maandag 24 februari 2020

Naar de dokter

Gisteren ging het best redelijk met mijn arm/schouder. Bepaalde bewegingen lukten niet, waardoor ik me bijvoorbeeld niet zelf kon aankleden of mijn haar kammen. Maar het was toch zondag en er hoefde niet veel. Samen met Willem zorgde ik voor het ontbijt en samen met Maaike bereidde ik de warme maaltijd. We gingen zoals altijd naar de kerk en behalve dat ik de collectezak niet kon doorgeven en geen aantekeningen kon maken, ging dat prima. Ik vatte al moed voor deze dag en dacht, dat ik niet naar de dokter hoefde.

Maar gisterenavond kwam de pijn weer in volle glorie opzetten. Ik lag de halve nacht wakker en besloot vanmorgen naar de dokter te gaan. Dat had nog even wat voeten in aarde. Wij zijn namelijk nog niet ingeschreven bij de huisarts hier in Bleskensgraaf. Dat komt omdat de inschrijfformulieren al twee maanden een 404 error op de website geven. Willem had al eerder een huisarts nodig, doordat hij een fijtvinger had. De huisarts hier in Bleskensgraaf vond het toen beter om nog een keer naar de huisarts in Alblasserdam te gaan en later die inschrijving in orde te maken. Dat was dus helaas nog niet gelukt. Maar ik wilde niet zo graag met die zere arm naar Alblasserdam. We zijn daar ook al bij de apotheek uitgeschreven en dat leverde vorige week de nodige strubbelingen om Willem z´n medicijnen mee te krijgen. Ik voorzag een hoop gedoe en belde dus naar de huisarts in Bleskensgraaf en deed m´n verhaal. Gelukkig vond de assistente, dat ik door de dokter gezien moest worden en ik kon aan het eind van de morgen terecht. Maria ging mee, om mijn jas en truitje uit te kunnen trekken. En daar gingen we.

Vreemd hoor, nieuwe wachtkamer, nieuwe assistente, nieuwe dokter. De dokter was een kleine vrouw. Nog kleiner dan ik. Ze hoorde mijn verhaal aan, stelde vragen en wilde daarna mijn schouder en arm bekijken. Er werd op mijn schouder en arm gedrukt en ik moest bepaalde bewegingen (proberen te) maken. Ze was er al snel over uit: het was een peesontsteking, of een slijmbeursontsteking. Ik kreeg zware ibuprofen voorgeschreven en mag er 4 keer daags 2 paracetamollen bij innemen. Mijn arm moet in een sjaal en ik moet hem er een paar keer per dag uithalen om wat te bewegen. Over een week moet het voor 80 procent over zijn, anders gaat er een spuit met Prednison in.

Nou. Begrepen allemaal. We haalden de medicijnen op bij het loketje en snel ging ik weer naar huis. Met de pillen achter m´n kiezen ben ik weer in bed gekropen tussen de kersenpitzakken en de kussens, wachtend op het moment dat ik wéér pillen mocht innemen. Pfff. Wat een pijn!! Bevallen doet echt minder zeer :-(.

Aan het eind van de middag heb ik me uit bed gehesen en heb samen met Henk de bestellingen klaargemaakt. Zodra die weg waren, kroop ik m´n bed weer in. Trek heb ik niet. Dat komt vast door al die chemische troep. Ik heb wat soep en wat noten op. Geen probleem.

Nou ja. Hopelijk bouw ik snel die beroemde spiegel op van pijnstillers. En voorlopig peins ik er niet over om te minderen met de pillen. Ik ben benieuwd hoe het morgen is. Dan is het de Terdege Lady´s Night in Garderen, waar ik met m´n shop aanwezig hoop te zijn. In het ergste geval gaan Maaike en Maria maar samen en vervallen m´n lezinkjes. Maar ik hoop, dat de pijn ver genoeg gezakt is, dat ik mee kan. Veel te leuk :-).

zaterdag 22 februari 2020

Huilen

Huilen. Dat is iets waar ik niet goed in ben. Er mag dan eens een traan over mijn wangen rollen, als ik ergens ontroerd over ben of verdriet over heb. Maar zo´n echte huilbui, waarin je je eens lekker kunt overgeven aan je emotie of aan je verdriet? Nee, dat gaat me niet zo goed af.

Maar gisterenavond heb ik dan toch echt eens écht gehuild. Van de pijn en van ellende. Sinds woensdagavond heb ik een erg zere schouder. Ik houd het op een slijmbeursontsteking, hoewel dat nogal een containerbegrip is. Eigenlijk kon ik er beter even door de huisarts naar laten kijken. Maar ik ren nooit zo snel naar de dokter en besloot om het eerst maar eens met pijnstillers en rust een kans te geven. Bovendien had ik zowel donderdag als vrijdag afspraken, die ik maar moeilijk kon verzetten. Geen dokter dus.

Vrijdag had ik nog méér pijn dan donderdag en kon niet veel beginnen. ´s Morgens kwamen er drie oude tantes bij me op bezoek. Die heb ik als een houten Klaas begroet en vervolgens schonk één van de tantes zelf de koffie maar in. O, o. Dat is zo helemaal níet ik :-). Maar goed.

Verder zouden we ´s avonds Hans z´n verjaardag vieren en verwachtte ik toch wel een mannetje of 30 over de vloer te krijgen. Gelukkig sprongen Maaike en Maria meteen in de hulp-modus. Maria haalde donderdagavond de boodschappen en maakte vrijdagochtend vroeg de taarten. ´s Middags hebben Maaike en Maria samen alle hapjes vast klaargemaakt enzo. Bier en frisdrank in de koelkast gezet. Er werden zelfs slingers opgehangen :-).

