Elke dag een klusje, waar je blij van wordt

In de zomer is het in de webshop altijd een stuk rustiger, dan in de winter. En daarom vind ik het fijn om in de zomerperiode wat extra´s in huis te doen. Daar komt bij, dat ik een echt zomermens ben en juist bij temperaturen van om en nabij de dertig graden op m´n best ben.

Huis, tuin en keuken

En na die enerverende week met de bruiloft van Maaike & Jaap is het deze week weer gewoon ¨huis, tuin en keuken¨ wat de klok slaat.

Voorbereidingen

We zijn hier aan het aftellen naar de Grote Dag van Maaike & Jaap. Volgende week donderdag hopen ze te gaan trouwen en de dagen staan dus strak van de voorbereidingen!

Voorjaar in natuur, huis en (moes)tuin

Langzaam maar zeker wordt het warmer en kwam er ook een einde aan een nachtvorstperiode van maar liefst een hele week. Ondanks dat er in februari extreem warme dagen waren, is het voorjaar over het geheel genomen echt koud. Maar gisteren en vandaag konden we toch weer fijn buiten koffie drinken. 

De houthokken aan de randen van ons terras zijn echt een toevoeging. Het maakt het terras zo gezellig en knus. Vorig jaar om deze tijd zaten we nog in een zandbak. Er is in een jaar tijd toch heus nog wel het één en ander geklust. Zaterdag is zelfs eindelijk de nieuwe dakgoot aan de schuur gemaakt. De materialen hadden we allang liggen. Maar het kwam er maar niet van, om die klus te klaren. Totdat Wim, die zaterdagmiddag bij ons was, ineens zei: ¨Pa, zullen we die goot eens samen op gaan hangen?¨ Dat was precies het zetje wat er nodig was :-). Aan het einde van de middag hing hij! Er moeten alleen nog wat naadjes dicht gesoldeerd worden, geloof ik. En de aansluiting met de goot van de buren moet nog aangebracht worden. Maar het ziet er een stuk beter uit en bij een flinke regenbui spoelt het terras niet meer weg, door de waterval vanwege een ontbrekend stuk goot....

Intussen rommelde ik lekker wat in de moestuin. Willem en Hans hadden een stuk gaasbeton voor me op de tuin gezet, waar ik de peulen tegenaan wil laten groeien. Het gaasbeton is echter te wijd en Willem en ik hebben er kippengaas tegenaan gespannen.

De peulenplanten zijn pierig en slungelig. Maar dat komt vast goed. Ze zijn goed beworteld. Ik heb alle planten een flinke slok water gegeven en zowel in het plantgat als rondom de planten een schep compost gedaan. Hopelijk slaan ze snel aan en kunnen we over niet al te lange tijd lekker verse peultjes eten. Mmmm.

Ook de rabarberplanten kregen een schep compost en ze krijgen regelmatig een flinke slok water. Ik kíjk die planten zo ongeveer de grond uit :-).

En vandaag zag ik het eerste aardbeienbloemetje :-).

Elke dag ben ik nu wel eventjes met de tuin bezig. Zowel binnen als buiten, trouwens. Binnen ben ik namelijk nog steeds regelmatig aan het voorzaaien. Ik heb aardig wat moestuintjes van AH toegestoken gekregen. Daar zaten ook echt wel leukerds bij. Van sommige dingen heb ik teveel. Maar dat geeft niet. Als de zaadjes mooi opkomen, kan ik de plantjes altijd nog weggeven of langs de weg te geef zetten. Het zaaien op zich is al een feestje.

In de natuur valt er ook elke dag weer zóveel moois te zien. Bijvoorbeeld baltsende futen. Wat een prachtig schouwspel! Vandaag keek ik naar een meerkoet op haar nest. Met voorbedachte rade kunstig gebouwd in het opkomende riet. Als de jonkies er straks zijn, is het nest mooi verstopt!

Vorige week vond ik nog zomaar een meerkoet-ei langs de kant van de weg. Geen nestje te bekennen en het ei was helemaal koud. Je vraagt je af, hoe dat daar zomaar terechtkomt. Hoe dan ook, ik heb het ei maar mee naar huis genomen om te kijken, of er iets in zat.

Er zat in geen vruchtje in en toen heb ik het eierstruif maar in een schaaltje gedaan en aan Ciara gegeven. Die vond het heerlijk en zo is dat ei toch niet voor niets gelegd ;-).

Een paar honderd meter voorbij het waterhoen-nest, stond ik even stil, om te kijken bij een broedende fuut.

Prachtig, dat kopje weerspiegeld in het water!

