Gejammer en gejubel ;-)

Wat was ik blij, toen vrijdagmiddag mijn laptop arriveerde! Keurig gerepareerd. Ik dacht, dat ik weer jaren vooruit zou kunnen. Maar ach, dat bleek slechts enkele uren te zijn :-(. De accu laadt niet meer op en ook is het icoontje van de accu van mijn scherm verdwenen. Dit is echt zó balen! Natuurlijk is het een gevolg van de reparatie. Dus ga ik ervan uit, dat het kosteloos gerepareerd wordt. Maar de laptop moest er wel weer voor terug naar Coolblue. Ik moet er niet aan denken, dat ik hem weer drie weken kwijt ben :-(.
Willem mopperde. Ik had een nieuwe moeten kopen, vond hij. Maar ja, daar heb ik nu niets aan. Ik heb een dure reparatie uit laten voeren en ga nu niet alsnog een nieuw ding kopen. Ik moet maar geduld hebben en me zo lang behelpen met dan hier, dan daar een computer, waar ik even achter kan werken.

Gelukkig zijn er ook leuke dingen :-). Ha, ha, het zou wat zijn, als mijn leven alleen bestond uit computerellende. Vanmorgen was er de eerste workshop ¨Bak je eigen brood¨ van 2018. Ook al heb ik die workshop al heel, heel vaak gegeven, het was nu toch weer even nieuw voor me. Na het overlijden van mijn ouders ben ik er bijna twee jaar uit geweest. De voorbereidingen gingen bepaald niet op de automatische piloot. Ik moest er echt bij nadenken. Maar de workshop zelf, ging weer als van ouds. Zo heerlijk, om met zoveel enthousiaste mensen aan één tafel te zitten en ze te leren, hoe eenvoudig het is, om je eigen brood te bakken.

Als iedereen dan weg is, ben ik best even moe, maar ook heel voldaan. Daar heb je de inspanning graag voor over.

Intussen gaat hier alles zo z´n gangetje. Er wordt gewerkt en ontspannen. De poncho met kol voor Maria is al bijna af. Leuk. Kan ze er nog plezier aan hebben, deze winter. Ik denk al na over een volgend handwerkje. Voor mijn verjaardag kreeg ik een boek over sokken breien vanaf de teen. Precies andersom dan zoals ik het heb geleerd. Misschien koop ik wel een gezellig sokkenwolletje en ga ik eens kijken hoe dat andersom sokken breien bevalt.

Ik consuminderde door te ´doen met wat er is´ en maakte maandagochtend even snel iets lekkers voor bij de koffie: ik smolt een stuk chocoladeletter (die ik na Sint altijd met 50% korting koop), doopte er lange vingers in en dipte die daarna in de kokos. Bleek erg mjammie.

Ik maakte tot twee keer toe een ovenschotel met als basis rode aardappel, die ik voor drie keer niets van de groentenman meekreeg. Zó lekker: aardappels schoon boenen en in stukjes op de diepe bakplaat van de oven. Erbij wat er in huis is. Hier was dat: gevierendeelde champignons, rode ui, wortel. Olijfolie en Keltisch zeezout erover en roosteren maar.

Ik kreeg ook spinazie van de groentenboer en daar maakte ik een stamppotje van. Ik deed er gebakken tomaat doorheen en ook kaas. Heerlijk! Jammergenoeg vond slechts de helft van het gezin het lekker. De andere helft blieft geen spinazie. Hoe ik ook mijn best doe dat te verpakken in een stamppot of in pasta of wat dan ook. Nu ga ik het maar niet meer proberen. Spinazie op tafel is prima, maar dan moet ik er maar iets anders bij zetten. Ik kan het niet maken om de hongerige mannen iets voor te zetten, wat niet gegeten wordt, toch?

Van een lieve bloglezeres kreeg ik een schortje, gemaakt van een badlaken uit de jaren 80. Echt héél retro dus. Het briefje wat erbij zat was zo mogelijk nog liever! En het schortje heb ik voor gedaan en bij wijze van spreken nauwelijks meer af gedaan. Het zit zó lekker. Ik heb het vanmorgen bij de workshop ook om gehad :-).

