Vermoeiend

Pfff. Je hebt weleens van die dagen, die ronduit vermoeiend zijn. Zo´n dag was het gisteren.

Een andere zomer

Deze zomer is anders dan voorgaande zomers. 

Jarenlang stonden wij namelijk op de Terdege Zomerfair en dit jaar niet. Ik heb er lang en goed over nagedacht, voordat ik besloten heb, om ermee te stoppen. De fair is zoveel jaren het middelpunt van onze zomer geweest. Iets waar we eerst een maand of drie naartoe werkten. Dan was er de fairweek zelf, waarin alle voorbereidingen en plannen werkelijkheid werden. En daarna, als de zomer intussen al over haar hoogtepunt heen was, was er tijd voor ontspanning/ontlading en vakantie.

De fair werd elk jaar drukker. En elk jaar moest ik opnieuw al mijn creativiteit en energie in de strijd gooien, om alles voor elkaar te boksen. Maaike en Maria waren jarenlang m´n vaste medestrijders. Maar die hebben nu allebei een gezinnetje met jonge kinderen, waar je ook niet zomaar vijf dagen bij vandaan kunt. En het gezin gaat vóór. Intussen is onze webshop ook elk jaar gegroeid en hebben we daar eigenlijk ook steeds meer onze handen aan vol gekregen. En zo heb ik op enig moment heel concreet de plussen en de minnen van deelname aan de fair naast elkaar gezet. Want ja, er waren ook héél veel plussen: de gezelligheid, het contact met de mensen, de verkopen, de blije mensen die workshops volgden, de saamhorigheid van alle medewerkers en nog veel meer. Maar in januari heb ik de mensen van Terdege toch laten weten, dat we van de fair afzagen.

En wat ben ik daar de afgelopen maanden vaak blij om geweest! Nu met die zere rug had ik nooit die fair kunnen draaien!

Dus ja...de zomer is dit jaar echt heel anders. Met veel (verplicht, maar daarom niet minder fijn) wandelen. Met twee weken vakantie, in plaats van één. Met meer genieten van de moestuin en meer tijd voor het verwerken van de oogst. Met meer moeder en oma kunnen zijn voor alle vertrekkende en thuiskomende kinderen en kleinkinderen. Het is goed zo.

Wandelen doe ik nu echt zes dagen per week. En het rondje wordt geleidelijk aan langer. Volgens de manueel therapeut (waar ik nog elke week op consult ga) zorgt wandelen voor de nodige ontspanning van mijn rug. Nu vond ik wandelen voorheen altijd super ontspannend. Maar op dit moment heb ik tijdens het wandelen toch vaak veel pijn: een brandende nek/schouders of een moe gevoel in de onderrug. Ik ervaar die ontspanning nog niet echt. Maar mentaal doet het wél iets. En dat is minstens zo belangrijk. Soms wandel ik midden op de dag, ook al is het 30 graden. Soms wandel ik ´s morgens vroeg. Soms is het stil, soms druk. Soms miezert het. Dat maakt niet uit. Er is altijd iets moois te zien.

De kerk in Molenaarsgraaf

Intussen zit ik op een gemiddelde van ruim 10.000 stappen per dag en daar ben ik echt heel blij mee, dat dat weer kan!

Vorige week woensdag ging ik huizen kijken. Nee hoor, wij hebben geen verhuisplannen. Ik moet er niet aan denken! Maar ik ging ´s morgens naar een schoonzus, die verhuisd is. En ´s avonds naar een nicht, die onlangs haar eerste eigen huisje betrok. Het huis en de tuin van ´s morgens waren bovengemiddeld groot. Het huis en de tuin van ´s avonds bovengemiddeld klein. Mijn nichtje is namelijk in een tiny house gaan wonen. Wij hadden pallets voor haar gespaard, waarmee ze een vlondertje voor haar deur wil gaan maken. Het huisje staat op een terrein in Dordrecht. En omdat de Papendrechtse brug vrijdag voor 9 maanden dichtging en we dan een flink eind om zouden moeten rijden, gingen Willem en ik dus vorige week nog snel die pallets brengen. Wat was het leuk! Dat hele terrein met huisjes, de sfeer van gemoedelijkheid en eensgezindheid, het samen leven en samen delen. Echt geweldig! 

De zijkant van het huisje

Koffie drinken onder een gezamenlijk
gebouwde pergola

De pallets waar het vlondertje van gemaakt wordt

We hadden nog wel wat langer sfeer willen proeven, maar werden gebeld door Henk. Hij was aan het zwemmen met vrienden. Iemand had iets uit de auto gepakt en daarna de sleutel op de achterbank laten liggen. Maar na een paar minuten wordt de auto automatisch vergrendeld. En ja, die sleutel lag dus ín de auto. Oh no! De reservesleutel zijn we al een poosje kwijt (zal vast op enig moment ineens voor de dag komen). Dus moesten we de ANWB bellen. We reden eerst maar naar Henk en belden daar de ANWB. Het zou wel even duren, voordat we aan de beurt waren, werd er gezegd. We hadden niet anders verwacht. Intussen brachten we eerst een vriend thuis, die alleen z´n zwembroek aan had en verder alles in die dichte auto had liggen. Daarna reden we weer terug naar Henk. Zolang het licht was, borduurde ik nog maar wat. Maar op een gegeven moment werd het te donker. En ik kan niet lang zitten met die rug, dus ging maar wat op en neer drentelen. Het was prachtig om te zien, hoe de avond viel.

Eindelijk, na bijna 2 1/2 uur wachten, zagen we de koplampen van een auto onze kant op komen. Het was al 10 voor half 12. Maar we werden gered! Binnen 10 minuten was de auto open en konden we naar huis. Het was echt een latertje geworden.

Het is het nooit saai :-).