En dan het bloemenfeest, wat elke dag anders is. Vorige week zag ik nog haast geen paardenbloemen. Vandaag stonden ze ineens óveral in bloei. En ook de smeerwortel krijgt al bloemknoppen. Ciara weet de smeerwortel haarfijn te vinden. Ze eet vaak van de bladeren.

In huis genoten we ook van bloemen. Van een simpel bosje gele rozen van de Aldi. Dat geel is zó vrolijk. We zeiden gisteren tegen elkaar, dat het best leuk zou zijn om de boel een beetje op te vrolijken met hier en daar iets geels.

Kijk, Henk z´n gele vest kleurt er ook al zo mooi bij. Ha, ha.

Maaike was vandaag met Jaap bij Ikea om aankopen te doen voor hun huisje. Als verrassing nam ze gele kussensloopjes mee. En ook een gebloemde sloop. Wat staat dat gezellig!

Zo hebben we met een paar fleurige kussens het voorjaar óók in huis. 

De kop is er weer af

 ¨Zo, de kop is er weer af,¨ plegen we op maandagavond tegen elkaar te zeggen. En vaak is dat ook best voelbaar, want op de één of andere manier draaf ik op maandag wat harder, dan bijvoorbeeld op dinsdag. Ook vandaag was ik lekker bezig, zeg maar.

Ik ben vooral heel veel met de webshop bezig geweest. Er lagen al pakketten klaar, die ik zaterdag had ingepakt. En ook een aantal pakketten, waar nog één of een paar producten bij moesten, die niet meer op voorraad waren. Maria ging daarvoor het één en ander inpakken. Maar dat ging allemaal niet vanzelf, helaas. Wij labelen de producten altijd met een label uit een Dymo printer. Maar op de één of andere manier kwamen uit alle drie de printers alleen maar blanco labels. Grrr! Wat was hier nu weer aan de hand? Google wist het te vertellen: er was zaterdag een windows update geweest en daar ´praat´ de Dymo-software niet mee. Er waren twee manieren om het op te lossen. Maar beide manieren werkten niet bij ons. Uiteindelijk heeft Willem de Dymo-software even op een andere laptop gezet (die geen Windows-update heeft gehad) en nu doet die handel het weer. Al met al leverde het de nodige vertraging op. Maar ja, niets aan te doen.

Terwijl Maria en ik liepen te lummelen met die inpakkerij, was Leendert hard aan het werk. Leendert komt deze week een paar dagen klussen. Oh, wat is dat fijn!! De ramen op de workshopzolder hadden nog geen horren. Die horren waren met de ramen meegeleverd (anderhalf jaar geleden dus al), maar niet geïnstalleerd. Nu hangen ze. Wat zal dat heerlijk zijn, als we van de zomer de ramen gewoon open kunnen zetten, zonder dat er allerlei vliegend gespuis naar binnen komt. 

Eén verdieping lager, op de inpakzolder, was een raam, waar nog geen zonwering in zat en wat ook nog niet afgetimmerd was. Die zonwering is toch wel heel belangrijk, als je daar moet werken. De zon schijnt precies op de inpaktafel. Vorig jaar was er een keer een doos chocolade gesmolten, die daar was blijven staan. Nu hebben we er fijne zonwering. Eigenlijk zou het wel handig zijn, als ook hier een hor werd aangebracht. Maar bij dit raam was het hor niet meebesteld en dat hebben we dus niet. Dat zetten we maar even op ons wensenlijstje. Voor nu zijn we blij met de zonwering en met de prachtige aftimmering!

Langzaam maar zeker werd het op de inpakzolder voller en voller. Daarom hadden we bedacht om Leendert een tilletje te laten timmeren, waarop we onze dozenvoorraad kunnen bewaren. Ook dat is helemaal naar onze wens gerealiseerd. Zomaar 4 vierkante meter ruimte erbij! 

De dag was om, voordat we er erg in hadden. Op maandag moeten we heel vroeg eten, omdat de jongens al om kwart voor zes weg moeten rijden naar de catechisatie. Die wordt op een raar tijdstip gegeven, vanwege de avondklok. Het betekent, dat we om kwart over 5 aan tafel gaan. Voor ons doen is dat heel vroeg. Vaak is dan nog niet iedereen thuis uit z´n werk. Vandaag was dat gelukkig wel het geval. Konden we tenminste met z´n allen eten. Koos kwam thuis in een auto van z´n werk. Zijn baas heeft een caddy voor hem gekocht. Fijn hoor, een werk-auto. Nu kan z´n privé-auto tenminste schoon en netjes blijven. 

