Pfff. Je hebt weleens van die dagen, die ronduit vermoeiend zijn. Zo´n dag was het gisteren.
De dag begon met een opgetogen Julian, die al om kwart voor zeven arriveerde. Bij Esther moesten namelijk de amandelen geknipt worden en die werd al vroeg in het ziekenhuis verwacht. Julian zou hier komen en die zou ik dan ergens tussen 8.00 uur en 8.30 uur naar de opvang brengen.
Nu ga ik meestal om 6.00 uur mijn dagelijkse wandeling doen. Henk rijdt dan weg naar zijn werk en ik kan dan precies voor het ontbijt mijn wandeling doen. Ik maak een wandeling van dik 6 kilometer en ben dan toch altijd wel een dik uur onderweg. Dat ging hem dus niet worden. Helemaal niet erg, hoor, want ik zou gewoon later op de dag gaan wandelen.
Dus daar was Julian. Helemaal blij en enthousiast rende hij naar binnen. Ik had tegen Maria gezegd, dat ze hem gerust gewoon in pyjama kon brengen. Maar hij was al aangekleed. Hij moest alleen nog ontbijten. Dat kwam goed uit, want opa en oma moesten ook nog ontbijten. Julian mocht opa wakker gaan maken. Dat vond hij toch wel een beetje raar hoor, een slapende opa :-).
Even later zaten we gezellig aan het ontbijt. Willem en ik aan de havermout. Julian aan een kadetje met hagelslag. Daar had hij zin in. En ja, bij oma kan zoiets, he.
Even na 8.00 uur bracht ik hem bij Boer & Zus en begon mijn gewone werkdag.
Normaal is Maria hier op dinsdag de hele dag. Op de dag dat Julian naar de opvang is, zorgen we er altijd voor dat er heel veel ingepakt wordt, zodat we daar de rest van de week profijt van hebben. Omdat Maria deze week op de dinsdag met Esther in het ziekenhuis zou zijn, was er op maandag al flink ingepakt en hoefde ik dat dus niet op deze dag allemaal in mijn eentje te gaan doen. Ik begon met alle orders te picken. Toen alles klaarstond bleek dat er maar 2 producten op waren en die moest ik dus alsnog even gaan inpakken. Maar dat kon later op de dag ook nog prima.
Ik besloot om eerst wat keukenwerk te gaan doen. Ik had nog een emmer tomaten staan, waar ik pastasaus van wilde maken. Nu, daar ben je best even mee bezig. Uien snijden, tomaten in stukken, paprika´s erbij, courgettes in blokjes, knoflook hakken...Uiteindelijk stond er weer een grote pan saus-in-wording op de kookplaat te pruttelen en liep het al tegen lunchtijd.
Jan was maandagavond bij ons gekomen. Dit jaar is voor hem een heel druk studiejaar. Hij gaat alles op alles zetten om zijn studie af te ronden. Daarom is hij op de dagen dat studeert bij ons. Hier studeert hij fijner dan thuis. Op de dagen dag hij niet studeert, maar werkt, is hij dan in zijn eigen huis. Maar nu was hij niet fit en kon niet naar z´n werk en ook niet naar de uni. Dus was hij hier, zodat hij toch nog wat computerwerk/studie kon doen. Hij had alleen een afspraak bij de kapper ergens rond lunchtijd. En omdat die afspraak al eerder een week was verzet, wilde hij hem toch even door laten gaan. Dus toen hij op zijn scooter stapte om naar de kapper te gaan, bedacht ik, dat ik m´n wandeling wel kon gaan doen.
Midden op de dag wandelen is toch wel heel anders dan ´s morgens vroeg wandelen. Al is het maar, dat je heel veel meer mensen tegenkomt.
De bladeren aan de bomen gaan nu toch wel serieus kleuren. Het wordt herfst. Wat kleuren betreft, vind ik de herfst het allermooiste seizoen. Toch liep ik niet erg te genieten van het wandelen. Mijn rug deed zeer en dat was toch wel al even geleden, dat ik daar last van had. Ik probeerde steeds een andere houding, maar nee. Nou ja, dan maar lopen met een beetje pijn.
Ik was juist over de helft, toen Jan me belde. Er was iets met de band van z´n scooter. Zou ik hem misschien kunnen ophalen? Ja natuurlijk! Stuur je locatie maar! Maar ik moest eerst nog een paar kilometer naar huis lopen. Ik stuurde op mijn beurt dus ook mijn locatie door, zodat hij kon zien, hoe lang het ging duren, voordat ik bij hem was.
In een iets hogere versnelling wandelde ik verder. En daar ging alweer m´n telefoon. Een klant. Hij zei, dat hij in de buurt was en vroeg, of hij wat kon komen ophalen. Ja, prima. Maar hoe laat ging dat dat ongeveer zijn? Nou, hij zou er om 5 voor 2 zijn. Okay, maar dan was er kans, dat hij even op me moest wachten, vertelde ik, want ik was nu nog aan het wandelen en moest daarna Jan gaan ´redden´. Dat was geen probleem. Hij zou op me wachten.
Mijn wandeltempo ging prompt nóg een stukje omhoog. Het begon nog een beetje te regenen ook :-(. Zodra ik thuis was, pakte ik de sleutel van m´n bus en reed zo snel mogelijk naar Jan. Ha, daar stond hij. Maar nu moesten we met z´n tweeën die scooter nog in die bus krijgen. Dat was een hele uitdaging. Zo´n scooter is niet alleen zwaar, maar vooral onhandig groot. Het scherm op het stuur paste ook eigenlijk niet in de bus. Eraf schroeven ging niet, want ik had geen gereedschap bij me. Nu, dan de scooter maar een beetje op z´n kant tegen een stapel kratten gezet. Zo ging het wel. Hup naar huis.
