Langzaam, heel langzaam, gaat het de goede kant op, na mijn val op mijn rug
Posts tonen met het label handwerken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label handwerken. Alle posts tonen
dinsdag 16 juni 2026
dinsdag 30 september 2025
Logé´s
Deze week logeren Maaike, Naomi en Sem bij ons. Hoe gezellig! Het is weer even ouderwets: overal speelgoed, opgewonden kinderstemmetjes, ruzietjes, pechgevalletjes, boekjes lezen, versjes zingen, potjes, luiers, slabben enzovoorts.
vrijdag 25 oktober 2024
Feestelijkheden
De afgelopen week waren er nogal wat feestelijkheden. Dat maakte de week best speciaal.
maandag 11 maart 2024
Enerverend!
Er ligt een enerverende week achter ons. Nu zijn onze dagen/weken toch al verre van saai. Maar vorige week was er nieuws waarvan de familie-app toch even ontplofte :-).
dinsdag 20 februari 2024
Handwerken
Wie me langer volgt, weet dat ik dol ben op handwerken. Er staat altijd wel iets op de pennen. Als ik moet kiezen tussen haken en breien, is breien mijn favoriet. Maar ook dingen als borduren en spinnen vind ik leuk om te doen.
vrijdag 3 maart 2023
Wandelen, handwerken, brood bakken
Al aan het begin van vorige week had ik het al een keer tegen Willem gezegd: ¨Zaterdag gaan we fijn wandelen!¨ Het was een drukke, maar ook een emotionele week. Met wel twee overlijdens van mensen van onze eigen leeftijd. Wandelen is dan een goed plan. Naar buiten, bewegen, natuur, gesprekken, wat wil je nog meer.
vrijdag 23 december 2022
Dingen doen in december
December is alweer dik over de helft en ik heb deze maand nog haast niet geblogd. Er liggen dan ook wel heel volle weken achter me. En ik kan merken, dat ik ´s avonds regelmatig niet veel puf meer heb, om nog weer eens achter de computer te gaan. Maar vooruit. Laat ik even een beetje ´bijpraten´ :-).
vrijdag 13 augustus 2021
Een zomer zonder zee?
Een zomer zonder zee is voor ons geen zomer. Weliswaar zijn we de ene zomer fanatieker dan de andere, maar helemaal zonder zee komt nooit voor.
vrijdag 18 juni 2021
Waar hebben we het helemaal over
Op deze warme, klamme, zomerdag deed ik een wárm inhaalslagje. Eéntje in de categorie van: ¨Waar hebben we het helemaal over.¨ Het was een klusje van een kwartiertje en je vraagt je serieus af, waarom je dat zó lang uitgesteld hebt.
Wat het inhaalslagje was? Een klein randje festonneren van de deken, die ik gehaakt heb. Het ging om een randje van misschien 50 centimeter en dat was alles om het dekentje helemaal áf te krijgen.
vrijdag 4 januari 2019
Een nieuw (levens)jaar
Mijn eerste logje in het jaar 2019. En dan wil ik graag alles lezers een Gelukkig Nieuwjaar toewensen!
Voor mij is het altijd 2 dagen achter elkaar Nieuwjaarsdag. Eerst op 1 januari dan daarna ook op 2 januari, mijn verjaardag.
Ik vier m´n verjaardag al jaren niet meer op 2 januari. Dat is echt zo´n dag waarop zoiets als mosterd na de maaltijd komt. Iedereen is dan blij, dat alles weer (enigszins) normaal is. In ons gezin waren er verschillende die op 2 januari weer aan het werk gingen. Ook Willem moest naar z´n werk. Saai hoor ;-).
Maar voordat het zover was, werden we door Maria verrast met ontbijt op bed en zaten we gezellig aan een bord havermout. Dat voelde wel meteen feestelijk :-).
Rond lunchtijd kwam Willem nog even thuis voor het één of ander. Juist toen hij binnenstapte, stond de postbode op de stoep met een pakje. ¨O, kijk, je verjaardagskado¨, zei Willem. Wat een timing :-). Ik maakte het pakje open en vond daar een geweldig gaaf breiboek in, wat ik al heel lang wilde hebben. Oh, echt, zó gaaf! Ik heb het inmiddels al minstens 20 keer zitten bekijken en heb ook al uitgekozen wat ik er als eerste uit wil gaan maken.
Öland breien
Willem vond het meteen wel een mooie gelegenheid om de kado´s te geven, die hij zaterdag samen met Henk was gaan kopen. Wat werd ik verschrikkelijk verwend!!
Ik kreeg nog een boek over wildplukken en één over milieuvriendelijk huishouden. Er kwam een prachtige beukenhouten pepermolen van royaal formaat te voorschijn en tenslotte ook nog een Westmark eisnijder. Veel te gek, hoor.
´s Middags kwam de bloemist aan de deur met een schitterende bos rozen van schoonpa.
En ´s avonds hadden we het traditionele brussen-etentje met mijn broer en schoonzus en mijn twee zussen en zwagers. Bij toerbeurt kiezen we een restaurant uit. Deze keer was het de beurt aan mijn zus Maria om te kiezen. En de keuze pakte heel goed uit. We hadden een fijne tafel bij Het Magazijn in Dordrecht. De entourage was erg leuk, het eten lekker en de bediening super attent. Wat wil je nog meer?
Als voorgerecht had ik tomatensoep gekozen. Die werd gloeiendheet opgediend en was verrassend pittig van smaak. Speciaal omdat ik jarig was, was de crème fraiche er in een mooi hartje ingeschept.
Voor mij is het altijd 2 dagen achter elkaar Nieuwjaarsdag. Eerst op 1 januari dan daarna ook op 2 januari, mijn verjaardag.
Ik vier m´n verjaardag al jaren niet meer op 2 januari. Dat is echt zo´n dag waarop zoiets als mosterd na de maaltijd komt. Iedereen is dan blij, dat alles weer (enigszins) normaal is. In ons gezin waren er verschillende die op 2 januari weer aan het werk gingen. Ook Willem moest naar z´n werk. Saai hoor ;-).
Maar voordat het zover was, werden we door Maria verrast met ontbijt op bed en zaten we gezellig aan een bord havermout. Dat voelde wel meteen feestelijk :-).
Rond lunchtijd kwam Willem nog even thuis voor het één of ander. Juist toen hij binnenstapte, stond de postbode op de stoep met een pakje. ¨O, kijk, je verjaardagskado¨, zei Willem. Wat een timing :-). Ik maakte het pakje open en vond daar een geweldig gaaf breiboek in, wat ik al heel lang wilde hebben. Oh, echt, zó gaaf! Ik heb het inmiddels al minstens 20 keer zitten bekijken en heb ook al uitgekozen wat ik er als eerste uit wil gaan maken.
Öland breien
Willem vond het meteen wel een mooie gelegenheid om de kado´s te geven, die hij zaterdag samen met Henk was gaan kopen. Wat werd ik verschrikkelijk verwend!!
Ik kreeg nog een boek over wildplukken en één over milieuvriendelijk huishouden. Er kwam een prachtige beukenhouten pepermolen van royaal formaat te voorschijn en tenslotte ook nog een Westmark eisnijder. Veel te gek, hoor.
´s Middags kwam de bloemist aan de deur met een schitterende bos rozen van schoonpa.
En ´s avonds hadden we het traditionele brussen-etentje met mijn broer en schoonzus en mijn twee zussen en zwagers. Bij toerbeurt kiezen we een restaurant uit. Deze keer was het de beurt aan mijn zus Maria om te kiezen. En de keuze pakte heel goed uit. We hadden een fijne tafel bij Het Magazijn in Dordrecht. De entourage was erg leuk, het eten lekker en de bediening super attent. Wat wil je nog meer?
Als voorgerecht had ik tomatensoep gekozen. Die werd gloeiendheet opgediend en was verrassend pittig van smaak. Speciaal omdat ik jarig was, was de crème fraiche er in een mooi hartje ingeschept.
Dat vond ik zomaar een erg lieve attentie en heel wat beter dan zo´n opzichtig stuk vuurwerk in je dessert om je te ´verrassen´.
Op een gegeven moment ving de meneer die ons bediende op, dat zus Maaike niet goed tegen alcohol kan. ¨Na één slok voel ik het al,¨ zei ze. Zegt die meneer: ¨U kunt ook gewoon één slok krijgen, hoor.¨ En kwam vervolgens met een glas met één slok zoete witte wijn aan :-))).
We hebben bijna 4 uur getafeld. Er was weer genoeg gespreksstof en er waren weer genoeg herinneringen op te halen. Het is zo leuk, deze traditie, die we nu al jaren en jaren hebben! Zo spreek je elkaar tenminste nog eens. Het is echt iets om naar uit te kijken telkens.
Gisteren was het dan mijn eerste ´normale´ dag dit jaar. Echt normaal nog niet, want er hebben er een paar vakantie. Er wordt daarom wat anders gegeten, op allerlei momenten opgestaan of naar bed gegaan, er lopen vriendjes in en uit en we hebben Sunny, de logeerhond, weer.
Toen Sunny op Nieuwjaarsdag kwam binnenwandelen, zette hij zich maar meteen op de bank in de familiekring neer. Zo van: ¨Hallo, hier ben ik weer! Ik hoor er ook graag bij!¨ Eventjes mocht hij wel op de bank. Maar daarna moest hij eraf. En dat weet hij dan ook meteen supergoed. Het is een super gehoorzaam en lief beest. Er worden complete schema´s aangehouden, zodat iedereen een keer aan de beurt komt om hem uit te laten. Willem nam hem gisteren mee op zijn looprondje. Lekker 5 kilometer lopen. Zo komt Sunny wel aan zijn trekken.
Zelf houd ik ook nog een klein beetje vakantie. Ik doe alleen het hoognodige: puin ruimen, wassen en koken. Het bekende riedeltje :-).
Verder zit ik tussen de bedrijven door af en toe lekker op de bank met m´n breiwerk. Ik heb een grijze trui voor mezelf gebreid. Die is inmiddels af. Ik weet alleen nog niet, of ik hem ga dragen. Voel me er een olifant in. Maar dat zal wel komen, omdat ik hem zelfgemaakt heb. Dan ben je kritisch. Ben nu een gezellige okergele muts aan het breien. Daarna heb ik nog wol voor een vest. Maar misschien ga ik eerst wel een omslagdoek uit mijn nieuwe boek maken. Daar heb ik zo´n zin in.