Vanwege de tijdsdruk maak ik op maandag meestal macaroni of iets dergelijks klaar. Maar vandaag was het aardappels, groenten (wortels en sla) en vlees (afgeprijsde kipfilet). Daar ben je wel langer mee bezig. Maar Maria maakte de sla klaar en Willem dekte de tafel. Zo met z´n allen is het zo gepiept.

Vanavond maakten we plannen voor de buitenboel. Leendert gaat houthokken timmeren en de goot repareren. Met Hans maakte ik plannen voor heggen, voor de kruidentuin en voor de voortuin. We maakten niet alleen plannen, maar ook keuzes. Alles in één seizoen gaat hem niet worden. Dat is ook niet te bekostigen. De haag, die we graag wilden, blijkt helaas boven de begroting. Ik was helemaal weg van een haag van olijfwilg. Maar 20 meter haag kost al snel 800 euro! Nu wordt het òf simpel liguster, òf bladhoudende haagbeuk. Er komt dan alleen een klein stukje olijfwilg rond de containerplaats, is het plan. De aanleg van de kruidentuin stellen we uit tot volgend jaar bij leven en welzijn. Ideeën zijn er al. Nu nog zorgen voor de materialen, de beplanting en de tijd om het allemaal aan te leggen. Eerst de moestuin maar. Dat is werk zat. 

Op de achtergrond wordt er ook nog aan iets heel anders gewerkt, hier. Aan onze digitale leefomgeving, zeg maar :-). Ruim een jaar geleden (misschien zelfs al twee jaar?) kochten we de url ´eenvoudigleven.nl´. Al die tijd hadden we plannen daarvoor, maar niet de gelegenheid ze uit te voeren. Gelukkig kwamen we iemand tegen, die verstand heeft van het deel, waar Willem niet zoveel kaas van gegeten heeft. Samen lukt het om er iets moois van te maken. Een plaats op het web waar vandaan je alle kanten op kunt: naar de blog, de shop, de workshops en de recepten. Het is nog niet af, maar misschien vind je het leuk om er alvast een kijkje te nemen: www.eenvoudigleven.nl.

Al met al was het een arbeidzame dag en wordt het langzamerhand tijd om hem af te ronden.

Woningmarkt

Dat de woningmarkt ernstig oververhit is, is iedereen wel bekend. Vooral voor starters is het bijzonder lastig om een geschikt huis te vinden. Dat is nieuws, wat je zo her en der in de media oppikt en waar je je schouders over op kunt halen: ¨Komt vast wel weer een keer goed.¨ Totdat je er zelf mee te maken krijgt. Dan is het ineens een huizenhoog probleem, om dat woord maar eens te gebruiken.

Onze Maaike en haar Jaap hebben tenminste één jaar serieus rondgekeken. Ze hadden een groot gebied, waar ze in zochten en hadden echt niet veel eisen. Maar het moest uiteraard wel in hun budget passen. Ze bezichtigden huizen, boden op huizen, schreven prachtige e-mails naar (potentiële) verkopers. Maar steeds waren ze te laat, of nummer 25, of waren er hogere biedingen, of ...

Eind vorig jaar kregen ze eindelijk een kans. Via via hoorden ze van een huisje wat in de verkoop zou komen. Nog voordat het officieel in de verkoop stond, deden ze een bezichtiging en een bod, wat gelukkig werd geaccepteerd. Nou, dat leverde koffie met échte gebakjes van de bakker op :-).

Ze hebben een schattig dijkhuisje in Rotterdam. Een huisje van meer dan 100 jaar oud. Heel sfeervol, maar tegelijk ook echt een huisJE! Er werd daarom een prachtig aanbouw bedacht en door een tekenburo getekend. De vergunning-aanvraag was een gebed-zonder-end. Eerst was er een hele lange vertraging vanwege corona. Vervolgens was de aanvraag niet helemaal compleet en moest er iets aan toegevoegd worden (of zoiets). Nadat de aanvraag opnieuw was ingediend ging er weer wachttijd in. En uiteindelijk ... werd de aanvraag afgewezen. Nu is het tekenburo bezig met het tekenen van een (veel) kleinere aanbouw. Hopelijk krijgen ze hier wèl vergunning voor. Al met al is het wel tenenkrommend, om zo lang te moeten wachten en geen concrete plannen te kunnen maken.

Maar goed. De bruiloft staat voor DV september gepland, dus ze hebben nog wel even de tijd, om van hun klushuisje een paleisje te maken. Het huisJE wordt trouwens gecompenseerd door een mega diepe tuin van maar liefst 30 meter! WOW!!!

