De avonden tijdens onze vakantie waren meestal spelletjesavonden. Zó gezellig! Dat is het voordeel van een huis zonder internet :-). Honderd keer leuker dan wanneer iedereen maar op zijn of haar mobieltje bezig is!!
En spelen met Blue is trouwens óók heel leuk ;-).
En lezen, en koffie leuten, en een wijntje drinken, en kletsen. Oh, ik wil terug ;-).
Kanoën op de Thunersee
Op een mooie, warme zomerdag zijn Maaike, Jaap, Maria, Noah en Koos gaan kanoën op de Thunersee bij Interlaken. Willem en ik hebben ze er gebracht en zijn daarna samen gaan genieten op een terrasje in Beatenbucht. Dat ligt ook aan de Thunersee.
Prachtig uitzicht vanaf het terras
Wat een helder water!
Oogverblindende schoonheid...
Zwemmen
Behalve kanoën, kon je in de Thunersee ook lekker zwemmen. Het water was best wel koud, maar volgens de kinderen heerlijk! Maar van zwemmen in het meer is in de vakantie verder niet meer gekomen. Wel werd er gezwommen in het zwembad in Habkern en later ook nog een paar keer in het (overdekte) zwembad in Interlaken.
Het zwembad in Habkern was niet zo groot. Het handige was, dat het op loopafstand van ons huis was. Vanuit ons huis kon je het zwembad zelfs zien liggen. Maar het was te voet toch nog wel een kwartiertje gaans. De grotere kinderen hadden het na één keer wel gezien. Maar voor Henk was dit zwembadje geweldig! Hij liep er zelf heen, zei bij de kassa: One ticket, please (hij praat een aardig mondje Engels, maar Duits behoort niet tot z´n repertoire) en genoot!
Op een wat koudere, maar toch redelijk zonnige dag, ging Henk weer fijn naar het zwembad. Toen hij daar aankwam, hoefde hij niet te betalen, want er was verder niemand. De mevrouw achter de kassa zei, dat hij het geld mocht houden, omdat ze het zwembad misschien dicht deed, als er verder niemand kwam. Na een paar uur reed Willem met de auto langs het zwembad, om te kijken, of alles goed ging en of Henk misschien inmiddels naar huis wilde. Willem lag in een deuk, toen hij het veldje op liep. Daar zat meneer de Baron. Helemaal alleen te genieten van een zwembad voor hemzelf :-).
En nee, hij wilde nog niet naar huis. Het entreegeld had hij inmiddels uitgegeven aan snoepjes. En papa moest z´n zwembroek maar gaan halen en óók komen :-). Maar nee, de zwembadmevrouw was veel te blij, dat Willem er was en Henk mee kon nemen. Want, hoe leuk voor Henk ook, het zwembad open houden voor één gast, was niet echt de moeite. Het bad ging dicht.
¨ons¨ huis (het voorste), gezien vanuit het zwembad
De stad.
Het leuke van Habkern is, dat je zó de natuur in loopt, maar ook zó in de stad bent. Interlaken is een kwartiertje met de auto. Of met de Postbus (waarmee Maria en Noah een keer gingen). De dames gingen maar al te graag af en toe naar Interlaken. Want bij de Migros (supermarkt) was er gratis WiFi. Konden ze mooi even facebooken en appen en weet-ik-veel wat ze allemaal nodig bij moesten houden :-). O ja. En shoppen is voor pubermeiden natuurlijk ook ALTIJD leuk!
De jongelui vonden het leuk, om af en toe ´s avonds naar Interlaken te gaan, om te poolen.
Ja, Habkern was beslist een geweldig plek! Zeker als je met zo´n grote groep, met diverse interesses, bent.