´s Avonds waren er genoeg handjes die hielpen en zat ik de hele avond op de bank. Pijn te lijden, wel te verstaan. Want het was afschuwelijk. Diclofenac deed ik niets op. Daarom op een gegeven moment maar over gegaan op Ibuprofen. Deed ik ook niets op. Geertje raadde Naproxen aan. Dat gebruikt ze zelf als ze veel pijn heeft van de Reuma. Wim was zo lief om heen-en-weer naar hun huis te rijden om een doosje Naproxen te halen. Uiteindelijk nam ik om elf uur zo´n pil in. Ook dat hielp niet (direct). Daarom nam ik een uurtje later ook nog maar een dubbele paracetamol in. Nou, nou, een complete chemische fabriek. En dat voor iemand die zelden iets slikt! Ik lag op bed en de pijn was niet te harden. Ook niet met de twee pittenzakken ertegen en een kussen ter ondersteuning onder mijn schouder.

Eindelijk kwam de huilbui. Hè, hè. Dat lucht op ;-).

Ook al was het midden in de nacht, ik ben toen toch ook nog maar een uur lang in een warm bad gegaan. Daarna heb ik zowaar een paar uur achter elkaar geslapen.

Vandaag word ik weer aan alle kanten geholpen. Trijnie logeerde bij ons en heeft staan strijken en deed mijn haar. Maaike zorgde voor de was en ruimde hier en daar op. Maria is samen met Jan-Hendrik op stap voor de maandelijkse boodschappen. Ik hoef niets te doen. Mag zelfs niets doen. Het is nog steeds een pijnlijk gebeuren, maar gelukkig een stuk dragelijker dan gisteren. Hopelijk gaat het zo de goed kant op!

donderdag 20 februari 2020

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

(Wellicht ten overvloede: als ik buiten deze advertorials op mijn blog weleens een link plaats naar een winkel, evenement, of wat dan ook, dan zijn dat altijd onbetaalde links en heeft het niets met reclame te maken.)

Deze maand zijn er twee adverteerders in de advertorial: De Grebbestee met workshops en Bijbelcursussen.nl met (hoe raad je het) bijbelcursussen.

1. De Grebbestee

De Grebbestee is een regelmatig terugkerende adverteerder. Wat De Grebbestee precies inhoudt, is dan ook niet in een paar woorden te vangen. Wat steekwoorden: vakantiewoningen, theeschenkerij, cursussen/workshops.

Over dat laatste wil ik het vandaag hebben: de workshops.

Margriet Roelofsen, de drijvende kracht achter De Grebbestee, is niet alleen een heel aardige en actieve vrouw, maar ook nog eens kunstzinnig. Ze maakt de prachtigste dingen met wol en dan met name achter haar spinnewiel, of met (naald)vilten. Wol is echt haar hobby, haar uitlaadklep. En met haar enthousiasme weet ze haar ideeën en vaardigheden als geen ander op anderen over te brengen. Dit voorjaar heeft ze nog weer allerlei leuke cursussen/workshops spinnen, wol verven en vilten in petto.

Cursussen Wolspinnen
Heb je altijd al willen leren spinnen? Dat kan ik me nu helemaal voorstellen! Ik spin namelijk zelf ook heel graag. Wol spinnen is iets magisch. Je komt er helemaal van tot rust. Terwijl je handen werken aan het creëren van een draad, kunnen je gedachten verder spinnen aan je levensdraad!



Margriet leert je in drie dagdelen spinnen. Deze dagdelen zijn in overleg met haar te boeken. Heb je een eigen spinnewiel? Handig! Dan neem je dat mee.  Je hebt nog geen wiel? Ook niet erg! Bij Margriet kun je er één gebruiken, of huren, en zelfs kopen. Margriet verkoopt namelijk sinds kort Louët spinnewielen. Kortom: alles is mogelijk :-).

Je leert spinnen vanuit de vacht en vanuit gewassen wol. Maar je leert ook, hoe je wol moet voorbereiden: kaarden en mengen. Ook laat Margriet je ervaren hoe het is om met andere materialen dan schapenwol te spinnen. Denk aan bijvoorbeeld kamelenhaar, zijde en meriono-wol.




Interesse? De Grebbestee is heerlijk centraal gelegen in Achterberg, in de provincie Utrecht. En de prijs voor deze cursus is ook al heel schappelijk, namelijk 150 euro. Neem maar snel contact op met Margriet. Dan gaat ze samen met jou kijken, wanneer de lessen kunnen plaatsvinden.


Wol verven
Leer je spinnen? Dan leer je meestal meteen ook hoe je wol kunt verven. Wol verven kan op allerlei manieren, bijvoorbeeld op het fornuis in een oude pan, of in een schaal in de magnetron. Heel moeilijk is het niet en je hebt er ook geen ´rare´ dingen voor nodig.
In twee dagdelen van 2,5 uur leert Margriet je drie manieren van wol verven. Deze leuke cursus kost 95 euro inclusief wol en verf en is in overleg met Margriet te plannen.

