Fotoverslagje

Het is bijna twee weken geleden, dat ik schreef. En er is intussen zo enorm veel ´langs´ gekomen, dat ik gewoon niet weet, waar ik beginnen moet. Daarom maak ik er maar een keer een fotoverslagje van.

Gelukkig!

Wat een wind hadden we vorige week steeds. Gisteren vond ik het ronduit deprimerend. Toen ik opstond, hoorde ik meteen de wind om het huis fluiten en de regen kletterde tegen de ramen. Brrrr. Ik zag, dat het water in de Graaf extreem hoog stond en de wind zorgde voor serieuze golven.

Als het koolzaad bloeit ...

Elk jaar, als het koolzaad bloeit, gaan mijn gedachten terug naar 1987. Op 1 mei van dat jaar werd ons eerste kindje, na 23 weken zwangerschap, geboren. Ik had 10 dagen met voortijdige weeën en bloedverlies in het ziekenhuis gelegen. Ons zoontje heeft na de geboorte nog ongeveer een uur geleefd. In die tijd werd je kindje gelukkig niet meer direct na de geboorte bij je weggehaald, zoals nog niet zolang daarvòòr de gewoonte was. Willem en ik kregen gelegenheid om kennis te maken met ons zoontje en er ook afscheid van nemen. Maar verder was er (nog) niet zoveel oog voor het verdriet van het verlies van zo´n te vroeg geboren kindje. Dat is tegenwoordig wel anders allemaal. 

Op 2 mei mocht ik naar huis. Willem kwam me halen. Ach, wat deed mijn hart pijn van verdriet. Op weg naar huis zag ik langs de snelweg overal het koolzaad uitbundig bloeien. Die uitbundigheid stond zó haaks op hoe ik me voelde, dat het zeer deed.

Jaar op jaar op jaar denk ik terug aan die pijn, als het koolzaad bloeit...

De laatste jaren stond het koolzaad steeds vroeger in bloei, vanwege de warmere lentes. Maar dit jaar is de lente kouder en het koolzaad is twee weken later in bloei, dan in de voorgaande jaren. Het klopt nu precies met 34 jaar geleden en mijn gedachten gingen steeds maar terug.

Ook naar onze andere vroeg gestorven kinderen. Want helaas hebben wij dit grote verdriet zes keer moeten dóórmaken.

Zaterdag wilde ik graag naar de begraafplaats om langs de grafjes te lopen. Willem vond dat een goed idee en samen zijn we gegaan. Terug naar toen. 

De oudste twee kinderen hebben geen naam gekregen. Dat was toen niet zo gewoon als nu. Het was zelfs niet ´standaard´ om je kindje te begraven. Ons jongetje en ons meisje liggen bij elkaar in één grafje. Ze delen ook één steen. We zagen dat die inmiddels wel erg verweerd is. We gaan eens kijken om de letters opnieuw te laten verven. De andere kinderen liggen op andere plaatsen. Als zo´n kinderhoekje op een begraafplaats vol is, wordt er een nieuwe hoek aangelegd. Zo komt het, dat ze niet bij elkaar liggen.

We liepen ook langs het graf van mijn ouders. Deze maand is het al vijf jaar geleden, dat ze overleden. Aan de ene kant lijkt het nog maar zó kort geleden. Alsof het vorig jaar was. Aan de andere kant is het alweer zó lang geleden, omdat er inmiddels zo heel veel gebeurd is.

Zaterdag lieten Koos en Willemijn weten, dat ze een trouwdatum hebben. Ze hopen in oktober te gaan trouwen. Eerder dan ze aanvankelijk dachten. We zullen dit jaar bij leven en welzijn twee bruiloften hebben in 5 weken tijd. Ik moet wel even wennen aan dat idee, hoor. En zo wisselt het zich af: trouwen en rouwen...

Vreugde en verdriet

Vreugde en verdriet liggen vaak zo heel dicht bij elkaar. Soms lopen ze zelfs door elkaar heen. Dat is een wonderlijke emotie.

Dinsdagavond overleed een lieve nicht (vrouw van een neef). Lange tijd was ze ziek en lange tijd bakte ik elke dinsdag Moermanbrood voor haar. Tot voor een week of drie geleden. Toen kon ze het stevige volkorenbrood niet meer verdragen. En nu is ze er niet meer. Dat geeft een groot verdriet.
Tegelijkertijd is er de vreugde van het weten, dat ze nu bij haar Liefste is. De Liefste, Wiens stem ze in dit leven mocht horen.

Er was ontroering in ons gezin, toen we hoorden van haar overlijden. En hoe banaal en onbenullig lijken dan ineens al je bezigheden. Toch moesten er hier weer een paar naar school en naar het werk. En voor mij wachtte het nodige huishoudelijk werk en het werk aan de webshop. Werk wat door moet gaan, ook al staat je hoofd er niet naar. Evenals de afspraak bij de tandarts, de afspraak bij de keukenmeneer en het geplande bezoek aan Willem z´n vader...