Naast het meer (re)creatieve handwerken, diep ik elke dag wat uit de verstelmand op. Die zat namelijk overvol. Ik ben daar niet zo goed in. Ik vind het zo tijdrovend. Dan ben je een half uur aan het prikken op twee oude sokken en een oude onderbroek, om die nog weer een tijdje mee te kunnen laten gaan. Maar ja. Het hoort er bij. Zuinigheid en vlijt....
Ook ben ik bezig om restanten groenten en fruit te verwerken. Ik wil alles eens even helemaal op maken. Vandaag kookte ik een grote pan zoete-aardappelsoep. Mmm, lekker hoor. Ik nam een kommetje als lunch. Samen met een boterham met gebakken kaas.
Gisteren moesten Maria en ik weer voor het eerst naar het ziekenhuis. De therapie had ook even stil gelegen in de vakantie. En dat was echt wel even fijn! Maar ja. Nu de draad maar weer oppakken. Evenals allerlei andere losse draadjes. Goed dat DV maandag de scholen weer beginnen. Dat helpt vast om die draden allemaal weer op te pakken.
maandag 15 oktober 2018
Plezier in handwerken
Ik roep het wel vaker: ¨Wat ben ik blij dat ik kan handwerken!¨ Het geeft mij zóveel voldoening om af en toe iets te creëren. Het is zó leuk om iets tastbaars in je handen te houden, waar je/iemand heel lang plezier aan kunt beleven!
Veel van m´n dagelijkse bezigheden zijn vluchtig, onzichtbaar, een herhaling van zetten etc. De kast die ik vandaag afstof, ziet over een paar dagen alweer grijs. Was, die ik vandaag keurig gestreken in de kast leg, ligt als ik pech heb morgen alweer vuil in de wasmand. Eten waarvoor ik uren in de keuken heb gestaan om het klaar te maken, is in een kwartier tijd verorberd. Ik wil niet beweren, dat ik daarom niet van de gewone dagelijkse huishoudelijke beslommeringen kan genieten. Ook die kalme, bijna onbeduidende werkjes, doe ik bijna altijd met plezier.
Maar een handwerk is tóch anders :-).
Vandaag maakte ik de sjaal af, die ik aan het haken was. Het was genieten van het mooie materiaal, de prachtige kleuren en de leuke haaksteek. Wie de sjaal gaat dragen? Ik denk, dat ik hem voor algemeen gebruik op de kapstok leg. De kleurtjes zijn zó mooi en passen bij zóveel outfits. Maaike en Maria en ik hebben alledrie wel kleding waar die sjaal prachtig bij past. Zolang we er ´s morgens maar niet om gaan vechten, is het goed, toch ;-).
Ik kreeg van verschillende mensen vragen over het materiaal en de steek. Het materiaal is Katia Borealis 206 en het patroon vind je hier. Je hebt voor deze sjaal 2 bollen nodig en hij komt dan op nog geen tientje.
Veel van m´n dagelijkse bezigheden zijn vluchtig, onzichtbaar, een herhaling van zetten etc. De kast die ik vandaag afstof, ziet over een paar dagen alweer grijs. Was, die ik vandaag keurig gestreken in de kast leg, ligt als ik pech heb morgen alweer vuil in de wasmand. Eten waarvoor ik uren in de keuken heb gestaan om het klaar te maken, is in een kwartier tijd verorberd. Ik wil niet beweren, dat ik daarom niet van de gewone dagelijkse huishoudelijke beslommeringen kan genieten. Ook die kalme, bijna onbeduidende werkjes, doe ik bijna altijd met plezier.
Maar een handwerk is tóch anders :-).
Vandaag maakte ik de sjaal af, die ik aan het haken was. Het was genieten van het mooie materiaal, de prachtige kleuren en de leuke haaksteek. Wie de sjaal gaat dragen? Ik denk, dat ik hem voor algemeen gebruik op de kapstok leg. De kleurtjes zijn zó mooi en passen bij zóveel outfits. Maaike en Maria en ik hebben alledrie wel kleding waar die sjaal prachtig bij past. Zolang we er ´s morgens maar niet om gaan vechten, is het goed, toch ;-).
Ik kreeg van verschillende mensen vragen over het materiaal en de steek. Het materiaal is Katia Borealis 206 en het patroon vind je hier. Je hebt voor deze sjaal 2 bollen nodig en hij komt dan op nog geen tientje.
maandag 1 oktober 2018
Herfst-bezigheden
Ik ben heerlijk bezig met herfstklusjes: verwerken van oogst en wat nieuwe handwerkjes. Gezellig, nu het kouder wordt en de avonden langer!
Vorige week maandag had ik nog weer het één en ander bij de groenteboer van de markt meegenomen. Of eigenlijk: ze hadden gewoon m´n auto volgeladen :-). ¨Nog even,¨ zei ik, ¨dan gaat het net als bij de nieuwe Albert Heijns: dan rijd ik weg en wordt meteen het geld van m´n rekening geschreven.¨ Ha, ha.
Pas dinsdag had ik tijd om eens te kijken, wat er zoal in m´n auto lag en om te bepalen wat er snel verwerkt moest worden. Ik kwam een doos tegen met erg rijpe handperen en een paar kilo niet-meer-zo-mooie winterpeen.
De peren zocht ik uit. Ik hield een flinke hoeveelheid over, die prima geschikt was om te ontsappen. Dat doe ik in m´n ontsapper op mijn weckketel. Heel simpel: peren wassen, in de ontsapper doen, water in de ketel doen, knopje van de ketel op ontsappen zetten. Na verloop van tijd loopt het sap vanzelf uit de peren.
Een paar liter deed ik in flessen. Die hebben de zaterdag niet gehaald. Wat was dat heerlijke sap! De rest ging in een wijde pan op het gas om in te koken tot stroop. Je houdt er niet veel van over en je moet het dus alleen doen als je (bijna) gratis fruit hebt. Maar dan héb je wel wat! Oh, zoooo lekker. Helemaal puur en dus ook zonder toevoegingen.
De winterpeen besloot ik te wecken. Lekker makkelijk voor hutspot. Ik maak dat graag met draadjesvlees en de uien gaar ik bij het vlees. Dan is het handig om de peen alvast kant-en-klaar op de plank te hebben staan.
Ik schilde de peen met de dunschiller, sneed alles in blokjes, kookte die 5 minuten en daarna schepte ik de potten vol, om ze te wecken. Het leverde me 4 literpotten op. Leuke aanvulling voor de weckvoorraad.
Bij de groenten- en fruitvoorraad zaten heel veel cherry-tomaatjes. Alles bij elkaar wel 10 kilo!
Wat zou ik daar eens mee gaan doen? Ik heb al aardig wat potten basis-tomatensaus op voorraad staan. Zou ik er nu dan eens tomatenketchup van maken? Ja, leuk! Ik maakte de ketchup volgens het recept van Diana.
Intussen kwamen donderdag ook de wolletjes binnen, die ik bij het Het Wolhofje had besteld. Oh, leuk! Ik kon het niet nalaten, om meteen even een beginnetje te maken. Ik had twee bollen wol besteld, waarvan je een rechte sjaal met franjes kunt maken. Dat is een heerlijk haakwerkje.
Daarnaast had ik van dezelfde wol, alleen in een andere kleur, 1 bol besteld om er een kolsjaal van te breien. Dat blijkt gewoon 1 recht, 1 averecht te zijn en is dus een perfect werkje om op rust te komen en je gedachten te laten gaan.
De houtkachel is ook al een paar keer aangeweest en zaterdag bakte ik gevulde speculaas. Zo wordt de herfst vanzelf leuk ;-).
vrijdag 16 februari 2018
Handwerken
Nu ik weer workshops "Bak je eigen brood" geef, zijn de weken goed volgepland. Maar dat is niet erg. Op de één of andere manier werk ik stukken efficiënter, als mijn agenda vol staat. Zo is zowel mijn was, als mijn strijk keurig bij, ons huis opgeruimd en marcheert het allemaal lekker. Iets wat me in minder volle weken niet altijd lukt!
Wel let ik er streng op, dat ik aan mijn ontspanning kom. Die is niet eens zozeer nodig vanwege de drukke werkzaamheden, maar meer vanwege de spanningen rond de ziekte van Maria. En dus creëer ik elke dag rustmomenten. In de ochtend vind ik de rust in ons nog stille huis. Elke ochtend sta ik om 5 uur op. Dan vind ik het fijn om wat te mediteren, bijbelstudie te doen, of een preek te beluisteren. En 's avonds, na de koffie, als er huiswerk overhoord is, dan pak ik mijn handwerk.
De poncho, die ik voor Maria aan het maken was, wordt inmiddels fijn door haar gedragen. Hij is warm, praktisch en de kleur staat haar goed. Echt om blij van te worden.
Inmiddels heb ik een nieuw handwerkje opgezet. Ik probeer sokken te breien van teen tot boord (toe-up). Precies andersom dan zoals ik het geleerd heb. Ik moet zeggen, dat ik een poos heb zitten klungelen, voordat ik door had, hoe ik die teen moest maken. Daar kwam bij, dat ik even erg moest wennen aan breien op naaldjes 2 1/2. Dat is even wat anders, dat die poken (dikte 5), waarmee ik de poncho breide. Dat was grote stappen, gauw thuis. Maar nu is het friemelen. Toch is het me na tig keer beginnen, uithalen, opnieuw beginnen gelukt. En nu ik het weet, is het simpel :-). Ha, ha, zoals altijd, natuurlijk. Nu nog zien, of straks de hiel me gaat lukken.
We hebben deze week weer flink aan de shop gewerkt. Sowieso moet m'n sjoppie steeds netjes opgeruimd zijn, als er een workshop is. We hebben niet zo heel veel ruimte en dus kan ik ook niet veel voorraad houden. Elke week rijd ik daarom naar molen De Driekleur in Rotterdam voor meel, bloem en aanverwante zaken. En steeds weer ben ik blij, dat m'n auto het gewicht houdt, van wat we allemaal vervoeren.
Inpakken doen we zo'n beetje met z'n allen. Jan pakt op zaterdag vooral meel en zaden in. Tussendoor pakken Maaike, Maria en ik kruiden enzo in. Zo lukt het om de voorraad netjes op peil te houden.
Als ik een workshop heb, ben ik de dag ervòòr druk met bakken. Ik wil de deelnemers van alles laten zien, proeven en meegeven. Daar ben ik dan toch wel een hele middag en halve avond zoet mee.
