dinsdag 12 januari 2021

Genietmomentjes in januari

Vorige week dinsdag belde de groenteboer, of ik misschien nog interesse had in wat restanten. Er waren in elk geval rode bessen en mango´s. Oh, ja, daar had ik wel zin in! Lekker bessensap maken, voor over de pudding enzo! We spraken af, dat ik op woensdagochtend langs zou rijden. 

Woensdagochtend ging ik samen met Maria naar de loods van de groenteboer. Nou, er was een prachtige portie voor me klaargezet. Van alles en nog wat. Hoe fijn! Er waren rode bessen en blauwe bessen, mango´s, sinaasappels, druiven, papaya´s, lychees, mandarijnen, snijbonen, witlof, diverse soorten sla, spruitjes, bloemkolen. O ja, en ook nog aardappels en rode en gele krieltjes ... Wat een rijkdom! 

Het was allemaal nog prima spul. Alleen stond er bijvoorbeeld op de bakjes rode bessen een t.h.t. datum, die al was verstreken. Dan mag zoiets niet meer verkocht worden. Prima voedsel moet dan worden vernietigd. Dat is toch zonde? Ik voelde me erg blij, dat dit eten gered kon worden. De rode bessen waren dan nog wel uit Holland afkomstig. Uiteraard uit kassen en bedoeld voor mensen, die dan met kerst rode bessen willen eten, ofzo. Ja, echt zot. Maar helemaal zot, als die kassen warm gestookt zijn, de telers en de plukkers en vele andere mensen eraan gewerkt hebben en dat dan zo´n product in de vuilverbranding terecht komt. Nog gekker is het, als een product ook nog eens de halve wereldbol overgevlogen is, zoals de blauwe bessen uit Peru!





Ik ben stukje bij beetje het fruit en de groente gaan verwerken. Van de groente hebben we al veel op gesmuld. Van de witlof had ik wat teveel en ik wilde dat eens proberen te wecken. Heel lang geleden heb ik dat weleens gedaan met gesneden witlof. Maar dat vond ik niet zo´n succes. De witlof was taai. Maar nu las ik steeds van enthousiaste mensen, die de witlof als stronkjes wecken. Die geweckte witlofstronkjes kun je een paar uur voor gebruik in een vergiet uit laten lekken en dan heerlijk in de oven doen met bijvoorbeeld ham en/of kaas. Het leek me wel wat. Jammergenoeg miste ik de klemmetjes en ringen van mijn weckpotten. Die staan nog altijd opgeslagen bij Hans z´n baas, sinds onze verhuizing. En Hans vergeet aldoor die laatste dozen eens mee naar huis te nemen. Gewone schroefdekselpotten heb ik genoeg. Daar kun je ook in wecken. Alleen passen daar niet zoveel stronkjes witlof in, omdat die potten veel smaller zijn dan weckpotten. Maar voor een experimentje is het eigenlijk wel prima. Ik weckte zomaar even 2 potten. Eens kijken, of ik er enthousiast over kan zijn. Voor mensen die het ook eens willen proberen: je zet de stronkjes met de punt naar beneden in brandschone potten. Je overgiet ze met licht gezouten water. Daarna kun je wat citroensap toevoegen om verkleuring te voorkomen. Ik had geen citroensap en deed een mespunt citroenzuur erbij. Dat zal vast ook prima helpen. Je weckt de witlof 90 minuten op 100 graden.


Intussen heb ik ook alle bessen ontsapt. De blauwe bessen zijn al geweckt. De rode hoop ik morgenochtend te wecken. 

Ik kon het werk lekker over een hele week spreiden, omdat we beschikken over een wel enorm grote koelkast, waar alles mooi koud in staat: de buitenlucht! Vooral eind vorige week was het een prima koelkasttemperatuur. Vrijdagavond begon het zelfs te vriezen en zaterdagochtend waren we verrast, doordat de Graaf voor ons huis dicht lag. Voor het eerst, sinds we hier wonen. Oh, wat was het een paar uur uitzonderlijk prachtig!







Later op de ochtend werd het ruim boven nul er verdwenen ijs en rijp net zo snel, als dat ze gekomen waren.

Maar we hebben er dan toch even van kunnen genieten. Net zoals van andere januari-dingen: het nieuwjaarsconcert van Take Five, wat dit jaar helaas alleen online te beluisteren was, maar daarom echt wel knus, zo op zaterdagavond op de bank met Willem en Wilma!