Vanavond zijn Willem en ik een kijkje wezen nemen. Op de bovenverdieping zijn alle wanden weggehaald, op dijknivo zijn alle plafonds en voorzetwandjes eruit gesloopt. Wat leuk om nu te mijmeren over de ideale indeling enzo. De keuken en badkamer zijn in het souterrain. Als de vergunning wordt afgegeven, wordt daar een stukje aangebouwd. Dan krijgen ze daar een fijne woonkeuken.

Cheque hun leuke Hans-en-Grietjes-deurtje :-)

Intussen was hier nóg een stel op huizenjacht gegaan: Koos en Willemijn. Met de ervaring van Maaike en Jaap in het achterhoofd, hadden ze bedacht, dat ze er wel een jaartje voor konden uittrekken. Eerst dus maar eens gaan praten met een hypotheekverstrekker om te weten te komen hoeveel ze konden lenen. Toen dat bekend was, gingen ze op zoek. Ze willen graag in de Hoekse Waard gaan wonen. Al snel hadden ze een afspraak voor hun eerste bezichtiging. Een huisje in Puttershoek. Ze deden een bod. Afgewezen. Nou, niet heel spannend, want dat hadden ze al min of meer verwacht. Alle dromen over dit huisje gingen overboord en binnen een week was de volgende bezichting gepland. In Strijen dit keer. Bezichtigd en ook weer geboden natuurlijk. En wat denk je???? RAAK!!! 

Nou, ook dit leverde koffie met echte gebakjes van de bakker op. Wat een mazzelaars zijn het! Een huisje, waar nauwelijks iets aan geklust hoeft te worden en wat ook al snel beschikbaar komt. Conclusie: nòg een bruiloft in het verschiet! Nog even hoor en dan krijg ik vast last van het lege-nest-syndroom ;-).

Wat een speciale periode is dit. Al die verliefde stellen, huizenpraatjes, inrichtingpraatjes, trouwjurken, kapsels, trouwlocaties, uitzet, ringen, bloemen, financiën ... dat zijn zo de onderwerpen van gesprek hier in Luijkensteijn.

Dat zijn in elk geval leukere praatjes, dan die coronapraatjes. Mijn zus merkte net snedig op: ik heb niet geluisterd. Ik kan die persconferentie inmiddels zelf verzorgen. 

Arme Muck! En: puntjes op de ´i´.

We lijken er een abonnement op te hebben om op zondag iets met de dieren te hebben. Ook gisteren was het weer raak. We hadden een rustige zondag met om 12.00 uur een kerkdienst waar we heen mochten en om 15.30 uur een dienst waar we online naar luisterden.

Daarna hadden we de feestelijke zondagse maaltijd. Na het eten zagen Hans en Maria ineens, dat Muck een zeer pootje had. Voorzichtig heb ik haar opgepakt en gekeken, of ik iets bijzonders zag. Misschien een splinter in haar pootje, ofzo? Nee, niets te zien. 

Tja, wat doe je dan? Ik besloot maar even een dierenarts te raadplegen. Wij hebben nog zo weinig ervaring met katten. 

Bij de dierenarts op het dorp kregen we een bandje te horen: hij was op vakantie en we moesten contact opnemen met de dierenarts in Alblasserdam. Daarheen gebeld. Kregen we het volgende bandje: voor spoedgevallen moesten we naar Dordrecht bellen. Nou, ik wist niet of een mogelijk gebroken pootje een spoedgeval was, dus besloot ik in elk geval te bellen. Beet! Er werd opgenomen. Ik het verhaal gedaan en ja, ze wilden toch wel graag het pootje bekijken. Alleen bleek de telefoon van de dierenarts in Dordrecht doorgeschakeld te staan, want er was personeelstekort. Ik had een dierenkliniek in Rijswijk (bij Den Haag) aan de telefoon. Het eerste gaatje die avond was om 23.00 uur! En het was best ver rijden. De mevrouw adviseerde om ook nog maar eens in Barendrecht te proberen, maar zou het plekje om 23.00 voor ons vasthouden tot nader order. Hans had intussen uitgevogeld, dat er in Sliedrecht ook nog een dierenarts zat, waar je voor spoedgevallen terecht kon. Dat is heel dichtbij. Dus daar ook nog maar heen gebeld. Maar nee. Daar hadden ze een patiëntenstop. Dan toch Barendrecht maar gebeld. Maar we hadden een verkeerde dierenarts in Barendrecht. Die deed geen spoedgevallen. Toen heb ik het maar opgegeven. Wat een gedoe!! 

Om kwart over 10 stopten we Muck in haar reismandje en gingen op stap. Hans reed en Henk ging mee. Ik zat met Muck in het mandje op de achterbank. Wat raar, zo´n reis op een stille, donkere, zondagavond! 