Zo zijn we dinsdagavond een avondje op vakantie geweest! Eerst brachten we een bezoekje aan zwager Dirk in het verpleeghuis. Daarna reden we door naar Ouddorp, waar Trijnie, Gerwin en Vesper kamperen. Ze stond ons al met z´n drieën op te wachten. Vesper had ´s middags een dutje gedaan, zodat ze op mocht blijven.

Het was een beetje een frisse avond, dus we gingen binnen zitten. Trijnie had koffie met gevulde bolussen. Mmmm! Na de koffie moest opa voorlezen en ging Vesper daarna heerlijk slapen. We hebben tot 11.00 uur gezellig zitten praten en meegenoten van de vakantie-vibes. 

Gisteren was Jan jarig. Hij wilde het dit jaar niet vieren. Maar ik had bedacht om met z´n drieën bij Villa Augustus te gaan eten. Dan had deze dag toch iets speciaals en feestelijks. Jan was enthousiast over het plan. Hij was daar nog nooit geweest en ik wist zeker dat hij het heel leuk zou vinden. En dat was ook zo. We hebben eerst op ons gemakje de moestuin bekeken. Daarna gingen we aan tafel en kozen ons menu. Tussen de gangen door snuffelden we rond in het winkeltje daar. Echt zó leuk, wat ze daar allemaal verkopen! Alleen wel erg prijzig. Maar goed, wij deden ´kijken kijken en niet kopen´ en werden daar ook al helemaal door geïnspireerd :-). Het was echt een heel fijne avond.

En verder is het hier een gaan en komen, zoals ik al zei. Dan komt de één op de koffie, dan komt de ander meeëten. Maria was vorige week op vakantie en deze week is ze ook nog vrij. Maar maandagochtend is ze even een paar uurtjes komen helpen en vanmorgen was ze er ook nog weer even. Morgen moeten Willem en ik nog volle bak aan de slag met de BTW-administratie. En dan raakt zo langzamerhand hier de druk ook wel even van de ketel. Willem en Henk moeten allebei nog één week werken. En dan gaat hier eindelijk de vakantie-vlag ook uit. Ik kijk er echt naar uit!

Moestuin, buiten koken, fair en kookboek

Het is hier een drukte van belang. Maar dan wel een erg gezellige drukte. Het kan gelukkig ook weer. Ik voel me weer sterk en gezond. Het enige ongemak is nog, dat ik steeds last heb van duizelingen. Daar valt mee te leven.

Precies op tijd, volgens Jan!

Jan is onverwachts iets eerder thuisgekomen van zijn stage in Zwitserland. En, volgens Jan, was het dan wel onverwachts, maar tóch ´precies op tijd!´

Trein-troubles

Sinds eind oktober is onze Jan voor een half jaar in Zwitserland. Hij loopt daar stage bij Aequator, een bedrijf wat koffiemachines ontwikkelt en produceert.

De Grote Uittocht

Het is hier echt de Grote Uittocht. In september trouwde onze Maaike, in oktober onze Koos en zaterdag vertrok Jan voor een half jaar naar Zwitserland. Nu moet ik steeds nadenken, hoeveel bordjes ik op tafel moet zetten en voor hoeveel mensen ik moet koken ;-).

Herfstneigingen

Poes Muck krijgt herfst/winter-neigingen. In de zomer is ze heel veel buiten. Maar nu de kachel regelmatig brandt, is ze meer binnen. En ze vindt steeds gekkere plaatsen om te luieren en tegelijk bij de kachel en bij ons te zijn.

Zomervakantie 2021, familiebezoek

Gisteren was het Willem z´n eerste vakantie-dag. Hij heeft zomaar drie hele weken vakantie!! Wat een heerlijkheid! We waren echt wel aan wat ontspanning toe.

We gaan dit jaar niet op vakantie, maar maken uitstapjes. We willen vooral heel veel familiebezoekjes afleggen. Vanwege corona worden er al zo´n anderhalf jaar geen verjaardagen gevierd en hebben we vooral Willem z´n familie niet of nauwelijks gezien. En omdat de familie door heel Nederland woont, belooft dat een hele tournee te worden.

Een mooi moment op een verder treurige dag

Vanmorgen ging al om 8.15 uur mijn mobiel. Het was Jan z´n wiskundedocent. Hij had een mooi bericht. Jan had maar liefst een 9,6 gehaald voor zijn examen en had daarmee een 9 op zijn diploma binnen gehengeld.

De (bijna) laatste keer.

Vrijdagavond was het diploma-uitreiking en was het de laatste keer dat Jan op school was. Nou ja, bíjna de laatste keer dan. In elk geval de laatste keer dat hij er met zijn mede-leerlingen was.

Raar

Vandaag is Koos jarig. Het is zijn laatste verjaardag thuis, want hij hoopt in oktober te gaan trouwen. Hij is echter de grote afwezige vandaag. En dat maakt, dat het maar een rare verjaardag is ;-).

Blijdschap!

Vandaag een klein logje om even onze blijdschap te delen. Onze Jan kreeg vandaag het verlossende telefoontje: hij is geslaagd!

Als heer vermomd

Vrijdagavond las Willem bij z´n moeder in de krant een advertentie van een kledingwinkel bij ons in de buurt, waar een verbouwingsuitverkoop begon. Kostuums en trouwpakken en nog veel meer. Allemaal voor ronde prijzen. En aangezien in september onze Maaike en in oktober onze Koos hoopt te trouwen, waren we van plan om deze zomer voor het manvolk kostuums te gaan kopen.

Een verdeeld huis

Vandaag had Jan z´n mondeling Nederlands. Hij zit in VWO-6 is dan ben je dus al goed twee jaar bezig met je boekenlijst. Dat tentamen is waar je al die tijd naar toe werkt.

