Dolhuis

Het is hier echt weer een dolhuis. Ik rol van het één in het ander.

Lijstjes

Al sinds ik op de middelbare school zat, maak ik in tijden van drukte graag lijstjes. Op die manier houd ik overzicht en loopt mijn hoofd niet over. Normaal gesproken zitten zulke lijstjes gewoon in mijn hoofd. Maar met een uitpuilende agenda moet je gewoon niet alles willen onthouden. Tenzij je een olifant bent. Want dan heb je er een hoofd voor :-).

Ploeteren

De herfstvakantie is weer voorbij. Maar, eerlijk gezegd heb ik weinig van de vakantie meegekregen. Een tikkie verlangend keek ik steeds naar buiten, naar de prachtige herfstkleuren. En wat was het steeds mooi weer! In de gezins- en familieapp verscheen de één na de andere prachtige herfstfoto. Het leek wel of íedereen aan het genieten was in het bos, of op andere mooi plaatsen. Ik voelde me een beetje gevangen. Gevangen in werkjes die echt dóór moesten gaan en waardoor ik geen tijd vond om zomaar een middagje buiten te gaan lummelen. Bovendien heeft Willem geen vrije dagen meer voor gelummel.  De weinige vrije dagen die hij nog heeft, zijn nodig voor de verhuizing en de aanloop daar naartoe. We weten gelukkig waar de drukte voor dient en ook dat het tijdelijk is. We ploeteren gewoon nog maar even voort :-).

Tussen de bedrijven door deed ik thuis wel wat gezellige dingen. Weet je hoe leuk het is, om zomaar even tussendoor iets te bakken? Eigenlijk maakt het me altijd wel blij, om in de keuken bezig te zijn. Vooral als je het doet tussen allerlei saaie ´moetjes´ in. Ik had vorige week heel veel saaie ´moetjes´: de administratie van het derde kwartaal moest afgerond worden. En dat kostte de nodige uurtjes. Als ik dan twee uur achter elkaar achter de computer had gezeten en in allerlei paperassen was gedoken, vond ik het heerlijk om even iets anders te doen. Bakken of koken is dan voor mij de ultieme manier om even te resetten. Het gezin heeft hier trouwens nooit problemen mee :-).

Ik bakte twee keer de appel kruimel plaatcake
van Rutger bakt.

Ik verwende de kinderen
met verrassingslunches.
Hier eentje met een broodje
met omelet

Het lukt me eindelijk om
een mooi tijgerbrood te bakken

Allerlei restanten groenten
deden het prima in een
goed gevulde groentensoep

Vrijdagavond vond Maaike het leuk om de trakteren en ´ouderwets´ vrijdagavond te vieren. Samen met Hans ging ze naar de kaasboer en haalde allerlei lekkers. Het werd inderdaad een heel gezellige vrijdagavond. Niet alleen vanwege het lekkers, maar het was leuk, omdat bijna iedereen thuis was en er leuke verhalen en interessante discussies waren.

Zaterdag zijn Willem en ik op stap geweest voor sanitair. We hebben nog niets gekocht, maar zijn wel een stuk wijzer geworden. Deze week hopen we het rond te krijgen. Wat is er veel keuze! Echt niet te geloven!

We hebben nog ongeveer 8 weken voor de verhuizing. We zijn echt aan het aftellen. Deze week gaat het dak van de boerderij eraf, omdat het geïsoleerd moet worden. Wat zijn we blij met het mooie weer! Bij zo´n klus ben je toch wel een beetje afhankelijk van het weer. Bij storm of hoosbuien, kun je het wel vergeten. Leendert was al op tijd op de klus en stuurde al vòòr zevenen heel optimistisch een prachtige foto vanaf het dak.

Ik ben benieuwd hoe ver we deze week gaan komen met z´n allen!

Trek in koek, soep en andere zaken.

Gisteren plaatste ik een oproepje voor Amerikaanse vlaggen. Inmiddels zijn er twee vlaggen onderweg en iemand heeft er nog twee te leen aangeboden. Echt super fijn. Voor het geval je je afvroeg, wat Koos met vier vlaggen moet? Koos doet de VeVa en moet volgende week les geven. Hij wil dan de leerlingen leren hoe je de Amerikaanse vlag vouwt. Die vouw je in 30 stapjes tot een punt met sterren en elk stapje heeft een betekenis.

Het leukste is dan als de leerlingen zelf kunnen oefenen. Vandaar.