Maria maakt nog steeds legpuzzels, maar ik heb haar zowaar ook aan het haken gekregen! Hè eindelijk! Er is hier niemand in huis, die handwerkt. Bijna onmogelijk met een altijd handwerkende moeder, zou je zeggen!

Tenslotte nog maar eens een fotootje van de zwerfkat, die hier aardig kat-aan-huis is, maar toch nooit eens gezellig bij je op schoot, of op de bank komt zitten. Hij blijft echt altijd op z´n hoede. Maar ach. Het beestje hoort er gewoon bij en mag zijn wie hij is :-)

Rommelige maandag

Met kinderen die werken, of leren, of werken-leren, heb je het huis haast nooit meer voor jezelf. Zo was vandaag Koos de hele dag vrij van school, Maaike hoefde pas om half 3 naar haar werk en Henk had een lesvrije middag. Best gezellig allemaal, maar ook rommelig. Koos en Maaike sliepen uit. Dan ga ik niet onnodig de slaapkamers op. Er wordt dan ontbeten nadat ik net de ontbijtboel opgeruimd heb. En moet je in de badkamer zijn, zit die op slot. Nee, lummels in huis werkt niet mee als je op maandag eens lekker de rommel van de zondag wil opruimen. Dan is het het mooist als iedereen even optrommelt ;-).

Willem was als altijd weer met z´n salade in z´n tas naar zijn werk gegaan. Hij eet al jarenlang een salade als lunch en krijgt regelmatig de opmerking: ¨Eet je nu nog steeds dat konijnenvoer?¨ De mensen, die dat vragen, weten natuurlijk niet wat voor lekkers ik allemaal tussen die groene blaadjes stop :-). Vandaag was het ijsbergsla met snoeptomaatjes, fetablokjes, olijven, krenten, noten, maïs, gele paprika en courget op zoetzuur. Dat is toch zeker geen konijnenvoer!

Ook Henk z´n beker en bakje vul ik altijd. Henk is best een snoepert. Maar toen ik vanmorgen vroeg, of hij komkommer in zijn bakje wilde, juichte hij, alsof ik een stuk appeltaart had voorgesteld :-).

Ik was in afwachting van een leverantie van kruiden, die direct ingepakt moesten worden. Ik had echter geen idee, hoe laat de vervoerder zou komen. Hij kwam pas om half 2 en ik liep daardoor de hele morgen een beetje rondjes te draaien, naar mijn idee. Had niet de rust om een wat grotere klus aan te pakken, omdat ik het niet fijn vind, om halverwege een klus af te moeten breken. Maar goed. Er is altijd genoeg op te ruimen en dat deed ik dan ook. Terwijl ik de stofzuiger hanteerde, kwam ik een verrassing tegen. Zat er vorige week een pad in het raamkozijn, vandaag was het een prachtige, rode libel.

Ga maar naar buiten, beest!

Vanmiddag was ik dus druk met kruiden inpakken en bestellingen klaarmaken. Nadat ik alles op het postkantoor had gebracht, schoot ik nog even bij AH naar binnen. Ik had bamigroenten nodig. Nu Hans deze week op vakantie is, eten we lekker bami en rijst en dat soort dingen. Daar houdt hij niet van. Natuurlijk eten we het ook weleens, als Hans thuis is. Dan is er altijd wel een kliekje van iets wat hij wél lust. Maar als Hans wég is, neem ik het waar en kook ik dingen, die hij niet lust :-).

Ik kwam nog wat leuke hamsteraanbiedingen tegen. Ik ging dus met veel meer de winkel uit, dan ik van plan was. Ik kocht o.a. 3 bussen Karvan Cevitam voor 5,98. Nog niet heel goedkoop, maar wel heel lekker. Wij gebruiken maar een klein beetje siroop en véél water. Anders vinden we het veel te zoet. En op die manier is het natuurlijk ook lekker voordelig. Met drie bussen kunnen we wel weer even vooruit.