Maar ik geniet ook van de bloeiende amaryllus en de mandjes met bolletjes, die stukje bij beetje in bloei komen.



Van koffiemomentjes,



en van voorlezen,




en van breien en van spinnen.

Zaterdag moest Maaike helaas weer in quarantaine. Ze had vorige week bij iemand in de auto gezeten, die positief getest was. Ze werd op haar werk gebeld en moest dus naar huis. Eerst dacht ze, dat ze in zelf-isolatie moest. Ze zat dus zaterdag en zondag eenzaam op haar slaapkamer en ik liep weer af en aan met dienbladen met eten en koffie enzo. Maar zondag belde iemand van de GGD en die zei, dat ze alleen in quarantaine hoefde en daarbij anderhalve meter afstand moest houden tot de rest van het gezin. Toen werd het gelukkig een stuk gezelliger. Ze kon de rest van de tijd in elk geval gewoon samen met ons in de huiskamer zijn. We knepen hem wel een beetje. Als Maaike ook positief getest zou worden, moesten we weer met z´n allen in quarantaine. Dat zou voor Jan wel een kleine ramp zijn, want hij heeft al het nodige in te halen op school aan mondelinge tentamens en praktica. Het viel mee! Vanmorgen is Maaike gaan testen en vanavond kreeg ze het bericht, dat ze negatief was. Blij!!

 




dinsdag 5 januari 2021

Verwend in étappes

Zaterdag was ik jarig. Nu is 2 januari echt zo´n ´mosterd na de maaltijd´- dag om jarig te zijn. Iedereen heeft de feestdagen dan wel zo´n beetje gezien en half Nederland is per direct aan de lijn vanwege twee weken van overdaad aan snoeperij. Daarom vier ik m´n verjaardag nooit. Althans, niet op 2 januari. Willem is de vijftiende jarig en dus doen we het dan altijd meteen dubbelop.

Toch was het zaterdag zomaar een gezellige dag. Willem ging samen met Henk een mooie bos bloemen voor me kopen. En halverwege de dag kwamen er kado´s binnen, die Willem en de kinderen online hadden besteld. Niet alles werd op tijd geleverd. En dus word ik dit jaar in etappes verwend :-).

Zaterdag kwamen er twee boeken binnen. Het boek ¨De Banketbakker¨ van Cees Holtkamp. Dat boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Cees Holtkamp is een gepensioneerde, zeer gepassioneerde, klassieke banketbakker uit Amsterdam. In zijn boek staan allerlei traditionele koekjes, taarten, puddingen en ander lekkers. Sommige recepten kun je op Youtube vinden. Dan bakt hij (meestal met zijn kleindochter Stella) dingen als pepernoten en slagroomtaart. Geen super gelikte opnames of een peperdure keuken met allerlei luxe snufjes, maar gewoon een normale man en een meisje, die samen lekkere dingen maken en mixen met een simpele handmixer. Precies waar ik van hou!

Het tweede boek was ¨Dochters van Eva¨ - spiegel je aan vrouwen uit de Bijbel


‘Dochters van Eva’ gaat over de taak van de vrouw binnen de bijbelse context. Gertruud Bakker is geïnteresseerd in de joodse geschriften, zoals Talmoed en Midrasj. Ze probeert vanuit de Hebreeuwse grondtekst de belangrijke rol van de vrouw binnen het huwelijk, gezin en de samenleving te doorgronden. Dit boek kijkt verder dan de algemene kennis over de vrouw binnen het christelijke denken. Wat is Gods bedoeling met het opvoeden van kinderen? Wat zegt de bijbel ons vanuit het Hebreeuws over vrouwen als Ruth, Esther, Maria en andere sterke vrouwen? Spreuken 31, een lofrede op de vrouw, wordt uitvoerig onder de loep genomen en doorgetrokken naar de praktische invulling voor de vrouw vandaag de dag. Het is een verdieping voor de vrouw, een boek om in te lezen, uit te leren en samen te bespreken. Dit boek is een uitnodiging aan moeders, maar ook vaders om van Gods woord werk te maken. Kinderen te onderwijzen uit Zijn woord en er tijd en ruimte voor te maken, zodat er een stevige basis onder hun leven wordt gelegd

Dit leek me vooral interessant, omdat de schrijfster dichtbij de grondtekst van de Bijbel blijft. Het is inderdaad een interessant boek. Een boek om steeds iets uit te lezen en er verder over na te denken.