Maar dat was eigenlijk niet waarover ik wilde bloggen. Ik wilde even twee receptjes delen.

Het eerste receptje is van bitterkoekjes. Daar had ik ineens enorme trek in en die moesten toen à la minute worden gemaakt. Nu is het een kinderlijk eenvoudig receptje en dus dook ik meteen de keuken in om ze te bakken :-). Ik heb me trouwens ingehouden tot ´s avonds bij de koffie, voordat ik er één opat. Ik zit namelijk in een snoepvrije periode om de vakantiekilootjes kwijt te raken. Maar vooruit. Vandaag mocht ik van mezelf een bitterkoekje :-).

Benieuwd naar het recept? Dat vind je op mijn keukenblog Eenvoudig Lekker.

Zo´n niet-snoepen-periode heeft bij mij altijd een bijwerking: ik krijg onbedaarlijke trek in van alles en nog wat. Niet zozeer in snoep, maar gewoon in van alles en nog wat. Ik kook in zo´n periode altijd nèt wat lekkerder en nèt wat specialer.
Vandaag was er het vage plan van pannenkoeken bakken. Als ik die bak, is dat eigenlijk altijd op vrijdag. En het is altijd een feestje. Maar toen ik aan het eind van de middag naar de post ging om de webshopbestellingen weg te brengen, bedacht ik, dat ik eigenlijk helemaal geen zin had in pannenkoeken. Maar wat ging ik dan eens klaarmaken? Onderweg in de auto piepte het op: linzensoep. Ja! Dáár had ik trek in. Ik bedacht wat ik ervoor nodig had en wat ik in huis had en besloot, dat ik het zou doen, met wat ik had. Hoefde ik lekker niet naar de winkel. Ik winkelde bij thuiskomst gewoon in m´n voorraadkast.

Ik shopte 500 gr. groene linzen, twee aardappels, 2 tenen knoflook, 2 puntpaprika´s, een rookworstje en een aangebroken blikje maïs. Daar kon ik vast wel een lekker soepje van brouwen!
Al kokend herinnerde ik me, dat er ook nog een restje worteltjes in de groentelade lag. Dat kon er ook nog wel bij.

Het werd een verrukkelijke soep. Samen met stokbrood wat op moest en een restantje kruidenboter was het een voortreffelijk maaltje. Ook het recept van de soep vind je op Eenvoudig Lekker.

Deze week kwam er weinig van het 100-zakken-en-dozen-project. Er verdween precies 1 doos! Maar het is er weer één :-). Ik mestte de tweede plank van de leeggekomen kast in de shop uit. O, o, wat een hoop oude zooi!!! Heel veel kon direct weg in een doos voor naar de stort. Eén tasje spullen gaat naar de kringloop. En één grote bak heb ik apart gezet voor Koos om uit te zoeken. Daar zal ik hem vandaag mee achter de vodden zitten ;-).

Centimeter 32 kon afgeknipt worden. Nog 31 stuks te gaan! (en dus zijn er al 68 zakken en dozen uit ons huis verdwenen!).

Het was verder een week van allerlei klusjes. Er stonden nog honingramen die geslingerd moesten worden. Dat heb ik donderdag gedaan. Die dag was Maria thuis, zodat ze kon helpen sjouwen met de honingslinger.

Een vol honingraam, verzegeld met was

Met een ontzegelvork haal ik de wasdekseltjes er af

De ramen zijn nu klaar om in de slinger te gaan

Er passen zes ramen tegelijk in mijn slinger

Draaien maar!

En daar stroomt de kostelijke honing.

Tussen de middag lunch met
boterhammen met roomboter en
honing!

Maria is deze week voor het eerst weer echt naar school geweest. Voorlopig in deeltijd. Het gaat allemaal nog niet vanzelf. Hopelijk gaat het lukken! Ze kreeg trouwens verschillende complimentjes over haar kaftpapier. Het is wel een beetje mosterd na de maaltijd, maar toch zal ik de tip hier even doorgeven: Maria heeft haar boeken gekaft met oude wegenkaarten. Die kwamen bij schoonmama vandaan, die pas verhuisd is. Zo hebben ze een mooie bestemming gekregen.

En zo is het alweer zaterdag en is het ineens herfst geworden! Willem z´n lievelingsjaargetijde. Het mijne niet, maar ik geniet toch wel met Willem mee. Gedeelde vreugde is dubbele vreugde, toch?

Vakantie en weer naar school; winter en lente.

