Kort verhaaltje

Even een kort verhaaltje, voordat ik ga slapen. Ik ben best moe! De dag begon voor mij om kwart over 5 met een flinke strijk. Om mijn gedachten te sturen, luisterde ik ondertussen een preek.

Daarna pikte ik een momentje voor mezelf. We hoefden toch pas om kwart voor 8 aan de ontbijttafel. Ik heb mijn plaatjesalbum bijgewerkt. Ik mis er nog 19. Het gaat dus lekker opschieten :-).

Na het ontbijt moesten de jongens aan hun schoolprogramma. Bij Henk lukte het vandaag niet zo goed. Hij klaagde over weinig concentratie en hij riep me steeds om hulp. Maar ik wist ook niet precies hoe die methode Nederlands in elkaar stak, dus na het nodige zoekwerk, heb ik hem gezegd met zijn docent te appen. Zowel de klasse-assistent als de juf zitten klaar om vragen te beantwoorden. Uiteindelijk hoorde ik dat hij met zijn juf aan de telefoon zat en die legde hem uit, wat hij weten moest. Maar echt lekker ging het vandaag niet. Hij vond het ook ´stom´ dat hij thuis moest gymen, hoewel Willem en Maaike probeerden er wat leuks van de maken voor hem. Hij was gewoon negatief. Morgen beter, hoop ik.

Ik heb eerst maar weer de noodzakelijke slinger aan mijn huishouden gegeven. Ik probeer in elk geval de was goed bij te houden. Dat is zo vervelend, als die achter loopt. Ik heb buiten nog geen waslijnen en ook de droogmolen is nog niet geplaatst. Maar op zolder met het raam open, gaat het drogen ook prima.

Voor de koffie was alles klaar. En na de koffie ben ik dus meteen maar weer aan het bestellingen inpakken gegaan. Maaike en Maria waren in de inpakruimte bezig en schepten meel en bloem. Het ging echt lekker snel, maar we liepen niets in. De orderstroom blijft maar doorgaan en doorgaan. Het is absurd.

Direct na de lunch ging ik samen met Maria het eerste vrachtje bestellingen naar de post brengen. Daar wachtte me een vervelende verrassing. Alle pakketten waren gescand en door ons in de container ingepakt, toen de manager naar me toekwam. Het was een heel verhaal, maar het kwam er op neer, dat ik niet meer welkom ben met mijn pakjes. Ze hebben te weinig ruimte, het kost ze geld, omdat het personeel er lang mee bezig is, en ik pik de ruimte in, die voor de klanten bestemd is. Nu ben ik, denk ik, daar inmiddels een beste klant, maar dat telt kennelijk niet. Hoe dan ook, ik moest dus op zoek naar een ander innamepunt.

Ik besloot niet bij de pakketten pakken neer te gaan zitten en eerst nog maar weer een vrachtje klaar te maken voor verzending. Intussen had ik op internet gezien, dat er in Sliedrecht een business point van postnl zit. Dit punt is helaas maar tot 17.00 uur open, maar ik besloot daar maar eens mijn geluk te gaan beproeven. Om half vijf reed ik er samen met Maaike heen. We gingen eerst maar binnen informeren, of ze containerruimte hadden en of ze wel op ons zaten te wachten. Nou, gelukkig! We werden met open armen ontvangen :-). We werden zelfs geholpen met het uitladen van de caddy en we kunnen daar gewoon elke dag terecht. Als we echt extreem veel hebben, moeten we rond twaalven even bellen. Dan regelen ze een extra container. Ook weer opgelost dus! Het is alleen wat verder weg (3 kilometer in plaats van 1,7 kilometer) en we moeten dus echt voor vijven daar zijn. Daar valt mee te leven :-).

Thuisgekomen ben ik de keuken ingedoken. Maaike had zin in spaghetti. Goed plan. Ik maakte een heerlijke saus met kerstomaatjes, courgette, prei, fetablokjes, vegagehakt, kruiden, verse basilicum en een pot basis-tomatensaus uit de weck. Mmm! Lekker met volkoren spaghetti. En als toetje yoghurt met frambozen en honing.

Dirk kwam ook eten, al was dat toen wij al klaar waren :-). Hij is vandaag jarig! Toen hij werd geboren was het ook al zo onrustig in de wereld. We hadden toen de Golfoorlog. Nu, 29 jaar later, is het ook wereldwijd angstig en onrustig.

Ik heb na het eten even mijn ogen dicht gedaan. Wat een gesjouw de hele dag! Daarna heb ik samen met Maaike nog de hele avond bestellingen klaargemaakt en meel en vlokken ingepakt. De caddy staat al klaar met het eerste vrachtje voor morgen. Ik ben benieuwd hoe lang dit gaat duren. Niet heel lang meer, denk ik. De aanvoer gaat echt een probleem worden. Maar de mensen zullen nu onderhand toch wel genoeg gehamsterd hebben? Het is echt ongekend dit. Willem zei vanmorgen tegen de molenaar: ¨De mensen zijn de weg kwijt.¨ ¨Nou,¨ grapte hij gevat, ¨als ze dan de weg naar mij maar weten te vinden.¨ Maar dat was vanmorgen. Vanavond zag hij de lucht ook (weer) voor groene kool aan....

