Willem 60 jaar!

Gisteren was het Willem z´n verjaardag. Hij is 60 jaar geworden. Echt heel apart om te beseffen, dat jongeren je dan toch echt een ´ouwe knar´ vinden, terwijl je dat zelf zo niet voelt. En het is ook bijzonder om een nieuw kroonjaar te mogen beleven.

Hobbyen

De afgelopen week heb in de avonduren heerlijk zitten hobbyen. 

Een tijdje geleden schreef ik al, dat ik een popje aan het maken was. Ik volgde hiervoor een online cursus. De groep waar ik bij aangesloten was, ging echter drie keer zo snel als ik. Sowieso heb ik niet zo´n geweldig hoog werktempo, maar ik had precies die weken ook heel weinig tijd. Het was niet erg. Ankie, de juf van de cursus, heeft me gewoon in een volgende groep gefrommeld ;-). Nu hoop ik er volgende week weer mee verder te gaan.

Stank en lekkers

Zaterdag stond ons dorp aardig op stelten. Om kwart voor 8 hoorde ik niet anders dan brandweer-sirenes. Ik keek online, of ik informatie kon vinden. Nou, nou, het bleek goed raak:

En:

Er ontsnapte een (eerst onbekend) gas uit een tankwagen op het industrieterrein. Er kwam al snel een alert, dat ramen en deuren beter gesloten gehouden konden worden. Gelukkig was er al snel bekend, dat het gas weliswaar vreselijk stonk (waardoor je braakneigingen kon krijgen), maar dat het niet giftig was. Er stond een erg harde wind en die zorgde ervoor, dat een groot deel van Nederland last had van de stank. Gelukkig zaten wij aan ´de goede kant´ van de wind :-). Wij hebben er in ons huis nauwelijks last van gehad. Maar reed je het dorp uit en kwam je vóór de wind, dan was het echt afschuwelijk.

Afijn. Ons dorp was zo´n beetje de hele dag in het nieuws. Maar gelukkig hoefde ik mijn programma niet te veranderen, noch te onderbreken door deze gebeurtenis.

De zaterdag was anders dan anders. Schoonmama was jarig. Aanvankelijk zouden Willem en ik gewoon zoals elke zaterdag ´s morgens bij haar op de koffie gaan en dan haar oude vriendin meenemen. Maar die liet vrijdagavond weten, dat het niet door kon gaan, omdat ze niet in orde was. Willem vond het daarom leuker om ´s middags naar zijn moeder te gaan, zodat hij dan zijn broers en zussen zou zien. Zodoende hadden we ineens een ´lege´ zaterdagmorgen.

Ik had beloofd een taart te maken. Twee schoonzussen zorgden al voor kwarktaart, monchoutaart en appeltaart. Ik koos ervoor om een dadeltaart te maken. Dat was zó lang geleden. En dadeltaart is zó lekker. En zó gemakkelijk te maken. En zó handig te vervoeren. Kortom: de ideale taart. Deze taart wil je vast ook maken. Ik post daarom het recept :-).

Je hebt nodig:
1 pakje roomboter
150 gram gele basterdsuiker
1 losgeklopt ei
500 gram dadels in stukjes
200 gram biscuitjes in stukjes
150 gram kokosrasp plus 50 gram om te versieren

Werkwijze:
smelt de boter. Doe er de suiker bij en los deze op. Roer er het ei door en klop met een garde alles tot een saus. Doe de dadels erbij en verwarm deze kort. Roer er de biscuitjes en 150 gram kokosrasp door. Doe alles in een met bakpapier beklede taartvorm van 24 cm doorsnee. Strijk de bovenkant glad en bestrooi met de overgebleven kokosrasp. (Eigenlijk had ik een paar dadels moeten bewaren om daar de taart nog wat mee op te leuken. Maar ik had alles gesneden.) Zet de taart voor minstens 2 uur in de koelkast. Snijd kleine puntjes, want deze taart is behalve superlekker, ook behoorlijk ´machtig´.

