Zomervakantie 2018, dag 39; het gaat langzaam. Maar zéker!

Ook vandaag werkte ik samen met Maria aan het 100-zakken-en-dozen-project. Ja, het wordt een eentonig blog zo. Maar ja. We zijn er nog lang niet, hoor. Dus dit soort blogjes blijven nog wel even komen. Hoewel we al besproken hebben, om volgende week, bij gezondheid, het project op een lager pitje te zetten. Dan hebben we het weer wat drukker met andere zaken. We willen dan elke dag 1 uur in plaats van twee uur aan het project besteden.

Vandaag dus twee uur. En we gingen vrolijk verder aan de garage. De drie grote kasten zijn klaar. Nu zijn de twee rolluikkasten aan de beurt. We hebben twee grote, diepe, stalen kasten met rolluiken. Het zijn kantoorkasten uit de tijd, dat wij een eigen bedrijf hadden. We kochten ze een jaar of 25 geleden bij een bedrijf in tweedehands kantoormeubelen. Ze zijn inmiddels dus stokoud, maar functioneren nog prima: er past héééééél veel in.

Zonder er lang over na te denken, haalden we kast 1 in een sneltreinvaart leeg. Zo!

Daarna werd de kast met de nodige rek- en strekoefeningen schoongemaakt.

En tenslotte begon het grote opruimen. We vonden nog allerlei zandbakspeeltjes. Nou, daar zie ik hier niemand meer mee spelen :-). Die mochten fijn naar de kringloopwinkel. De slaapzakken, tenten en andere kampeerspullen werden gesorteerd, gekeurd en weer netjes opgeruimd. De doos met mutsen, sjaals en wanten kwam aan de beurt. De skeelers, de kaplaarzen, m´n weckspullen. Ja, ja, ik zei het al: er past héééél veel in!

Aan het einde van de rit bleef er een keurige kast over.

Rolluik dicht en alles is onzichtbaar opgeborgen. Maar ho even: dat rolluik was nog wel heel smerig. Vliegenpoepjes en ander vuil werd door Maria vakkundig verwijderd.

En intussen boende ik de vloer vòòr de drie schoongemaakte kasten. Heerlijk rossen met een kokosborstel en heet water met een schepje natriumpercarbonaat.

Klokslag 12 waren we klaar en konden we inventariseren:

drie stuks aan zakken/dozen voor de kringloop

dit tellen we voor drie.
Ja, we zijn streng en rekenen eerder
te weinig, dan teveel!

twee stuks aan zakken/dozen naar de container

Dat betekent,  dat er weer vijf centimeter van de meter afgeknipt kon worden! Yes! Bijna op de helft!!

Vanmiddag reed ik met Jan om nieuwe schoenen. Na een hele zomer(vakantie) op slippers, bleken z´n schoolschoenen toch echt niet meer te passen. En aangezien hij volgende week toch heus weer naar school zal moeten....

We reden op goed geluk naar Perry Sport. Ik slaag daar vaak goed, voor de jongens. Het is wel altijd een gokje. ¨Onze¨ Perry zit namelijk op een industrieterrein in Sliedrecht. En als je niet slaagt, moet je alsnog gaan rijden om bij een andere winkel je geluk te beproeven.

Maar vandaag hadden we écht geluk! We keken eerst bij de uitverkoopschappen. Maar daar was niet veel meer. Alleen nog schoenen in schreeuwerige kleuren, of voetbalschoenen met noppen. Dan maar naar de nieuwe collectie. Beetje slikken, want dan ben je al snel 80 euro kwijt, als het niet méér is. Maar nadat we één en ander bekeken hadden en nergens echt enthousiast over geworden waren, zag ik ineens nog wat stapels schoenendozen met koopjesstickers erop. En laat daar nu een model bij staan, wat Jan (en ik ook) direct mooi vond! Alle maten waren nog voorradig. Ook zijn maatje (ha, ha) 45. De schoenen waren de helft van de helft: van 80, nu voor 20 euro. Hè, wat een mazzel!

Thuisgekomen was het koffietijd en kwamen de kleinkinderen nog even gezellig langs. De middag vloog om en we moesten haasten om nog net op tijd de pakjes bij de post af te geven.

Vanavond heb ik zomaar eens een avond niets gedaan. Nou ja, ik heb zitten breien. En al breiend en pratend, vloog de avond óók al om ;-).