Bij de dierenkliniek was er niets van te merken, dat het bijna middernacht was. Het licht brandde hel in de ontvangsthal en wachtkamer. Geregeld kwamen of gingen er mensen met hun dier. Hans en Henk wachtten in de auto, want er mocht maar 1 gezond persoon per dier naar binnen.

Muck werd ingeschreven en daarna mocht ik in de wachtruimte plaatsnemen, tot de dierenarts ons zou binnenroepen.

Na een poosje ging de deur open, van wat ´de kattenkamer´ bleek te zijn. Een aardige mevrouw riep ons binnen. We maakten kennis en daarna mocht Muck uit de reismand om ook kennis te maken. Muck gedroeg zich voorbeeldig. Ze was alert en ging op onderzoek uit op haar bedachtzame, nieuwsgierige manier. Ze werd gewogen en daarna was het toch tijd om het zere pootje te onderzoeken. Dat vond ze uiteraard minder leuk! Maar de dokter werkte snel en vakkundig en had na even nadenken de diagnose klaar: schouder was goed, elleboog was goed, maar op de zijkant van het voetje zat een zwelling. Dat kon een kneuzing zijn, of een breukje. Dat was alleen met een röntgenfoto vast te stellen. Maar wat het ook was, de behandeling zou hetzelfde zijn. Een foto was dus niet nodig. Er werd voor een week pijnstilling voorgeschreven en verder twee weken huisarrest. Zou het daarvan niet genezen, dan moet er alsnog een foto gemaakt worden en moet het pootje gespalkt worden. Nou, laten we hopen, dat dat niet hoeft! Eén spalk in het gezin is wel weer even genoeg. Want ja, met mijn pink gaat het helaas niet goed. Dat gaat vast een spalk worden. Maar goed. Dat zien we woensdag wel. Zover is het nog niet.

Opgelucht gingen we met Muck en de medicijnen weer naar huis. En ik moet zeggen: het ging vandaag echt goed met haar! Ze gebruikt het zere pootje weer. En ze wordt natuurlijk van alle kanten vertroeteld :-).

Vandaag hadden we een heel ander programma. Deze week is Leendert vier dagen bij ons aan het werk. Er worden héél veel puntjes op héél veel ´i´-tjes gezet! Het is voor Leendert kruimelwerk, maar wel met mooi resultaat. Wij zijn er zo blij mee!

Wat is er vandaag zoal gedaan?

Eerst is er een mooie balustrade getimmerd om het trapgat van de workshopzolder.

Ik wil binnenkort met de workshops starten. En uiteraard is mijn eerste zorg, dat dat helemaal volgens de corona-maatregelen kan gebeuren. Maar er moesten ook nog wel andere dingen verzorgd worden. De veiligheid bij de trap was er één van. Netheid was een goede tweede. En daarom heeft Leendert de zichtbare afvoerbuizen netjes weggewerkt.

De deur van Maaikes slaapkamer ging niet dicht. Dat is verholpen. 

Willem was niet klaar met het bevestigen van planken in de kelder. Dat heeft Leendert afgemaakt.

In de deur van onze badkamer ontbrak nog één of andere strip. Die is erin gezet.

De klink van onze slaapkamerdeur was los (en kreeg ik vorige week nog een keer gevoelig op mijn enkel!) en is nu fijn vastgezet.

De schilderijen die sinds december onder ons bed lagen, hangen nu keurig bóven ons bed :-).

Achter de kachel liep de plint niet door. Nu wel. Wat een ander gezicht!

De louvredeuren, die voor de meterkast horen, lagen al sinds december op zolder. Die zijn nu fijn herplaatst. Morgen even soppen, dan ziet het er weer keurig uit.

De koffiemolen is (eindelijk) ook opgehangen.

Zie je wel, hoeveel puntjes?! Ik kijk al uit naar morgen. Hier word ik zó blij van! En dan staat er voor woensdag en donderdag werken aan de lift op het programma. Hopelijk wordt daar ook echt een slag geslagen. We zullen het zien.

Stapje voor stapje

Stapje voor stapje gaat het hier. In de slakkengangetje. Maar dat is niet erg.

Vorige week vrijdag is Leendert hier weer een dag bezig geweest. Op Koos z´n slaapkamer lag er nog niets op de vloer. En op de overloop lag er zeil van de vorige bewoner, wat we niet mooi vonden en wat bovendien schimmelig was, doordat er lekkage was in de douche. Het was dus geen overbodige luxe om dat eens aan te pakken. We hadden gelukkig nog de oude houten vloer bewaard, die de vorige bewoner in de huiskamer had liggen. Aanvankelijk hadden we er aan andere bestemming voor. Maar toen dat niet doorging, omdat het niet paste, hadden we de vloerplanken zolang op de zolder van de schuur gelegd. Samen met de bijbehorende ondervloer. Nu kwam alles prachtig van pas! Wat is het enorm opgeknapt! 