(naald)vilten
Met wol is natuurlijk méér te doen dan spinnen (en haken en breien en weven...)! Met wol kun je ook vilten. En vilten kan dan ook nog weer eens op verschillende manieren en met verschillende resultaten.
De leuke muisjes en de ram op de foto zijn naaldvilt-kunstwerkjes:






Een heel andere vorm van viltwerk is deze leuke agenda-hoes:


Jeuken je handen al? De mijne wel :-).
Bij Margriet kun je terecht voor een dagcursus of jaarcursus vilten. En natuurlijk is zoiets ook een leuk idee voor een (kinder)verjaardag, vrijgezellenfeestje of welke bijeenkomst dan ook.
Meer informatie vind je hier: info over viltcursussen op De Grebbestee

2. Bijbelcursussen.nl

De tweede advertorial deze maand  is van Bijbelcursussen.nl. Op Bijbelcursussen.nl kun je terecht als je meer wilt weten over de Bijbel. De studies die via bijbelcursussen.nl worden aangeboden zijn gratis en geschikt voor iedereen. Of je nu weinig tot niets van de Bijbel weet, of meer gevorderd bent.

De cursussen kunnen volgens een geordende volgorde doorlopen worden.  Daarbij is er de keuze om in te stappen op vier verschillende niveaus. Telkens als je een cursus goed hebt afgerond (= een score van ten minste 70 %), kun je aan een volgende cursus beginnen. Om je te stimuleren zoveel mogelijk cursussen te doorlopen, is er een beloning voor als je 5 of 12 cursussen hebt afgerond.

Het doel van Bijbelcursussen.nl is (ik citeer):

Wij bieden jou online een volwaardige serie gratis bijbelcursussen aan, die je opleidt om Gods Woord beter te leren kennen en begrijpen, maar ook om Christus beter te leren kennen en te groeien in het geloof. 

En de basis voor elke cursus is de vinden in Lukas 24:27

 "En te beginnen met Mozes en alle profeten legde Hij hun uit wat in al de Schriften over Hem stond." 

 Bijbelcursussen voor iedereen



dinsdag 18 februari 2020

Arie is geen miskoop

Vorige week kwam een klant haar bestelling ophalen. We maakten een praatje, waarbij ze op een gegeven moment zei: ¨Aan muizen hier zeker ook geen gebrek?¨ ¨Nou,¨ zei ik, ¨ik heb er tot nu toe nog geen één gezien.¨ ¨Maar dáár loopt er anders toch wel één!¨ wees ze. Waaaaaah!! Inderdaad! Daar liep er één! Dit was het uur van de waarheid ;-). Hiervoor hadden we namelijk Arie, de kat, gekocht!

Toen de klant vertrokken was, zochten we Arie op en sloten haar (ja, Arie is een zij) op in de technische ruimte, waar we de muis naartoe hadden zien trippelen. Ziezo, Arie, doe je best!

We gluurden buiten door het raam, om te kijken, wat Arie ging doen. Arie had lont geroken! Ze zat in de loer-modus in de hoek, waar de verdelers van de vloerverwarming in de vloer verdwijnen.

Na een poos gingen Maria en ik nog weer een keer kijken. We deden voorzichtig de deur open en keken om een hoekje. Arie zat nog steeds op hetzelfde plekje. Geduldig te wachten....

Na ander half uur ging Maria nóg een keer kijken. Ze zag dat Arie in opperste concentratie in de aanvals-modus zat. En jawel! Ze sloeg toe en had de muis te pakken! We prezen haar de (katten)hemel in. Arie was de held van de dag :-).


Arie kwam de buit meteen aan ons laten zien. En vervolgens ontspon zich het bekende kat-en-muis-spelletje: Arie gaf de muis een zetje. Muis nam een run. Arie greep muis. Muis hield zich dood. En vervolgens herhaalde zich dit tig keer. Totdat muis echt morsdood was. Helaas muis...

Opeten deed Arie de muis niet. Hij hield het bij kattenbrokjes.
En na gedane arbeid, is het goed rusten:



Zaterdagmiddag hadden we onverwachts een ouderwets uitje. Toen onze kinderen nog klein waren, reden we heel regelmatig op zaterdagmiddag naar Scheveningen. Maar tegenwoordig komt er niets meer van dat soort uitstapjes. De kinderen hebben intussen allemaal zo hun eigen bezigheden op zaterdag. Maar afgelopen zaterdag zijn we dan toch zomaar in Scheveningen beland. Henk, Willem en ik. We speelden eerst voor taxi. Jan en Amarantha hadden namelijk gespaard voor een uitstapje voor samen. Ze wilden naar Den Haag naar het Omniversum en daarna nog iets leuks doen in Scheveningen. Alleen kostte het OV ze een vermogen. Willem bood spontaan aan, om hen weg te brengen. En Hans zei: ¨Dan kom ik jullie wel halen!¨ Zo gezegd, zo gedaan.

En zo zetten we Jan en Amarantha rond kwart voor vier in Den Haag af en reden we met z´n drietjes naar Scheveningen. Even een frisse neus halen! Hè, wat was dat lang geleden!






Na afloop nog een bakkie koffie. Gezellig.

Op de terugweg kregen we een appje van Koos. Die was met zijn vriendin in Utrecht wezen winkelen. Hij stond met een lekke band langs de A2. De band was finaal aan flarden. Ze waren best geschrokken. Ze reden net 130 km per uur op de linkerbaan, toen die band klapte..



Wat nu? We overlegden in de familie-app. Koos had geen reserveband en ook geen gereedschap. En hij is ook geen lid van de Wegenwacht. Maar we kwamen wel met een oplossing. In mijn Caddy lag een reserveband en Hans zou die samen met een krik en sleutel naar Koos gaan brengen. Pfff.