Intussen was het ook Valentijnsdag. Willem en ik doen daar niet aan. Maar de kinderen krijgen weleens post, bloemen of wat dan ook. Deze keer lag er een kaart in de bus voor de hele familie. Ik vond dat zó leuk! Want ik had al hier en daar gelezen, dat je je post kon verzenden met een afdruk van je lippen, in plaats van met een postzegel. Veel aandacht had ik daar niet aan geschonken, want ik dacht dat dat nepnieuws was. Maar nix hoor. Wij kregen een leuke Valentijnskaart, mét kus :-).
Maaike was die dag een beetje zenuwachtig. Haar Jaap had gezegd, dat ze die dag vrij moest houden en had allerlei andere stiekeme ballonnetjes opgelaten. En nee, ze moest er vooral niet teveel van verwachten, want het was verder maar gewoon iets kleins.
Ja, ja.....
Daar stond meneer op de stoep! Alle stiekeme ballonetjes werden in Maaikes kamer losgelaten!! En daar stonden dan maar liefst 100 rozen op haar te wachten!!! En daarnaast nog een heerlijk Rituals pakket...
De kaart, die wij ontvingen, was om ons een hart onder de riem te steken. Dat kunnen we goed gebruiken. We zijn druk met en maken ons druk over Maria's gezondheid. Daar hoorde ook weer een ritje naar het ziekenhuis bij. Als het meezit, doen we er drie kwartier over om van huis tot op de polikliniek te komen. Maar het zit ook regelmatig tegen. Dan is bijvoorbeeld de parkeergarage vol en ben je een kwartier bezig om je auto ergens te stallen. Of er is file. Deze week hadden we file op de terugweg. Niet zo verwonderlijk, want we reden in de avondspits naar huis. Toch was het niet zo erg, om zo vanuit de lekker warme auto de avond te zien vallen.
Ook vandaag genoten we van het mooie weer. Vanmiddag vlogen van één kast de bijen. Genieten!!
Bij de twee andere kasten was geen teken van leven te bespeuren. Ik was bang, dat die volken de winter niet overleefd hadden. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en gluurde bij één stille kast onder het deksel. Warempel! Een mooi nestje levende bijen. Snel deed ik het deksel er weer op. Sssst. Niet storen. De kasten waar niets te beleven was, stonden niet in de zon. Dat zal de verklaring zijn.
Overigens was het niet enkel genieten met die bijen! Willem had nèt z'n auto gewassen en de meiden hadden hem uitgezogen. En wat denk je? Maaike ging even later nog de kofferbak uitzuigen en zag allemaal vlekjes op de auto. Ik wist wel wat dat was: bijenpoep!! Bijen zijn heel propere beestjes. Die poepen niet in hun nest. Ze houden gewoon de hele winter hun poep op. Als ze dan op een mooie dag weer voor het eerst gaan vliegen, houden ze hun zogenaamde reinigingsvlucht. Het gevolg: overal poep. Mag ik nog van geluk spreken, dat ik geen was had buiten hangen ;-).
Zo. En nu naar bed. Morgen hoopt Hans zijn 20ste verjaardag te vieren en heb ik het druk met taarten bakken enzo.
Wel let ik er streng op, dat ik aan mijn ontspanning kom. Die is niet eens zozeer nodig vanwege de drukke werkzaamheden, maar meer vanwege de spanningen rond de ziekte van Maria. En dus creëer ik elke dag rustmomenten. In de ochtend vind ik de rust in ons nog stille huis. Elke ochtend sta ik om 5 uur op. Dan vind ik het fijn om wat te mediteren, bijbelstudie te doen, of een preek te beluisteren. En 's avonds, na de koffie, als er huiswerk overhoord is, dan pak ik mijn handwerk.
De poncho, die ik voor Maria aan het maken was, wordt inmiddels fijn door haar gedragen. Hij is warm, praktisch en de kleur staat haar goed. Echt om blij van te worden.
Inmiddels heb ik een nieuw handwerkje opgezet. Ik probeer sokken te breien van teen tot boord (toe-up). Precies andersom dan zoals ik het geleerd heb. Ik moet zeggen, dat ik een poos heb zitten klungelen, voordat ik door had, hoe ik die teen moest maken. Daar kwam bij, dat ik even erg moest wennen aan breien op naaldjes 2 1/2. Dat is even wat anders, dat die poken (dikte 5), waarmee ik de poncho breide. Dat was grote stappen, gauw thuis. Maar nu is het friemelen. Toch is het me na tig keer beginnen, uithalen, opnieuw beginnen gelukt. En nu ik het weet, is het simpel :-). Ha, ha, zoals altijd, natuurlijk. Nu nog zien, of straks de hiel me gaat lukken.
We hebben deze week weer flink aan de shop gewerkt. Sowieso moet m'n sjoppie steeds netjes opgeruimd zijn, als er een workshop is. We hebben niet zo heel veel ruimte en dus kan ik ook niet veel voorraad houden. Elke week rijd ik daarom naar molen De Driekleur in Rotterdam voor meel, bloem en aanverwante zaken. En steeds weer ben ik blij, dat m'n auto het gewicht houdt, van wat we allemaal vervoeren.
Inpakken doen we zo'n beetje met z'n allen. Jan pakt op zaterdag vooral meel en zaden in. Tussendoor pakken Maaike, Maria en ik kruiden enzo in. Zo lukt het om de voorraad netjes op peil te houden.
Als ik een workshop heb, ben ik de dag ervòòr druk met bakken. Ik wil de deelnemers van alles laten zien, proeven en meegeven. Daar ben ik dan toch wel een hele middag en halve avond zoet mee.
Intussen was het ook Valentijnsdag. Willem en ik doen daar niet aan. Maar de kinderen krijgen weleens post, bloemen of wat dan ook. Deze keer lag er een kaart in de bus voor de hele familie. Ik vond dat zó leuk! Want ik had al hier en daar gelezen, dat je je post kon verzenden met een afdruk van je lippen, in plaats van met een postzegel. Veel aandacht had ik daar niet aan geschonken, want ik dacht dat dat nepnieuws was. Maar nix hoor. Wij kregen een leuke Valentijnskaart, mét kus :-).
Maaike was die dag een beetje zenuwachtig. Haar Jaap had gezegd, dat ze die dag vrij moest houden en had allerlei andere stiekeme ballonnetjes opgelaten. En nee, ze moest er vooral niet teveel van verwachten, want het was verder maar gewoon iets kleins.
Ja, ja.....
Daar stond meneer op de stoep! Alle stiekeme ballonetjes werden in Maaikes kamer losgelaten!! En daar stonden dan maar liefst 100 rozen op haar te wachten!!! En daarnaast nog een heerlijk Rituals pakket...
De kaart, die wij ontvingen, was om ons een hart onder de riem te steken. Dat kunnen we goed gebruiken. We zijn druk met en maken ons druk over Maria's gezondheid. Daar hoorde ook weer een ritje naar het ziekenhuis bij. Als het meezit, doen we er drie kwartier over om van huis tot op de polikliniek te komen. Maar het zit ook regelmatig tegen. Dan is bijvoorbeeld de parkeergarage vol en ben je een kwartier bezig om je auto ergens te stallen. Of er is file. Deze week hadden we file op de terugweg. Niet zo verwonderlijk, want we reden in de avondspits naar huis. Toch was het niet zo erg, om zo vanuit de lekker warme auto de avond te zien vallen.
Ook vandaag genoten we van het mooie weer. Vanmiddag vlogen van één kast de bijen. Genieten!!
Bij de twee andere kasten was geen teken van leven te bespeuren. Ik was bang, dat die volken de winter niet overleefd hadden. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en gluurde bij één stille kast onder het deksel. Warempel! Een mooi nestje levende bijen. Snel deed ik het deksel er weer op. Sssst. Niet storen. De kasten waar niets te beleven was, stonden niet in de zon. Dat zal de verklaring zijn.
Overigens was het niet enkel genieten met die bijen! Willem had nèt z'n auto gewassen en de meiden hadden hem uitgezogen. En wat denk je? Maaike ging even later nog de kofferbak uitzuigen en zag allemaal vlekjes op de auto. Ik wist wel wat dat was: bijenpoep!! Bijen zijn heel propere beestjes. Die poepen niet in hun nest. Ze houden gewoon de hele winter hun poep op. Als ze dan op een mooie dag weer voor het eerst gaan vliegen, houden ze hun zogenaamde reinigingsvlucht. Het gevolg: overal poep. Mag ik nog van geluk spreken, dat ik geen was had buiten hangen ;-).
Zo. En nu naar bed. Morgen hoopt Hans zijn 20ste verjaardag te vieren en heb ik het druk met taarten bakken enzo.
dinsdag 28 november 2017
Handwerken
Ik ben dol op handwerken. Al vanaf dat ik een klein meisje was en van mijn oma haken en van mijn moeder breien leerde. En hoewel ik er niet zo heel veel tijd voor heb, heb ik toch altijd wel iets om handen.
Vorige week zaterdag haakte ik de laatste steekjes aan een sjaal voor mezelf. Eigenlijk maak ik zelden iets voor mezelf. En nu ben ik er gewoon zomaar blij mee. Hij is mooi geworden en ik heb hem zondag meteen met plezier gedragen.
Ik ´mocht´ van mezelf pas een nieuw handwerk opzetten, als de sjaal af was. Zonder zit ik toch nog niet, want ik ben ook nog een deken aan het haken. Dat is echter een werkje, waar ik niet altijd zin in heb, want nogal eentonig. Na al dat haken, heb ik zin om weer eens iets te gaan breien. Maria wilde graag een poncho, waar ze helemaal in kan kruipen. Eén met een kol eraan. Het patroon is inmiddels gevonden. Nu nog tijd vinden om een mooi wolletje te shoppen. Ze wil okergeel. Prima! Zonnig kleurtje om mee te werken tijdens de grijze winterdagen.
Vanavond ben ik naar de spingroep geweest en heb de hele avond zitten twijnen. Al m´n gesponnen draad is nu getwijnd en dus kan ik ook met een nieuw spinprojectje beginnen. Ik heb nog mooie witte wol liggen, zó van het schaap. Die ga ik eerst wassen, verven en kaarden. Ik heb zin om met wol in een vrolijk kleurtje te gaan spinnen. Eens iets anders dan bruin of wit ;-). Hoewel ik toch helemaal verliefd kan worden op een puur natuur eindresultaat:
Van zo´n streng wol krijg ik jeukende handen :-).