We zaten met z´n achten aan de bami. En iedereen vond het heerlijk. Dat is vrij uniek. Meestal zit er wel één aan tafel, die niet dol is op het eten wat opgediend wordt. Gezellig is dat, als er goed gegeten wordt. Als toetje had ik limoenijsjes met munt van AH-huismerk. Maar toen er één opmerkte, dat het naar tandpasta smaakte, legden er prompt nóg twee hun ijsje neer. Geen nood. De half opgegeten ijsjes gingen er bij de anderen nog wel bij :-) vuilnisbakkenras

We waren lekker vroeg klaar met eten. En Willem deed eens lui. Dat vond de kat een goed idee :-).

Bij zoveel gezellige huiselijkheid pakte ik m´n haakwerkje maar. Het lijkt wel herfst ;-)

Het belang van routines

Vroeger was niet alles beter, maar alles was wel véél gestructureerder. Voor alles was er een vaste tijd. Vrijdag nam ik het boek 'Beminde zusters' van Tineke Hendriks mee van de bieb. De hoofdpersoon van dit boek is Neel Zandee. Zij werd geboren in 1907, als ik me niet vergis. In haar tijd was het nog heel gewoon: maandag wasdag, dinsdag strijkdag, woensdag versteldag, donderdag deed ze de bovenboel, vrijdag de benedenboel en zaterdag de buitenboel (grind harken!). En zondag natuurlijk de rustdag. In onze tijd is regelmaat meestal ver te zoeken. Toch brengt regelmaat rust. Daarom is het belangrijk om bepaalde routines te hebben.

Het werken met routines heb ik geleerd van Flylady. Maar toch merk ik dat routines die ik al heel lang heb, op den duur soms wegglijden. Nu, na de kerstvakantie, merkte ik dat als eerste met de was. Natuurlijk: in een periode van vakantie is het logisch, dat je je routines wat laat versloffen. Maar uiteindelijk heb je alleen jezelf er maar mee. Want als de vakantie dan voorbij is, word je geconfronteerd met achterstanden op allerlei gebied. En dan is het lastig om te beslissen waar je gaat beginnen om alles weer onder controle te krijgen. Je zou de neiging krijgen om je kop in het zand te steken en hard weg te rennen. Maar dat gaat natuurlijk niet.
Ik heb daarom besloten om als eerste die was weer op de rails te krijgen. Ik krijg altijd de zenuwen van overvolle was- en strijkmanden. Om nog maar niet te praten over kinderen die 's morgens van boven staan te blèren: ¨Ma, waar is m'n blauwe vest.¨ Of: ¨Ma, waar is m'n zwarte maillot¨. Ik heb dus m'n verstand op nul en m'n blik op oneindig gezet en ben gewoon vanaf 2 januari weer routineus gaan wassen en strijken en vouwen. Elke dag twee of drie wassen. En ja, vandaag kon ik eindelijk vaststellen, dat ik echt weer helemaal bij ben. Maar het is dan ook al 13 januari! Vanaf nu dus weer elke dag m'n vaste routine: bij opstaan een was aanzetten en een uurtje strijken. Na het ontbijt de tweede was aanzetten. Om 9 uur droge was (van de vorige dag) afhalen, de nieuwe wassen ophangen, het vouwgoed en het gestreken goed wegvouwen en twee of drie nieuwe wassen sorteren voor de volgende dag. Op die manier staat om 10 uur m'n dagelijkse portie schone was klaar om in de kast te leggen en heb ik m'n koffie weer verdiend :-).

het portie van vandaag

Er kwam nóg iemand aan de deur, die dacht dat hij iets verdiend had: Schobbejak, het zwerfkatje. Het katje loopt hier al heeeeel lang rond. Het was altijd heel schuw. Maar een maand of twee geleden ben ik d'r stapje voor stapje gaan tam maken. Nu komt ze bijna elke dag langs. Ze gaat dan bij de deur zitten wachten tot ze wat krijgt.

