Karweitjes en mooi nieuws

Het is de laatste week van de schoolvakantie, hier. En hoewel we nog maar één scholier hebben, wil dat toch zeggen, dat we vanaf volgende week weer in de tredmolen van schooltijden en huiswerk enzo lopen. Dan ben je toch wat minder flexibel en daarom ben ik druk met allerlei karweitjes. Het kan maar gedaan zijn, hè.

Spic en span

Oh, wat glom en blonk ons huis vrijdagmiddag om half 2!! Echt geweldig. Wat hebben we kei- en keihard gewerkt om alles tiptop te krijgen! Iedereen heeft z´n steentje bij gedragen. De mannen vooral buitenom. Maaike en Maria hebben in huis geholpen. En vrijdagochtend is ook mijn zus Maaike nog komen helpen. Die heeft het hele huis van boven naar beneden goed gestofzuigd. Leendert had z´n caddy in de straat geparkeerd. Daar hebben we op het laatst alles in gedaan, wat volgens het boekje van de makelaar weg moest: wasmanden, vuilnisbak, persoonlijke dingen als foto´s, een teveel aan kamerplanten enzovoorts. Ziezo.

Er kwamen twee makelaars (van één kantoor), die onafhankelijk van elkaar de taxatie deden. De uiteindelijke vraagprijs kwam daar tussenin te liggen. Eerst liepen ze samen het hele huis door en keken heel gericht naar bijvoorbeeld de kozijnen en de ramen (dubbel glas). Ze maakten notities. We begonnen boven, op de tweede verdieping. Daar stuitten ze meteen op een specialiteit: mijn bijenkasten op het dakterras :-). Tja, dat kom je niet overal tegen. We liepen kamer voor kamer naar beneden en tenslotte maakten we een ommetje om het huis. Nadat de makelaars de prijs bepaald hadden, legden ze Willem en mij uit, hoe die bepaling tot stand gekomen was. Ook legden ze de verdere verkoopstrategie uit.

Intussen waren de fotografen (twee meneren) gearriveerd. Met een stalen gezicht vroeg de makelaar, of ze vooral het dakterras vanuit alle hoeken wilden fotograferen. Liefst ook eentje vanuit ligstand. Je zag de fotografen bij elk woord argwanender worden. Wát wás er met dat dakterras??? Aarzelend pakten ze hun apparatuur en trokken naar boven. Maria liep met ze mee. Big suprise: 120.000 bijen :-)). Ha, ha.

Afijn. De hele middag ging er wel mee heen. Pas om half 5 was iedereen vertrokken. Hè, hè!! Maar tijd om in te kakken hadden we niet!! Willem en ik hadden namelijk om kwart over 5 een afspraak op het kantoor van een makelaar in Oud-Alblas om de koopovereenkomst van ons nieuwe huis te ondertekenen. En dat was nog niet alles:  Er hadden zich intussen geïnteresseerden voor ons huis gemeld. En nu toch alles helemaal spic en span was, had ik met de makelaar afgesproken, dat we deze mensen zelf, ´s avonds, een bezichtiging zouden geven. Die bezichtiging stond gepland om 19.00 uur.

Voortvarend besloot ik, dat we voor deze gelegenheid buiten de deur zouden eten. We konden onmogelijk in zo korte tijd eten koken, eten en dan ook alles weer helemaal spic en span trekken. Terwijl Willem en ik naar het makelaarskantoor reden, reed iedereen die thuis was vast naar Bleskensgraaf naar snackbar Het Vogelhuisje. Grote verrassing voor iedereen natuurlijk, want zoiets doen we nooit. Het was zowaar een heel feestelijk gebeuren. We aten daar heerlijk op het terrasje in de avondzon en reden daarna terug naar ons keurige huis :-). Allemaal precies volgens plan.

Ik gaf de geïnteresseerde mensen een rondleiding. Grappig om je eigen huis te ´verkopen´ :-). Ik vond het echt leuk om te doen.

Daarna was het dan vrijdagavond. Tijd voor koffie met wat lekkers. En eindelijk heerlijk ontspannen. Ik stond tot dat moment stijf van de adrenaline :-). Ik bedacht om zaterdag maar eens een keer uit te slapen ....