Daar stond meneer de klant al te wachten. Die dus in één run er achteraan geholpen. Hij was nauwelijks weg, of een andere klant appte, of ze kon komen. Ze had al drie keer eerder geappt, dat ze wilde komen, maar dat het steeds bij mij niet uitkwam. Nu kon het gelukkig wel. Ze kwam met een hele boodschappenlijst, want nam meteen voor haar dochters mee. Daarna moest ik toch wel als een haas de gepickte orders in gaan pakken, anders kreeg ik die niet op tijd klaar.
Op dinsdagavond gaan we altijd op bezoek bij onze broer/zwager. Meestal gaan Willem en ik dan rond 18.00 uur weg en eten in de auto een krentenbol met kaas. Maar voor vandaag had ik gezegd, dat ik ging proberen om half zes aan tafel te gaan met Henk en Jan. Het hing wel af van het tijdstip van thuiskomst van de mannen. Het lukte! We zaten keurig op tijd aan tafel. Ik had een aardappel/snijbiet gerechtje gemaakt. Precies volgens planning zaten we vervolgens om 18.00 in de auto. We zouden eerst schoonmama op gaan halen, want die zou deze avond meegaan. We draaiden net de provinciale weg op, toen Willem zei: ¨Zet de navigatie maar aan, voor de files.¨ Nou, dat was geen verkeerd plan. We zagen dat er echt enorm veel file was en niet snel daarna konden we op de N214 al in de file aanschuiven. Het tijdstip van aankomst bij schoonmama schoof steeds verder vooruit. We hadden al gebeld, dat ze maar in haar huisje moest gaan wachten, want ze zat al klaar in de hal van de flat. Op een gegeven moment was de verwachte aankomsttijd naar 19.30 geschoven en reden wij 5 kwartier na ons vertrek nog altijd in Papendrecht. Nou ja....reden...was het maar zo´n feest. We gaven het op en appten naar schoonzus en schoonmama, dat we terug naar huis gingen. Echt heel jammer dit. Maar ja, er was een aanrijding in de Noordtunnel geweest en dat zorgde voor twee uur vertraging. We zitten hier nu regelmatig als ratten in de val, met al die afsluitingen.
Al met al was het een heel rommelige dag. Maar dat rommelige maakte het nog niet eens zo heel erg vermoeiend. Het was meer de spanning. Enerzijds om Esther, of de operatie goed zou gaan. Die ging gelukkig heel voorspoedig!
Maar daarnaast was er iets anders wat me onder de huid was gaan zitten. Ik had een fb-berichtje geplaatst in een aantal groepen, met de vraag of iemand woonruimte had/wist voor een Roemeens echtpaar. Deze mensen wonen vlakbij ons en zitten nu samen met steeds weer andere Polen in een huis. Ze zoeken woonruimte met minder overlast en met privacy. Ze hadden ons gevraagd, of wij iets wisten en Willem had beloofd, dat ik het op m´n socials zou vragen. Maar halloooooo, wat een berg azijn, harteloosheid, respectloosheid en frustratie leverde dat op!! En natuurlijk weet ik (net als iedereen), dat huisvesting een groot probleem is. Maar héé, deze mensen werken hard en doen daarbij werk, waar veel (jonge) Nederlanders hun neus voor ophalen. Met hun zelf verdiende geld zoeken ze vervolgens een woonruimte om te huren. En daarbij zetten ze heel hun netwerkje in, om mee te helpen zoeken. Wat is daar mis mee? Ik vind het prijzenswaardiger dan al die mensen, die zich ergens laten inschrijven, jaren gaan zitten afwachten en al die jaren alleen maar gaan schelden en roeptoeteren op ons land en onze regering enzovoorts. Volgens mij is het echt niet verboden om zelf alles te doen wat in je vermogen is, om onderdak te vinden. Nou ja, dat. Ik was op een gegeven moment zó klaar met die vervelende en niet terzake doende reacties, dat ik me om een uur of tien compleet uitgeput voelde. Ben maar eens vroeg naar bed gegaan :-).
En dan vandaag weer een nieuwe dag. Het negatieve gezeur gaat door, maar laat ik liggen op de bordjes van de zure mensen. En als het me wéér gaat storen, haal ik gewoon die posts weg. Ik heb vandaag m´n vrije dag en ga lekker rommelen. Net is Maria met de kinderen even een bakkie wezen doen. Ik heb weer kachelhout gestapeld, ga aan de was werken en ga een begin maken met het klaarmaken van de workshopzolder. In de zomer heb ik die o.a. in gebruik als honing-slingerruimte. Het is daar nu rommelig en de vloer plakt :-). En DV volgende week beginnen de workshops weer! Ook leuk, om daar weer mee te beginnen. Mocht je zin hebben om een workshop te volgen? Er zijn nog best wat plaatsjes beschikbaar. Je vindt de workshop-agenda hier
En als ik ergens deze dag nog wat ruimte heb, probeer ik nog wat oogst te verwerken. Er staat een grote schaal kerstomaatjes om in de voedseldroger te steken. Ook wil ik graag m´n geoogste borlottibonen koken en invriezen.
Altijd wat te doen :-), hier
