattige, jonge konijntjes aankwam. Gekocht op een boerderij in de buurt en zèlf uitgekozen. Het waren twee zusjes....
Stiekem hoopte Maria, dat bij haar hetzelfde ´wonder´ zou geschieden als bij de cavia´s van Maaike :-). Maar nee, dat gebeurde natuurlijk niet. Zoiets gebeurt maar één keer. Toch? ......

Niet dus!!

Al een jaar lang zagen we, dat de konijnen elkaar soms besprongen. Maar we besteedden er geen aandacht aan. De ene keer besprong de één de ander en een andere keer de ander de één. Dat moest dus vals alarm zijn. Het waren tenslotte zusjes. Nu met het voorjaar dachten we, dat ze de lente in de kop hadden, want het gebeurde toch wel heel vaak...
En toen we zaterdagochtend vroeg naar de markt gingen en de meiden eerst hun dieren verzorgden, zei Maaike: ¨Moet je kijken hoe gek! Die beesten hebben gewoon een compleet nest gebouwd!¨ Er lag een hele berg donshaar in het nachthok. Gekke beesten. Nu gingen ze nog een nest bouwen ook....

´s Middags, toen het niet meer zo druk was op de markt, had ik Maria naar huis gestuurd. De dag was lang genoeg voor haar geweest en Maaike en ik konden het verder prima samen aan. Maria zou eerst nog even een boodschapje doen en daarna naar huis fietsen.
Een poosje later kwam er een telefoontje. Maria. Ze had een bibberstemmetje van emotie: ze had nog maar even naar haar konijnen gekeken en had ineens wat zien bewegen in dat nest. HẼ??????

En ja hoor....als bonus op de al allerminst saaie week, hebben we ook nog zomaar een nest jonge konijnen!!!

Toen we aan het einde van de middag thuis kwamen van de markt, was natuurlijk de eerste gang naar het konijnenhok. Maria had inmiddels snel van alles over jonge konijnen gelezen. We mochten het nestje niet verstoren, maar ze moest wel één keer alle jonge konijntjes controleren op afwijkingen en ook kijken of er geen dode konijntjes of geboorteafval in het nest lag. Dat zouden we ´s avonds doen. Iets anders had nu even voorrang: de ram moest ONMIDDELLIJK bij de moeder vandaan, want die kan ná de geboorte van de jonkies METEEN weer zwanger worden. Dat is iets wat we uiteraard niet willen. Maar waar laat je zomaar een konijn? We speurden op Marktplaats voor een hok in de buurt, reageerden op een paar advertenties en keken ook nog even op FB. Ik kreeg het idee, om op mijn FB-pagina een oproepje te doen. Dat werkte. Een uurtje later werd ik al gebeld door een vriendin van Maaike. Zij had mijn oproepje gelezen en ze hadden daar nog wel een leeg konijnenhok staan, wat we zó konden ophalen. Super!

Na het eten reden Maaike en Maria naar Oud-Alblas om het hok op te halen en de ram werd in zijn nieuwe onderkomen geïnstalleerd. Hopelijk is er nog niets gebeurd ;-).

Daarna kwam Maria´s vriendin (van wie ze de vermeende konijnenzusjes heeft gekregen) en gingen we het nestje inspecteren. Vijf kinderkonijntjes zijn er maar liefst!! Hoewel lelijk, kaal en blind, waren ze natuurlijk tegelijk heel vertederend!

Vier van de vijf

Hoe het verder moet? Eerst moet zo snel mogelijk het grote konijnenhok afgemaakt worden. Daar moet nog gaas in en het moet geverfd worden. Moeder en kinderen kunnen dan daar naartoe verhuizen. En dan moeten we over een paar weekjes de beestjes maar zien te verkopen. Want zéven konijnen? Dat gaat écht niet. Zeker niet, als we ze niet gescheiden kunnen houden.

Wat ik alleen zo raar vind aan het hele verhaal? Dat die konijnen´zusjes´ er dan toch een jaar over gedaan hebben om jonkies te krijgen. Dat strookt toch helemaal niet met die beroemde konijnenfokkerij. En dat heeft ervoor gezorgd, dat wij geen argwaan kregen en niet voor de zekerheid nog eens goed het geslacht hebben gecontroleerd. Nou ja. Erg is het niet. Maria is er zielsgelukkig mee. Zelf zegt ze ervan, dat haar droom is uitgekomen :-). Ha, ha!