Bezigheden, opwinding en ontspanning

De druivensapperij is weer achter de rug. Ik heb geen lege flessen meer over, nu. De druiven die ik vorige week kreeg, waren wel een heel stuk zuurder, dan de (kas)druiven die ik een poosje geleden kreeg. Het sap wat ik nu gewonnen heb, is mij te zuur om zo, zonder toevoegingen, te drinken. Maar dat hoeft ook niet, want er is allerlei leuks mee te doen. Sowieso wil ik weer een paar bokalen wijn opzetten. Maar dat wacht allemaal maar fijn tot na de bruiloft. Het sap is gesteriliseerd en dus lang genoeg houdbaar. Wat een rijkdom, zo´n gevulde voorraadkamer!

Henk was aan nieuwe schoenen toe. Hij liep nog op zijn sandalen en die vielen ook nog eens bijna uit elkaar ;-). Ik was maandag al op de markt gaan kijken, bij de outletkraam. Er was heel veel keuze en de ene schoen was nog mooier, dan de andere. Maar...60 euro vind ik nog altijd een bonk geld voor een paar kinderschoenen. Daar veranderden de schreeuwerige borden in de kraam (¨nergens goedkoper!¨) verder niets aan. Dus besloot ik eerst eens op Marktplaats rond te struinen. Ik vond een paar schoenen, zo goed als nieuw, in Barendrecht. Dat is maar een kippeneindje rijden. De vraagprijs was 5,00. Eerst werd er twee dagen niet op mijn bod gereageerd. Maar toen ik op de derde dag er een mailtje achteraan stuurde, kon ik ´s middags met Henk komen passen. De schoenen waren prima en ik ben blij, dat ik even verder gekeken heb, dan mijn neus lang is.

Nu het toch echt herfstig gaat worden en het vooral ´s morgens en ´s avonds al behoorlijk koud is, is het ook weer tijd voor soep. Ik heb het helemaal ontdekt: soep trek ik tegenwoordig altijd in mijn Slowcooker. Gewoon alle ingrediënten erin en niet meer naar omkijken. Zo maakte ik voor het weekend kippensoep. Kippenbouten in koud water, smakelijke groenten en kruiden erbij en trekken maar. Net zolang tot de kip van het bot valt. Je hebt dan een heerlijke bouillon en een lekker soeppie is dan een fluitje van een cent. 

Vrijdagavond gingen we, als gewoonlijk, lekker naar de bieb. Daar nam ik o.a. een Marokkaans kookboek mee. Daar stonden ook verrukkelijke soepen in. De eerstvolgende soep is er één uit dat boek. Het water loopt me al door de mond!

Trijnie moest woensdag en donderdag op een beurs staan in België. Donderdag- op vrijdagnacht kwam ze om een uur of 2 thuis. Ja, het licht gaat hier nauwelijks uit. Als de één in bed stapt, staat de ander zo´n beetje op!
Trijnie kwam niet met lege handen thuis. Toen ik ´s morgens de koelkast opendeed, stond die vol lekkers. Zalmquiches, aardappelsalades, rauwkost, kuipjes rijstepap, een grote bak rode kool (kant-en-klaar), een grote zak aardappelpuree een een grote schaal stamppot. Dat laatste leek me wel lekker voor de vrijdagmiddag. Had ik ook een keer een makkie. Er stond op het etiket: Zurkelpetat. Nou, dat moest ik eerst ´vertalen´. Het bleek om veldzuringstamppot te gaan. Het zag er best lekker uit. Alleen vindt men hier, dat er in een stamppot een kuiltje jus hoort. Dus braadde ik er wat kip bij. De reacties op de stamppot waren erg wisselend. De één vond het lekker, de ander vond er niets aan. Zelf vond ik het wel lekker. Maar het fijnste was, om gewoon een keer een makkie te hebben. Er was namelijk weer een nieuwe lading potjes binnengekomen voor m´n jamfabriekje. En die moesten nodig worden gevuld. Ik had dus lang genoeg ik de keuken gestaan!

Zaterdag was het zulk lekker weer, dat ik zin kreeg in een uitstapje naar het strand of naar de dierentuin. Er kwam echter niets van. Willem had ´s middags een afspraak. Dus ben ik maar zoetjesaan verder gegaan met waar ik gebleven was. Het gewone huisvrouwenleven. Was en boodschappen enzo. Weinig opwindends aan :-).

Vanmorgen vroeg was er trouwens opwinding genoeg. We hebben hier met bijna de hele familie naar de super bloedmaan gekeken! Wat was dat een prachtige ervaring! Wat een mazzel ook, dat hij zo goed te zien was! Daar offerden we graag een stukje nachtrust voor op.

En zoals de vroege morgen stond in het teken van opwinding, zo stond de avond in het teken van ontspanning. Het was weer de maandelijkse spinavond van de spingroep. Ik moet eerlijk zeggen, dat er de afgelopen maand nauwelijks iets van spinnen terecht gekomen is. Maar als ik dan weer heerlijk een avond achter het snorrende wiel heb gezeten...Verslavend gewoon ;-).