Mijn vriendin Wilma kwam ´s avonds gezellig meeëten. Ze verraste me met een heel mooie, stoere houtmand. Heel duurzaam vervaardigd van oude autobanden. De mand werd meteen in gebruik genomen en de lelijke groentekrat, die zolang als houtbak fungeerde, werd naar de schuur verbannen. Wat een verbetering dit!


Vandaag ging het verwennen verder. Er werd een mooie bos bloemen bezorgd van Willem z´n vader. En vanavond bracht de post tenslotte nog twee fijne kado´s van de kinderen. Vier pakken lontwol in zorgvuldig bij elkaar gezocht kleuren.


Hier kan ik mooi, middelfijn draad van spinnen. Het is Merino-wol, geproduceerd volgens biologische normen en gifvrij geverfd. Daarnaast was en ook nog een pak grijs gemêleerde Noorse lontwol voor een iets dikkere draad. Ik zie mezelf al met een fijne handgesponnen, handgebreide muts van deze wol door de polder lopen :-).

En als laatste was er een fijne keukenweegschaal. Mijn oude viel steeds uit en was niet betrouwbaar meer. Dus een nieuwe kwam als geroepen. Dan kan ik tenminste aan de slag met dat nieuwe bakboek :-).

Tel hierbij ook nog eens de felicitaties per post, op FB, via mail, telefoon enzovoorts op en dan begrijp je, dat ik er gewoon verlegen van ben!

vrijdag 1 januari 2021

Nieuwjaarsdag

 De eerste dag van 2021 is al bijna voorbij! En dan wil ik eerst alle lezers het allerbeste toewensen voor dit pas begonnen jaar! Wat zal het jaar ons brengen?

Gisteren was ik bij de manueel therapeut om mijn rug, nek en schouders weer in model te laten kraken. Hij vroeg me, of ik nog goede voornemens had. Nou, daar had ik niet speciaal over nagedacht, eigenlijk. Dus nee. Wel plannen natuurlijk. Die heb ik altijd wel. Sterker, die heb ik altijd veel te veel! Maar dat is niet erg. Dat is gewoon ´de aard van het beestje´.

Kortom: veel nieuws zul je hier niet vinden. Het zal een heel gewoon huis-tuin-en-keuken-blog blijven, als ik er de gezondheid voor krijg.

Vandaag is er overigens niet veel huis-tuin-en-keuken-nieuws. Vanmiddag zijn we met 2 auto´s naar Willem z´n vader gereden. De kinderen voor een raamvisite. En terwijl de jongelui daarna richting Ouddorp reden om daar een frisse neus te gaan halen, deden Willem, Henk en ik een bakkie bij opa.

Straks hopen Willem en ik nog even bij Willem z´n moeder Gelukkig Nieuwjaar te gaan wensen. Het is verder maar raar, om niet zomaar bij iedereen langs te kunnen. Met mijn broer, zussen en hun wederhelften hebben we al jaar en dag de traditie om op 2 januari met elkaar uit eten te gaan en elkaar dan Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Nu ging het heel nep via de app :-(. Hopelijk komen er wat dat betreft weer betere tijden.

Intussen verlopen de dagen bijzonder huiselijk. Juist doordat er veel niet mag. Er worden volop bordspellen gespeeld en er wordt veel gegeten van allerlei huisgemaakt lekkers. Dat is dan weer de keerzijde van alle geldende corona-maatregelen.

Gisteren bakten we voor het eerst oliebollen, hier in Bles. Vorig jaar woonden we hier nog maar een week. Toen hebben we ze voor een keertje gekocht. Maar dit jaar wierpen Maria en Jan-Hendrik zich op als bak-vrijwilligers. Dus maakte ik donderdagavond de frituurpan schoon,


maakte gisterenochtend al vroeg beslag,


en kon het grote bakfeest beginnen.


Ik maakte ook een grote salade voor de late uurtjes op Oudejaarsavond.

Vandaag aten we vooral restjes. 

De jongelui hadden zich vanmiddag in Ouddorp maar eens op kibbeling getrakteerd. Maar Henk was met ons bij opa en toen hij dat hoorde had hij dus ook acuut trek in iets lekkers. Speciaal voor hem maakte ik een xxl-saucijzenbroodje. Willem werd meteen ´vriendjes´ met Henk. Ze zaten samen heerlijk te smikkelen :-).