Een zomervakantie in Zwitserland staat bijna synoniem voor wandelen. Toch? Marco was steeds de reisleider. Fijn hoor, om een ervaren iemand in je midden te hebben! Marco had meteen de eerste dag een actuele wandelkaart van de omgeving gekocht. En ´s avonds ploos hij die steeds uit, om een wandeling voor de volgende dag voor te bereiden. Bij het kiezen van een tocht keek hij naar de wandelduur, naar het hoogteverschil tijdens de wandeling en naar de moeilijkheidsgraad (begaanbaarheid van de weg).
Onze Jan is de meest fanatieke wandelaar van de hele meute. Hij is alle wandelingen meegeweest!
Verder was het steeds een wisselende groep, die op stap ging. Maria en Noah hadden het na één keer wel gezien. Die deden liever andere dingen. Nel ging de eerste keer mee, maar moest al snel terug vanwege ademhalingsproblemen. Ellen en ik zijn er niet eens aan begonnen. Ellen niet vanwege haar ene, bijna blinde, oog. Ik niet vanwege mijn bekkenklachten. En zo kwam het, dat wij vrouwen, regelmatig ´s morgens een groep wandelaars zagen vertrekken:
of zo, in de vroege morgen:
...en die ´s middags zagen terugkomen,
en dat wij dan intussen hiervan genoten:
Genieten op het balkon van het huis!
Dat was dan overigens wel welverdiende rust, na noeste vlijt :-). Ellen bekommerde zich meestal over het sanitair, Nel hanteerde de stofzuiger en ik had het druk met de hand(!)was. Het is fijn om de boel een beetje bij te houden, als je met zo´n grote groep bent.
De eerste wandeling was er één van twee uur. De tweede één van vier uur. En de derde één van zes uur. Zo werd het steeds opgevoerd. Die derde wandeling voerde naar een grot. Niet zo´n vercommercialiseerde grot, waarvoor je entree moet betalen, maar ´zomaar´ een grot. Die wandeling was zó leuk, dat ze hem in de tweede vakantieweek nòg keer hebben gedaan. Marco had intussen op internet een plattegrond van de grot gevonden en gewapend met zaklampen en een touw (om de weg terug te vinden), zijn ze tot 80 meter diep de grot in geweest. Willem heeft daar vanaf gezien. Die vond het eng. Maar de rest is kruip-door-sluip-door de grot in geweest. En het was regelmatig écht kruipen geblazen! Kijk, zo zag Marco z´n rugtas er na afloop uit:
En hier een panoramafoto, die Marco net buiten de grot van de omgeving maakte:
´s Avonds heeft Willem verschillende keren een autoritje gemaakt. Dan ging ik steeds mee, zodat ik ook veel van de omgeving kon zien. Het eerste ritje ging naar Beatenberg. Dat was heel leuk, want Nel heeft daar als jong meisje gewoond en haalde heerlijk herinneringen op bij het terugzien.
Onderweg wilde ik bij elke bocht wel even stoppen voor een foto. Zóoo mooi was het steeds!!
Op een gegeven moment stopten we bij een bankje. Die staan vaak op plaatsen met een bijzonder mooi uitzicht. Niet alleen het uitzicht bleek bijzonder, ook het bankje:
In het dal zagen we Interlaken liggen.
Interlaken in de avondschemering
En aan ´de overkant´ zagen we de hoogste bergtoppen uit de omgeving. Nel geeft uitleg:
selfie met Maaike
In het schemerdonker zagen we ineens een ree. Later in de vakantie hebben de jongens nog meer wild gespot. O.a. gemzen.
Wat ik ook altijd zo mooi vind: de bloemen in Zwitserland! Nee, niet de geraniums die je overal aan onder de ramen ziet hangen. Die vind ik ook wel mooi, maar ik bedoel gewoon de wilde bloemen. Zo zagen we ondermeer ook orchideeën. Nel wist de naam: Knabenkraut.
Het ritje naar Beatenberg hebben we later nog een keer midden op de dag gereden, om de Jungfrau in al haar schoonheid te bewonderen.
uitzicht op Interlaken bij dag
De rechter hoge top is de Jungfrau
We reden nog een stukje verder en zagen op een parkeerplaats een prachtige overzichtskaart met de namen van de toppen.