Dat werd uitslapen tot 6 uur. Toen was ik echt klaarwakker. Wat zou ik eens gaan doen? Alles was keurig. Alleen was er inmiddels wel weer een puist was. Dus vooruit: de wasmachine aan! Daarna ging ik in mijn schone keuken lekker een appeltaart bakken. Schoonmama en zwager Marinus zouden ´s morgens op de koffie komen. Dan is een appeltaart nooit weg.

Na het koffieuurtje zijn we gaan shoppen voor de bruiloft. Er was koopjesmarkt in het dorp en in de uitverkoopkraam van de schoenenwinkel sloegen we onze slag: schoenen voor Jan, schoenen voor Willem, schoenen voor mij. Top!

Daarna trokken we met z´n vieren naar de stad: Koos, Henk, Willem en ik. We kochten een pak voor Koos en een pak voor Henk. Hè, wat was dat heerlijk afvinken!!

´s Avonds vierde Dirk z´n verjaardag met een bbq. Het was een heerlijke zomeravond na een warme dag.

We waren met het hele gezin compleet. Met aanhang, met kleinkinderen, iedereen! Dat gebeurt niet zo heel vaak. Echt gezellig!

En zo kwamen we na een wel heel drukke week helemaal op rust!

Maandag op Luijkensteijn

Wat was het een fijn lentedagje vandaag! Ik voelde de energie volop bruisen. Heel anders dan wanneer het winter is. Nu las ik dat ons toch weer koude(re) dagen te wachten staan. Maar ja, dat is niet zo raar. Maart roert zijn staart en Aprilletje zoet, geeft nog dikwijls een witte hoed. Toch geven dagen zoals vandaag (en gisteren) de burger mij weer moed. Moed dat het toch heus echt waar ooit lente en (nog fijner!) zomer wordt.

We waren vanmorgen met z´n drieën al om vijf uur van de partij. Willem voor z´n maandagse looprondje, Hans voor het maken van BHV-theorie en ik voor het opstarten van de nieuwe werkweek.

Ik heb om te beginnen in alle vroegte maar eens een to-do-list gemaakt. Er waren (zijn) zóveel losse eindjes, dat het een beetje ging spoken in mijn hoofd. Dan helpt zo´n lijstje om geen dingen te vergeten.

Het huis liep langzaam maar zeker leeg. Willem, Leendert en Hans gingen naar hun werk. Koos vertrok bepakt en bezakt voor een week op bivak. Jan en Henk moesten naar school. Alleen Maaike, Maria en ik bleven over. Maaike hoefde pas vanmiddag naar haar werk. ¨Leuk,¨ dacht ik, ¨dan kunnen we straks koffie drinken met die twee stukjes appeltaart die nog van gisteren over zijn.¨ Mooi mis dus! Toen ik eenmaal koffie gezet had, bleek er van die appeltaart geen spoor meer te zien te zijn. Ha, ha. Ook de stroopwafels waren op. Zelfs de ontbijtkoek was op. Maar wacht: er zijn nog steeds chocoladeletters (met korting van ná de Sint). Dan dus maar koffie met chocoladeletter. Ook lekker :-).

Na de koffie deed ik ochtendgymnastiek: 15 minuten krentenbrooddeeg kneden! Dat was om een paasstol te maken, die gefotografeerd moet worden voor de webshop.

Maria had ook lekker veel energie en had zin om keukenkastjes schoon te maken en op te ruimen. Ga je gang, kind! Graag! Voor foto´s heeft ze niet gemaakt. Maar neem van mij aan: het was een rommeltje. Het werd steeds hinderlijker, dat wanneer je een kastje opende, je bedacht moest zijn op lawinegevaar. Tupperwarelawines, weet je wel :-). Het gevaar is geweken. De kastjes zijn weer spic en span.

Wind en zonneschijn riepen om het hardst, dat de was vandaag best naar buiten kon. Volgens de weer-app zou het pas om 15.00 uur gaan regenen. Dus: naar buiten met die was!