Misschien nog even leuk, voor wie geen FB heeft en Hans daar niet kan volgen: zaterdagavond postte Hans nog weer een nieuw berichtje. Hij heeft het prima naar zijn zin, daar in Malawi!

Hans naar Malawi heeft een nieuwe foto toegevoegd.

14 april om 22:07 · Lilongwe, Malawi · 

En zo kwam er een einde aan een zeer afwisselend weekje. Wat zal de komende brengen?

Vertrokken!

Hè, hè, Hans is vertrokken :-). Het was een heel project, zeg maar.

Het echte werk begon vrijdag. Althans, dat was de bedoeling. Die dag had hij vrij genomen om in te pakken. Niet dat er iets is ingepakt, hoor, die dag...

Eerst werd er eens heerlijk uitgeslapen. Daarna werd de auto gevraagd, want Hans zou naar het GWK in Dordrecht gaan, om daar Amerikaanse dollars op te nemen. Die waren nodig om in Malawi een visum te bekostigen. Als Hans dan toch in Dordrecht was, zou hij meteen ´nog wat inkopen´ voor de reis doen. Prima, hoor.

Pas aan het einde van de middag kwam hij weer boven water. Mét dollars, mét een stapeltje t-shirts en mét diareeremmers, pijnstillers, strepsils, allerlei reisverpakkingen shampoo, tandpasta en weet ik veel. Pffff.

Afijn. Er moest gedag gezegd worden bij zijn collega´s. Op donderdag had hij dat al in Barendrecht gedaan. Daarvoor hadden Maria en Hans op woensdagavond een hele avond in de keuken staan zwoegen, om twee grote slagroomtaarten te maken.

De collega´s in Alblasserdam zouden snacks krijgen. En Hans zou om een uur of 8 wel thuis zijn. Dan kon hij alsnog zijn koffers pakken. 

Hans kwam echter pas rond elven thuis. Koffers inpakken? Joh, daar had hij toch nog tijd genoeg voor?

Zaterdagochtend moest Hans nog een tuin afmaken. Rond twaalven zou hij thuis zijn. Dat werd half 2. Had hij toch mooi de hele middag om z´n koffers in te pakken? Maar nee hoor. Hij was amper thuis, of hij was al weer vertrokken. Een biertje doen met een vriend, bij wijze van afscheid. Pfff.

´s Avonds vierde Dirk z´n verjaardag. We zijn daar met z´n allen heen gegaan en hadden een gezellig avond.

Ook voor deze verjaardag was Maria trouwens hard aan het bakken geweest. Nu een echte ´mannentaart´ :-).

Het was inmiddels dus zaterdagavond en er waren nog steeds geen koffers ingepakt. Op zondag hebben we de rustdag en doen we geen onnodig werk. Maar hé, Hans ging pas dinsdagmiddag weg, hoor. Nog tijd zat dus....

Maandagmorgen vroeg dook Hans de schuur in, om nog een project af te maken. Nee, géén koffers inpakken, maar een konijnenhok aftimmeren :-). Hans, de goedzak, had Maria beloofd om een gróót konijnenhok te maken voor haar konijnen. Zó groot, dat Maaikes cavia´s er ook in konden wonen (aparte hokken, gezamenlijke ren). Maar dat hok was nog niet af.

Aan het eind van de morgen kwam het geraamte van het hok naar buiten....

Gaaf hoor. Maar er moest nog véél gebeuren. Het was gelukkig goed weer en de hele middag zijn Hans en Maria samen aan het werk geweest aan het hok. Dat moest niet alleen nog afgetimmerd, maar ook in de grondverf gezet worden.

´s Avonds was het Open Deur voor iedereen, die Hans een goede reis wilde wensen. Het was een gezellige drukte. ¨En? Er helemaal klaar voor?¨, was wat iedereen wilde weten. Ja hoor, alleen nog de koffers inpakken. Maar dat kan morgen nog makkelijk hoor....