Vrijdag had Willem een dag vrij. Eigenlijk was het plan om samen met Jan een stuk Pieterpad te gaan lopen. Maar met gevoelstemperaturen van -16 werd dat plan netjes in de ijskast gezet (om die uitdrukking in dit geval maar eens te gebruiken :-)).

Evengoed was die vrije dag in de Voorjaarsvakantie echt een kadootje. We sliepen een beetje uit en lummelden wat rond. Om het vakantiegevoel compleet te maken, bakte ik eierkoeken als ontbijt.

We maakten plannetjes, maar wel dusdanig vaag, dat we nog alle kanten uit konden. Zo werd het een onverwachts opa/oma-feestje, doordat schoondochter Geertje appte, of ze een bakkie kon komen doen met de kinderen. Tuurlijk! Hoe fijn is dat, om eens lekker alle tijd voor de kleinkinderen te hebben! De jongens hebben zich prima vermaakt met de strijkkralen, die Geertje net voor een habbekrats van iemand overgenomen had.

´s Middags zijn we bij Wim op z´n nieuwe werk gaan kijken. Sinds 1 januari werkt hij bij Autobedrijf Muilwijk in Brandwijk. Wat was het leuk, om zo door de Alblasserwaard te rijden, met overal schaatspret!! Het was gewoonweg druk in de polder.

We kwamen tegen vijven bij Wim. Hij was nog niet klaar met werken, want er was een steekproef op een door hem gekeurde auto. En die steekproef liep vervolgens uit, doordat de meneer van het RDW een stagiair bij zich had, die de steekproef moest doen. Maar het was evengoed leuk om te zien waar Wim terecht gekomen is, ook al had hij niet echt tijd voor ons. Hij heeft het heel goed naar zijn zin en dat kan ik me helemaal voorstellen. De sfeer daar voelde erg goed en warm!

Ook zaterdag vierden we soort van mini-vakantie. ´s Morgens deden we ons zaterdagochtendbakkie bij schoonmama. En ´s middags vierde Trijnie haar verjaardag. Ze had daarvoor ´op z´n Trijnie´s´ uitgepakt. Het was heel gezellig, heel lekker en vooral: HEEL ROSE :-).

Toen we thuis kwamen is Willem nog heel even met Henk op het ijs op de sloot voor ons huis geweest. En omdat het toch echt heus ging dooien en er afscheid genomen moest worden van de winter, mocht Henk samen met neefje Henk ´s avonds nog even met Jaap en Maaike mee naar de Alblas.

En zo is de vakantie omgevlogen. Met ijspret, schaatsen, bibberkou buiten (ik vind het een wonder dat de cavia´s en konijnen het zo goed doorstaan hebben!), huiselijkheid binnen. En lekker even geen huiswerk. Henk had het dan ook voor de vakantie echt druk gehad! Hij moest op de vrijdag voor de vakantie zijn spreekbeurt houden. En hoe je het ook wendt of keert, dat is nu eenmaal altijd een heel project, wat gepaard gaat met zenuwen en droog oefenen enzo. Voor dat droog oefenen is het dan weer heel handig, als je veel broers en zussen hebt, die allemaal geduldig een keer willen luisteren. Minder handig is, dat ze allemaal commentaar en adviezen hebben, die je helemaal niet wilt horen. Henk deed zijn spreekbeurt over ¨Storm¨. De meester appte een leuke actie-foto. Maar goed, na dat harde werken was een weekje vrij heel welkom!

Maandag stond iedereen weer in de startblokken. En na 1 dag zit je dan weer in het ritme. Zo gaat dat immers. En nu in het weekend de dooi is ingezet en de temperaturen ineens rond de 10 graden liggen, is het alsof er een nieuw begin is. Alle drie mijn bijenvolken hebben de winter overleefd en de bijen vliegen weer als een malle. Hun wintervoorraad is nagenoeg op en ze hebben dringend behoefte aan nectar en stuifmeel. Niet in de laatste plaats doordat de koningin al rond de kortste dag weer is begonnen met eitjes leggen en er dus broed te verzorgen is. Zodra ik er tijd voor heb en het weer meewerkt, ga ik mijn volken inspecteren. Ik ben heel benieuwd hoe het er met ze voorstaat: hoe groot is het volk, of de koningin goed aan de leg is, of er varoamijten zijn enzovoorts.

Ik was intussen heel blij, dat de keukendeur weer fijn open kon: frisse lucht naar binnen en virussen naar buiten S.V.P.