Ik genoot een poosje van m´n bijen. Drie volken, die als een malle aan het vliegen waren. Gisteren, toen we naar de kerk liepen, had ik het al gezien: de els bloeit! Daar zijn de bijen dol op! Willem merkte nog op, hoe raar het is, dat ik wél allerlei bloemen en planten feilloos herken en weet te benoemen, maar dat ik géén gezichten en namen kan onthouden. Bij hem is het precies andersom. Nu, dan vullen we elkaar toch prima aan ;-).

Intussen rommelde ik verder aan de paasstol. De voorrijs was gedaan. Het deeg was doorgeslagen, het ei door het amandelspijs gekneed, de stol gevormd.

Er moest ook gewoon tarwebrood gebakken worden. Maria wilde dat nu eindelijk weleens leren. Prima hoor. Ik geef wel even een privé-workshopje. En kijk: Maria´s eerste zelf gebakken brood!

Handig, dat ze dat nu ook kan!

Mijn dag vulde zich langzaamaan met allerhande klusjes en er kon steeds iets van mijn lijstje gestreept worden. Niet dat dat lijstje korter werd, want steeds schoot er iets door m´n hoofd, wat óók nog moet gebeuren. Niet allemaal tegelijk en ook niet allemaal vandaag, maar het staat dan toch maar vast zwart op wit.

Trijnie kwam nog even aan. Gezellig.

Aan het eind van de middag was het zoals altijd pakjes-tijd. Eerst pakjes klaarmaken en daarna naar de post brengen. Ik schoot Albert Heijn binnen om een netje sinaasappelen te halen, wat ik nodig had. En ook meteen bakpapier, wat bijna op was. Terwijl ik rondliep, bedacht ik, dat ik gezien had dat er Ten Cate ondergoed in de aanbieding was. Vijftig procent korting en op=op. En Willem had t-shirts nodig. Gelukkig lagen er nog twee pakjes in zijn maat. Terwijl ik naar de kassa liep, bedacht ik, dat ik eigenlijk verschrikkelijke dorst had. Ik drentelde even langs de koelvitrine met sapjes en smoothies enzo. Maar ik kon het niet over m´n hart verkrijgen om 99 cent aan een oenig klein flesje uit te geven en bedacht, dat ik immers zó thuis zou zijn. Ik moest m´n dorst gewoon maar even negeren. Maar kijk! Bij de kassa´s stond een schap met flesjes icetea van Pure Leaf. Cold brewed (klinkt in het Engels natuurlijk interessanter), zonder allerlei rommel, best OK. Op vertoon van je bonuskaart een flesje gratis. Hè, precies op het goede moment :-).

Thuis gekomen ging ik achter het fornuis. Er stond vandaag pasta op het menu met een saus van allerlei restjes (ook soort van losse eindjes, toch?). Ik maakte een saus van een ui, bakje champignons, een flespompoen in blokjes, een courgette in blokjes, een paar tenen knoflook, een blikje tomaten, een blikje tomatenpuree, Italiaanse kruiden en Keltisch zeezout. Er ging een verdwaald blik worst in blokjes (die worst, niet dat blik ;-)) door. Is dat ook netjes opgemaakt. Als toetje een schaaltje yoghurt met een restje bessen op siroop. We hebben weer als een vorst gegeten!

Vanavond moest de paasstol op de foto. Maar daar is niets meer van gekomen. We hadden een raar drukke avond. Hans en Maria gingen naar de bouwmarkt voor materiaal voor een nieuw konijnenhok. Henk en Jan moest ik achter de vodden zitten om hun avondklusje te gaan doen en daarna huiswerk en onder de douche praten en en en. Willem z´n broer kwam nog even langs. Leendert kwam laat uit zijn werk en at dus ná. Hans kreeg een telefoontje, dat hij op DV 10 april naar Malawi vertrekt (waarover later meer). En het leek wel alsof iedereen bruiste van de energie, want volgens mij leken we met z´n allen op een verzameling stuiterballen :-).

Ik hoor net Maaike uit haar werk thuis komen. Maar het is dan ook al bijna dinsdag! De maandag was druk en vol, maar gezellig en productief. Een gewone, bijzondere maandag dus.