Toen Hans bij Koos aankwam, was de baan al afgekruist en werd hij juist door Rijkswaterstaat weggesleept naar een veilige plaats. Daar kon de band verwisseld worden. Uiteindelijk waren we allemaal rond 6 uur thuis. Precies op tijd voor de zaterdagse friet. Wat een avonturen weer.

Gisteren was Hans jarig. Toen hij tegen zessen beneden kwam om naar zijn werk te gaan, zoende ik hem eens stevig op z´n prikbaard om hem te feliciteren. ¨Huh? O ja, dat is waar ook. Ik had er nog niet aan gedacht,¨ was zijn droge reactie. Ha, ha.

Jan was ook vroeg op. Hij zou met Hans meerijden. Hans werkt namelijk in Boxtel en Jan zou gaan stagelopen in Eindhoven bij Philips Medical Care. Een tijdje geleden had ik hier op de blog nog gevraagd, of iemand voor Jan een stageplaats had of wist. Daar zijn heel veel reacties opgekomen. Zo leuk!! Uiteindelijk heeft Jan een heel afwisselende stageweek: twee dagen bij Philips, 1 dag bij het RIVM en 1 dag bij een laboratorium in Leiden, waar (ook) DNA-onderzoek gedaan wordt. Maar eerst Philips dus. Jan was best zenuwachtig, hoor. Maar wel superfijn, dat hij dus zomaar met Hans mee kon rijden!

´s Avonds om half 7 kwamen ze pas weer thuis. Wij waren al klaar met eten, want we hadden een strak programma. Om half 9 moest Henk op de catechisatie zijn. Maar we wilden óók nog koffie met iets lekkers doen voor Hans z´n verjaardag. Dus zaten we al om half 8 aan de koffie. Maria had heerlijke puddingbroodjes gemaakt. Voor Hans een speciale:



Vrijdag hopen we zijn verjaardag met de hele crew te vieren. Er komen dan ook vrienden en collega´s. Gezellig hoor, weer een volle bak :-).

donderdag 13 februari 2020

Oef!

Oef, wat vliegen de dagen en weken, als het druk is! Voor je er erg in hebt, is er weer een week voorbij! Het is gelukkig over het algemeen wel leuke drukte. Maar het is ook goed om te weten, dat er vast ook weer andere tijden zullen aanbreken. Als de werkmannen eerst maar eens klaar zullen zijn. Dan wordt het vast weer rustiger. Zo langzamerhand kijk ik daar wel naar uit. Na al die drukke maanden, merk ik, dat mijn reserves op gaan raken. Dan heb ik er af en toe een dag bij, dat ik me zó moe voel. Daar geef ik dan ook echt wel aan toe en kruip eens een keer vroeg in bed. Het leuke is, dat onze slaapkamer nu beneden is. Als ik in bed ga zitten, of liggen en de deur van de slaapkamer open houd, dan ben ik toch nog gewoon bij het gezin. Net zoals Willem z´n werkkamertje nu ook beneden is. Als hij daar zit te werken, is dat toch anders dan toen hij in ons vorige huis boven op zolder zat te werken. Een hele verbetering!

Vorige week heb ik de hele week werkmensen gehad. Eén dag twee timmermannen, twee dagen de stukadoor en twee dagen de elektriciën. Deze week is het wat dat betreft wat rustiger. Maandag- en dinsdagavond kwam Leendert, om wat klussen te doen, die gedaan moesten worden, voordat de stukadoor weer kwam. Gisteren is de stukadoor de hele dag geweest en ook vandaag komt hij weer. En de elektriciën zag ik net ook weer voorrijden. Natuurlijk geeft dat drukte, maar daarnaast is het ook gewoon heel leuk, om te zien, hoe mooi alles wordt. Dat stuken maakt het zó af. De workshopzolder is nu helemaal afgestukt en gisteren is het trapgat naar de eerste en de tweede verdieping gedaan. Prachtig!


Vandaag wordt er beneden gestukt in de ruimte, waar de webshop komt. Daar moest eerst alles natuurlijk weer uitgesleept worden. We zijn eigenlijk continu aan het slepen! Maar goed. Slepen en opruimen en vegen. Gewoon samen met Willem, in de vroege ochtend, heeft dat ook wel weer wat. Ha, ha.


Vorige week zijn we ook buiten aan het slepen en sjouwen geweest. Alles moest stormvast liggen voor Ciara, die zondag zou komen spoken. Samen met Henk heb ik de container opnieuw ingedeeld en er pallets op gelegd en een stuk plastic eroverheen gedaan. Willem heeft het hele zaakje met spanbanden vastgesjord. Alles om te voorkomen, dat er rommel weg zou waaien.


Ook legden we zware stenen op de bijenkasten. De kasten zijn vrij licht, nu, aan het einde van de winter. De wintervoorraad honing is bijna op. De bijen hebben vorige week op een zonnige dag al lekker gevlogen. De volken hebben zowel de verhuizing, als de winter goed overleefd. Wat was het heerlijk om het vertrouwde bijengezoem weer te horen. Het klonk me als muziek in de oren!