Vanmorgen kreeg ik bijzonder bezoek. Er kwam een klasje kleuters. Zij werken over de bakker en kwamen bij mij een broodbakcursus doen. Hoe leuk is dat?!

De kindjes gaven eerst keurig een hand en zeiden hun naam. En daarna moesten ze toch echt eerst hun schatten aanbieden! Wat hadden ze hun best gedaan! Eerst kreeg ik een pakje van een jongetje, dat helemaal zelf een potje tarwemeel voor mij gemalen had. Hoe schattig :-). Daarna kwam er een pakje met bedankhandjes: heerlijke koekjes, door de kleuters gebakken!

En tenslotte nog een doos vol prachtige klei-gebakjes. Zó prachtig versierd! Geweldig.

Nadat ik alles had bewonderd, kregen de kinderen limonade en een cupcakeje. Maria had mini-cupcakejes gebakken. Feestelijk, en toch niet teveel.

Want er moest later op de ochtend natuurlijk nog brood geproefd worden :-). De juffen kregen koffie en daarna gingen de kinderen aan de slag.

Ik had voor elk kind een placemat neergelegd en daarop een aluminium bakvormpje.

Dat vormpje mochten ze om de beurt invetten. Intussen vormde ik voor allemaal drie bolletjes deeg. Die mochten ze nat maken, in zaadjes dopen en in hun vormpje leggen. Wat waren ze gezellig bezig! Het was handig, dat Maria ook mee kon helpen.

Toen alle kinderen hun kadetjes klaar hadden, mochten die onder een theedoek gaan rijzen. Ik vroeg de kinderen, of ze ook een liedje hadden geleerd over de bakker. Dat hadden ze! Ze zongen over een molenaar die meel maalde, over een bakker die brood bakte, over kindjes die boterhammen aten. Boterhammen met chocopasta, met vruchtenhagel en met worst. Laat ik nu juist die drie soorten beleg klaar hebben liggen om boterhammen mee te beleggen! Iedereen kreeg een bordje en ik sneed heel wat boterhammen. De kinderen mochten zelf smeren en smikkelden en smulden. Eén kindje had trouwens helemaal geen geduld gehad om op die proeverij te wachten. En die hoefde ook geen beleg op haar brood. Ze had steeds een stukje van het brood wat op tafel lag geplukt. Ik had dat natuurlijk wel zien gebeuren en er stiekem dikke pret om gehad :-))).

Ik vertelde de kinderen nog het één en ander over brood bakken. Over meel en bloem enzo. En terwijl de broodjes in de oven werden gebakken, las de juf gezellig een verhaaltje voor.

Wat waren de kinderen trots op hun zelfgebakken breekbroodjes!! Ze kregen ze allemaal mee in een papieren tasje met ook nog een paar staafjes vruchtenhagel. En alle kinderen kregen van mij een echt verdiende handtekening onder hun bakkersdiploma!

De ochtend was omgevlogen. Wat heb ik genoten!

Vanmiddag was het weer het gewone werk. Schoonmama, die altijd op dinsdagmiddag koffie komt drinken, was verkouden en wilde ons niet aansteken. Zo had ik wat extra tijd om kruiden voor de webshop in te pakken en een lekkere prei-ovenschotel te maken.

Vanavond was ik wéér juf: geschiedenisjuf. Henk heeft morgen een repetitie en ik mocht met hem oefenen en hem overhoren. Het Twaalfjarig Bestand, de Nationale Synode, dat. Ik ben weer helemaal bijgespijkerd. En Henk hopelijk ook ;-).

Gejammer en gejubel ;-)

Wat was ik blij, toen vrijdagmiddag mijn laptop arriveerde! Keurig gerepareerd. Ik dacht, dat ik weer jaren vooruit zou kunnen. Maar ach, dat bleek slechts enkele uren te zijn :-(. De accu laadt niet meer op en ook is het icoontje van de accu van mijn scherm verdwenen. Dit is echt zó balen! Natuurlijk is het een gevolg van de reparatie. Dus ga ik ervan uit, dat het kosteloos gerepareerd wordt. Maar de laptop moest er wel weer voor terug naar Coolblue. Ik moet er niet aan denken, dat ik hem weer drie weken kwijt ben :-(.
Willem mopperde. Ik had een nieuwe moeten kopen, vond hij. Maar ja, daar heb ik nu niets aan. Ik heb een dure reparatie uit laten voeren en ga nu niet alsnog een nieuw ding kopen. Ik moet maar geduld hebben en me zo lang behelpen met dan hier, dan daar een computer, waar ik even achter kan werken.