Op de spingroep was vanavond een mevrouw, die foto´s kwam maken. Zij is van oorsprong Oekraïense en spaart Hollandse borduurwerken. Maar ook andere vormen van handwerk in Nederland hebben haar interesse. Ze vond het heel bijzonder om al die moderne spinnewielen te zien en ook, dat we daar zo als groep, al spinnend, bijeen waren. Ja, misschien is dat ook wel bijzonder. In elk geval is het reuzefijn! Ik kom altijd heel onspannen thuis, na zo´n avondje!
Vorige week zaterdag haakte ik de laatste steekjes aan een sjaal voor mezelf. Eigenlijk maak ik zelden iets voor mezelf. En nu ben ik er gewoon zomaar blij mee. Hij is mooi geworden en ik heb hem zondag meteen met plezier gedragen.
Ik ´mocht´ van mezelf pas een nieuw handwerk opzetten, als de sjaal af was. Zonder zit ik toch nog niet, want ik ben ook nog een deken aan het haken. Dat is echter een werkje, waar ik niet altijd zin in heb, want nogal eentonig. Na al dat haken, heb ik zin om weer eens iets te gaan breien. Maria wilde graag een poncho, waar ze helemaal in kan kruipen. Eén met een kol eraan. Het patroon is inmiddels gevonden. Nu nog tijd vinden om een mooi wolletje te shoppen. Ze wil okergeel. Prima! Zonnig kleurtje om mee te werken tijdens de grijze winterdagen.
Vanavond ben ik naar de spingroep geweest en heb de hele avond zitten twijnen. Al m´n gesponnen draad is nu getwijnd en dus kan ik ook met een nieuw spinprojectje beginnen. Ik heb nog mooie witte wol liggen, zó van het schaap. Die ga ik eerst wassen, verven en kaarden. Ik heb zin om met wol in een vrolijk kleurtje te gaan spinnen. Eens iets anders dan bruin of wit ;-). Hoewel ik toch helemaal verliefd kan worden op een puur natuur eindresultaat:
Van zo´n streng wol krijg ik jeukende handen :-).
Op de spingroep was vanavond een mevrouw, die foto´s kwam maken. Zij is van oorsprong Oekraïense en spaart Hollandse borduurwerken. Maar ook andere vormen van handwerk in Nederland hebben haar interesse. Ze vond het heel bijzonder om al die moderne spinnewielen te zien en ook, dat we daar zo als groep, al spinnend, bijeen waren. Ja, misschien is dat ook wel bijzonder. In elk geval is het reuzefijn! Ik kom altijd heel onspannen thuis, na zo´n avondje!
zaterdag 3 januari 2015
2015
En zo is vandaag de derde dag van 2015 alweer begonnen. Alle lezers wens ik voor dit nieuwe jaar het allerbeste toe!
Zoals altijd waren de eerste dagen druk en vol ontmoetingen. Op Nieuwjaarsdag kwam Willem z'n familie bij ons over de vloer. Willem z'n moeder was bij ons, zodat iedereen elkaar hier Gelukkig Nieuwjaar kon wensen. En aangezien Willem uit een heel grote familie komt, was dat dus lekker druk ;-).
Gisteren was het de beurt aan mijn familie. Mijn ouders huren hiervoor al jaren een zaaltje, omdat ook mijn familie tamelijk groot is. We eten dan altijd met elkaar en dit samenzijn geeft dan meteen mijn verjaardag een feestelijk tintje. Want ja, ik ben op 2 januari jarig. Een datum die ik verder altijd maar zonder poespas voorbij laat gaan, omdat iedereen zo langzamerhand snakt naar 'het gewone leven'. Zonder feestjes en hapjes en drankjes.
Vandaag zal het dus de eerste 'gewone' dag van het nieuwe jaar moeten worden. Ik ben benieuwd. Zaterdagen zijn hier eigenlijk nooit 'gewoon'. Ik verwacht meer een dag vol geroezemoes en drukte. Voor mezelf staat er een redelijk gewoon programma op: wassen, strijken, brood bakken en rommel ruimen. Hetzelfde liedjes dus als altijd ;-). Misschien dat ik met Koos en Leendert nog even op stap ga. Ze hebben allebei een nieuwe winterjas nodig. Eens kijken of we die in de uitverkoop kunnen scoren.
Verder hangt er (weer) een zwaar hangslot aan mijn portemonnee. Ik wil de komende week alleen dingen kopen die écht nodig zijn. En ook een flink gat slaan in de voedselvoorraad. Ik heb zóveel in huis. Ook dingen die snel op moeten. Ik ga maar eens een inventarisatie doen en een eetplannetje maken voor de komende tijd.
Wat wel altijd doorgaat: kadootjes. Daar schreef ik al eerder over. In zo'n grote familie en met zo'n groot gezin is er altijd wel iets te vieren. Ik wil proberen om zoveel als mogelijk is kadootjes te geven uit mijn voorraad óf zelfgemaakt, zodat ik ook wat dat betreft zo min mogelijk het hangslot van m'n portemonnee hoef te halen. Vandaag is er een nichtje jarig. Ik ga er niet zelf heen, maar Maria gaat. Ik haakte voor haar polswarmers. Hopelijk vindt ze ze leuk. Het patroon komt van Garnstudio.
\
Voor mijn vriendin Ellen haakte ik een omslagdoek voor haar verjaardag. Van het bekende Fenna-garen wat ik nog had. Ik heb alleen deze keer eens een ander patroon gebruikt dan de Southbay, die ik al twee keer maakte. Ik vond een patroon op Garnstudio. Een steekje wat lekker weghaakt.
Nu ben ik wat handwerken betreft weer hard verder aan het breien aan de bruidssjaal, die ik voor iemand in opdracht maak. Hij is al voor ruim driekwart af. Eigenlijk had ik hem met oud&nieuw af willen hebben. De vertraging is echter niet erg, want de bruiloft is pas in maart.
Zo. Dan nu maar eens aan de slag hier. Ik zit nota bene nog bij een koude kachel!
Zoals altijd waren de eerste dagen druk en vol ontmoetingen. Op Nieuwjaarsdag kwam Willem z'n familie bij ons over de vloer. Willem z'n moeder was bij ons, zodat iedereen elkaar hier Gelukkig Nieuwjaar kon wensen. En aangezien Willem uit een heel grote familie komt, was dat dus lekker druk ;-).
Gisteren was het de beurt aan mijn familie. Mijn ouders huren hiervoor al jaren een zaaltje, omdat ook mijn familie tamelijk groot is. We eten dan altijd met elkaar en dit samenzijn geeft dan meteen mijn verjaardag een feestelijk tintje. Want ja, ik ben op 2 januari jarig. Een datum die ik verder altijd maar zonder poespas voorbij laat gaan, omdat iedereen zo langzamerhand snakt naar 'het gewone leven'. Zonder feestjes en hapjes en drankjes.
Vandaag zal het dus de eerste 'gewone' dag van het nieuwe jaar moeten worden. Ik ben benieuwd. Zaterdagen zijn hier eigenlijk nooit 'gewoon'. Ik verwacht meer een dag vol geroezemoes en drukte. Voor mezelf staat er een redelijk gewoon programma op: wassen, strijken, brood bakken en rommel ruimen. Hetzelfde liedjes dus als altijd ;-). Misschien dat ik met Koos en Leendert nog even op stap ga. Ze hebben allebei een nieuwe winterjas nodig. Eens kijken of we die in de uitverkoop kunnen scoren.
Verder hangt er (weer) een zwaar hangslot aan mijn portemonnee. Ik wil de komende week alleen dingen kopen die écht nodig zijn. En ook een flink gat slaan in de voedselvoorraad. Ik heb zóveel in huis. Ook dingen die snel op moeten. Ik ga maar eens een inventarisatie doen en een eetplannetje maken voor de komende tijd.
Wat wel altijd doorgaat: kadootjes. Daar schreef ik al eerder over. In zo'n grote familie en met zo'n groot gezin is er altijd wel iets te vieren. Ik wil proberen om zoveel als mogelijk is kadootjes te geven uit mijn voorraad óf zelfgemaakt, zodat ik ook wat dat betreft zo min mogelijk het hangslot van m'n portemonnee hoef te halen. Vandaag is er een nichtje jarig. Ik ga er niet zelf heen, maar Maria gaat. Ik haakte voor haar polswarmers. Hopelijk vindt ze ze leuk. Het patroon komt van Garnstudio.
Voor mijn vriendin Ellen haakte ik een omslagdoek voor haar verjaardag. Van het bekende Fenna-garen wat ik nog had. Ik heb alleen deze keer eens een ander patroon gebruikt dan de Southbay, die ik al twee keer maakte. Ik vond een patroon op Garnstudio. Een steekje wat lekker weghaakt.
Nu ben ik wat handwerken betreft weer hard verder aan het breien aan de bruidssjaal, die ik voor iemand in opdracht maak. Hij is al voor ruim driekwart af. Eigenlijk had ik hem met oud&nieuw af willen hebben. De vertraging is echter niet erg, want de bruiloft is pas in maart.
Zo. Dan nu maar eens aan de slag hier. Ik zit nota bene nog bij een koude kachel!
maandag 24 november 2014
Handwerken
Oh, wat hou ik toch enorm veel van handwerken!!
Vroeger, op de basisschool, vond ik het al zo leuk: breien, haken, borduren, maar ook met vilt werken, knopen enzovoorts. Wij kregen nog ouderwets handwerkles van een handwerkjuf die elke dinsdag present was. En op m'n rapport stond dan: Nuttige handwerken: 8. Ik geloof, dat ik altijd een 8 had :-). En wat er tegenwoordig nog voor 'nuttigs' aan handwerken is? Vroeger was zelf breien een vorm van besparen, geloof ik. Vorige week had ik een boek van de bieb van 'Alblasserdam in de 20ste eeuw'. Willem en ik hebben met verbazing zitten kijken naar een foto van de opening van een speeltuin, zo'n jaar of 40 geleden. Drie van de vier kinderen had iets gebreids aan. Was het geen trui, dan was het wel een spencertje of waren het kousen of sokken. Wat hebben onze moeders en grootmoeders zich suf zitten breien, zeg!
Wij (m'n twee zussen en ik) hebben het handwerken met de paplepel binnen gekregen. Mijn moeder was ook altijd aan het breien of naaien enzo. Breien leerden we van moeder, haken van oma.
Eenmaal per jaar was er tijdens de ouderavond een 'handwerk-expositie'. Dan werden alle handwerkjes tentoongesteld. Mijn moeder was er, denk ik, best trots op, dat wij alledrie de meeste werkjes van de klas af hadden.