Wat ook zal opknappen: we hebben ein-de-lijk raambekleding uitgekozen!! Hiervoor zijn we zaterdagochtend naar Knulst in Nunspeet gereden. We zijn erg fijn geslaagd en ik kan niet wachten tot het hier voor de ramen hangt! Dat duurt alleen nog even. Alles moet ingemeten, besteld, op maat gemaakt en geleverd worden. Maar er is tóch alvast weer een stapje gezet!

Ook in de webshop blijven we stapje voor stapje vooruit gaan. We zijn blij met elke kleine verbetering, die ons werk vergemakkelijkt. Zo hebben we sinds een paar weken een handige rolcontainer om in één keer alle bestellingen mee naar de caddy te rijden.

Nog iets wat stapje voor stapje gaat: de tuin! Kijk! Het bloemenzaad (bijenmengsel) wat ik strooide komt op. Ik ben zó benieuwd welke bloemen er komen!

Ook in mijn moestuin zette ik een stapje. De zwager van mijn vriendin schonk drie stekken van rabarberplanten. Dat vind ik zó leuk! Rabarber móet in een moestuin. Vind ik dan :-). Hopelijk slaan de stekken aan. Ze hebben de afgelopen dagen in elk geval ruimschoots regen gehad. Maar ja, misschien gaan ze daar nu juist van rotten. En dan moeten we ook Ciara er steeds vandaan trekken, want die vind die planten héél leuk om uit te graven! Nog even duimen dus maar.

Iets wat nu écht babystapje voor babystapje ging, was het zich thuisvoelen van onze nieuwe poes, Muck. Maar nu heeft ze ineens een réuzesprong gemaakt! Ze durft ineens beneden te komen. Kwam zelfs al een keer met haar kopje uit de kelder opduiken, toen ik langsliep. En ze durft ook te ´praten´. Ein-de-lijk :-). We vinden het erg gezellig.

En nu we het over dieren hebben: Ciara! Nee, die gaat níet stapje voor stapje. Die gaat met ongecontroleerde, gróte, onhandige sprongen! Ze groeit enorm. Ze mag bijvoorbeeld echt niet meer op de bank. Daar is ze veel te groot voor. Sowieso is ze normaal niet in huis. Maar met de koffie mag ze wel een poosje binnen. Ze is dol op kleden en dekentjes. Vanavond zat ik aan mijn deken te haken. Daar wil ze dan maar al te graag in bijten. Maar nee! Dat mag écht niet. Ze bijt alles kapot met haar sterke kaken! Ga jij maar fijn op je hondendeken kauwen. Die is er tegen bestand :-)

En dan als laatste nog een stapje: een stapje vooruit in het genezingsproces wat betreft mijn bekkenpijn. Vorige week dinsdag had ik een terugbelverzoek bij ´mijn´ manueel therapeut ingediend. Maar vrijdag was ik nog steeds niet gebeld. Ik dacht: ¨Misschien werkt hij niet, of loopt hij achter, vanwege de Corona.¨ Maar Willem kon mijn gestrompel en gewaggel en mijn pijn niet meer aanzien en ging bellen. Bleek dat dat terugbelverzoekje niet was aangekomen, of over het hoofd gezien, of wat dan ook. Willem mocht meteen een afspraak voor me maken. Nu zit die therapeut alleen op donderdag in Alblasserdam. Dat vond Willem veel te lang duren. De andere dagen zit de therapeut in Aalsmeer. Dus besloot Willem een halve dag vrij te nemen, om vanmiddag met mij naar Aalsmeer te gaan.

Ik voel me nu letterlijk gekraakt. Mijn stuitje doet erg veel pijn. Alsof de boel in brand staat. Voorlopig zal ik bij het zitten nog wel pijn houden, zei de therapeut. En voor de rest moet ik een poosje rustig-aan doen en veel water drinken om de afvalstoffen af te voeren. Allebei vind ik moeilijk: rustig aan doen en water drinken. Maar ik ga toch maar goed mijn best doen. Stapje voor stapje van die pijn af?! Dat zou heerlijk zijn!!