Lezen is niet heel erg Jan z´n ding. Hij heeft dyslexie en het lezen gaat daardoor moeizaam. Toch kreeg hij er langzaam maar zeker aardigheid in. En hij heeft zich werkelijk erg uitgesloofd voor dat tentamen. Complete boekverslagen hingen in chronologische volgorde aan de muur.

Maar ....

Het liep anders.

Vrijdag was Willem niet helemaal fit. Beetje verkouden en gewoon niet lekker. We besloten daarom om maar niet naar zijn moeder te gaan, wat we normaal vaak op vrijdagavond doen. We dachten niet direct aan corona. Sowieso was Willem niet echt ziek, maar vooral: hij komt totaal niet buiten de deur. Dus waar zou hij dat ooit opgedaan moeten hebben.

Zondagochtend stond Hans op met keelpijn. Dat is een bekende kwaal van hem, waar hij al zijn hele leven last van heeft. Niet alarmerend dus, maar wel zo, dat hij niet meeging naar de kerk.

Vanmorgen had ik hier dan twee kerels, die niet fit waren. En Jan wilde duidelijkheid. Zó kon hij zijn tentamen níet gaan doen. Er zou nota bene een wat oudere leraar bij zitten. Hij wilde zeker weten, of Willem en Hans geen corona hadden.

Om Jan gerust te stellen, werd besloten, dat één van beiden een sneltest zou laten doen. Was die negatief, dat zou er hier een gewone verkoudheid rondwaren en kon Jan zijn tentamen gaan doen.

Noch Hans, noch Willem had veel trek in die test. Maar uiteindelijk offerde Willem zich op en reed naar Rotterdam.

Intussen was Jan met de allerlaatste voorbereidingen bezig. Hij had een mooi, schoon overhemd aangetrokken en declameerde zo af en toe nog een gedicht om vast te stellen in welk metrum het geschreven was.

Nog 10 minuten en dan zou hij samen met Maaike vertrekken. Maaike was zo lief, om hem naar school te rijden en dan even 20 minuten op hem te wachten en weer naar huis te rijden. Op dat moment kwam de uitslag van de test binnen: positief! Oeps!!

Eerst belde ik maar naar school, om te vertellen, dat Jan z´n tentamen niet door kon gaan. Evenmin als zijn mondeling Engels, wat voor morgen op het programma stond.

Daarna moest er van alles en nog wat geregeld worden. We zaten met een snotterige Willem en dito Hans én met een neusverkouden Henk, die ik voor de zekerheid (gelukkig!) ook maar thuis gehouden had. Ik besloot ons huis te verdelen. Het is gelukkig groot genoeg. Eén deel is de Covid-19 afdeling voor de mensen met klachten. Eén is er voor de mensen zonder klachten. Willem ging dus in zelf-isolatie en de rest van het gezin in quarantaine. Wie klachten heeft moet de rest van de quarantaine-tijd in de Covid-19 afdeling. Over 5 dagen moet de rest zich laten testen. Is de test negatief, dan mag je uit de quarantaine. Is hij positief, dan komen er 5 dagen bij.

Poeh. Wat een geregel! Scholen bellen, werkgevers werden gebeld, familie die in de achterliggende dagen bij ons was, werd op de hoogte gebracht. Enzovoorts.

Langzaam maar zeker keerde de rust weer en schikte een ieder zich. 

Al snel kreeg ook Jan klachten. De mannen zitten nu dus met z´n vieren in de Covid-19 afdeling. Ik bracht vanavond dienbladen met eten naar boven en zette die voor de deur van de grote jongenskamer. Daar is een tafel met stoelen en ook een bank. Daar kunnen ze het best voor een paar dagen uithouden.

Na een half uurtje vond ik de dienbladen met lege borden weer achter de keukendeur ;-).

Het is wel super saai, hoor. Niet met z´n allen eten. Niet met z´n allen koffie drinken. En voor slapen ben ik naar het stapelbed op zolder uitgeweken. Dat is nog wel het allersaaist. Maar ja.

Zoals altijd heeft ook dit nadeel zijn voordeel. Nu Maaike en Maria in quarantaine zijn, helpen ze mij met de webshop. Hopelijk worden we niet ziek. Het is enorm druk, nu bij de gewone kerstdrukte ook meteen de hamsterdrukte is gekomen, zodra het eerste bericht van de strenge lockdown verscheen. We gaan het zien, hoe het loopt. Je kunt niet op de zaken vooruit lopen en we bekijken per dag, wat haalbaar is.

Voor nu ga ik mijn ogen maar eens dichtdoen. Ik stond er vanmorgen nota bene al om kwart over vier naast. Het was met het dagje wel.

Gaap.

Van cactusvijgen tot een simpele plak cake

Wat bracht de vorige week weer enorm veel afwisseling. Het begon ermee, dat ik Jan al vroeg op de maandagmorgen naar school bracht. Hij moest om 6.00 uur op school zijn, omdat hij naar Londen zou gaan. Toen wij bij school aankwamen, stond de bus al klaar. Daag Jan, veel plezier. Hij was niet de enige die die week op reis ging. Wim en Geertje vertrokken zaterdag met hun gezin naar de Ardennen en Dirk vertrok, ook zaterdag, voor een conferentie naar San Francisco. En zo wordt er dit jaar door de Luijkjes over de hele aardbol gezworven. Zelf heb ik er niets mee. Ik ben een huismus en het is voor mij geen straf, om gewoon lekker thuis te zijn.

Maandagmiddag werd ik bij de kraam van de groenteboer verwacht. Ook zij gingen over de aardbol zwerven en hielden daarom die middag uitverkoop. Het leuke was, dat echt álles weg moest en dat er daardoor een grote verscheidenheid aan producten in mijn kofferbak belandde. Van simpele spruitjes en sinaasappels, tot meer speciale dingen als cactusvijgen. Leuk en lekker.