Nog zoiets huiselijks: het breien van sokken. Ha, ha. De eerste is al af. Even doorbreien nog. Dan kan ik snel weer met gebreide sokken in m´n klompen. Ik krijg al zin in tuinieren :-). Maar dat moet nog even wachten. 



dinsdag 29 december 2020

Weer in de running

Willem is gelukkig heel snel gaan opknappen na vorige week dinsdag. Die dag was echt het dieptepunt en dacht de dokter nog aan opname. Vrijdag, eerste Kerstdag, was Willem zó opgeknapt, dat hij zelfs naar de kerk kon. En tweede Kerstdag scharrelde hij al weer een poosje over het erf!


Sinds gisteren heeft hij zich weer beter gemeld op zijn werk en zit hij weer achter zijn laptop. Onvoorstelbaar! Redenen tot dankbaarheid!

Zelf ben ik op het moment wat minder mobiel. We wisselen elkaar dus mooi af ;-). Maar leuk is het niet! Ik heb het afgelopen jaar toch echt heel vaak ´iets´ gehad. Op dit moment is het een zere nek en zere schouders met bijbehorende hoofdpijn. Het komt, doordat ik vorige week mijn hoofd heel hard gestoten heb. Ik wilde een zware krat met bakmixen in de auto zetten en bukte niet genoeg. Daardoor kwam mijn hoofd hard tegen de bovenrand van de auto en knakte achterover. Het is gaandeweg meer pijn gaan doen. Op het moment ben ik steeds aan het smeren, neem ik warme baden en slik ik pijnstillers. Donderdagochtend om 7.20 uur is er nog een plaatsje vrij bij de manueel therapeut. Hopelijk masseert die de pijn eruit en zet hij de boel weer recht.

Verder is er niet zoveel nieuws hier. We brengen de dagen in huiselijkheid door. Met de feestdagen houden we het het liefst gewoon rustig. Ik had dan ook niet al weken geleden bedacht, wat we nu eens met de Kerst zouden gaan eten. Ook had ik geen stress van ingewikkelde voorbereidingen. En tenslotte gaf ik ook geen vermogen uit aan buitenissigheden. Ik ging op 24 december een uur voor sluitingstijd naar de Aldi en kocht wat er over was. Alles met korting. Goed eten, wat niet weggegooid hoefde te worden.


We aten aan een mooi gedekte tafel met lekkere vegetarische groentensoep vooraf. Daarna vlees uit de oven (voor de vleeseters) en heerlijke geroosterde groenten. En aardappelkroketjes. Lekker hoor. De traditionele stoofpeertjes (uit de weck) en tutti frutti ontbraken ook niet.




Als toetje een lekkere bavarois in chocolade schelpen. Mmm. 


Zo was het toch een heel feestelijke maaltijd, zonder gedoe en niet over te top. Precies waar ik van hou.

Ciara heeft mijn pas gebreide sokken verscheurd en dus heb ik maar nieuwe op de breinaalden gezet. 


Ik heb nog wolletjes zat op zolder. Dat kwam nu mooi uit.

De kerstvakantie vliegt zo om. Jan en Henk gaan DV 4 januari weer naar school. Jan omdat hij in de examenklas zit. Die mogen ondanks de lockdown gelukkig toch naar school, om het jaar mogelijk nog goed af te ronden en tentamens te doen. Henk lukt het thuisonderwijs niet goed. En gelukkig was er voor hem weer de mogelijkheid om elke dag een paar uurtjes naar school te gaan. Hij volgt cluster IV onderwijs en voor elke leerling is er maatwerk. Echt super fijn!

Nou, ik hoor Ciara blaffen. Ik ga maar eens een rondje doen.

woensdag 23 december 2020

Gelukkig niet!

Gelukkig hoefde Willem niet opgenomen te worden in het ziekenhuis. Al scheelde het weinig! Gisteren was zijn saturatie zó laag, dat ik toch maar even de huisarts belde. Die vond het ook zorgelijk en zei, dat hij toch zo langzamerhand aan een opname ging denken. Het was toen rond het middaguur. We besloten het nog een paar uur aan te kijken. Ik moest steeds de controles doen en er op toezien, dat Willem genoeg dronk. Dan zou de dokter aan het einde van de middag weer bellen en bepalen, hoe het verder moest.