Een vreemde, onvergetelijke, emotionele zondag

Wat hebben wij een onbeschrijfelijke zondag gehad. Ik kan er geen woorden voor vinden. Wat is er gebeurd?

Zaterdag had Leendert een uitje met zijn collega's. Ze hadden het met elkaar geregeld: eerst karten en daarna uit eten. Leendert werkt op een bouwbedrijf en de jongens onderling hebben het fijn met elkaar. Echte maten, dus.

Zondag zou Leendert bij zijn vriendin, Thea, zijn. Ze zijn altijd de ene week bij ons en de andere week bij haar thuis op zondag.

Midden in de nacht van zaterdag op zondag werd ik wakker van de ''ping'' van mijn mobieltje. Dat heb ik altijd op mijn nachtkastje liggen, omdat het ook mijn wekker is. Ik keek op mijn schermpje en zag, dat Leendert geappt had: Ik ben bij Thea, hoor. "Vreemd,'' dacht ik nog, ''dat hij dat schrijft. Dat was toch immers de bedoeling?" Willem was ook wakker geworden en vroeg wat er was. "O, Leendert. Dat hij bij Thea is." Ik had het vage gevoel, dat er iets was. Maar redeneerde: hij wilde zeker even appen, omdat wij verder niets hadden afgesproken over vervoer enzo. Normaal gesproken zou ik even gevraagd hebben, hoe hij het geregeld had. Maar dat was deze keer niet gebeurd. Afijn, Willem en ik dommelden snel weer in.

De volgende morgen stonden we bijtijds op. Willem ging naar beneden en ik ging liggen lezen. Even later kwam Willem met een ontdaan gezicht naar boven: "Teun, een collega van Leendert is vannacht verongelukt."

Neeeeeeeeeeeee.

Wat vreselijk is dit. Echt zo heel erg.

De jongens waren aan het eind van de avond uit elkaar gegaan. Drie jongens reden in één auto naar Ambacht. Maar op de brug tussen Dordrecht en Zwijndrecht ging het mis. Een uur nadat ze uit elkaar gegaan zijn, kregen de mannen bericht van hun baas )*: één collega (20 jaar nog maar) is overleden, een ander zwaargewond geraakt en een derde lichtgewond.

Je begrijpt dat achter deze zinnen werelden van verdriet liggen.

En oh, wat een wonder, als het dan je eigen kind (nog) niet betreft! Iets wat toch de grootste vrees van ouderharten wel is.

Het was door dit gebeuren een erg emotionele zondag. Zo'n groot, nameloos verdriet. Daar kom je niet zomaar over uitgedacht en uitgepraat.

En dan wordt het toch weer maandag. En moest Leendert aan het werk. Uiteraard was er eerst een bijeenkomst bij hem op het bedrijf. Het hele gebeuren heeft ook grote praktische gevolgen, want er zijn ineens drie timmermannen minder in het niet zo grote bedrijf. Eén van de betreffende knullen was Leendert z'n directe werkmaatje. Dus ook in die zin, zal hij er de hele dag mee geconfronteerd worden.

Iedereen is nu weer naar school en werk. Willem zelfs met appeltaart, want hij is jarig vandaag. Zo raar om dan met een feestelijke taart onder je arm de deur uit te stappen. Het voelt allemaal erg dubbel.

Mijn plicht roept. Ik ga dus maar aan de slag. Weliswaar niet met de (ouderwetse) vreugde, die ik zaterdag in mijn werk ondervond. Maar toch. Het moet maar. En het is de oude wijsheid van mijn (allang geleden overleden) oma: werken, eten en slapen. Dat is het beste voor een mens.

)* wij zeggen hier gewoon altijd nog ''baas''. Ik weet het: een hond heeft een baas enzovoorts. Maar hier is ''baas'' zeggen en ''werkgever'' bedoelen helemaal hetzelfde.