Ik had alleen niet zo heel veel tijd voor allerlei experimenten, vorige week. Maar dat geeft niet. Op z´n tijd genieten we best van aparte gerechten, maar het allerliefst eten we simpele prakken, zoals stamppot boerenkool.

Winterse kost op zomerse oktoberdagen!

Wat is het toch raar, die warme, zonovergoten dagen in de tweede helft van oktober. De bijen vliegen nog dagelijks volop. Ze vinden ook nog van alles aan nectar en stuifmeel. En de zonsondergangen zijn ook bijzonder. Elke dag vroeger, want de dagen worden rap korter. En ook is de plaats waar de zon ondergaat een heel stuk verschoven ten opzichte van van de zomer. In de zomer zien wij de zon rechtuit vanaf ons dakterras ondergaan achter de molens van Kinderdijk. Nu gaat de zon onder achter de bebouwing, links van ons dakterras.

Ik had vorige week weer de eerste workshop ´Bak je eigen brood´ van dit seizoen. Toch altijd weer spannend. Even goed nadenken wat  ik allemaal moest bakken en klaarzetten enzo. En ook weer even spannend hoe de groep zou zijn. Het waren allemaal vrouwen deze keer. Van Zaandam tot Veenendaal tot uit het schone Brabant. En ook gewoon uit de buurt. Het was weer erg leuk om mensen te leren, hoe gemakkelijk, fijn en lekker het is, om zelf brood te bakken.

Ik bak behalve grote broden ook altijd kadetjes voor de workshops en laat tijdens de workshop zien, hoe dat in z´n werk gaat. Die ik tijdens de workshop maak, gaan pas ná de workshop de oven in en daar vlassen de kinderen dan op. Kadetjes staan hier namelijk niet standaard op het menu. Hardop nadenkend over wat voor variant kadetjes ik tijdens de workshop zou maken, wist Maria wel raad: Maak eens kruidbroodjes. Ja! Lekker! Kruidbroodjes zijn een streekproduct. Ze worden in Rotterdam en Schiedam traditioneel gebakken rond Kerst en Oud&Nieuw. Eigenlijk zijn kruidbroodjes langwerpig, maar ik bakte ze rond. Kruidbroodjes zijn rood, vanwege het rommelkruid wat je toevoegt. Ook zit er sucade in. Oh, wat heerlijk!

Verder heb ik eens in mijn mapje kadokaarten zitten graven. Willem en ik wilden er eventjes tussenuit. Willem heeft geen vrije dagen meer dit jaar (behalve dan op Dankdag en een middagje als we een trouwdienst willen bijwonen). Anders gaan we nog weleens een dag samen op pad, om ongestoord bij te praten en tijd voor en met elkaar te hebben. Maar dat zit er de komende maanden niet in. Gelukkig had ik nog wel zuinig bewaarde dinerkaarten en dus boekten we een tafeltje voor twee bij Damzicht. Het was echt fijn om er even uit te zijn. Willem genoot van z´n tournedootje en ik van m´n gegrillde groenten. We zaten buiten, op het overdekte en verwarmde terras. Zo leuk: het is schuin tegenover waar wij de eerste 17 jaar van ons huwelijk hebben gewoond. De herinneringen kwamen dus als vanzelf :-).

Bij het nakijken van de kadobonnen, kwam ik ook een nog niet bestede bloemenbon van Bloomon tegen. Tijd om eens een mooi bosje uit te kiezen. Gezellig zo´n boeket op onze nieuw salontafel!

Vrijdag was taxibedrijf Luijk weer volop in touw. Het begon ´s middags, toen Koos opgehaald moest worden van zijn school in Hoogvliet. Koos zit in het laatste jaar van de VeVa en had meegedaan aan een 24-uurs oefening: NOAD (=Nooit Opgeven Altijd Doorgaan). De school organiseert deze oefening elk jaar en de jongens en meiden die daaraan meedoen, worden tot aan of over hun grenzen geleid. Na 24 uur komen ze zo´n beetje gesloopt weer bij school aan en dan worden ze feestelijk onthaald. Voorop loopt er iemand met een trommel en leidt de groep tussen de erehaag van eerstejaars studenten door. Daarna lopen ze langs de ouders, familie en vrienden en stellen zich op het plein op, terwijl er geapplaudiseerd wordt, tot ze allemaal op hun plaats staan.

De directeur hield een kort praatje en daarna werden de prijzen uitgereikt. De groep van Koos had zowaar de eerste prijs en kreeg een taart.

Ik heb nog wel verschrikkelijk moeten lachen. Die taart moest natuurlijk soldaat gemaakt worden, om die woorden maar eens te bezigen. Maar hoe doe je dat zonder bordjes, vorkjes of wat dan ook? Die stoere soldaten-in-wording, vuil en vies van 24 uur afzien, waren heus even in verlegenheid! Ha, ha. Koos had nog wel een mes in zijn plunjezak en daarmee werd de taart aangesneden. Vervolgens grepen ze allemaal met hun tien geboden een stuk en schrokten het naar binnen. Zo kun je dus ook taart eten :-).

Het was allemaal verschrikkelijk uitgelopen en we schoten ook nog eens de vrijdagmiddagfile in. Maar eindelijk kwamen we toch thuis aan. Ik kon bijna meteen achter m´n fornuis. Willem had tegen een vriendje van Henk gezegd, dat hij pannenkoeken mocht komen eten. Ook Dirk meldde zich voor het avondeten. En zo keek er een hele menigte hongerige gasten zo´n beetje de pannenkoeken uit m´n beslagkom. Een feestelijk begin van de herfstvakantie!

We hadden de eerste hap nog niet naar binnen, of de telefoon ging. Jan belde: hij zou in plaats van om 21.00 uur al om 18.45 bij school arriveren. Of de taxi maar even de planning om wilde gooien. Ja hoor. We schoven de pannenkoeken in de hoogste versnelling naar binnen en rukten weer uit. Nu dus om Jan van school op te halen.