Inmiddels heb ik afscheid genomen van m´n oude, trouwe brik. Ik had een oude Renault, die steeds méér mankementen had. Motorisch was hij nog prima, maar de elektronica liet het afweten. Al jaren konden mijn ramen niet meer open. En sinds vorig jaar kon ook de achterklep niet meer open. Tja, waarom dat tegenwoordig allemaal elektrisch moet? Dat gaat nu eenmaal veel sneller kapot dan mechanisch. Maar ja. Er zat ook een lekje in het airco-systeem, zodat ik elk jaar die airco moest laten bijvullen. Sinds een jaar of twee is dat een dure grap. En, o ja, de cruise control deed het ook al jaren niet meer. Het was echt een oud beessie. Ik heb de Caddy van Leendert en Thea overgenomen. Wat een genot!! Dit werkt zóveel gemakkelijk met in- en uitladen! Ik ben er super blij mee.

De webshop zorgt ook nog steeds voor veel sjouwerij. Eigenlijk is het nog gekker, dan in Alblasserdam. We hebben namelijk nog steeds de noodshop op de eerste verdieping, op een slaapkamer.


Dat betekent, dat alles eerst daar naartoe moet en als ik aan het einde van de dag de pakketten klaarmaak, moeten al die pakketten weer naar beneden gesjouwd worden. Gelukkig zijn er aan het einde van de dag altijd wel een paar jongens thuis, die me daarbij helpen. Soms zijn het zulke zware dozen! Dinsdagavond hebben we de maandelijkse nieuwsbrief eruit gedaan. En dan is het altijd extra druk. Heerlijk als ze je dan helpen en als je al die dozen zó de caddy in kunt schuiven!!


Bij het postnl-punt bij de Jumbo is het gelukkig geen enkel probleem meer, als ik met veel pakketten aankom. Ze kennen me al. Het voelt allemaal allang niet vreemd meer. Sowieso zijn we allemaal al helemaal gewend hier. We hebben geen van allen ook maar een minuut terug verlangd naar de Karper. Dat is een heel goed teken, toch?

Waar we nog wel aan moeten wennen: aan de geluiden in ons huis! Van de week, met die wind, schoot Willem een keer om twee uur in de nacht overeind: ¨Teun, daar gaan de pannen!¨ Met dat ik wakker schrok, hoorde ik nog net een rombommelend geluid. Oh nee, he. Willem mocht van mij niet buiten gaan kijken. Veel te gevaarlijk! Maar hij ging wel een inspectieronde doen in huis en keek uit alle ramen naar buiten, of hij dakpannen zag liggen. Niets te zien. We gingen maar weer slapen. Om een uur of vier werd ik wéér wakker van een rombommelend geluid. Maar Willem sliep door en ik liet het dus maar zo. Je kunt er toch niets aan doen. Om zes uur moest Hans naar zijn werk en met z´n drieën gingen we op inspectie met Hans z´n goede zaklamp. Nergens ook maar één weggewaaide dakpan te bekennen! Fijn dus. Maar nu de vraag: wat hebben we voor geluid gehoord? Geen idee dus!

In de vliegende storm van zondag is er nog wel iets fijns gebeurd. Onze hond is geboren!! De hond van Hans z´n baas was zwanger. Wij passen regelmatig op deze hond. Het is een super lieve Mechelse herder. Al lang voordat we verhuisden hadden we de wens om hier een hond te nemen. En toen Sunny gedekt zou worden, was het niet heel moeilijk kiezen meer! Een dochter van Sunny zou het worden! Het moest wel een vrouwtje zijn, anders was Sunny d´r oppas-adresje meteen kwijt. Hans z´n baas wilde zelf ook een hondje houden. En ook dat moest dan een vrouwtje zijn. Het was dus heel spannend, wat er geboren zou worden. Nou, er werden maar liefst 7 hondjes geboren. Eerst kwamen er vijf reutjes....Maar warempel! Nummer zes en zeven waren teefjes. Geweldig!! Als alles goed gaat, komt de pup over een week of 10 bij ons wonen. Het wordt Hans z´n hond. Hij gaat er mee op training enzo. We kijken er allemaal al naar uit.






donderdag 6 februari 2020

Kwaliteit...

We hadden vroeger een klant, die kaasboer was, en die regelmatig placht te declameren:

Kwaliteit
Wint de strijd
Te allen tijd´

En ja, dat is een waarheid als een koe. Vaak is goedkoop, duurkoop, doordat het snel versleten is, en gaat iets, wat duur is bij aanschaf, lange tijd mee. Wij houden ervan om goede spullen te kopen, want wij vinden het fijn, als je ergens lang plezier van hebt. Dat geldt voor vrijwel alle gebruiksartikelen en dus ook voor huisraad. 

Ruim twee jaar geleden kochten we een nieuw bankstel. Het was duur, maar van een heel goede kwaliteit, zodat we voor jaren klaar zouden zijn. We hadden gekozen voor twee banken. Eén van een normaal formaat en één die extra lang was. Die konden we in onze lange huiskamer prima kwijt en zo hadden we lekker veel zitplaatsen. Wat was ik blij, dat ons bankstel ook precies weer in ons nieuwe huis paste!

Voordat we verhuisden wilde ik de banken een opknapbeurt geven. Het bankstel is van leer en ik had bij de levering twee flessen onderhoudsmiddel gekregen. Het advies was, om de banken twee keer per jaar met het middel in te wrijven, om zo het leer te voeden. Dat deed ik trouw. Het middeltje zal vast en zeker heel goed voor het leer zijn, maar ik kan niet zeggen, dat het er nu zo zichtbaar van opknapte. En aangezien de banken er op sommige plekken al best kaal uit zagen, besloot ik naar de winkel te mailen,  waar we ze hadden gekocht Jeantique, een regelmatige adverteerder, om te vragen, of ze iets hadden, waarmee ik die plekken weer mooi kon krijgen. Ik deed er ook wat fotootjes bij, zodat ze precies konden zien, wat ik bedoelde.