Gelukkig zijn er ook leuke dingen :-). Ha, ha, het zou wat zijn, als mijn leven alleen bestond uit computerellende. Vanmorgen was er de eerste workshop ¨Bak je eigen brood¨ van 2018. Ook al heb ik die workshop al heel, heel vaak gegeven, het was nu toch weer even nieuw voor me. Na het overlijden van mijn ouders ben ik er bijna twee jaar uit geweest. De voorbereidingen gingen bepaald niet op de automatische piloot. Ik moest er echt bij nadenken. Maar de workshop zelf, ging weer als van ouds. Zo heerlijk, om met zoveel enthousiaste mensen aan één tafel te zitten en ze te leren, hoe eenvoudig het is, om je eigen brood te bakken.

Als iedereen dan weg is, ben ik best even moe, maar ook heel voldaan. Daar heb je de inspanning graag voor over.

Intussen gaat hier alles zo z´n gangetje. Er wordt gewerkt en ontspannen. De poncho met kol voor Maria is al bijna af. Leuk. Kan ze er nog plezier aan hebben, deze winter. Ik denk al na over een volgend handwerkje. Voor mijn verjaardag kreeg ik een boek over sokken breien vanaf de teen. Precies andersom dan zoals ik het heb geleerd. Misschien koop ik wel een gezellig sokkenwolletje en ga ik eens kijken hoe dat andersom sokken breien bevalt.

Ik consuminderde door te ´doen met wat er is´ en maakte maandagochtend even snel iets lekkers voor bij de koffie: ik smolt een stuk chocoladeletter (die ik na Sint altijd met 50% korting koop), doopte er lange vingers in en dipte die daarna in de kokos. Bleek erg mjammie.

Ik maakte tot twee keer toe een ovenschotel met als basis rode aardappel, die ik voor drie keer niets van de groentenman meekreeg. Zó lekker: aardappels schoon boenen en in stukjes op de diepe bakplaat van de oven. Erbij wat er in huis is. Hier was dat: gevierendeelde champignons, rode ui, wortel. Olijfolie en Keltisch zeezout erover en roosteren maar.

Ik kreeg ook spinazie van de groentenboer en daar maakte ik een stamppotje van. Ik deed er gebakken tomaat doorheen en ook kaas. Heerlijk! Jammergenoeg vond slechts de helft van het gezin het lekker. De andere helft blieft geen spinazie. Hoe ik ook mijn best doe dat te verpakken in een stamppot of in pasta of wat dan ook. Nu ga ik het maar niet meer proberen. Spinazie op tafel is prima, maar dan moet ik er maar iets anders bij zetten. Ik kan het niet maken om de hongerige mannen iets voor te zetten, wat niet gegeten wordt, toch?

Van een lieve bloglezeres kreeg ik een schortje, gemaakt van een badlaken uit de jaren 80. Echt héél retro dus. Het briefje wat erbij zat was zo mogelijk nog liever! En het schortje heb ik voor gedaan en bij wijze van spreken nauwelijks meer af gedaan. Het zit zó lekker. Ik heb het vanmorgen bij de workshop ook om gehad :-).

Maria maakt nog steeds legpuzzels, maar ik heb haar zowaar ook aan het haken gekregen! Hè eindelijk! Er is hier niemand in huis, die handwerkt. Bijna onmogelijk met een altijd handwerkende moeder, zou je zeggen!

Tenslotte nog maar eens een fotootje van de zwerfkat, die hier aardig kat-aan-huis is, maar toch nooit eens gezellig bij je op schoot, of op de bank komt zitten. Hij blijft echt altijd op z´n hoede. Maar ach. Het beestje hoort er gewoon bij en mag zijn wie hij is :-)

Vereenvoudigen van de maaltijd

Eenvoudig leven kan voor de één iets heel anders inhouden, dan voor de ander. En met eenvoudige maaltijden is dat al niet anders.

Een paar dagen geleden publiceerde Gerlinde van In het hoge Noorden een lijstje met haar favoriete boeken over Minimalisme. Ze noemde daarbij ook het boek ¨Simplicity Parenting¨, door Kim John Payne. Dit boek is er ook in het Nederlands: Eenvoudig Opvoeden. En ja, ik deel Gerlindes enthousiasme over dit boek. Ik kom op veel punten uit op eenzelfde manier van opvoeden, hoewel dit bij mij vaak vanuit een andere basis en tot een ander doel komt (vanwege mijn Bijbelse kijk op opvoeden). De boodschap van het boek is, dat we kinderen door een eenvoudige levensstijl behoeden voor keuzestress. Er komt tijd en ruimte voor zaken als ontplooiing en verbinding. Het is misschien wel leuk om hier even een deel van de tekst van de achterkaft over te nemen:

In de hedendaagse jachtige maatschappij hebben kinderen te veel spullen, te veel keuze en te weinig vrije tijd.