Weet je hoe heerlijk het was, toen we eindelijk om 20.00 uur aan de koffie met een simpele plak cake zaten?

Als het treintje rijdt ...

Sommige mensen denken, dat ik de hele dag keihard aan het werk en aan het rennen ben. Maar dat is helemaal niet zo. Ik ben eerder langzaam, dan vlug. En misschien kan ik juist daarom het langer volhouden. Je weet wel: een trein in beweging krijgen, kost veel moeite. Maar als de trein eenmaal rijdt, lijkt het vanzelf te gaan. Zo gaat het ook in mijn werk. Als ik na de zondag moet opstarten, kan dat best moeizaam gaan. Maar als het treintje eenmaal rijdt, kan ik de ´zesdaagse vlijt´ prima volhouden.

Vandaag stond er niet veel bijzonders op mijn programma. Vanwege het mooie weer ben ik vroeg aan de was gegaan. Er lag genoeg. Vorige week had ik extra veel was vanwege het vertrek van Hans. Hij had op de dag voor zijn vertrek al zijn werkgoed in de badkuip gekieperd. En dat was veeeeeel. Allemaal van dat dikke goed en ook nog eens behoorlijk vuil.
Deze week vond ik de plunjebaal van Koos in de wasmand. Hij is vorige week op bivak geweest en dat levert ook altijd de nodige was op.
Dus: wassen, wassen, wassen maar ;-).

Ik sjeesde al vroeg naar de supermarkt voor eieren. De Lamme Teun (huisgemaakte advokaat) in m´n shop was op en er waren een paar potten besteld. Al vòòr koffietijd hing ik boven de advokaatbus :-).

Na de koffie hing ik was nummer twee aan de droogmolen en zette ik was nummer drie aan. En toen was het tijd om naar Rotterdam te tuffen, waar ik voor een voortgangsgesprek op de school van Jan werd verwacht.
Ik kwam daar vlak voor het einde van de pauze aan. Gezellig hoor, om dat ook eens mee te maken. Al die jongens en meiden, die lekker aan het tafelvoetballen, tafeltennissen, Duckies lezen, of chillen waren. Ik kreeg alvast koffie en na de pauze was het gesprek. Het gaat goed met Jan op school. Fijn!

Even na twaalven stapte ik weer in de auto en was zo mooi met de lunch weer thuis. Henk was er al en ik was heel benieuwd hoe zijn praktijk-verkeersexamen gegaan was. Heel goed, vertelde hij opgetogen. Morgen hoort de klas, of ze geslaagd zijn, of niet. Maar Henk denkt, dat iedereen vast geslaagd is :-).

Op dinsdagmiddag komt schoonmama altijd een bakkie koffie doen. Meestal pak ik er een handwerkje bij. Maar de sokkenbreierij is klaar en in haken aan de deken had ik geen zin. Ik besloot maar eens degelijk de zak met verstelwerk te voorschijn te halen. Er lag genoeg voor minstens drie dinsdagmiddagen koffie drinken ;-). Maar goed, er is vanmiddag dan toch het één en ander gerepareerd aan sokken en ondergoed enzo.

Na de koffie maakte ik de webshopbestellingen klaar en bracht ze naar het postkantoor. Ik liep nog even bij de Lidl naar binnen om volle kwark voor Koos te halen. Koos moet aankomen en ontbijt graag met volle kwark met muesli, of, als hij op tijd opstaat, met boterhammen met gebakken eieren. Hij jaagt er minstens 5 potten kwark per week doorheen. Bij Albert Heijn is de volle kwark 1,27 per pot en bij de Lidl 0,89. De moeite waard om daar even een ommetje voor te maken dus.

Thuisgekomen trof ik een opgewonden Leendert en Thea aan. Ze zijn al een poosje op zoek naar een huis en hadden net weer een bezichtiging gehad. Deze keer klopte het. Goed huis, goede prijs (onder de huidige marktomstandigheden), goede buurt, goede mogelijkheden. Nog voordat we aan tafel gingen hebben ze de knoop doorgehakt en is de koop mondeling gesloten. Wat zijn ze blij. En wij met hen! De bruiloft gaat nog wel even duren, hoor. Het huis is een klushuis en Leendert mag zijn timmermanskunsten gaan laten zien ;-). Rustig aan dus. Net als mijn treintje.

We aten kip met aardappeltjes uit de oven met sperzieboontjes. De boontjes had ik gisterenavond al afgehaald en de aardappeltjes vanmiddag voorgekookt. De maaltijd stond dus in een mum van tijd op tafel. Als toetje een banaan. Zo hadden we een lekkere maaltijd, zonder dat ik er uren voor in de keuken hoefde te staan.

Na het eten heb ik brooddegen gemaakt en daarna een poosje gelummeld. Na de koffie kwam ik erachter, dat ik geen gist in de brooddegen had gedaan. Lekker slim zeg, maar niet heus. Gist toevoegen en nog een keer kneden dus. Nou ja, heel erg is het ook weer niet. Het wordt alleen een uurtje later bedtijd. De extra wachttijd heb ik maar besteed aan het leeg strijken van de droogmolen. M´n treintje reed toch :-).

Zomervakantie 2017, dag 33; fysio, terugkerende schapen en ... schoolboeken!

Wat was dat raar, vanmorgen, dat moe er niet meer was. Ik ging al vroeg naar haar toe om haar kous aan te trekken en het Fragmin-prikje te geven. En natuurlijk was ik héél benieuwd, hoe ze het maakte, nu ze weer alleen is.

Tja...moe liep nog niet bepaald te zingen, zullen we maar zeggen. En dat is ook wel begrijpelijk. Ze kan nog niet goed uit de voeten en vindt het weliswaar best fijn om weer thuis te zijn, maar mist ook de gezelligheid enzo.