Al snel kreeg ik een mailtje terug. De strekking was, dat het klopt, dat leer na verloop van tijd wat verkleurt en wat lichter wordt. Maar wat Claudia op de foto´s zag, vond ze niet horen voor banken, die nog maar twee jaar oud waren. En ja, daar was wel een oplossing voor, maar niet zoiets simpels als de banken inwrijven met een middeltje. Ze zouden de banken opnieuw moeten kleuren! Oeps! De service bleek fantastisch: ik mocht zeggen, wanneer ik de banken wilde laten behandelen. Ze zouden ze dan komen ophalen en ik zou een leen-bankstel krijgen. Na het kleuren zouden ze de banken weer komen omruilen. Geweldig!

Ik wilde het graag vòòr de verhuizing, zodat we met nette banken in ons nieuwe huis zouden zitten. Dat was prima, maar het was nu juist voor Kerst wel heel druk. Ik besloot, dat we dan gewoon tot ná Kerst (en dus ná onze verhuizing) zouden wachten. Zo erg was het nu ook weer niet.

Op 17 januari werden onze banken opgehaald. We kregen twee keurige senioren bankjes te leen, waar de kinderen erg om moesten lachen :-). En precies een week later, kwamen onze eigen banken weer terug. Wat zijn die prachtig geworden! Echt als nieuw! Ik ben er reuze blij mee. En ik ben ook blij, dat we destijds gekozen hebben voor kwaliteit en voor spullen, die hier gewoon in Nederland, ambachtelijk, worden gemaakt en niet in Verweggistan in elkaar worden gesmeten. De meneer, die onze banken kwam ophalen, heeft die ook zèlf gekleurd. Je zag en merkte de liefde voor de spullen, die hij in handen had. Alles werd keurig met verhuisdekens ingepakt en ´lief´ behandeld. En net zo ´lief´ werden de banken weer terug gebracht. We hopen er nog heel veel jaren plezier van te hebben.




donderdag 30 januari 2020

Een fijn raam, een boekenkast en nog meer

Deze week is Leendert, samen met een collega-zzp-er, nog vier dagen hard aan het werk geweest. Het werk zit er voor hem bijna op. Niet dat ons huis helemaal klaar is, maar het timmerwerk-budget is bijna op. We gaan dus eerst maar eens een poosje sparen, voordat hij weer mag komen :-). Er is nog genoeg te doen. Maar dat hoort bij een groot, oud huis en dat vind ik ook helemaal niet erg.

De jongens plaatsten het allerlaatste kozijn. Dat is op de plaats gekomen, waar het originele hooiluik nog zat. Het is prachtig geworden! Vanuit het raam kijk je zo over de weidse polder. Het is op de eerste verdieping, in de ruimte, waar het magazijn van de webshop komt en waar we ook gaan inpakken. De tafel komt bij het raam te staan. Kunnen we tijdens het werken fijn naar buiten kijken! Dit raam, en ook het raam erboven trouwens, maken het fijn licht. En het raam in het hooiluik is natuurlijk ook een flinke energiebespaarder. Dat telt meteen ook mee voor de subsidie-aanvraag voor energiebesparende maatregelen, die we er deze week uit gedaan hebben. We konden aardig wat opvoeren: dakisolatie, gevelisolatie, vloerisolatie en glas. Ik hoop, dat ze die aanvraag snel bestuderen en dat we uitgekeerd krijgen. We hebben al een bestemming in gedachten. Nee, geen vakantie naar de Bahama´s. We willen van dat geld een goederenlift laten maken. Het voorwerk daarvoor is al gedaan. Leendert maakte vandaag een liftschacht.



Het hooiluik is trouwens wel bewaard gebleven. Dat wilde ik graag. Het hangt nu opengeklapt tegen de gevel. Helemaal naar m´n zin.


Ook in huis gaan we in een rustig tempo steeds een stapje verder. Zaterdag heeft Willem de boekenkasten afgemaakt. Ze staan op onze slaapkamer. Het in elkaar zetten was niet eens zo´n hele grote klus. Maar van het één komt altijd het ander. Toen de kasten eenmaal stonden, bleken de plinten te hoog, zodat de kast niet stabiel stond. Willem heeft toen heel netjes de plint lager gemaakt en meteen de ontbrekende meters plint aangebracht. In de hoek van onze slaapkamer zit een luikje in de grond, waaronder de watermeter zit. Het was nog een heel gepuzzel om de plinten daar goed langs te laten lopen. Uiteindelijk zitten daar nu twee stukjes plint, die losgeschroefd kunnen worden, als het luikje open moet. In principe is dat dus één keer per jaar, als de watermeterstand moet worden doorgegeven.


Dinsdag heb ik samen met Maria alle dozen met theologische boeken uit de schuur gehaald. Echt zo fijn, dat die nu weer zo voor het grijpen in de kast staan! Ik mis nog één doos. Maar die komen we vast nog wel een keer tegen. Wellicht is die op zolder beland, bij de overige boeken.


Arie speelde intussen met een lege doos :-).