Tijdens mijn middelbare-schooltijd handwerkte ik ook. Ik borduurde een schilderijtje van 'De Pottenbakker' (wat ik nog altijd heb ophangen) en een heel groot schilderij van een droogboeket (van Mies Bloch). Dat heb ik nog wel altijd bewaard, maar het hangt niet meer op.
Ook breide ik truien. O.a. een paar voor Willem. Hoe nostalgisch. Zouden er nu nog meisjes truien breien voor hun vriendje? :-)) En ik haakte ook een sprei voor een tweepersoonsbed. Ons bed dan toch!
In de eerste jaren van ons huwelijk heb ik veel op de naaimachine gedaan. Kleding voor mezelf en later voor de kinderen. Het handwerken breidde zich uit naar andere creatieve dingen: volksschilderkunst, kalligrafie etc.
Toen ik zwanger was van Dirk heb ik bijna drie maanden in het ziekenhuis gelegen vanwege een voorliggende placenta. Ik mocht alleen maar liggen en volstrekt niet uit mijn bed. Al liggend leerde ik mezelf 'in de lucht' breien. Eerst gingen mijn armen daar heel zeer van doen. Maar later hield ik het uren vol. Ook maakte ik knuffelbeesten. De pakketten kon je in het ziekenhuiswinkeltje kopen. Het karretje van het winkeltje kwam eens in de week over de afdeling. Doordeweeks ging ik met bed en al naar de activiteitenbegeleiding, zoals dat toen heette. Daar heb ik ook van alles gedaan. Zelfs zijde schilderen. Gewoon op m'n zij in bed :-).
Toen ik volop in de kleine kinderen zat is er een periode geweest waarin ik nauwelijks aan zulke dingen toekwam. Overdag was ik druk met de kinderen en 's avonds was ik óf moe, óf ik sopte m'n keuken of andere dingen, wat overdag niet lukte.
De laatste jaren heb ik het handwerken weer helemaal opgepakt en herontdekt. Sinds twee jaar ben ik ook hard aan het spinnen geslagen. Vanavond was er weer een spinavond van de spingroep waar ik lid van ben. Dat is echt een uitstapje voor me. Die heerlijk snorrende spinnewielen. En dat zich langzaam vormen van een mooie draad. Zó heerlijk!
Maar ook andere vormen van handwerken doe ik graag. De laatste tijd heb ik veel gehaakt. In januari begon ik aan een crochet alongproject: een strependeken. Omdat ik het zo saai vond om telkens op de nieuwe opdracht te moeten wachten (elke week kreeg je een opdracht voor een aantal strepen), begon ik na een paar weken aan een tweede exemplaar. Uiteindelijk was die tweede deken begin November helemaal klaar. Dat moest ook wel, want ik wilde hem mijn vriendin kado doen, die 2 November jarig was :-).
De eerste deken moet nog een streep of wat. Maar dat mag nu even wachten. Er zijn wat dingetjes tussendoor gekomen. Ik maakte nog weer een omslagdoek van Fennagaren. Nu voor de zus van het nichtje die er in Oktober één van me kado kreeg. Ik gebruikte hetzelfde patroon. Alleen de afwerking en het garen was anders.
Verder vroeg een lief iemand mij of ik voor haar een bruidssjaal wilde breien. Daar was ik meteen voor in. Wat speciaal, zo'n verzoek! Toch? Ik brei nu elke week 20 centimeter, omdat ik hem eind van het jaar af wil hebben. Ruimschoots op tijd voor de bruiloft. En nee, ik laat (nog) niets zien (privacy).
Iemand anders vroeg me of ik een babymutsje wilde breien voor een kindje dat in januari geboren wordt, als alles goed gaat. Ook heel speciaal. En ja, dat wilde ik ook graag doen. Zaterdagavond heb ik de pennen maar eens ter hand genomen. Weer even wennen: met vier naalden breien. Dan had ik een tijd niet gedaan. Baretten en mutsen gaan wel op de rondbreinaald. Na drie naalden weet je niet beter meer. Mooi, want er ligt een verzoek van Maria. Ze wil wel weer eens dat ik sokken voor haar brei. Jaren wilde ze geen gebreide sokken dragen. Maar nu haar vriendinnetje ze draagt......wil ze ze ook best wel weer :-). Leuk!
En elke keer dat ik heerlijk aan het handwerken ben, ben ik zóóó blij, dat ik het ooit geleerd heb! (Net zoals '10 vingers blind' typen, trouwens. Ook zóóó fijn!) Handwerken is dan misschien niet meer zo nuttig, het is wél leuk. Het bezorgt me onspanning. Het tevreden gevoel van iets creëren. Dat is eigenlijk niet goed te vatten in woorden.
Het rare is alleen: er taalt hier verder níemand naar :-(. Ja. Echt héél raar, vind ik dat!
Vroeger, op de basisschool, vond ik het al zo leuk: breien, haken, borduren, maar ook met vilt werken, knopen enzovoorts. Wij kregen nog ouderwets handwerkles van een handwerkjuf die elke dinsdag present was. En op m'n rapport stond dan: Nuttige handwerken: 8. Ik geloof, dat ik altijd een 8 had :-). En wat er tegenwoordig nog voor 'nuttigs' aan handwerken is? Vroeger was zelf breien een vorm van besparen, geloof ik. Vorige week had ik een boek van de bieb van 'Alblasserdam in de 20ste eeuw'. Willem en ik hebben met verbazing zitten kijken naar een foto van de opening van een speeltuin, zo'n jaar of 40 geleden. Drie van de vier kinderen had iets gebreids aan. Was het geen trui, dan was het wel een spencertje of waren het kousen of sokken. Wat hebben onze moeders en grootmoeders zich suf zitten breien, zeg!
Wij (m'n twee zussen en ik) hebben het handwerken met de paplepel binnen gekregen. Mijn moeder was ook altijd aan het breien of naaien enzo. Breien leerden we van moeder, haken van oma.
Eenmaal per jaar was er tijdens de ouderavond een 'handwerk-expositie'. Dan werden alle handwerkjes tentoongesteld. Mijn moeder was er, denk ik, best trots op, dat wij alledrie de meeste werkjes van de klas af hadden.
Tijdens mijn middelbare-schooltijd handwerkte ik ook. Ik borduurde een schilderijtje van 'De Pottenbakker' (wat ik nog altijd heb ophangen) en een heel groot schilderij van een droogboeket (van Mies Bloch). Dat heb ik nog wel altijd bewaard, maar het hangt niet meer op.
Ook breide ik truien. O.a. een paar voor Willem. Hoe nostalgisch. Zouden er nu nog meisjes truien breien voor hun vriendje? :-)) En ik haakte ook een sprei voor een tweepersoonsbed. Ons bed dan toch!
In de eerste jaren van ons huwelijk heb ik veel op de naaimachine gedaan. Kleding voor mezelf en later voor de kinderen. Het handwerken breidde zich uit naar andere creatieve dingen: volksschilderkunst, kalligrafie etc.
Toen ik zwanger was van Dirk heb ik bijna drie maanden in het ziekenhuis gelegen vanwege een voorliggende placenta. Ik mocht alleen maar liggen en volstrekt niet uit mijn bed. Al liggend leerde ik mezelf 'in de lucht' breien. Eerst gingen mijn armen daar heel zeer van doen. Maar later hield ik het uren vol. Ook maakte ik knuffelbeesten. De pakketten kon je in het ziekenhuiswinkeltje kopen. Het karretje van het winkeltje kwam eens in de week over de afdeling. Doordeweeks ging ik met bed en al naar de activiteitenbegeleiding, zoals dat toen heette. Daar heb ik ook van alles gedaan. Zelfs zijde schilderen. Gewoon op m'n zij in bed :-).
Toen ik volop in de kleine kinderen zat is er een periode geweest waarin ik nauwelijks aan zulke dingen toekwam. Overdag was ik druk met de kinderen en 's avonds was ik óf moe, óf ik sopte m'n keuken of andere dingen, wat overdag niet lukte.
De laatste jaren heb ik het handwerken weer helemaal opgepakt en herontdekt. Sinds twee jaar ben ik ook hard aan het spinnen geslagen. Vanavond was er weer een spinavond van de spingroep waar ik lid van ben. Dat is echt een uitstapje voor me. Die heerlijk snorrende spinnewielen. En dat zich langzaam vormen van een mooie draad. Zó heerlijk!
Maar ook andere vormen van handwerken doe ik graag. De laatste tijd heb ik veel gehaakt. In januari begon ik aan een crochet alongproject: een strependeken. Omdat ik het zo saai vond om telkens op de nieuwe opdracht te moeten wachten (elke week kreeg je een opdracht voor een aantal strepen), begon ik na een paar weken aan een tweede exemplaar. Uiteindelijk was die tweede deken begin November helemaal klaar. Dat moest ook wel, want ik wilde hem mijn vriendin kado doen, die 2 November jarig was :-).
De eerste deken moet nog een streep of wat. Maar dat mag nu even wachten. Er zijn wat dingetjes tussendoor gekomen. Ik maakte nog weer een omslagdoek van Fennagaren. Nu voor de zus van het nichtje die er in Oktober één van me kado kreeg. Ik gebruikte hetzelfde patroon. Alleen de afwerking en het garen was anders.
Verder vroeg een lief iemand mij of ik voor haar een bruidssjaal wilde breien. Daar was ik meteen voor in. Wat speciaal, zo'n verzoek! Toch? Ik brei nu elke week 20 centimeter, omdat ik hem eind van het jaar af wil hebben. Ruimschoots op tijd voor de bruiloft. En nee, ik laat (nog) niets zien (privacy).
Iemand anders vroeg me of ik een babymutsje wilde breien voor een kindje dat in januari geboren wordt, als alles goed gaat. Ook heel speciaal. En ja, dat wilde ik ook graag doen. Zaterdagavond heb ik de pennen maar eens ter hand genomen. Weer even wennen: met vier naalden breien. Dan had ik een tijd niet gedaan. Baretten en mutsen gaan wel op de rondbreinaald. Na drie naalden weet je niet beter meer. Mooi, want er ligt een verzoek van Maria. Ze wil wel weer eens dat ik sokken voor haar brei. Jaren wilde ze geen gebreide sokken dragen. Maar nu haar vriendinnetje ze draagt......wil ze ze ook best wel weer :-). Leuk!
En elke keer dat ik heerlijk aan het handwerken ben, ben ik zóóó blij, dat ik het ooit geleerd heb! (Net zoals '10 vingers blind' typen, trouwens. Ook zóóó fijn!) Handwerken is dan misschien niet meer zo nuttig, het is wél leuk. Het bezorgt me onspanning. Het tevreden gevoel van iets creëren. Dat is eigenlijk niet goed te vatten in woorden.