Elke ochtend zat ze hier om een uur of tien lekker verzorgd in haar stoel in afwachting van wat de dag brengen zou.

En nu is het toch maar stilletjes en wat tobberig :-(. Maar het is ook goed om de draad weer zelf op te pakken. Zo gaat dat.

Ik was al snel weer thuis en maakte me klaar om naar de bekkenbodemfysiotherapeut te gaan. Willem ging mee en dat vond ik fijn. Dan kon hij me aanvullen en ook de oefeningen onthouden, die ik ongetwijfeld voorgeschreven zou krijgen.
De fysiotherapeut begon met het administratieve gedeelte en daarna stelde ze heel veel vragen. Toen ze het beeld zo´n beetje compleet had, ging ze me onderzoeken. Ik moest allerlei bewegingen maken en, je gelooft het niet, die gingen eigenlijk allemaal pijnloos en soepel. Tja, dat is altijd zo, hè. Als je naar de tandarts gaat, is je kiespijn over. Als je naar de dokter gaat, zijn je klachten weg. En als je naar de fysiotherapeut gaat....

Maar goed. Dat wisselende beeld van pijn en geen pijn is wel bekend bij bekkenbodemklachten. Ik kreeg inderdaad een paar oefeningen voorgeschreven. Verder moet ik beter de balans in de gaten houden tussen belasten en ontspannen (kan ik niet zo goed), veel vaker naar het toilet (en ook meer drinken), tillen vermijden (lastig met een webshop met zware pakketten) en proberen elke dag een stukje te wandelen en te kijken hoever ik daarmee kom (elke dag 250 meter extra). Wordt vervolgd. Volgende week moet ik terug komen.

Toen we thuiskwamen appte Jan, dat hij bij zijn vriend in Dordrecht opgehaald kon worden. Hij was een midweek mee geweest naar Drenthe. Fijn! We konden weer een schaap gaan halen :-). Terwijl we naar Dordrecht reden, appte de molenaar, dat de meelbestelling klaar stond. Ok. Dan reden we meteen door van Dordrecht naar Rotterdam.

Met een volle auto kwamen we weer thuis. Ik ben meteen mijn bed in geschoven. Ik was gisterenavond al met hoofdpijn gaan slapen en het was nog steeds niet over. Dan maar paracetamol en slapen. Gelukkig was ik toen met een uur van mijn hoofdpijn af!

Willem was inmiddels ijverig aan het verven. Het houthok kreeg een beurt en ook de schuur werd wat opgekalefaterd. Het was dan ook perfect verfweer :-).

En perfect wasweer :-).

Daar boften we mee. Mijn zus, die vandaag van de camping in Harderberg kwam, had daar de hele dag geen streepje zon gezien en helaas hadden ze de tent niet helemaal droog kunnen inpakken. Dat betekent, dat hij binnenkort, op een droge dag, nog een keer opgezet moet worden om te kunnen drogen. Jammer. Dat is toch best even wat extra werk.

Mijn andere zus was met haar gezin op vakantie in Ouddorp. Zij hadden deze laatste dag nog een fijn stranddagje. Aan het einde van de middag kreeg ik een appje, dat ze weer thuis waren. Onze Henk, die met hen mee was, zou daar nog blijven eten en daarna naar huis komen.

Heerlijk. Wéér een schaap thuis! Henk had het super fijn gehad. Hij bracht voor Willem en mij een kadootje mee. Echt lief!

En ik wás al zo verwend, vandaag. Want Maaike en Maria waren naar het winkelcentrum geweest en kwamen ook al met een kadootje thuis!

Ik had onlangs laten vallen, dat ik zin had om weer eens achter de naaimachine te gaan :-)

Aan het einde van de middag had de postbode een kadootje gebracht voor Jan. Nou ja...kadootje?? Zijn schoolboeken voor het nieuwe schooljaar werden bezorgd!

Pff. Dat is iets waar hier nog helemaal niemand zin in heeft, hoor! We vieren nog veel te fijn vakantie :-).

Toch gaat het opkorten. Nog maar één week en dan is het weer zover.

Willem was trouwens de enige, die die schoolboeken wel zag zitten. ¨Zal ik ze voor je kaften?¨ vroeg hij aan Jan. ¨Best, hoor,¨ bromde Jan. En Willem ging aan de slag. Met het bruine inpakpapier van de webshop. Dat is lekker dik en nog soort van in de mode ook (al zal dat Jan een worst zijn).

De binnenkant vond Willem ook best leuk :-)

Zomervakantie 2017, dag 13; Jan jarig!

Ik was vanmorgen al vroeg wakker en ik lag een poosje te mijmeren. Jan is vandaag jarig! En als vanzelf denk je dan als moeder terug aan het moment van de geboorte. Hoe ging het ook al weer? Hoe laat werd hij geboren? Wie waren erbij? Enzovoorts. Ik bedacht me, dat ik toentertijd een bevallingsverslagje had geschreven voor op de mailgroep van de GrootGezinManagers en was daar best nieuwsgierig naar. Ik sloop m´n bed uit en dook achter m´n laptop de archieven in. Het duurde even, maar ik vond het! Wat leuk om dat nog weer eens te lezen. Ik was toch wel het één en ander vergeten, merkte ik. Nu ik het verslag las, kwam alles terug. Zelfs de gesprekken die we voerden tijdens het wachten tussen de weeën door. Ik ben blij, dat ik het terugvond:

Al nachtenlang was het steeds rommelen zo tussen 12 en 3. Harde 
buiken, wat weeen enzo. En telkens als ik dacht dat het ging 
doorzetten en dat ik Willem moest gaan wekken, zakte alles weer af, 
viel ik in slaap en werd de volgende morgen weer ontnuchterd en 
vermoeid wakker. Maar maandag op dinsdagnacht leek het toch echt te 
gaan doorzetten. Het was half 3 en Willem was nog aan het werk, toen 
ik besloot dat ik naar het ziekenhuis wilde. Willem vroeg nog 
bloedserieus of ik niet nog een nachtje kon wachten :-) Maar nee, ik 
had het ineens gehad. Ik belde naar het ziekenhuis en mocht meteen 
komen. Ik werd op een verloskamer geparkeerd en natuurlijk waren de 
weeen totaal verdwenen :-(( Ik baalde ervan en dacht al dat ik TOCH 
te vroeg gekomen was. Maar de arts-assistent kwam me onderzoeken en 
constateerde toch 3 tot 4 cm. onsluiting en alles was mooi rijp en 
week. Maar ze voelde ook iets, waar ze niet zo blij mee was: het 
handje van de baby zat naast z'n hoofd! En zo kan een kindje niet op 
de gewone manier ter wereld komen. Ze ging daarom overleggen met de 
gyn. wat er moest gebeuren. Omdat de weeen totaal verdwenen waren en 
het kindje nog helemaal niet was ingedaald, besloot de gyn. dat we 
maar eens even moesten gaan afwachten wat er zou gebeuren als het 
allemaal ging doorzetten. Ik mocht niet meer van bed, kreeg een 
waakinfuus en werd op het ctg aangesloten. Af en toe kwam er eens 
iemand kijken, maar er gebeurde helemaal niets. Willem zat gapend 
naast m'n bed en de aardige zuster reed een bed voor hem naar binnen. 
Kon hij in ieder geval een tukkie gaan doen. Zelf kon ik daar de rust 
niet voor vinden. Ik heb maar wat tijdschriftjes liggen lezen tot het 
eindelijk ochtend was. Om 8 uur kwam m'n eigen gyn. helemaal 
enthousiast binnen: He, da's aardig, dat je op dinsdag komt!! :-) 
Nou, ik vond het ook erg leuk, dat ze dienst had. Ze had dan wel 
poli, maar mij 'deed' ze er tussendoor bij :-)) Ze toucheerde me en 
voelde inderdaad die 3 tot 4 cm. onstluiting, maar ook, dat het 
handje van de baby weg was! Gelukkig! Nu kon het kindje in ieder 
geval gewoon geboren worden. Ik mocht van bed af om naar het toilet 
te gaan en daarna kreeg ik een infuus met weeenopwekkers. Om een uur 
of 10 hebben ze de gyn er nog even bijgeroepen, omdat de hartslag van 
de baby telkens over de 200 vloog. Ze heeft toen gekeken of de 
navelstreng wel goed zat. Dat was gelukkig zo. Het infuus werd even 
niet verder opgevoerd om de baby tot bedaren te krijgen. Om 11 uur 
ging het infuus werken en kwamen de weeen terug. Een uur lang had ik 
telkens weeen om de 2 tot 3 minuten. Maar het waren helemaal geen 
krachtige weeen. Ik hoefde niet eens te puffen. Om 12 uur had de gyn 
lunchpauze en kwam weer kijken. Er was nog niets veranderd. De baby 
daalde ook nog steeds helemaal niet in. Daarom besloot ze om de 
vliezen te breken. Inmiddels was de hoofdzuster er bijgekomen om te 
assisteren. Dat vond ik heel leuk, want ook haar ken ik al jaren. Zij 
was ook bij de geboorte van ons eerste kindje, wat toen is overleden. 
De gyn brak de vliezen en, o help, het was 1 grote groene golf!! De 
baby had in het vruchtwater gepoept en het groene water stroomde over 
het bed en de vloer. Toen de ergste rommel was weggeveegd kwamen 
eindelijk de sterke weeen waar we op zaten te wachten. Het echte 
werk dus! Puffen, puffen en weer puffen. Toch ging het wel relaxed, 
want er zat steeds wel een tijdje tussen. We babbelden gezellig over 
van alles en nog wat. Voerden zelfs diepzinnige gesprekken en haalden 
herinneringen op aan vorige keren dat ik in het ziekenhuis lag. 
Telkens onderbroken door een felle wee, waarbij ik hard in Willem z'n 
hand kneep. Eindelijk raakte m'n geduld een beetje op en wilde ik die 
rottige pijn niet meer. Ik verzuchtte: 'k wou dat het kind NU maar 
kwam. Joh, beurde de gyn me op, hij is er bijna! Je doet het 
harstikke goed. Doe maar wat je voelt. Er kwam nog 1 gemene wee 
waarbij ik het koppie in het geboortekanaal voelde zakken en weer 
terugglippen. Daarna volgde 1 lange lange perswee, waarbij ik alleen 
maar dacht: hij MOET eruit! En daar was ie dan: onze Jan!!Geboren om 
1 uur. De gyn. was vreselijk verbaasd, dat het zo'n groot kind was. 
Ze had aldoor gezegd, dat het een kleintje zou zijn, van nog geen 6 
pond. Maar dit was een stevig kereltje met een dik breed hoofd! O, 
wat onbeschrijflijk heerlijk als je dan je kindje eindelijk op je 
buik krijgt. Wat een opluchting. Wat een blijdschap. En wat een 
verwondering. Na een paar minuten kwam de placenta. Prachtig mooi en 
groot. Ik begrijp nu waar ik steeds maar zo moe van was: het kereltje 
woog maar liefst 3720 gram. En dat is echt groot voor mijn doen, ja. 
Verder nog die enorme plens vruchtwater en een grote placenta. Ja, 
dan sjouw je toch aardig wat met je mee, de hele dag :-) Ik kreeg 
meteen medicijnen via het infuus om een nabloeding te voorkomen 
(zoals ik bij Maria had gehad) en daarna mochten we de familie gaan 
bellen. Er werden beschuiten met muisjes binnen gebracht en alles was 
zo feestelijk. De zuster verbood me te gaan douchen en waste me 
ouderwets op bed. Ik vond het prima. Was toch wel erg moe. Daarna 
werd ik met Jan naar zaal gebracht. Ze zouden me een paar uurtjes in 
de gaten houden en als alles goed ging mocht ik aan het eind van de 
middag naar huis. Willem ging weg om aangifte te gaan doen (dan kon 
hij de volgende dag weer gaan werken) en even thuis te gaan douchen. 
Ik lag heerlijk uit te rusten, kreeg een dienblad met eten en 
luisterde naar de verhalen om me heen. We lagen er met z'n vieren. 
Allemaal net bevallen. Om 5 uur kwam Willem me ophalen. De vrouw aan 
de overkant hoorde dat we het over 'de andere kinderen' hadden en 
wilde toen heel nieuwsgierig weten, 't hoeveelste kindje Jan was. 
Toen we zeiden, dat het onze 9e was, riep ze vol verbazing uit: De 
NEGENDE??!! En u ziet er nog zo goed uit!! Hardnekkig vooroordeel 
toch, he, dat je er met 9 kinderen oud en afgesloofd uit moet zien :-
)) Afijn, m'n dag kon al niet stuk natuurlijk, maar toen helemaal 
niet meer :-) Op 1 grote roze wolk reden we naar huis. De kinderen 
stonden al op de uitkijk. Ze kwamen meteen naar buiten gestoven, toen 
we voorreden. Wat is dat toch ook onbeschrijflijk mooi, die blije 
kinderkoppies, die grote ogen, het voorzichtige aaien... PRACHTIG!