De internationaal befaamde gezinstherapeut

Kim John Payne

helpt ouders bij het terugwinnen van de ruimte en vrijheid

die kinderen nodig hebben voor de ontplooiing van hun unieke persoonlijkheid.

Dit boek geeft hiervoor inspiratie en ideeën, zoals:

* Organiseer de thuissituatie: zorg voor weinig spullen en een opgeruimd huis; verminder de overlast aan geluiden, straling en zintuigelijke prikkels.

* Stel ritmes en rituelen in, bijvoorbeeld ontspannen gezamenlijke maaltijden en slaaprituelen.

* Neem pauzes op in het rooster, zorg voor regelmatige perioden van rust.

* Beperk het gebruik van de media. Maak een tijdschema voor de computer- en tv-tijd van je kinderen en beperk zo de eindeloze stroom aan informatie en prikkels.

In dit boek wordt een suggestie aangereikt voor het vereenvoudigen van de warme maaltijd, die totaal niet de mijne is. Maar misschien past deze manier van vereenvoudigen nu juist wel bij jou. Ik citeer: 

¨Gezinsmaaltijden worden veel eenvoudiger wanneer ze voorspelbaar zijn. Maandag pastadag, dinsdag rijstdag, woensdag soep, enzovoorts¨

Dat lijkt overigens op het eerste gezicht saaier dan het is. Want pastadag hoeft natuurlijk niet persé altijd dezelfde kleffe macaroni met tomatensaus te zijn. Pasta kan ook penne met kaassaus zijn. Of spaghetti bolognese. Of wat dan ook. En soep kan een rijk gevulde minestrone zijn, maar evengoed een pittige goulashsoep. Alleen de basis staat vast en verder kun je je laten leiden door het aanbod in de winkel, het seizoen, of je portemonnee.

Mijn idee over een eenvoudige maaltijd is: koken met wat voorhanden is, weinig ingrediënten, zo puur mogelijk. Meestal laat ik me leiden door het overschot van de groenteboer én de tijd die ik beschikbaar heb voor koken. Zo wilde ik vandaag aardappels, groenten, vlees eten, maar besliste aan het einde van de middag pas, dat de groenten sperciebonen zouden zijn. Ik had namelijk genoeg tijd, om die boontjes af te halen (best een klus, als je voor 9 personen kookt). Als ik minder tijd had gehad (bijvoorbeeld doordat het tegenzat met het wegbrengen van de bestellingen van de webshop), dan had ik witlof gekozen. Dat heb ik namelijk ook op voorraad en heb je veel sneller klaargemaakt. Ik had ook nog tijd genoeg om champginons  te bakken. Mmm, verrukkelijk! Een bord vol eenvoudige smaken.

Geroosterde groenten is nog zo iets, waar ik echt enthousiast over kan zijn. Groenten schoonmaken, op de bakplaat van de oven leggen, wat goede olijfolie en wat (verse) kruiden erover, roosteren, klaar. Watertandend lekker! Wij aten het gisteren. Ik maakte een combinatie van van alles en nog wat, wat ik nog had liggen: courgette, aubergine, aardpeer, biet, champignon, krielaardappeltjes, tomaten, uien, wat knoflookteentjes. Er lagen nog makreelfiletjes in de vriezer. Makrelen, die Leendert gevangen en die Willem schoongemaakt heeft. Ik bestrooide ze met een snuf Keltisch zeezout en bakte ze in zonnebloemolie. Zilvervliesrijst erbij en voilà: alweer een bord met heerlijke, eenvoudige smaken.

Maar iemand die niet van koken houdt, zal wellicht in de stress schieten bij het idee dit klaar te moeten maken. Voor hem of haar houdt eenvoudig koken wellicht in: pot of blik opentrekken, opwarmen in de magnetron, klaar. Ook dat is een manier van eenvoud. Toch? Ieder zijn/haar ding, zou ik zeggen.

Maar...ik ben toch blij, dat ik van koken houd. Het komt ten slotte elke dag terug!