Het rare is alleen: er taalt hier verder níemand naar :-(. Ja. Echt héél raar, vind ik dat!
zaterdag 28 juni 2014
Rollercoaster
Maandag, de linnenkast
De week begon hier maandag bedrieglijk rustig. Ik wíst wel, dat er een heel drukke week voor me lag, maar ik besloot om me daar in elk geval die maandag niets van aan te trekken.
Vorige week ben ik maar weer eens begonnen met een opruimronde. Elke dag probeer ik wat uit huis te laten verdwijnen, hetzij in de container, hetzij naar de Kringloop of naar iemand die ik er blij mee kan maken. Zo ruimde ik maandagochtend de linnenkast op. En ach, eigenlijk was dat maar een fluitje van een cent. Plank na plank haalde ik leeg. De hele overloop lag vol stapeltjes en hoopjes, die ik kritisch bekeek.
Wat weg mocht haalde ik eruit, de rest werd keurig opgevouwen en strak in de kast gelegd. Omdat ik vorig jaar deze kast ook al zo'n behandeling had gegeven, was er niet heel veel wat er uit kon: een stapeltje oude, lelijke, versleten slopen ging in de textielcontainer, een mooi flanellen laken in een voor mij verkeerde maat ging naar mijn marktplaatswinkeltje, een boxkleed ging naar de Kringloop. Een paar nieuwe hand- en theedoeken gooide ik in de wasmand om uit te wassen. Die ga ik in gebruik nemen. Ziezo. Toch weer een kast verder in de strijd tegen de troep. Klaar zal ik hier wel nooit mee zijn, met dat rommel ruimen :-(.
's Middags ging ik naar de markt om groenten en fruit in te slaan. Ik had haast niets meer in huis. Ik sloeg een behoorlijke voorraad in. Deels ook om in mijn voedseldroger te verwerken. Dat kon ik niet laten, ondanks dat de week flink volgepland stond. De heerlijk zoete aardbeien smeekten me bijna om verwerkt te worden tot fruitleer. En dus kocht ik een kilo of acht. En de groentenman had een overschot aan kastanjechampignons (mijn lievelingspaddestoelen!) en gewone champignons. Ik kon ze voor een prikje kopen. Ook die nam in mee met grotendeels als bestemming de voedseldroger.
Verder gewoon een mooie voorraad groenten en een rijke voorraad fruit. Mmm, zo lekker!
Intussen deed ik m'n gewone maandagwerk met nog een schepje er bovenop. Dinsdag zou ik namelijk het grootste deel van de dag van huis zijn en dus moesten er wat extra wassen gedraaid en broden gebakken worden. Al met al werd het een fijne, productieve werkdag.
Dinsdag, amandelen knippen
Dinsdag begon mijn dag extra vroeg. Ik werd samen met Hans om 9.00 uur in het ziekenhuis verwacht. Hans z'n amandelen moesten geknipt worden. Iets waar we al een hele tijd tegenaan hikten, want zoiets valt niet mee als je al 16 jaar bent. Maar het moest. Om de paar weken keelontsteking en thuis zitten kan ook niet altijd doorgaan.
Ik zette om 5 uur nog maar weer een was aan, want ik wilde er twee aan de lijn hebben voordat ik naar het ziekenhuis zou vertrekken. Verder probeerde ik het dagelijkse werk nog wat in die paar vroege morgenuren te proppen, maar dat was maar gedeeltelijk te doen, natuurlijk.
Hans z'n tasje stond al klaar en voor mezelf pakte ik een overlevingstas in. Mijn haakwerk ging mee, m'n laptop, een salade voor de lunch, fruit voor tussendoor en ook voldoende drinken. Zo moest het wel gaan.
Zodra alle andere kinderen naar school en werk vertrokken waren stapte ik met Hans in de auto richting Zwijndrecht.
In het ziekenhuis liep het allemaal behoorlijk uit. Hans zat om half 10 al kant en klaar in zijn bed. Slaapmedicatie gehad, OK-jasje aan. Maar hij werd pas om kwart over 11 gehaald om naar de OK te gaan. De verpleging had gezegd dat het ongeveer anderhalf uur zou duren voordat hij terug op zaal zou zijn. Te kort om naar huis te gaan. Ik installeerde me beneden in de hal met mijn lunch en las op m'n gemakje een tijdschrift, beantwoordde m'n mail, haakte een toer en eindelijk waren de anderhalf uur om. Ik liep terug naar de afdeling, maar Hans was nog niet terug. Pas om kwart voor twee, na twee uur en een kwartier, werd hij de zaal opgereden. Het was allemaal goed gegaan en Hans was goed aanspreekbaar. De pijn viel hem mee, maar dat zou wel erger worden als de narcose uitgewerkt was...:-(.
Slokjes water en ijsjes. Dat was wat Hans elk kwartier naar binnen moest zien te krijgen, in afwachting van de controle van de dokter. De dokter kwam pas over vieren langs en sprak de verlossende woorden, dat Hans naar huis mocht. Nadat de zuster het infuusnaaldje verwijderd had en nog een heel regiment aan adviezen had gegeven, liepen we om half 5 de afdeling af. Poeh hé, wat een dag! Ik was gebroken van het hangen naast Hans z'n bed. En natuurlijk ook wel van de spanning of het allemaal goed zou gaan.
Thuis installeerde ik Hans lekker op de bank, onder een fleecedekentje van de meiden.
Hij werd met het half uur meer een ziek vogeltje :-(. En daarna was het eten koken geblazen. Na het eten kon ik geen pap meer zeggen en ik nam een time-out van een uur. Als een blok heb ik liggen slapen!
Woensdag, verplegen en ritten
Woensdag was ik de hele dag verpleegster. Ik heb vanaf 5 uur 's morgens de hele dag ervoor gezorgd dat Hans elk uur wat dronk, een ijsje at en z'n pijnstilling nam. Zoals was voorspeld had Hans veel pijn. Dat hoort er helaas bij.
's Middags mocht ik met Jan op stap. Hij moest voor controle naar de psychiater. Dat betekende een ritje naar Dordrecht. Met de nodige instructies voor Maria, die even de zorg voor Hans op zich zou nemen, vertrok ik om half 1. We hadden een half uur om bij de dokter te komen en die tijd hadden we hard nodig. Er bleek zomerkermis in Dordrecht te zijn en dat betekende de auto in een verder afgelegen parkeergarage parkeren en een stukje lopen. Goed dat we ruim op tijd vertrokken waren. Maar we hadden ons niet hoeven haasten. Het liep wat uit (zoals zo vaak). Dat zette m'n planning een beetje op z'n kop, want na het bezoekje aan de psychiater had ik bedacht om heel snel even langs de Kringloopwinkel te rijden. Kon ik mooi spullen lossen en meteen even op zoek naar een geschikt bord voor een gerecht wat ik in mijn hoofd had om deze week voor de kookrubriek van Terdege klaar te maken. Gehaast werkte ik dit voornemen uit. Daarna schoot ik de Jumbo in om er mosselen voor dat bewuste gerecht te kopen. Helaas waren die er niet. Ik liep inmiddels op hete kolen, omdat ik Maria niet zo lang alleen wilde laten in de zorg om Hans. Dus sjeesde ik snel naar huis om me daar te vergewissen dat alles goed ging en sprong daarna weer in de auto om mijn geluk bij Albert Heijn te beproeven. En ja, daar lagen mosselen. Gelukkig maar, want die moest ik vandáág koken om het recept vast op mijn gezin uit te proberen. Ja, het zijn hier regelmatig proefkonijnen ;-).
De middag was al een eind om voordat ik goed en wel weer thuis was. Ik had nog net tijd om wat achter de was aan te rennen, de boel aan kant te maken en de stofzuiger erdoor te slingeren. Ik kookte het gerecht met de mosselen en registreerde wat er nog aan verbeterd kon worden.
Daarna stond er Teunie-tijd op het programma. Samen met mijn vriendin toog ik naar ons gezamenlijke tante in Nieuw-Beijerland voor een gezellig brei-avondje. In mijn geval: haakavondje. Het was als vanouds erg gezellig en de avond vloog weer om. Heerlijk om er even helemaal uit te zijn!
Donderdag, oogarts
Het was een mooie opmars naar een drukke donderdag. Want alweer werd van me verwacht dat ik met een kind naar een dokter ging. Alweer zorgde ik dat er voor die tijd was gedraaid was en dat Hans verzorgd was. Alweer pakte ik m'n haakwerk, fruit en drinken in. Deze keer reed ik om kwart over 8 met Henk de straat uit richting de oogarts in Zwijndrecht. Henk zou gedruppeld moeten worden en al met al zou het bezoekje aan de oogarts anderhalf tot twee uur in beslag nemen. Goed dat ik dat van tevoren zo wist en daar rekening mee kon houden.
Inmiddels had ik m'n achterstandje aan het haken van twee Crochet-Along 2014 dekens helemaal weggewerkt. In plaats van haken stortte ik me nu maar op het instoppen van alle draadjes. Moet ook gebeuren.
Om een uur of half 11 wandelden Henk en ik het ziekenhuis weer uit. Een recept voor een brilletje in m'n tas. Dat moet DV volgende week maar gebeuren. Stel je voor dat ik me zou gaan vervelen ;-).
Omdat ik er toch bijna langs reed, deed ik even snel een boodschapje op het winkelcentrum in H.I.-Ambacht. Henk mocht in het snoepwinkeltje iets lekkers uitkiezen. En daar reden we maar weer naar huis. Naar de was en de vaat en de rommel...
Maar omdat het niet echt de moeite meer was om voor de lunch nog een huishoudklus ter hand te nemen, en omdat ik gaar was van het wachtkamergedoe, trok ik mijn imkerpak aan. Even lekker in de bijen aan het werk! Ik was superbenieuwd hoe het met mijn kleine buckfastvolk zou zijn. Dat is het volk waarvan ik een paar weken geleden vertelde, dat er een nieuwe koninginnetje geboren zou worden. Als dat allemaal goed gegaan zou zijn, zou ik vandaag gesloten broed moeten tegenkomen. Dat zijn larfjes in celletjes die met een dekseltje afgedekt zijn tot het moment van hun geboorte. En ja, ik sprong bijna een gat in de lucht. Ik vond twee ramen met dat gesloten broed! Ik was echt superblij. Daarna maakte ik de kast van het grote zwermvolk open. In dit volk had ik vorige week al gesloten broed ontdekt. Ik was benieuwd of het volk nog steeds zo voortvarend aan het werk was. En jawel! Ik vond wel 7 ramen gesloten broed, verdeeld over twee bakken. Ook was er volop honing en stuifmeel in de kast. Dit volk doet het perfect. Ik heb er een honingkamer op gezet en blijf er nu minstens twee weken vanaf. Daarna hoop ik dat het volk de honingkamer aan het vullen geslagen is. De grootste dracht is hier in de omgeving helaas voorbij. Het is dus nog een verrassing of er straks genoeg honing gehaald zal zijn om te slingeren. Nog maar even duimen dus!