#Bezuinigingstip 10 Nog maar een keer een tipje voor de moestuin. Vorige keer gaf ik een link naar info over het aanleggen van een moestuin. Een lezeres gaf me nòg een fijne link door: makkelijke moestuin.nl. Vorige keer gaf ik ook als tip, om niet meteen naar de winkel te rennen om van alles en nog wat aan te schaffen voor de aanleg van een moestuintje. Dat geldt natuurlijk ook voor de planten. Als je om je heen roept, dat je graag wat planten voor je moestuin wilt, is er allicht iemand, die je blij wilt maken met zijn/haar teveel aan zaaigoed, of met wat stekken. Frambozen en bessen kun je bijvoorbeeld prima stekken. En na de bloei komen er aan aardbeienplanten ook stekjes. Jonkies noemen wij die. Om die reden kocht ik maar 3 aardbeienplanten. Als er straks stekjes aan komen, kweek ik die gewoon op en dan heb ik DV volgend jaar misschien wel 9 aardbeienplanten. Stapje voor stapje. Weetjewel?

En weer aan het werk...

Vandaag was het dan weer een gewone werkdag. Of eigenlijk: een extra drukke werkdag. We hebben tenslotte een werkdag minder, deze week. Maar níet minder werk. Gelukkig heb ik elke dag weer zin om aan de slag te gaan.

Omdat het (school)vakantie is, zaten Willem en ik samen aan het ontbijt. Net als op zaterdag. We genoten van een kom havermout en een eerste bakkie koffie.

Om een uur of 8 liet ik Ciara uit. Ze was om half 6 al met Hans uit geweest. Nu was het mijn beurt. Ik heb echt gelachen. Het regende zachtjes en Ciara had nog nooit regen meegemaakt. Ze slobberde uit elk plasje was we tegenkwamen. En ze was helemaal opgewonden door de kringen die de regendruppels in het water maakten. Ze wandelt steeds beter aan de lijn en het wordt daardoor ook steeds leuker om haar uit te laten. Hoewel je natuurlijk veel geduld moet hebben met zo´n pup. Je moet steeds actief opvoeden. Consequent zijn en volhouden! Des te meer tijd en geduld en aandacht en moeite je er nu insteekt, des te meer lol heb je er straks van.

Toen we terug kwamen, liepen we door de zijdeur ons huis binnen. Leendert was namelijk gearriveerd en was daar hard bezig met het klantentoilet. Gezellig hoor, weer (letterlijk) werk aan de winkel!

Zelf ging ik samen met Maria in de inpakruimte aan de slag. We hebben de hele morgen van alles ingepakt, om vanmiddag zoveel mogelijk bestellingen klaar te kunnen maken voor de post.

Zo´n werkdag verloopt eigenlijk altijd volgens hetzelfde patroon. We zijn lekker bezig tot een uur of drie. Daarna begint de druk op te lopen. Uiterlijk om 17.00 uur moeten we de pakketten af hebben. Vandaag lukte dat nèt niet. Pas om 7 minuten over vijf stonden de pakketten in de auto en kon Willem wegrijden naar de post. Maar het kwam goed! Daar gingen de pakketten. Op het nippertje de postnl vrachtwagen in!

Leendert had inmiddels de plee af. Wat is het mooi geworden! Ik ben er super blij mee!

Maria heeft vanavond alles keurig schoongemaakt. En nu is het toilet klaar voor gebruik. Er moet alleen nog een haakje komen voor de handdoek. En het plafond moet nog gewit worden. Heerlijk fris, zo´n toilet met een raampje. Dat heb ik nooit eerder gehad.

De tijd die Leendert over had, heeft hij plinten aangebracht in de shopruimte. Ook vanavond heeft hij daar nog een poosje aan gewerkt.

Het was al met al een lange werkdag voor hem. Maar ik ben blij. Er is lekker weer wat af! En laat ik dan ook nog maar even reclame maken voor Leendert. Want natuurlijk ben ik echt trots op hem :-). Zoek je een handige en snelle aannemer voor je klus, groot of klein, dan moet je gewoon bij Luijk Bouw zijn!

Willem heeft vanavond ook nog hard gewerkt in de shopruimte. Alle wandcontactdozen moesten er (weer) op gezet worden en alle spotjes (weer) in het plafond teruggeplaatst. Die waren allemaal verwijderd, toen de stucadoor en later de schilder kwam. Op dit moment hoor ik hem nog hard stofzuigen. Dat zal het laatste wel ongeveer zijn. En over 2 minuten moeten mijn broden uit de oven. Dan ben ik ook klaar. Poeh. Wat een lange werkdag!

Zoals het klokje thuis tikt...

Vandaag was het eindelijk een gewone dag. Geen feestdag, geen verplichtingen, geen bijzonderheden, geen werk aan het oude huis, geen spullen meer te verhuizen. Heerlijk! Ik kon me helemaal concentreren op het nóg meer thuis maken van ons huis.