Ik bakte pindarepen

maakte advocaat

verwonderde me over een bij op de voorruit van de auto. Hij had zijn poten nog vol stuifmeel.

Gisteren hebben we een paar heel productieve uren gehad. Willem had twee uurtjes vrij genomen van zijn werk, zodat we een keuken konden gaan uitzoeken. We hadden daarvoor een afspraak bij één van onze adverteerders, Cuisine d´oc, in St.-Philipsland. We reden er op ons gemakje heen en waren er precies om 16.30 uur, zoals we hadden afgesproken. En om 18.00 uur was de keuze helemaal rond!

Tevreden reden we naar onze volgende bestemming: Kruiningen. Daar hadden we een meel-bestelling af te geven. Ook dat ging gesmeerd.

Daarna hadden we tijd om even gezellig een hapje te gaan eten, voordat we naar Willem z´n vader in Nieuwerkerk zouden rijden. Willem bedacht om naar Zierikzee te gaan. Dan waren we vast in de buurt van Nieuwerkerk. Goed plan! We belandden bij een gezellig restaurantje, waar we allebei een hoofdgerecht uitkozen. Willem ging voor vis. Ik eet altijd vegetarisch en hoefde niet lang na te denken over wat ik zou kiezen. Er wás namelijk niets te kiezen. Er stond maar één vegetarisch hoofdgerecht op de kaart. Raar! Maar ik heb evengoed wel gesmuld van m´n courgettes met couscous.

En het was super om eens even samen er tussenuit te zijn. Daar komt niet zo vaak wat van.

Tenslotte reden we naar Willem z´n vader. Dat was nu echt een paar uurtjes het nuttige met het aangename verenigen!

Ook vandaag had ik de vaart er lekker in. Ik heb Jan z´n kledingkast uitgezocht. Het wintergoed ligt nu op grijphoogte, het zomergoed ligt op de onderste plank. Er verdwenen wat kledingstukken in de zak voor de textielcontainer. Andere kledingstukken schoven door naar Henk. Ik snorde Jan z´n winterjas op, die gelukkig nog past. Zelfs z´n handschoenen liggen al klaar. Ook maakte ik een inventarisatie voor wat er nog aangeschaft moet worden. Het is maar een klein lijstje. Er moest in elk geval een nette jas komen, die hij op zondag over z´n kostuum kan dragen. Die bestelde ik alvast online. De rest kan Jan zelf in de herfstvakantie bij elkaar gaan shoppen.

Ik bestelde ook eindelijk eens de persoonlijke ov-kaarten voor Jan en Henk. Vandaag of morgen is het ineens geen weer om te fietsen en moeten ze met de bus naar school. Dan is het toch wel handig als ze een ov-kaart hebben.

Ik verzette Henk z´n tandartsafspraak en vroeg op school verlof voor de begrafenis maandag. En passant zorgde ik steeds voor een gevulde wasmachine. Maria had een taxi nodig naar Ridderkerk en dat frommelde ik dus ook nog maar even tussen alle bezigheden door. En, o ja, er moest ook nog brood gebakken worden. Ik bakte twee bruine broden met zaden en pitten en een wit tijgerbrood.

Samen met Maria maakte ik in een hoog tempo de webshopbestellingen klaar. We kwamen keurig op tijd bij de post aan. Intussen belde Koos met de vraag, wat de pot schaftte. ¨Wortels met vis.¨ O, dat kwam nu net niet goed uit. Hij wilde z´n vriendin uitnodigen om mee te eten, maar die houdt niet van vis. O, dan maak ik toch iets anders klaar?! Ik snelde even de AH binnen en zag dat er kipdijfiletjes in de aanbieding waren. Ook goed.

Vanavond kwamen Leendert en Thea koffie drinken. En weer werd het nuttige met het aangename verenigd. Ze bekeken de ontwerpen voor Leendert z´n bedrijfslogo, die bij Willem op de computer waren binnen gekomen. Dat gaat via een soort ontwerpwedstrijd. En daarna hebben we nog even werkbespreking over de verbouwing in Bles gehouden.

Willem is nu wandelen en ik ga nog even lezen. En dan is het weer mooi geweest.

Maantje gluurt maantje tuurt,
Door de vensterruiten.
Weet je wat het ons vragen wil,
Het is in de kamer zo stil zo stil,
Zijn de kindertjes al naar bed,
Of spelen ze nu nog buiten?
Zijn de kindertjes al naar bed
Of spelen ze nu nog buiten?

Lieve maan kijk eens aan,
Ze liggen allang in hun bedje.
Mooi zegt het maantje en lacht en lacht,
Dan wens ik hen allen een goede nacht.
Morgen is er weer een nieuwe dag,
Dan kunnen ze weer spelen en leren.
Morgen is er weer een nieuwe dag,
Dan kunnen ze weer spelen en leren.