Donderdagavond stond er weer iets heel leuks voor me op het programma. Wat een bofkont ben ik toch maar! Ik zou om half 7 door mijn lieve tante Maaike opgehaald worden om met haar uit eten te gaan. Terwijl Willem met de kinderen lekker buiten aan de picknicktafel van de door mij klaargemaakte stamppot rauwe andijvie zat te genieten, tufte ik met tante naar De kat in de wilg in Oud-Alblas. Na wat aarzeling of we binnen of buiten zouden gaan zitten (het was een beetje winderig en we zijn allebei een koukleum) kozen we toch voor buiten. Met het uitzicht op mijn geliefde polder streken we neer op het terras.
Behalve dat tante Maaike natuurlijk gewoon mijn tante is, het jongste zusje van mijn vader, bindt ons het bloggen. Tante Maaike blogt over haar leven van vroeger en nu op Mee op de wind. Het is geweldig om op deze manier ook iets te weten te komen over het leven van het gezin waaruit mijn vader komt in de tijd dat hij nog kind was. Zo schreef tante Maaike pas nog een leuk stukje over mijn vader van toen hij nog maar twaalf was.
Het leuke is, dat we behalve het bloggen, het schrijven en onze familie nog heel veel meer gemeen hebben. Zo eten wij ook allebei geen vlees. En dus bestelden we het aangeprezen vegetarische hoofdgerecht en begonnen we beide met de vegetarische tomatensoep. Oh, wat was díe lekker!! En zo gezellig opgediend in grote, warme soepkommen. Een luxe mandje met diverse soorten brood erbij en een keuzepalet van roomboter, kruidenboter, tapenade en olijfolie. Echt heerlijk!
We genoten. Van de soep. Van het babbelen. Van de zomeravond.
Het hoofdgerecht was ook heel bijzonder. We zouden een wrap krijgen met gegrilde groenten. Dan denk je, dat je een soort veredelde pannenkoek geserveerd zal krijgen. De werkelijkheid was, dat de wrap eigenlijk een soort grote kom van (ik denk) filodeeg was en dat daar in en daar om de heerlijkste groenten lagen. In één woord: verrukkelijk! We kregen er nog lekkere huisgemaakte frieten bij, geserveerd in een grote puntzak in een standaard. Echt helemaal af.
De porties waren zeer royaal. We hadden geen trek meer in een nagerecht. Maar voor tante een kopje thee en voor mij een kopje koffie was een mooie afsluiter. Toen ging de telefoon. Willem belde, lichtelijk in paniek, dat Hans bloed spuugde. Ik vroeg of het donker was, of helder. Het was helder. Ik vroeg nog even door en concludeerde dat er weliswaar geen acute nood was, maar dat ik toch maar beter snel naar huis kon gaan. Het was ook mooi geweest. Wat we wilden uitwisselen, hadden tante en ik uitgewisseld. We hadden genoten van deze bijzondere avond.
Thuisgekomen bleek mijn inschatting juist. Hans had hard moeten niezen en waarschijnlijk was daardoor de wond in zijn keel een beetje open gegaan. Maar er was gelukkig geen sprake van een nabloeding. Opluchting!
Vrijdag, de kookrubriek
En toen was het vrijdag. Tijd om de kookrubriek voor Terdege te maken. Iets waar ik toch meestal wel een ochtend voor nodig heb. Ik kookte het gerecht en maakte ondertussen foto's. Daarna schreef ik het recept uit en de bijbehorende column. Het was weer ochtendvullend. Voor ik het wist kwamen de kinderen uit school voor de lunch.
En zo gaat de week wel heel hard! Gisterenmiddag heb ik nog wat lopen redderen. Maar de middag werd gebroken door de dagelijkse rekenles die ik mijn neefje geef en een ritje heen-en-weer naar de celloles van Maaike in Nieuw-Lekkerland. Ik flanste een heerlijke pastamaaltijd in elkaar, met een saus, waarin o.a. een kilo champignons verdwenen. Op een kilo of 2 champignons na heb ik gedurende de week alle maandag gekochte paddestoelen gedroogd. De aardbeien zijn verwerkt tot het allerlekkerste fruitleer. Een paar lappen met puur aardbeien en een paar lappen met aardbeien met kaneel. Super!
Zaterdagochtend. Een rollercoaster...
Nu is het zaterdagochtend. Vandaag moeten de puntjes op de 'i' gezet worden. Jan moet naar de natuurclub heen-en-weer gebracht worden. Maria heeft een uitvoering van de turnclub die 105 jaar bestaat. En Henk wordt om 10 uur op een feestje verwacht. Aan mij de eer om het huis aan kant te krijgen, brood en koek voor het hele weekend te bakken, de laatste champignons te verwerken en de was bij te krijgen. Dat laatste zal wel niet helemaal lukken. We zien we waar we stranden. Het is gewoon net een rollercoaster deze week...
De week begon hier maandag bedrieglijk rustig. Ik wíst wel, dat er een heel drukke week voor me lag, maar ik besloot om me daar in elk geval die maandag niets van aan te trekken.
Vorige week ben ik maar weer eens begonnen met een opruimronde. Elke dag probeer ik wat uit huis te laten verdwijnen, hetzij in de container, hetzij naar de Kringloop of naar iemand die ik er blij mee kan maken. Zo ruimde ik maandagochtend de linnenkast op. En ach, eigenlijk was dat maar een fluitje van een cent. Plank na plank haalde ik leeg. De hele overloop lag vol stapeltjes en hoopjes, die ik kritisch bekeek.
Wat weg mocht haalde ik eruit, de rest werd keurig opgevouwen en strak in de kast gelegd. Omdat ik vorig jaar deze kast ook al zo'n behandeling had gegeven, was er niet heel veel wat er uit kon: een stapeltje oude, lelijke, versleten slopen ging in de textielcontainer, een mooi flanellen laken in een voor mij verkeerde maat ging naar mijn marktplaatswinkeltje, een boxkleed ging naar de Kringloop. Een paar nieuwe hand- en theedoeken gooide ik in de wasmand om uit te wassen. Die ga ik in gebruik nemen. Ziezo. Toch weer een kast verder in de strijd tegen de troep. Klaar zal ik hier wel nooit mee zijn, met dat rommel ruimen :-(.
's Middags ging ik naar de markt om groenten en fruit in te slaan. Ik had haast niets meer in huis. Ik sloeg een behoorlijke voorraad in. Deels ook om in mijn voedseldroger te verwerken. Dat kon ik niet laten, ondanks dat de week flink volgepland stond. De heerlijk zoete aardbeien smeekten me bijna om verwerkt te worden tot fruitleer. En dus kocht ik een kilo of acht. En de groentenman had een overschot aan kastanjechampignons (mijn lievelingspaddestoelen!) en gewone champignons. Ik kon ze voor een prikje kopen. Ook die nam in mee met grotendeels als bestemming de voedseldroger.
Verder gewoon een mooie voorraad groenten en een rijke voorraad fruit. Mmm, zo lekker!
Intussen deed ik m'n gewone maandagwerk met nog een schepje er bovenop. Dinsdag zou ik namelijk het grootste deel van de dag van huis zijn en dus moesten er wat extra wassen gedraaid en broden gebakken worden. Al met al werd het een fijne, productieve werkdag.
Dinsdag, amandelen knippen
Dinsdag begon mijn dag extra vroeg. Ik werd samen met Hans om 9.00 uur in het ziekenhuis verwacht. Hans z'n amandelen moesten geknipt worden. Iets waar we al een hele tijd tegenaan hikten, want zoiets valt niet mee als je al 16 jaar bent. Maar het moest. Om de paar weken keelontsteking en thuis zitten kan ook niet altijd doorgaan.
Ik zette om 5 uur nog maar weer een was aan, want ik wilde er twee aan de lijn hebben voordat ik naar het ziekenhuis zou vertrekken. Verder probeerde ik het dagelijkse werk nog wat in die paar vroege morgenuren te proppen, maar dat was maar gedeeltelijk te doen, natuurlijk.
Hans z'n tasje stond al klaar en voor mezelf pakte ik een overlevingstas in. Mijn haakwerk ging mee, m'n laptop, een salade voor de lunch, fruit voor tussendoor en ook voldoende drinken. Zo moest het wel gaan.
Zodra alle andere kinderen naar school en werk vertrokken waren stapte ik met Hans in de auto richting Zwijndrecht.
In het ziekenhuis liep het allemaal behoorlijk uit. Hans zat om half 10 al kant en klaar in zijn bed. Slaapmedicatie gehad, OK-jasje aan. Maar hij werd pas om kwart over 11 gehaald om naar de OK te gaan. De verpleging had gezegd dat het ongeveer anderhalf uur zou duren voordat hij terug op zaal zou zijn. Te kort om naar huis te gaan. Ik installeerde me beneden in de hal met mijn lunch en las op m'n gemakje een tijdschrift, beantwoordde m'n mail, haakte een toer en eindelijk waren de anderhalf uur om. Ik liep terug naar de afdeling, maar Hans was nog niet terug. Pas om kwart voor twee, na twee uur en een kwartier, werd hij de zaal opgereden. Het was allemaal goed gegaan en Hans was goed aanspreekbaar. De pijn viel hem mee, maar dat zou wel erger worden als de narcose uitgewerkt was...:-(.
Slokjes water en ijsjes. Dat was wat Hans elk kwartier naar binnen moest zien te krijgen, in afwachting van de controle van de dokter. De dokter kwam pas over vieren langs en sprak de verlossende woorden, dat Hans naar huis mocht. Nadat de zuster het infuusnaaldje verwijderd had en nog een heel regiment aan adviezen had gegeven, liepen we om half 5 de afdeling af. Poeh hé, wat een dag! Ik was gebroken van het hangen naast Hans z'n bed. En natuurlijk ook wel van de spanning of het allemaal goed zou gaan.
Thuis installeerde ik Hans lekker op de bank, onder een fleecedekentje van de meiden.
