Subsidie en knutselen aan de lift

Toen wij vorig jaar september bij de notaris zaten voor de overdracht van ons huis, kregen we ook het officiële energielabel nog even uitgereikt. Energielabel: G. Erger kan niet. Jullie hebben een cabrio gekocht, grapte de hypotheekmeneer. Een ander merkte op: het is de ¨G¨ van geen. En daar kwam het inderdaad zo ongeveer op neer. Behalve dat er bijna overal dubbel glas zat, was er niets geïsoleerd.

Een groot deel van het bouwdepot ging dan ook op aan isolatiewerk: vloerisolatie, muurisolatie, dakisolatie, en hier en daar ook wat ramen en deuren met dubbel glas.

In januari hebben we hiervoor subsidie aangevraagd. Dat aanvragen was nog een flinke klus. Het grootste deel is gedaan door Thea, onze schoondochter. Daar was ik super blij mee. Nadat alle gegevens ingediend waren, kregen we een ontvangstbevestiging en begon het grote wachten. Er is een behoorlijk bedrag mee gemoeid. Een bedrag waarvoor ik al een bestemming had ook. Eerst en vooral wil ik er raambekleding mee aanschaffen. Die kale ramen vind ik zó ongezellig. Als het avond is en de lampen zijn aan, heb ik net het gevoel alsof ik in de etalage zit ;-). Het klinkt ook zo hol zonder iets voor de ramen. En bovendien is het snel warm, als de zon naar binnen schijnt. Daar heb ik wel wat op gevonden: mobiele zonwering! Echt reuze duurzaam, hoor. Wat dat is? Dat zijn de grote, platte kartonnen dozen, die voor ons slaapkamerraam zitten tegen de inkijk. Als ´s middags de zon in de keuken en de kamer schijnt, pak ik die kartonnen uit onze slaapkamer en verplaats ze naar de kamer. Voilà: mobiel zonwering. Heel praktisch.

Evengoed kijk er erg uit naar de raambekleding en dus keek ik de laatste weken elke morgen, of die subsidie misschien al gestort was. In de bevestigingsmail stond, dat er binnen uiterlijk 13 weken uitbetaald zou worden. Thea had het al voorspeld: komen ze in de 13e week ermee, dat ze nog gegevens missen. En ja hoor. Gisteren kwam er een mail. Ze moesten dit nog en dat nog en zus nog en zo nog. Bah, bah, bah. Kunnen ze dat nu echt niet eerder aangeven :-(. Toch was er ook iets positiefs: ze gaven aan, dat als we iets in de aanvraag veranderden, we dan zelfs nog voor iets méér subsidie in aanmerking zouden komen. Kijk! Dat is leuk. Ook leuk is, dat de aanvraag sowieso niet afgewezen is. We moeten nu binnen 2 weken de gevraagde gegevens aanleveren. Ok. Het is zeer de moeite waard om daar de nodige tijd in te steken. Willem wilde dat met alle liefde doen. Hij besloot daarom vandaag een dag vrij op te nemen van zijn werk. Op zijn werk zijn ze alleen maar blij als je nu alvast wat vrij neemt, want die zien de bui al hangen: als het corona-verhaal over is en we kunnen op vakantie, dan wil ineens iedereen tegelijk. Die vrije dag was dus geen probleem en Willem heeft zich vanmorgen allereerst op die subsidie-aanvraag gestort.

Daarnaast wachtte er nòg een klus op hem: het bouwen van de lift. Een klus? Zeg maar gerust een project! Willem heeft samen met verschillende mensen die lift uitgedacht. Zijn broer Marinus heeft er het schema voor gemaakt. Iemand uit onze kerkelijke gemeente heeft er iets voor gelast. En stukje bij beetje komen er onderdelen binnen. Vorige week kwam de motor en Willem heeft samen met Wim op koningsdag vast bekeken, hoe dat ding precies werkt.

Vanmorgen kwam al om 8 uur een vrachtwagen van de Technische Unie weer allerlei schakelmateriaal brengen. Zodra Willem klaar was met z´n administratieve werk, sloeg hij aan het Willy Wortelen in de schuur.

Vanavond kwam Wim ook weer langs. Wim is automonteur en zo´n techniekklus is een kolfje naar zijn hand. De mannen maken allerlei interessante schakelpanelen.

Als ik het goed begrijp wordt er eerst een proefopstelling in de schuur gemaakt. Het zal allemaal wel. Ik zie er echt helemaal niets in en wacht dus maar rustig af, tot die lift er in het echt hangt. Dat zal nog wel even duren, denk ik. Maar dat maakt niet uit. Elke dag een draadje, is een hemdsmouw in het jaar.

Vanmorgen heb ik de stellingen voor de webshopspullen besteld. Die komen zaterdag of maandag binnen. Oh, wat zal dat heerlijk zijn, als alle spullen beneden liggen en we op de begane grond alle pakketten kunnen klaarmaken!!