Leuk om zo´n kaart te bestuderen
We hoefden trouwens niet ver van ons huis te gaan, om mooie dingen te zien! Lopend naar de auto, die een eindje bij het huis vandaan op een parkeerplaatsje stond, kwamen we ook zoveel moois tegen. De Bohlhütte staat midden tussen de boerderijen. En het uitzicht vanuit het huis was ook elke dag nieuw!
Mooie hoogstamfruitbomen bij de boerderijen
de beroemde bellen!
De boeren hadden het druk! Rondom ons huis werd er gehooid. En de koeien en geiten moesten steeds worden verweid. Het klingelen van de bellen was dag en nacht hoorbaar. Gezellig hoor! Minder gezellig waren de vliegen in huis. Maar dat hoort er nu eenmaal bij, zo tussen de boeren :-).
Plannen maken!
Ik houd enorm van zomervakanties, waarin we gewoon lekker thuis blijven. Ik ben nu eenmaal een saaie huismus ;-). Maar toen we vorig jaar voor het tweede achtereenvolgende jaar zo´n beetje zes weken lang niet anders deden dan kinderen uitzwaaien, die met reisgroepen, familie of vrienden heel Europa door zwierven, vond ik dat toch ook maar niets. Ik miste het samenzijn en samen genieten. Dat heb je als de kinderen groot worden. Dan blijven ze geen zes weken thuis ´hangen´ voor dagjes uit met pa en ma. We namen het besluit, om in 2016 weer eens met het hele gezin op vakantie te gaan. Mijn vriendin Ellen uit Zwitserland hielp me om een groot vakantiehuis te vinden. In Zwitserland, ja! Hoewel het nog maar begin Augustus was, viel het al niet meer mee, om nog iets geschikts te vinden. Volgens Ellen zijn grote vakantiehuizen normaal gesproken vòòr 1 augustus besproken voor het volgende jaar. Maar gelukkig. We vonden iets naar ons zin, in de periode die we wilden. Het werd de Bohlhütte in Habkern, vlakbij Interlaken.
Voorpret, die anders verliep...
Een jaar lang konden we gaan sparen en voorpret hebben. Sparen hebben we samen gedaan met alle kinderen, die een baan(tje) hebben. En zelf ben ik vorig jaar direct in Augustus begonnen met jam maken, om een centje voor de vakantie bij te verdienen. Eerst verkocht ik de jam via Marktplaats. Maar van het één kwam en ander en voordat ik het wist, had ik in december een heuse webshop, waarin ik niet alleen jammetjes verkoop, maar nog veel meer.
De voorpret verliep heel anders, dan we ooit hadden kunnen denken, doordat in januari mijn moeder ziek werd. Toen had ik wel iets anders aan mijn hoofd, dan een vakantie. Het was zelfs de vraag, of het allemaal wel door zou gaan. En toen in Mei mijn moeder én mijn vader overleden, was er totaal geen gedachte meer aan een vakantie...
Maar goed. De vakantie was geboekt. En enige weken na de begrafenissen, kwam die vakantie toch ineens heel dichtbij. En het leek me uiteindelijk ook wel goed, om er eens even helemaal tussenuit te gaan. Het werd tijd voor voorbereidingen! We maakten een groeps-app aan, om samen naar de vakantie toe te leven en allerlei dingen te delen en te regelen. Er komt heel wat kijken, voordat je met een grote groep daadwerkelijk weg bent. En een grote groep was het! We gingen met alle 8 de thuiswonende kinderen en die namen bij elkaar vier vrienden/vriendinnen mee. Daarnaast kwamen ook Ellen en Marco en hun vriendin Nel, die we al kenden, doordat ze in April spontaan vanuit Zwitserland naar ons was gekomen, om te helpen tijdens de moeilijke tijd van de ziekte van mijn ouders. Totaal waren we met 17 personen.