Hij werd met het half uur meer een ziek vogeltje :-(. En daarna was het eten koken geblazen. Na het eten kon ik geen pap meer zeggen en ik nam een time-out van een uur. Als een blok heb ik liggen slapen!
Woensdag, verplegen en ritten
Woensdag was ik de hele dag verpleegster. Ik heb vanaf 5 uur 's morgens de hele dag ervoor gezorgd dat Hans elk uur wat dronk, een ijsje at en z'n pijnstilling nam. Zoals was voorspeld had Hans veel pijn. Dat hoort er helaas bij.
's Middags mocht ik met Jan op stap. Hij moest voor controle naar de psychiater. Dat betekende een ritje naar Dordrecht. Met de nodige instructies voor Maria, die even de zorg voor Hans op zich zou nemen, vertrok ik om half 1. We hadden een half uur om bij de dokter te komen en die tijd hadden we hard nodig. Er bleek zomerkermis in Dordrecht te zijn en dat betekende de auto in een verder afgelegen parkeergarage parkeren en een stukje lopen. Goed dat we ruim op tijd vertrokken waren. Maar we hadden ons niet hoeven haasten. Het liep wat uit (zoals zo vaak). Dat zette m'n planning een beetje op z'n kop, want na het bezoekje aan de psychiater had ik bedacht om heel snel even langs de Kringloopwinkel te rijden. Kon ik mooi spullen lossen en meteen even op zoek naar een geschikt bord voor een gerecht wat ik in mijn hoofd had om deze week voor de kookrubriek van Terdege klaar te maken. Gehaast werkte ik dit voornemen uit. Daarna schoot ik de Jumbo in om er mosselen voor dat bewuste gerecht te kopen. Helaas waren die er niet. Ik liep inmiddels op hete kolen, omdat ik Maria niet zo lang alleen wilde laten in de zorg om Hans. Dus sjeesde ik snel naar huis om me daar te vergewissen dat alles goed ging en sprong daarna weer in de auto om mijn geluk bij Albert Heijn te beproeven. En ja, daar lagen mosselen. Gelukkig maar, want die moest ik vandáág koken om het recept vast op mijn gezin uit te proberen. Ja, het zijn hier regelmatig proefkonijnen ;-).
De middag was al een eind om voordat ik goed en wel weer thuis was. Ik had nog net tijd om wat achter de was aan te rennen, de boel aan kant te maken en de stofzuiger erdoor te slingeren. Ik kookte het gerecht met de mosselen en registreerde wat er nog aan verbeterd kon worden.
Daarna stond er Teunie-tijd op het programma. Samen met mijn vriendin toog ik naar ons gezamenlijke tante in Nieuw-Beijerland voor een gezellig brei-avondje. In mijn geval: haakavondje. Het was als vanouds erg gezellig en de avond vloog weer om. Heerlijk om er even helemaal uit te zijn!
Donderdag, oogarts
Het was een mooie opmars naar een drukke donderdag. Want alweer werd van me verwacht dat ik met een kind naar een dokter ging. Alweer zorgde ik dat er voor die tijd was gedraaid was en dat Hans verzorgd was. Alweer pakte ik m'n haakwerk, fruit en drinken in. Deze keer reed ik om kwart over 8 met Henk de straat uit richting de oogarts in Zwijndrecht. Henk zou gedruppeld moeten worden en al met al zou het bezoekje aan de oogarts anderhalf tot twee uur in beslag nemen. Goed dat ik dat van tevoren zo wist en daar rekening mee kon houden.
Inmiddels had ik m'n achterstandje aan het haken van twee Crochet-Along 2014 dekens helemaal weggewerkt. In plaats van haken stortte ik me nu maar op het instoppen van alle draadjes. Moet ook gebeuren.
Om een uur of half 11 wandelden Henk en ik het ziekenhuis weer uit. Een recept voor een brilletje in m'n tas. Dat moet DV volgende week maar gebeuren. Stel je voor dat ik me zou gaan vervelen ;-).
Omdat ik er toch bijna langs reed, deed ik even snel een boodschapje op het winkelcentrum in H.I.-Ambacht. Henk mocht in het snoepwinkeltje iets lekkers uitkiezen. En daar reden we maar weer naar huis. Naar de was en de vaat en de rommel...
Maar omdat het niet echt de moeite meer was om voor de lunch nog een huishoudklus ter hand te nemen, en omdat ik gaar was van het wachtkamergedoe, trok ik mijn imkerpak aan. Even lekker in de bijen aan het werk! Ik was superbenieuwd hoe het met mijn kleine buckfastvolk zou zijn. Dat is het volk waarvan ik een paar weken geleden vertelde, dat er een nieuwe koninginnetje geboren zou worden. Als dat allemaal goed gegaan zou zijn, zou ik vandaag gesloten broed moeten tegenkomen. Dat zijn larfjes in celletjes die met een dekseltje afgedekt zijn tot het moment van hun geboorte. En ja, ik sprong bijna een gat in de lucht. Ik vond twee ramen met dat gesloten broed! Ik was echt superblij. Daarna maakte ik de kast van het grote zwermvolk open. In dit volk had ik vorige week al gesloten broed ontdekt. Ik was benieuwd of het volk nog steeds zo voortvarend aan het werk was. En jawel! Ik vond wel 7 ramen gesloten broed, verdeeld over twee bakken. Ook was er volop honing en stuifmeel in de kast. Dit volk doet het perfect. Ik heb er een honingkamer op gezet en blijf er nu minstens twee weken vanaf. Daarna hoop ik dat het volk de honingkamer aan het vullen geslagen is. De grootste dracht is hier in de omgeving helaas voorbij. Het is dus nog een verrassing of er straks genoeg honing gehaald zal zijn om te slingeren. Nog maar even duimen dus!
Donderdagavond stond er weer iets heel leuks voor me op het programma. Wat een bofkont ben ik toch maar! Ik zou om half 7 door mijn lieve tante Maaike opgehaald worden om met haar uit eten te gaan. Terwijl Willem met de kinderen lekker buiten aan de picknicktafel van de door mij klaargemaakte stamppot rauwe andijvie zat te genieten, tufte ik met tante naar De kat in de wilg in Oud-Alblas. Na wat aarzeling of we binnen of buiten zouden gaan zitten (het was een beetje winderig en we zijn allebei een koukleum) kozen we toch voor buiten. Met het uitzicht op mijn geliefde polder streken we neer op het terras.
Behalve dat tante Maaike natuurlijk gewoon mijn tante is, het jongste zusje van mijn vader, bindt ons het bloggen. Tante Maaike blogt over haar leven van vroeger en nu op Mee op de wind. Het is geweldig om op deze manier ook iets te weten te komen over het leven van het gezin waaruit mijn vader komt in de tijd dat hij nog kind was. Zo schreef tante Maaike pas nog een leuk stukje over mijn vader van toen hij nog maar twaalf was.
Het leuke is, dat we behalve het bloggen, het schrijven en onze familie nog heel veel meer gemeen hebben. Zo eten wij ook allebei geen vlees. En dus bestelden we het aangeprezen vegetarische hoofdgerecht en begonnen we beide met de vegetarische tomatensoep. Oh, wat was díe lekker!! En zo gezellig opgediend in grote, warme soepkommen. Een luxe mandje met diverse soorten brood erbij en een keuzepalet van roomboter, kruidenboter, tapenade en olijfolie. Echt heerlijk!
We genoten. Van de soep. Van het babbelen. Van de zomeravond.
Het hoofdgerecht was ook heel bijzonder. We zouden een wrap krijgen met gegrilde groenten. Dan denk je, dat je een soort veredelde pannenkoek geserveerd zal krijgen. De werkelijkheid was, dat de wrap eigenlijk een soort grote kom van (ik denk) filodeeg was en dat daar in en daar om de heerlijkste groenten lagen. In één woord: verrukkelijk! We kregen er nog lekkere huisgemaakte frieten bij, geserveerd in een grote puntzak in een standaard. Echt helemaal af.
De porties waren zeer royaal. We hadden geen trek meer in een nagerecht. Maar voor tante een kopje thee en voor mij een kopje koffie was een mooie afsluiter. Toen ging de telefoon. Willem belde, lichtelijk in paniek, dat Hans bloed spuugde. Ik vroeg of het donker was, of helder. Het was helder. Ik vroeg nog even door en concludeerde dat er weliswaar geen acute nood was, maar dat ik toch maar beter snel naar huis kon gaan. Het was ook mooi geweest. Wat we wilden uitwisselen, hadden tante en ik uitgewisseld. We hadden genoten van deze bijzondere avond.
Thuisgekomen bleek mijn inschatting juist. Hans had hard moeten niezen en waarschijnlijk was daardoor de wond in zijn keel een beetje open gegaan. Maar er was gelukkig geen sprake van een nabloeding. Opluchting!
Vrijdag, de kookrubriek
En toen was het vrijdag. Tijd om de kookrubriek voor Terdege te maken. Iets waar ik toch meestal wel een ochtend voor nodig heb. Ik kookte het gerecht en maakte ondertussen foto's. Daarna schreef ik het recept uit en de bijbehorende column. Het was weer ochtendvullend. Voor ik het wist kwamen de kinderen uit school voor de lunch.
En zo gaat de week wel heel hard! Gisterenmiddag heb ik nog wat lopen redderen. Maar de middag werd gebroken door de dagelijkse rekenles die ik mijn neefje geef en een ritje heen-en-weer naar de celloles van Maaike in Nieuw-Lekkerland. Ik flanste een heerlijke pastamaaltijd in elkaar, met een saus, waarin o.a. een kilo champignons verdwenen. Op een kilo of 2 champignons na heb ik gedurende de week alle maandag gekochte paddestoelen gedroogd. De aardbeien zijn verwerkt tot het allerlekkerste fruitleer. Een paar lappen met puur aardbeien en een paar lappen met aardbeien met kaneel. Super!
Zaterdagochtend. Een rollercoaster...
Nu is het zaterdagochtend. Vandaag moeten de puntjes op de 'i' gezet worden. Jan moet naar de natuurclub heen-en-weer gebracht worden. Maria heeft een uitvoering van de turnclub die 105 jaar bestaat. En Henk wordt om 10 uur op een feestje verwacht. Aan mij de eer om het huis aan kant te krijgen, brood en koek voor het hele weekend te bakken, de laatste champignons te verwerken en de was bij te krijgen. Dat laatste zal wel niet helemaal lukken. We zien we waar we stranden. Het is gewoon net een rollercoaster deze week...
Abonneren op:
Posts (Atom)