Vanavond heb ik wat spullen voor de bijen besteld. Extra honingkamerramen en kunstraat. Dan kan ook het derde volk een honingkamer krijgen. Allemaal leuke dingen dus!

Een fijn raam, een boekenkast en nog meer

Deze week is Leendert, samen met een collega-zzp-er, nog vier dagen hard aan het werk geweest. Het werk zit er voor hem bijna op. Niet dat ons huis helemaal klaar is, maar het timmerwerk-budget is bijna op. We gaan dus eerst maar eens een poosje sparen, voordat hij weer mag komen :-). Er is nog genoeg te doen. Maar dat hoort bij een groot, oud huis en dat vind ik ook helemaal niet erg.

De jongens plaatsten het allerlaatste kozijn. Dat is op de plaats gekomen, waar het originele hooiluik nog zat. Het is prachtig geworden! Vanuit het raam kijk je zo over de weidse polder. Het is op de eerste verdieping, in de ruimte, waar het magazijn van de webshop komt en waar we ook gaan inpakken. De tafel komt bij het raam te staan. Kunnen we tijdens het werken fijn naar buiten kijken! Dit raam, en ook het raam erboven trouwens, maken het fijn licht. En het raam in het hooiluik is natuurlijk ook een flinke energiebespaarder. Dat telt meteen ook mee voor de subsidie-aanvraag voor energiebesparende maatregelen, die we er deze week uit gedaan hebben. We konden aardig wat opvoeren: dakisolatie, gevelisolatie, vloerisolatie en glas. Ik hoop, dat ze die aanvraag snel bestuderen en dat we uitgekeerd krijgen. We hebben al een bestemming in gedachten. Nee, geen vakantie naar de Bahama´s. We willen van dat geld een goederenlift laten maken. Het voorwerk daarvoor is al gedaan. Leendert maakte vandaag een liftschacht.

Het hooiluik is trouwens wel bewaard gebleven. Dat wilde ik graag. Het hangt nu opengeklapt tegen de gevel. Helemaal naar m´n zin.

Ook in huis gaan we in een rustig tempo steeds een stapje verder. Zaterdag heeft Willem de boekenkasten afgemaakt. Ze staan op onze slaapkamer. Het in elkaar zetten was niet eens zo´n hele grote klus. Maar van het één komt altijd het ander. Toen de kasten eenmaal stonden, bleken de plinten te hoog, zodat de kast niet stabiel stond. Willem heeft toen heel netjes de plint lager gemaakt en meteen de ontbrekende meters plint aangebracht. In de hoek van onze slaapkamer zit een luikje in de grond, waaronder de watermeter zit. Het was nog een heel gepuzzel om de plinten daar goed langs te laten lopen. Uiteindelijk zitten daar nu twee stukjes plint, die losgeschroefd kunnen worden, als het luikje open moet. In principe is dat dus één keer per jaar, als de watermeterstand moet worden doorgegeven.

Dinsdag heb ik samen met Maria alle dozen met theologische boeken uit de schuur gehaald. Echt zo fijn, dat die nu weer zo voor het grijpen in de kast staan! Ik mis nog één doos. Maar die komen we vast nog wel een keer tegen. Wellicht is die op zolder beland, bij de overige boeken.

Arie speelde intussen met een lege doos :-).

Hoewel er dus steeds nog wel specifieke verhuizing-klusjes zijn, kan ik merken, dat ik toch ook steeds beter weer in mijn gewone ritme kom. Zaterdagavond heb ik voor het eerst weer eens achter m´n spinnewiel gezeten. En vandaag diepte ik m´n slow-juicer eens op uit de kelder. Ik had namelijk best veel mandarijnen en druiven gekregen van de groenteboer. Dat werden een paar litertjes lekker versgeperst sap.

Ik zag net, dat het al bijna op is. Morgen nog maar een keer in de herhaling dan.

Ik bakte een heel geslaagd dadeltaartje voor Terdege. Eerst een proefversie. Die viel zó in de smaak, dat ik voor de uiteindelijke versie niets veranderde. Dat waren dus twee taartjes bakken op een dag. Wat een straf.

Morgen gaat mijn auto weg. Hij is versleten. De motor is nog prima. Maar de elektronica is op. Al heel lang (twee jaar?) kunnen de ramen niet meer open. En sinds bijna een jaar kon ook de achterklep niet meer open. De cruise control is al jaren stuk. En ook de airco is kapot. Morgen zou m´n bolide door de APK moeten. Maar ik lever hem in. Gisteren heb ik de caddy van Leendert en Thea gekocht. Die is heel wat geschikter voor al die karrevrachten meel en bloem, die ik elke week moet vervoeren. Maar het zal toch best ook wel even wennen zijn. Het zij zo.