Meel-oorlog

Vanmorgen was het de eerste keer, dat Jan en Henk thuis aan hun schoolwerk moesten. Ik had bedacht, om ze samen op de workshopzolder te installeren. Maar Henk wilde liever alleen zitten. Toen was het even puzzelen, wat het handigste plekje voor hem zou zijn. We kozen voor Koos z´n kamer. Koos is overdag toch aan het werk en Henk hoeft alleen maar overdag aan school te werken. Koos z´n kamertje is wel een beetje kaal en ongezellig. Dit kamertje was eigenlijk bedoeld als logeerkamer en stond ergens onderaan de lijst om opgeknapt te worden. Maar Koos wilde het kamertje dolgraag voor zichzelf en is er, kaal en wel, zo ingetrokken. Ach ja, de jongens kijken niet zo krap :-). Stipt om half 9 had Henk zich geïnstalleerd en juist ook op dat moment kwam de dagopening binnen via een youtubelink. Super goed geregeld dus! Henk kon na de dagopening zelfstandig aan de slag. Af en toe ben ik gaan kijken en heb wat zinsontleding uitgelegd, wat hij niet kon goed begreep. Leuk hoor. Ben ik toch nog juf. Dat wilde ik vroeger graag worden :-).

Jan installeerde zich op de workshopzolder. Hij vindt het heerlijk om thuis te werken. Voor hem is dit echt goud.

Al snel kon ik mijn eigen programma gaan volgen. Maaike was deze dag nog thuis, hoewel ze zich al helemaal beter voelt. Ook morgen moet ze verplicht nog een dag thuis blijven. Ze spelen echt op ´safe´ op haar werk. En terecht. Maar nu kwam het toch wel heel mooi uit, dat ze mij kon helpen. Samen met Maaike en Maria trok ik eerst de boel aan kant en daarna togen de meisjes naar boven om daar in de inpakruimte aan de slag te gaan. Er was genoeg inpakwerk! Ze zijn echt de hele ochtend bezig geweest.

Intussen maakte ik eerst advocaat voor de webshop.

Daarna was het koffietijd. We houden vaste pauzetijden aan en ´s morgens is dat om 10.00 uur. Gezellig! Willem thuis, Jan en Henk thuis, meisjes thuis :-). Het leek wel een koffietentje hier.

Na de koffie sprong ik in de auto om naar de papiergroothandel te gaan voor dozen en plakband. Op de terugweg reed ik langs de loods van de groenteboer. Er zijn veel markten vervallen en daarom verkopen ze veel op bestelling en vanuit de loods. Er stond een mooie hoeveelheid groenten en fruit voor me klaar. Fijn! Daar kunnen we weer mee vooruit.

Juist toen ik thuiskwam appte de molenaar dat mijn bestelling klaarstond. Dat leverde een hoeraatje op. Er stonden zóveel bestellingen klaar, waar nog meel en bloem bij moest! Na de lunch ben ik dus snel op pad gegaan naar Terbregge. De molenaar heeft samen met een vriend m´n caddy helemaal volgepakt. Maar liefst 1100 kilo ging erin.

De rest van de middag hebben Maaike en Maria meel en bloem ingepakt en heb ik zoveel mogelijk bestellingen klaargemaakt. Henk hielp ook nog mee. Die was allang klaar met z´n schoolwerk. En aan het eind van de middag heeft Jan alle dozen de trap af gesjouwd en in de caddy gezet. Hup! Weer ruim een rolcontainer vol pakjes de deur uit. Gaat lekker. Hoewel...het lijkt wel een MEEL-OORLOG! Er zijn ook vandaag weer meer bestellingen binnen gekomen, dan er pakjes de deur uitgegaan zijn. De achterstand is dus, ondanks ons gezwoeg, alleen maar groter geworden. Het is niet anders. Meel en bloem en gist schijnt overal uitverkocht te zijn.

Ik kookte een heerlijke stamppot prei. Mmm! Lekker met grove mosterd, blokjes feta en peper uit de molen. Smullen!

Leendert at ook mee, want hij tegelde vanavond de badkamer af. Zo fijn! Weer een stukje verder!

Na het eten moest er nog een bestelling weggebracht worden naar Krimpen aan de IJssel. Willem wilde dat wel doen. Maar Maaike zei: ¨Ga nou lekker even mee. Hup! Dan hebben jullie nog even tijd voor samen.¨ Dus reden we samen de vallende avond in. Oh, wat was het prachtig!!

Nadat we de bestelling hadden afgeleverd, reden we via Hendrik Ido Ambacht terug. Daar haalden we nog even twee dozen amandelspijs op. Ziezo. Een nuttig rondje, wat tegelijk aangenaam was. Oftewel: het nuttige met het aangename combineren. Dat is het mooiste wat er is.

We waren met de koffie thuis en daarna hebben Maaike en ik nog zo´n anderhalf uur aan de bestellingen gewerkt. Maar nu is het weer welletjes geweest! Het was een volle dag. Wat zal de dag van morgen brengen?