We zijn inmiddels 4 daagjes verder. Jan is een voorbeeldige baby. 
Alles gaat werkelijk van een leien dakje. Hij is heel rustig. Komt 
maar 1 keer op een nacht. Drinkt goed aan de borst. Wat wil je nog 
meer. Dit gun je echt iedereen!

En nu is dat babietje van toen inmiddels een knul, die me boven het hoofd gegroeid is (alleen letterlijk, gelukkig ;-)). Een knul die na de zomervakantie al naar 3VWO gaat, de baard in de keel heeft en nog altijd een makkelijk kind is.

Er zouden niet veel mensen op zijn verjaardag komen, want er is veel familie op vakantie. Ik had daarom bedacht om zijn verjaardag met een bbq te vieren. Jan vond dat zelf ook een leuk plan.

Omdat er regen voorspeld was, spanden Willem en Hans vanmiddag een zeil. Willem maakte ook de rest in orde: er werd geveegd, de stoelen werden schoongemaakt, er kwamen geïmproviseerde tafels enzovoorts. Ik ging intussen in de keuken aan de slag. Het leek een beetje zwaan-kleef-aan, want uiteindelijk zou er nog wel een mannetje of 20 op de bbq afkomen. Dat is nog aardig wat keukenwerk! Wat maakte ik klaar?

Gekruide minikrieltjes en allerlei groenten. Die deed ik in (herbruikbare) aluminium bakken. Wat olijfolie en wat zeezout erover en die stonden klaar om op de bbq te gaan.

Ik haalde allerlei vlees uit de vriezer om te laten ontdooien. In het bbq-seizoen koop ik regelmatig afgeprijsd vlees. Als het een paar dagen achter elkaar regenachtig is, is er van alles te koop met een kortingssticker. Als je dat meteen invriest, is er niets aan de hand.

Ik had ook spareribs in de vriezer. Die had ik een poosje geleden bij mijn broer gekocht. Ik zette ze in grote bakken voor een paar uur in de marinade.

Ik maakte een grote schaal groene salade: een krop ijsbergsla, een handje rucola, een handje spinazie, wat snoeptomaatjes, stukjes geitenkaas en walnoten. Met een heerlijke dressing van olijfolie, limoenazijn, een beetje gembersiroop, een klodder honing, een scheut yoghurt en wat Italiaanse kruiden. Lekker!

Ik bakte zes stokbroden af. Gewoon die goedkope dingen van 49 cent per twee. Stokbrood van de warme bakker is vast lekkerder, maar wij vinden dit ook best. Zeker met een lik van m´n zelfgemaakte kruidenboter, of Willem z´n lekkere pindasaus!

Ik zette een groot dienblad vol kadetjes neer om er een hamburger of worst tussen te doen.

Ook kwam het drinkvat tevoorschijn. Ik heb dat ding een jaar of 15 geleden via Marktplaats gekocht. Het is een geïsoleerd drinkvat met een tapje. Ik deed er gekoelde aanmaaklimonade in en vier bevroren koelelementen. Zo heb je een paar uur lang heerlijk koel drinken. Het vat heeft een inhoud van een gallon en dat is bijna 4 liter. Handig voor een grote club.

Het was best een klus, alles bij elkaar. Maar ook wel gezellig, om zo samen (Willem buiten, ik binnen) Jan z´n feestje voor te bereiden!

Om zes uur begonnen we met eten. Eerst was nog niet iedereen aanwezig, maar stukje bij beetje liep het uit op een soort familiereünie. Trijnie en Gerwin kwamen (vanmorgen thuisgekomen uit Curacao), Dirk kwam en nam Koos met z´n vrienden mee (die hij vandaag in Luik had opgehaald), schoonmama was er, mijn vriendin Wilma, mijn zus met 5 kinderen, neef Henk (die we zo ongeveer geadopteerd hebben deze vakantie ;-)), nog wat vrienden en vriendinnen. Hè, ouderwets gezellig!!

Nu is het wachten op Maaike, die elk moment kan binnenstappen. En intussen krijgen we de prachtigste foto´s geappt van Leendert. Die rijdt momenteel door de woestijn. Wat bijzonder. Maar wat zal ik blij zijn, als iedereen weer veilig op honk is...