Ik begon de dag met het afhalen van ons bed. Sinds de verhuizing piepte en kraakte het verschrikkelijk. Ik besloot het zaakje eens te inspecteren. De oorzaak van het piepen en kraken was snel gevonden: de imbussen die het bedframe bij elkaar houden, waren niet goed aangedraaid. Willem kwam al met een setje imbussleutels aanzetten en toen was die ergernis snel geëlimineerd. De lakens gingen meteen de wasmachine in. Vanavond stap ik lekker in een ´stil´ bed met schoon beddengoed :-).

Op naar de volgende klus: ik wilde een kast in de technische ruimte plaatsen, waarop ik de frituurpan en de broodbakmachines kon zetten. De kast stond in ons oude huis in de garage. Omdat hij hier op z´n kant langs een muur stond, zag ik dat het geen overbodige luxe was om de onderkant eens een sopje te geven. Ik poetste de kast aan alle kanten. Daarna maakte ik samen met Maria de plek waar de kast moest komen schoon. Een schone kast op een schone plek. Dat is fijn! We installeerden de frituurpan en snorden de broodbakmachines op. In de kast zette ik broodbak-ingrediënten: meel, bloem, gist, zaden, pitten enzovoorts. Alles bij elkaar, dat werkt het gemakkelijkst.

Ik besloot meteen samen met Maria en Jan de wasmachine een kwartslag te draaien. Dat kwam nu beter uit. Naast de wasmachine was dan precies plaats voor de wasmanden. Ziezo!

Nu  moest alleen nog de vloer schoon geborsteld worden. Een werkje, waarvoor ik even op mijn knieën moest. Er moet nog speciale coating op de vloer. Nu deze er nog niet op zit, is de vloer enigszins poreus en trekt het vuil erin. Maar een stevig borsteltje met heet water en een lepel natriumpercarbonaat deed wonderen. Het was alles bij elkaar een beste klus, maar morgen kan er friet én brood gebakken worden :-).

Ik deed nog even wat snel-effect klusjes: de orchideeën, die ik gisteren voor mijn verjaardag kreeg, plantte ik in mijn hoge, zwarte potten en zette ik in het erkerraam. Nu ziet het er meteen wat minder vissenkom-achtig uit :-). In het zijraam kwam de Delfsblauwe apothekerspot, die ik ooit van mijn tante kreeg. Samen met de leuke vogel-decoratie, die ik ook gisteren voor m´n verjaardag kreeg. Gezellig hoor.

Vanmiddag, na de lunch, ben ik begonnen met het inrichten van m´n noodshop. Omdat er in het shop-gedeelte nog gestuct en geverfd moet worden, heb ik besloten om de shop tijdelijk in een slaapkamer op te bouwen.

Koos hielp met het in elkaar zetten van de stellingen en Maria en Henk hielpen met vullen. Toch handig, al die kinderen die vakantie hebben ;-).

Aan het einde van de middag stond ongeveer 2/3 van de voorraad in de schappen. Ik vond het lastig om te stoppen. Al dat werk, wat ik overal zie liggen, zorgt voor onrust in mijn hoofd. Ik moet er mijn best voor doen om niet te kijken, naar alles wat nog móet, maar naar alles wat gedaan is.

En er is vandaag héél véél gedaan. Hans, Pieter en Lasslo waren de hele dag buiten bezig. De dag begon met het op de (tijdelijke) plaats zetten van de bijenkasten. Die stonden sinds Nieuwjaarsdag naast ons huis, maar moesten naar de rand van de tuin verplaatst worden. Omdat er vandaag een temperatuur van 10 graden was voorspeld, moesten de kasten echt nú op hun plaats, zodat de bijen konden vliegen.

Daarna hebben de mannen de hele oprit afgemaakt. Af en toe in de stromende regen. Maar de bikkels gingen gewoon door.

Morgen staat het bestraten van de parkeerplaatsen voor ons huis op het programma en dan zit Hans z´n werkvakantie erop ;-). De rest van de tuin zal in een trager tempo gaan. Maar dat is niet erg. Het belangrijkste is, dat we onze auto´s nu veilig kunnen parkeren en ook zonder de buren tot last te zijn.

Ook vanavond werd er geklust. Willem en Hans hebben samen de klok opgehangen. Zeker niet onbelangrijk! Zoals het klokje THUIS tikt, tikt het nergens.

Voor vandaag is het genoeg geweest. Hopelijk lukt het morgen ook weer om een stukje te vorderen. Plannen genoeg in elk geval.