Hoewel er dus steeds nog wel specifieke verhuizing-klusjes zijn, kan ik merken, dat ik toch ook steeds beter weer in mijn gewone ritme kom. Zaterdagavond heb ik voor het eerst weer eens achter m´n spinnewiel gezeten. En vandaag diepte ik m´n slow-juicer eens op uit de kelder. Ik had namelijk best veel mandarijnen en druiven gekregen van de groenteboer. Dat werden een paar litertjes lekker versgeperst sap.




Ik zag net, dat het al bijna op is. Morgen nog maar een keer in de herhaling dan.

Ik bakte een heel geslaagd dadeltaartje voor Terdege. Eerst een proefversie. Die viel zó in de smaak, dat ik voor de uiteindelijke versie niets veranderde. Dat waren dus twee taartjes bakken op een dag. Wat een straf.

Morgen gaat mijn auto weg. Hij is versleten. De motor is nog prima. Maar de elektronica is op. Al heel lang (twee jaar?) kunnen de ramen niet meer open. En sinds bijna een jaar kon ook de achterklep niet meer open. De cruise control is al jaren stuk. En ook de airco is kapot. Morgen zou m´n bolide door de APK moeten. Maar ik lever hem in. Gisteren heb ik de caddy van Leendert en Thea gekocht. Die is heel wat geschikter voor al die karrevrachten meel en bloem, die ik elke week moet vervoeren. Maar het zal toch best ook wel even wennen zijn. Het zij zo.

dinsdag 28 januari 2020

Onverrichterzake terug naar huis!

Vanmorgen moesten Maria en ik weer naar het Sophia Kinderziekenhuis voor therapie. De afspraak was om kwart over 9 en om kwart over 8 stapten we de deur uit. Al bij Oud-Albas stroopte het verkeer op. Dat hadden we wel verwacht, want het was erg regenachtig.

Toen we bij de tunnel bij Alblasserdam reden, kreeg Maria een appje van Maaike. Maaike was al wat eerder van huis gegaan, naar haar werk in Ridderkerk. Ze meldde dat er flink veel file was, maar dat het bij de A16 over zou zijn.

Die file? Daar stonden we al in. We konden geen kant meer op. Nou ja, bij Ridderkerk besloot ik toch maar de rijksweg te verlaten. Ik geloofde niet echt, dat de file bij de A16 over zou zijn. Opgetogen omdat we lekker konden dóórrijden, reed ik met een normale snelheid over de Rotterdamse Weg. Het plan was om via de Kuip en de Erasmusbrug naar het ziekenhuis te rijden. Ik had er goede moed op, dat we op tijd zouden arriveren.

Maar zodra we de afslag richting Rotterdam namen, stond het zaakje weer stil. He-le-maal stil! Op de matrixborden stond aangegeven, dat er een ongeval was gebeurd en dat verkeer naar Rotterdam Centrum maar afslag 19a moest nemen. Oh no.

Afslag 19 bleek richting Zuidplein te zijn en ik zou dus via de Maastunnel moeten rijden. Maar zover kwam het niet. Het stond allemaal muurvast. Om kwart voor 10 waren we nog niet eens bij Zuidplein en volgens de matrixborden zou het nog 23 minuten in beslag nemen, voordat we in het Centrum zouden zijn.

We belden naar het ziekenhuis, om te zeggen, dat we veel te laat zouden zijn, en dachten, dat we wellicht beter naar huis terug konden gaan. De receptionist schakelde ons door met de dokter. En ja, die had inderdaad geen mogelijkheid om te schuiven in haar programma en we moesten onze afspraak dus cancelen.


Beter. We hoorden, dat de A16 dicht zat vanwege een ongeval en pas om 12.00 zou vrijgegeven worden.

We waren bijna bij Zuidplein en ik kreeg de ingeving, om dan daar maar even heen te gaan en het vest voor Henk te ruilen, wat te klein gekocht was. Dat vest slingerde al drie weken in m´n auto en ik had nog maar tot 3 februari om het om te ruilen. Er was er gewoon nog niet van gekomen. Goed om het nu dan maar te doen. Dan was onze reis toch niet helemaal tevergeefs.

We ruilden het vest. En nu we toch op Zuidplein waren, was het misschien wel een idee om meteen bij van Haren te kijken voor nieuwe laarsjes voor mij. Die ik nu heb, draag ik al de derde winter en zijn erg sleets geworden. Ook voelde ik steeds dat mijn hak een beetje los zat en was ik bang, dat ik die vandaag of morgen zou verliezen. Ik slaagde mooi in de sale met 50% korting. Helemaal blij dus. Hopelijk doe ik hier ook weer een paar jaar mee.

Op de terugweg zijn we bij Alblasserdam even van de snelweg afgegaan. Gisteren belde m´n groenteboer, dat ze me zo miste. Nou, ik haar ook, hoor :-). Ze had allerlei ´klusjes´ (overschotjes) voor me en ik had afgesproken om die vanmorgen bij de loods af te halen.

Met mijn wagen vol groenten en fruit kwam ik dus net thuis. Onverrichterzake wat de therapie betreft. Maar toch niet helemaal voor niets. Ik had een trui voor Henk, laarsjes voor mezelf en een lekker voorraadje groenten en fruit voor het hele gezin.

Hier thuis wordt ook weer hard gewerkt. Hoewel het mij niet snel genoeg kan gaan. Elke dag, maar dan ook echt élke dag, krijg ik e-mailtjes van mensen met de vraag wanneer de workshops gaan beginnen. En steeds lastiger vind ik het om te moeten zeggen: ¨Ik weet het niet¨....