Intussen waren er zakken vol spullen gebracht. Hans moest maar kijken, wat hij daarvan mee kon nemen naar Malawi. Dekens, kleding. Moet dat állemaal mee???

En toen was het dinsdag.

Nu móesten de koffers worden gepakt.

Ja, ja, maar er moest nog méér, hoor ;-).

Nog even een muskietennet gaan kopen.

Nog even mijn belastingaangifte doen.

En, o ja, nog even dit printen en dat printen en dit opzoeken en dat opzoeken.

Wonder boven wonder kwamen die koffers toch vol. En nee, niet alle gebrachte dekens konden mee. Maar toch wel een stuk of vier. Hans had niet zoveel kofferruimte nodig, voor drie maanden weg....

En nee! Ik heb níets gecontroleerd! Nou ja...Bíjna niets. Ik heb alleen gevraagd of hij The Holy Bible bij hem had. Nee, nog niet, die moest hij nog pakken. Hij had alleen een Nederlandse ingepakt. En toen ik vroeg of hij zijn reader van de bank had ingepakt, moest die ook nog gepakt worden. Maar verder had hij toch echt zijn hele paklijst afgevinkt. OK. Ik heb niets meer gevraagd. Gevalletje ´loslaten´.

DE KOFFERS WAREN INGEPAKT!!

JOEHOE!!

EEN UUR VOOR VERTREK KLAAR :-)

Intussen had ik een verschrikkelijk rommelige dag. Gewoon van het op eieren lopen. Van de inpakrommel overal. En van het voorbereiden van de workshop ¨Bak je eigen brood¨ van morgen.

Ik had gezegd, dat ik niet zou meegaan naar Schiphol. Sowieso wilden Maaike, Maria en Henk graag mee en daarmee zat de auto vol. Maar bovendien had ik het druk met bakken voor de workshop. Maar toen puntje bij paaltje kwam, zag Maria het niet zitten om mee te gaan. En ik was toch zo goed als klaar met brood bakken...

En ook had ik al pannenkoeken gebakken voor het avondeten. Een deel om mee te geven aan de gasten die naar Schiphol gingen en een deel voor thuis. Eigenlijk...kon ik best mee :-).

Zodoende heb ik mijn planning omgegooid en ben ingestapt. Toch wel heel leuk, want stiekem vond ik het heel kaal om Hans thuis gedag te zeggen en niet écht uit te zwaaien.

Daar gingen we dan...

Onderweg kon ik mooi Maria´s sokken af breien. Zo´n sokkenbreiwerkje kan overal mee naar toe :-).

Op Schiphol heeft Hans eerst zijn koffers laten sealen. 

Intussen had hij al contact gehad met z´n maatje met wie hij samen reist. Die had zijn bagage al ingecheckt en zat ergens met zijn familie iets te drinken. OK. Hans ging dus ook maar zijn bagage inchecken.

Terwijl wij daar achter het lint op stonden te wachten, stond ineens Hans z´n reismaatje met zijn familie achter ons en hebben we kennis met elkaar gemaakt. Hans kwam terug van het inchecken en er was nog net even tijd voor een paar foto´s

en voor een pannenkoek en een paar slokken water voor Hans. Het was tijd om door de douane te gaan. Dàg hoor, jongens. Een goede reis en een goed verblijf gewenst, hoor!! Gods Zegen!

En daar stonden we dan. Raar. Zo lang er naar toegeleefd en er naar toegewerkt. Maar als het dan zover is...

Het was inmiddels rond half 7 en tijd om eens aan de pannenkoeken te gaan. We liepen naar het panoramaterras, waar bijna niemand was. We hadden een prachtige picknicktafel helemaal voor ons vieren. De pannenkoeken had ik meegenomen in de Hooimadam en ze waren nog heerlijk warm. Zaten wij daar even oer-Hollands te doen met pannenkoeken en chocolademelk. Ha, ha.

We bleven nog heel even naar de vliegtuigen kijken. Daarna was het uit met de pret. Op naar huis! 

Hans heeft op het vliegveld nog even een facebookpagina aangemaakt :-). Ook dat ging uiteraard ´op z´n Hans´: op het laatste moment. Ieder z´n style. Voor wie hem volgen wil: Hans naar Malawi