We gingen nu steeds meer naar de vakantie uitkijken. En vooral de laatste twee weken waren druk met allerlei praktische voorbereidingen: Er werden twee dakkoffers gehuurd, voor op de auto´s van Willem en mij. Er werden Franken opgehaald bij het GWK. Er werden afspraken gemaakt over wat er meegenomen moest/mocht worden. Inpaklijsten en to-do-lijsten opgesteld. Het huis schoon gemaakt (dat is een tic van me: ik wil schoon vertrekken!). Dingen rond de webshop moesten worden geregeld. Verzorging voor het konijn en de cavia werd afgesproken. Er werd speciaal voer voor twee weken voor de visssen gekocht. De bijen werden verzorgd. En last but nog least werd alles ingepakt. Poeh, poeh!
Eindelijk op reis!
Maandagochtend 1 Augustus vroeg, om 1.00 uur(!), was het eindelijk zover. De dakkoffers, die zaterdags al waren ingepakt, werden op de auto´s vastgezet. De ontbijt/lunch-pakketten werden uit de vriezer gehaald, De koelkastspullen werden in de koelbox gedaan. Vlees(waren) uit de vriezer werden ook goed ingepakt. We vertrokken! Het was fijn, dat ik niet tot het laatste moment hoefde te poetsen. Maaike bleef namelijk nog 1 dag thuis, omdat zij samen met haar vriend op dinsdag met het vliegtuig zou komen. Jaap heeft wagenziekte en dan is zo´n lange rit natuurlijk niet te doen. Maaike zou fijn de laatste dingen doen, zoals het toilet boenen, de laatste was ophangen enzovoorts.
Willem reed voorop en ik reed achter hem aan. De stemming in de auto was uitgelaten en opperbest. Tot ruim voorbij Antwerpen was het een opgewonden gekakel. Daarna werd het stiller en stiller in de auto en viel iedereen op de achterbank in slaap en was mijn bijrijder ook niet zo spraakzaam meer. In de stille nacht gleden de kilometers asfalt onder de wielen door. Verder en verder reden we. Langs Brussel, over de glooiende weg door de Ardennen, net zolang totdat we drie uur later in Luxemburg aankwamen. Tijd voor een (goedkope) tankbeurt en voor een eerste stop! Even rekken en strekken, een kleine powernap, een bakkie koffie uit de thermoskan en, hup, daar gingen we weer! We hebben met dit soort ritten de afspraak, dat wie slaap krijgt, dat aangeeft. Dat is het absolute moment van een stop. Meestal is Willem degene die slaperig wordt. En ja hoor, dat was ook nu weer zo. We hadden twee stoppen, niet zo heel lang na elkaar. Het was inmiddels allang licht geworden en het beloofde een mooie dag te worden. We reden door de Vogezen in Frankrijk. Prachtig is het daar! We nemen altijd de tolvrije route door Frankrijk. Dat dat wat omrijden is en wat minder opschiet, vinden we niet erg.
¨De echte bergen¨
Na twee noodzakelijke powernaps, waren we weer op de weg en ik verwachtte, dat Willem ergens na Bazel wel zou stoppen voor het ontbijt. Maar dat gebeurde niet. Hij reed maar en hij reed maar. Nou best hoor! Ik nam af en toe achter het stuur wat te eten en we genoten van het uitzicht. Maria´s vriendin Noah, was nog nooit in Zwitserland geweest en samen keken ze uit naar de ´échte bergen´. Die met sneeuw erop :-). Dat duurde echter nog wel een poosje. Pas na Bern kwamen de echte hoge bergen en kilometer na kilometer werd het steeds meer het ´ansichtkaarten-Zwitserland´ wat we te zien kregen! Oh wat mooi! Oh wat gaaf! En hier zouden we zomaar twee weken zijn!!