De workshopzolder is nog verre van klaar. Gisterenochtend zag het er daar zo uit:


Na een dag allerlei afwerk-werkzaamheden was de stand van zaken gisterenavond zo:



Het gaat er dus op lijken!
Maar nu is het de beurt aan de stucadoor. En dat is een probleem. De stucadoor die het privé-gedeelte zo mooi gestuct heeft, heeft pas in maart weer tijd. Zo lang kan ik écht niet wachten. Leendert heeft dus bij elke stucadoor die hij kent een verzoek neergelegd. Het probleem is: deze mensen hebben het allemaal heel druk. We willen ook niet zomaar elke stukadoor. De ene stucadoor is de andere niet en we willen het echt strák hebben! We zijn wat dat betreft verwend met het vakwerk van Arie Vogel.

Ik vind het super moeilijk om geduldig te blijven. Voel me onrustig en opgejaagd, omdat ik aan de slag wil. En dan is het lastig om totaal niet te weten, wanneer dat mogelijk gaat zijn.

Als we eenmaal een stucadoor hebben, gaat het snel. Dan moet de schilder er achteraan en kunnen we gaan inrichting. Kanniewachten.

Maar voor wie nèt zo graag aan de slag wilt als ik: ´geduld´ !

donderdag 23 januari 2020

En nog méér warmte!

Toen we hier op 24 december kwamen wonen, waren we eerst en vooral heel blij, dat we óver waren. Dat het voorlopig nog enigszins kamperen zou zijn, vonden we niet erg. Maar echt: de kou! Die waren we toch wel heel snel beu. Beneden was het dan nog wel lekker. Daar hadden we vloerverwarming. Maar boven was het gewoon steenkoud en heel vochtig. Wat waren we blij toen na een week of twee de CV aangesloten werd en ons hele huis heerlijk warm werd! Warmte is toch wel heel belangrijk! Koude voelt armoedig en warmte brengt comfort.

Vandaag is het laatste puntje op de ´i´ gezet. Onze houtkachel arriveerde!



We kochten een speksteenkachel bij Van Roon. Een paar weken geleden hebben de mannen het rookkanaal al in orde gemaakt. Vandaag was het dus geen al te grote klus meer. Al snel stond het loodzware gevaarte op z´n plaats. Hopelijk voor jaren en jaren. Omdat de kachel heel koud was, hebben we hem niet direct gestookt. Dat deden we vanavond pas en dan ook nog eens alleen een bergje aanmaakhoutjes. De kachel moet namelijk eerst heel secuur ingestookt worden. Dat betekent, dat we eerst 10 keer heel matig moeten stoken. Het moment van die eerste keer was er niet minder heugelijk om. Leendert had de laatste tegeltjes rond de kachel gelegd. En toen mocht hij aan :-).


Boven de kachel vinden we het nog een beetje kaal. Daar mag nog wel iets komen van een hertegewei of een grote krans of zoiets. Maar ach, daar moet je gewoon een keer tegenaan lopen.

Arie kwam ook eens nieuwsgierig bij de kachel kijken :-). Maf beest.


Ik krijg geweldig veel zin om mijn spinnewiel weer te gaan laten snorren of een paar sokken op de breipennen te zetten. Wie weet zaterdagavond ofzo. Al die gewone bezigheden hebben al veel te lang stil gelegen. Ik heb veel zin om weer fijn te gaan handwerken, wecken, bakken enzovoorts. Maar het is steeds nog druk met werkvolk over de vloer, ongeregelde schooltijden vanwege toetsen, aanloop, en ik had deze week ook zomaar drie hele dagen een stagiaire: onze Henk. Heel leuk, heel gezellig, maar tegelijkertijd moest ik hem natuurlijk wel drie dagen zinnig bezighouden, hem begeleiden, controleren enzovoorts. Henk vond het wel prima zo. Drie dagen uitslapen tot een uur of 8, in plaats van om kwart over 7 op de fiets stappen ;-). En dan ook nog steeds gezellige koffie-kwartiertjes en lekkere lunches.

Hij heeft fijn gewerkt. Heel veel ingepakt:


Mee geweest naar de molen om meel te halen. Dat duurde extra lang, want er reed zich een vrachtwagen klem bij een viaduct.


Hij heeft ook heel veel dozen met binnengekomen goederen uitgepakt en alles geprijsd.


En elke dag ging hij mee naar de post om de pakketten weg te brengen.


Tja. Zo kom je niet echt toe aan iets waar je zomaar spontaan zin in hebt. Of het moest zijn, dat ik gisteren sinds lang weer eens een speciaal brood bakte. Een zes-vlechtbrood van Challah-deeg.


En ik maakte van het koken ook elke dag wel een beetje een feestje. Maandag kookte ik aardappels-groenten (verse peen en diepvriesdoperwten)-vlees (hamlappen) en verse appelmoes. Dinsdag kookte ik een veel te grote pan vol zuurkoolstamppot.  Daar bleef bijna de helft van over en dat verwerkte ik woensdag in een zuurkooltaart. De zuurkoolstamppot werd hiervoor opgelekkerd (weer eens wat anders dan opgeleukt ;-)) met rozijnen, ananasstukjes, stukjes brie en stukjes augurk. Ik bekleedde een grote springvorm met bladerdeeg, schepte de opgelekkerde stamppot erin, legde er een paar plakken kaas op en zette het hele spul in de oven. De taart ging schoon op.
Vandaag maakte ik Gado Gado-soep. Er is lekker nog een pannetje over. Ik verheug me al op de lunch morgen ;-).