Heel lang geleden lieten we een fotoreportage maken van onze Wim als baby. Dan praat je toch al snel over dik 37 jaar geleden. Destijds waren er van die standjes bij (in dit geval) de V&D. Je werd dan gelokt met een waardebon voor een grote foto voor een klein bedrag. Maar als je die dan op kwam halen, smeerden ze je er nog een x aantal foto´s bij aan door veel ¨Oooh¨ en ¨Aaah¨ en ¨Wat een schatje¨ te roepen bij al de foto´s, die ze lieten zien. Dus kochten we een veel te dure reportage ;-). Het was nog ruim voor het digitale tijdperk en je moest het doen met afdrukjes van kiekjes, die met krakkemikkige cameraatjes met fotorolletjes werden geschoten. Dus die paar échte foto´s waren op zichzelf hun geld wel waard.
In wat voor een totaal ander tijdperk zijn we intussen beland! Bij elk enigszins gedenkwaardig moment wordt er een ´shoot´ gedaan. Een zwangerschapsshoot, een newbornshoot, een babyshoot, een vriendenshoot, een familieshoot, een zussenshoot, een huisdierenshoot. En zo kan ik nog wel even verder gaan.
Maar ook zakelijk worden er allerlei shoots gedaan. En zo hadden we hier zomaar twee dagen op rij een (zakelijke) shoot. Tja. We gaan met onze tijd mee ;-).
Gisteren was het de eerste shoot van de dames van Yas, die de Insta- en FB-pagina van de webshop gaan onderhouden. En daar werd gisteren de eerste content voor gemaakt. Een hele ochtend zijn Anne en Joyce met Maria en mij bezig geweest. Er moesten producten op de foto, er moesten filmpjes gemaakt worden, voice-overs ingesproken enzovoorts. En er werden ook foto´s en filmpjes gemaakt die niet direct met de webshop te maken hebben, maar meer met onze eenvoudige leefstijl in het algemeen. Van de moestuin en de bijen deze keer.
Het was heel leuk om zomaar op maandagochtend in de moestuin bezig te zijn. En of dat daar dan een camera op gericht staat, maakt me niet zoveel uit. Het was het prachtigste herfstweer van de wereld en ik had bedacht om het één en ander te oogsten. Als eerste ging ik een zoete aardappelplant rooien. Zo half oktober is dat langzamerhand wel een mooi moment, al mogen de planten gerust tot aan de eerste nachtvorst in de grond blijven. Ik was zó benieuwd wat de opbrengst van die eerste plant zou zijn! Het was een perfecte zomer voor zoete aardappel: warm! En ik had de planten trouw water gegeven. Ze hadden enorm veel bladeren gemaakt en ik had ergens gelezen, dat hoe meer bladeren ze vormen, hoe beter de knollen zich ontwikkelen. Mijn verwachting was dus hoog gespannen, maar werd zelfs nog flink overtroffen. Ik knipte eerst de lange bladerslierten weg. Ik zag toen al een soort kluit van aardappelen boven de aarde uit piepen. Het was dus niet moeilijk om de riek zó in de grond te steken, dat de aardappelen niet beschadigden en de enorme aardappelkluit in één keer voor de dag kwam. WOW!!!
Ik heb de kluit later gewogen en hij was ruim 3100 gram. Toch leuk als je bedenkt, dat ik nóg vier planten heb staan. Die hoop ik deze week dan ook maar te gaan rooien.
Behalve de zoete aardappelen oogstte ik nog een paar kolossale bieten, wat wortels, een bos snijbiet, een bosje snijselderij en een paar boterraapjes. Toen zat m´n oogstmand vol en vond ik het genoeg. Ik moet het tenslotte ook allemaal verwerken/klaarmaken. Behalve dan die zoete aardappels. Die gaan naar de kelder. Dat wordt binnenkort zoete aardappelfrietjes uit de oven (verzoek van Henk).
De meiden vonden het ook leuk om nog wat content te maken van de bijen. Dat verliep wat minder voorspoedig. Sowieso is er op dit moment niet zo heel veel meer te beleven in de bijen. Ze zijn al zo ongeveer klaar voor de winter. Maar met het zonnetje en de aangename temperatuur was er in elk geval voldoende activiteit rond de kasten. Ik zou een raam uit een kast nemen om te laten zien hoe zo´n winter-voerraam eruit ziet. Maar de bijen waren net iets te enthousiast aan het rondvliegen en Anne liet van schrik om zo´n om haar hoofd zoemende bij haar camera vallen. Gelukkig was die niet kapot, maar we zijn toch maar snel gestopt. Dat moeten we later maar eens op een andere manier aanvliegen :-).
Anne en Joyce waren ergen tegen 13.00 uur klaar. Maria en ik waren redelijk gesloopt en ook totaal uit ons ritme. We hebben even wat ruimer de tijd genomen voor de lunch en daarna figuurlijk de mouwen maar weer opgestroopt, om ervoor te zorgen dat alle bestellingen de deur uit konden. En dat lukte. ´s Avonds na het eten reden Willem en ik met alle pakketten naar de paketdienst. Willem liet me halverwege bij de Jumbo uitstappen. Zo kon ik mooi even de boodschappen doen voor de volgende fotoshoot....
Die shoot was vanmorgen. De fotograaf van Terdege kwam om opnames te maken voor de culinaire rubriek. En daarvoor stond ik al vroeg in de potten en pannen te roeren. Rond 10 uur geurde het hier naar een heerlijk vispotje en stond er een tortillataart klaar om in de oven te gaan.