We zagen al ´Interlaken´ op de borden staan. We zagen het blauw-groene water van de Brienzerzee en Willem en ik herkenden het: hier waren we al eens eerder geweest! Daarna kwam Interlaken. Daar moesten we een stukje doorheen. We zagen enorm veel paragliders in de lucht. Dat was wat meteen opviel en wat we twee weken lang, elke dag zouden zien. Daarna vingen we een glimp op van de eveneens blauw-groene Thunersee en daar was eindelijk het bord van onze eindbestemming: Habkern.
De laatste loodjes. Habkern!
Het was hard werken voor mijn auto. Met de dakkoffer erop, de achterbak volgepropt én vijf personen om te vervoeren, moest ik het gaspedaal onderin drukken en terugschakelen naar de tweede versnelling om omhoog te komen. Habkern ligt dan ook op 1100 meter hoogte.
In het dorpje wilde Willem bij de bakker de weg vragen, maar ineens zagen we Marco met Blue (het schattige vlinderhondje) lopen! Marco was met de trein naar Habkern gekomen en Ellen en Nel waren door een buurvrouw met de auto gebracht. Zij waren juist gearriveerd. Wat een fijn weerzien!! We hadden Ellen en Marco sinds de bruiloft van Trijnie en Gerwin (oktober vorig jaar) niet meer gezien. We schoven wat met plaatsen, zodat Marco naast mij op de bijrijdersstoel kon gaan zitten om de weg te wijzen. Daar gingen we! Nog een laatste paar steile kilometers en daar was, na een heel voorspoedige reis van 10 uren, eindelijk de Bohlhütte!!
De auto´s moesten boven aan de weg blijven staan en via een voetpad bereikten we het huis. Zo´n echt, leuk, houten, Zwitsers, oud huis :-)). De dakkoffers werden naar beneden gedragen. De rest werd uitgeladen. Er was een jongensslaapzaal en een meidenslaapzaal. En voor Willem en mij een tweepersoonskamertje. De bedden werden snel opgemaakt en iedereen installeerde zich. We voelden ons direct thuis.
Jan neemt een kijkje uit z´n slaapzaalraam
Er was een tafeltennistafel in de tuin, die meteen in gebruik genomen werd.
Koos en tante Nel in actie
En er werd nog iets dezelfde dag in gebruik genomen: de prachtige bbq. Houtgestookt natuurlijk, he. Echt Zwitsers :-). Marco is de opper-grillmeister. Genieten met een hoofdletter!
Hans en Marco. Het vuurtje in de bbq brandt al.
Maria en Noah.
Henk speelt met Blue
En zit graag bij Marco op het bankje bij de bbq
Aan de picknicktafel
Na het avondeten liepen we met z´n allen naar het dorp. Dat was een kwartiertje lopen. Het was feest! Habkern is een klein dorpje. Ik dacht van 600 inwoners. En het 1 augustus-feest werd op het dorpsplein gevierd. Heerlijk kneuterig met volksdansjes, vaandelzwaaien, het volkslied, muziek, Alphornblazen, een lampionnenoptocht en vuurwerk.
alphorn blazen
En niet te vergeten: een slaapverwekkende en voor ons onverstaanbare, lange toespraak van iemand van het toerimusburo, of zoiets, die volgens mij opnoemde waarom Habkern zo heel bijzonder is :-)). Het was leuk om mee te maken, gezeten aan lange tafels op het dorpsplein.
Op den duur werd het wel erg fris en rond een uur of 10 hielden we het voor gezien. De mensen die alphorn geblazen hadden, pakten hun hoornen en gingen ook naar huis. Nieuwgierig bekeken we zo´n hoorn eens van dichtbij. Wat een enorme dingen! De jongens vroegen verlangend, of ze er eens op mochten blazen. En jawel hoor! Hans, Leendert en Koos probeerden het. Hans en Leendert kregen er zelfs nog aardig geluid uit ook :-).
En nu was het bedtijd. Er lag een heel intensieve dag achter ons.
En morgen...staat de eerste wandeling op het programma!