Ik geef haar goedkope kattebrokjes en wat te drinken op een schoteltje.

Soms krijgt ze (of zou het een 'hij' zijn?) vis of een stukje worst of ander lekkers. Ze is nu zo ver, dat ze geaaid wil worden en tegen me miauwt. Ze laat zich heerlijk strelen en spint dan als een malle. Maar naar me toe komen en/of langs m'n benen strijken doet ze (nog) niet. Ook komt ze niet binnen. Ze is wel een keer binnen geweest, maar raakte helemaal in paniek en sprong hoog tegen de ramen op om naar buiten te kunnen, want ze kon de deur niet meer vinden. Dat doe ik niet snel nog een keer. Ze was zó vreselijk bang! Nou, kom dan maar, Schobbejak, dan kijk ik of ik nog iets voor je heb :-).

Een routine die vorig jaar lange tijd enorm goed werkte was: elke dag (ma,di,wo,do,vr) tenminste 10 dingen wegdoen. Minimaliseren dus. Ik heb dat heel wat weken volgehouden en er is echt veel overbodige ballast uit m'n huishouden verdwenen. Toen werd het zomervakantie en kwam de klad erin. En raar genoeg kreeg ik na de vakantie de draad niet meer te pakken. Ik heb tot twee keer toe een halfslachtige poging ondernomen. Toen dat niet lukte veranderde ik de formule: ik zou elke dag een half uur geconcentreerd aan de gang gaan in de garage (de vergaarbak van ons huis). Ook dat hield ik niet lang vol. Maar nu ben ik toch weer gemotiveerd om die oude routine op te pakken. Het moet toch mogelijk zijn om dat ritme weer te vinden? Vandaag heb ik een begin gemaakt en minstens 10 dingen zijn verdwenen. Eén en ander ligt in mijn auto om naar de Kringloop gebracht te worden. Andere dingen gingen de container in, deed ik op de post of zette ik in mijn marktplaatswinkeltje. Heerlijk!

één, twee, weg ermee

We aten vandaag lekker basic. Nog steeds uit de voorraad. Die slinkt nu toch echt zienderogen. De groentenboer van de markt belde vanmiddag nog, of ik langs kwam. Maar ik ben streng. Ik koop echt niets voordat m'n oude voorraad helemaal op is. Als het moet, wacht ik gerust nog twee weken.
Gisteren verdween het laatste portie witlof. Vandaag moest een zak bieten eraan geloven. Ik kookte ze vanmorgen in de snelkookpan. Vanmiddag heb ik ze gepeld en geschaafd.

Ik maakte er een grote pan aardappelpuree bij (aardappels koken, wat afgieten, melk, margarine en nootmuskaat erbij en stampen maar). Er ging een heel fijn gesnipperd uitje door de bietjes en samen met de aardappelpuree werd dat een heerlijk stamppotje. Ik nam mijn deel alvast apart op een bord.

De rest wil er graag iets van vlees in. Daarvoor had ik 250 gram gerookte spekblokjes gebakken en 500 gram gehakt geruld en dat ging er doorheen. Zout en peper erdoor. Klaar. Mmm.

Ik had bij m'n werkplanning er al rekening mee gehouden, dat ik weer om 18.00 uur naar het ziekenhuis zou afreizen om m'n moeder te bezoeken. Maar ze belde vanmiddag op, dat ze vanavond naar huis mag. Hiephoi! Ze is natuurlijk nog niet beter. Maar uitzieken thuis is 100 keer fijner dan in het ziekenhuis! En zodoende hoefde ik ook niet halverwege de maaltijd weg. Wel zo rustig.

Het was een fijne, productieve dag. En dat is zeker ook te danken aan de routines. Hoe saai het misschien ook lijkt. Uiteindelijk spaar je er tijd en energie mee en heb je ruimte om leuke(re) dingen te doen.

Enne, iedereen die gereageerd heeft op mijn vaatwasspullen-overweging: dankjewel! Ik heb alle info zo weer op een rijtje!