Aan het einde van de middag was de saturatie gelukkig een paar puntjes hoger en de koorts was gezakt naar verhoging. De dokter zou het aan zijn collega overdragen en die zou vandaag dan weer bellen.

Ik vind het erg fijn, dat er zo betrokken en secuur meegekeken wordt. Misschien ook wel de gewone, nuchtere dorpsmentaliteit met korte lijntjes? De dokter vroeg bijvoorbeeld niet aan de telefoon: ¨Hoe is het met uw man?¨ Of, nog erger: ¨Hoe is het met meneer Luijk¨. Maar heel vertrouwd: ¨Hoe is het met Willem?¨ Heerlijk toch! Ik hou daarvan!

Vandaag is het een beetje verbeterd. Vanavond heeft Willem voor het eerst best een tijdje op de bank gezeten. En dat na 10 dagen bijna volledig op bed! Het lijkt er dus op, dat het nu de goede kant op gaat. Wat zijn we blij!

Intussen was ik vandaag en gisteren nog druk met de webshop. Het was heel vervelend, dat we de bestellingen niet kwijt konden bij Postnl. We konden maar 9 pakketten aanmelden via MyParcel, waar onze winkelsoftware mee werkt. Daarna heb ik handmatig nog 10 pakketten bij Postnl aangemeld. Dat was niet alleen een dure grap, maar kostte ook veel tijd. Er kwam een klant uit Ouddorp en één uit Ederveen om een bestelling op te halen. Beiden namen een pakket voor een dorpsgenoot mee. Tenslotte bezorgde Maaike pakketten in de Hoekse Waard en Maria en Jan-Hendrik deden een ronde langs Zwijndrecht, Ridderkerk, Rotterdam, Lekkerkerk en Streefkerk. Zo was ik aardig van de orders af. Maar het kostte me echt veel energie. Samen met mijn zorgen om Willem, maakte het, dat ik ´s avonds compleet afgeknoedeld was.

Vandaag ging het gelukkig een stuk soepeler. Ik kon sowieso weer mijn pakketten aanmelden bij MyParcel. Dat scheelde een heel stuk.

Ik heb mijn gemak maar een beetje gehouden. Fijn van alles afgerond. 

Ik bakte pannenkoeken, want dat had ik Henk beloofd. Als toetje waren er 2 lekker foute puddingen. Dat was om te vieren, dat we vandaag de 5000ste order in de webshop hadden :-)

De meiden waren aan het einde van de middag naar Maria´s werk gereden. Daar was een drive-through gemaakt en mocht ze haar kerstpakket in ontvangst nemen. Ze is enorm verwend. Het was haar eerste kerstpakket ooit en ze was helemaal blij :-).

De meisjes kregen van mij ook nog een aardigheidje. Voor al het harde werken. Ze kregen een doosje mini-zeepjes van Werfzeep. Ik wist, dat ze dat allebei heel leuk zouden vinden. En dat was ook zo. Ze sprongen een gat in de lucht en met veel enthousiasme werden allerlei zeepjes besnuffeld.

Zelf ben ik ook verwend. Bijna dagelijks krijg ik post van lezers en gisteren was er zelfs een echt verwenpakketje voor me bij. Wat lief!!



Vanavond hadden we een rustig avondje. Met kaarslicht, lekkere koekjes en een luie kat op de bank. Maaike had een live kerstconcert gevonden. Helaas haperde de internetverbinding steeds en was dat dus niet optimaal. Maar dat gaf niets. Af en toe hoorden we een stukje ;-).


Om 9 uur was het afgelopen. Toen heb ik nog even gezellig met Henk zachte bitterkoekjes (amoretti morbidi) gebakken. 



Al met al was het een gezellige, huiselijke avond en gaf het de broodnodige rust en ontspanning.

maandag 21 december 2020

Raar!

Het is vandaag een rare dag. Ik heb hard gewerkt, om alle weborders verzendklaar te maken. Maria hielp mee en we waren lekker vroeg. Terwijl Maria het laatste pakket ging inpakken, wilde ik de verzendlabels maken. Daarna zouden we naar de post rijden.

Helaas kwam er een rare foutmelding, toen ik de labels maakte. Er stond iets van ´ongeldig adres´. Ik gekeken of dat adres bestond. Jawel, hoor. Ook de postcode was goed. Bovendien was het label voor een klant, die vaker besteld heeft en dat was vanaf precies hetzelfde adres.

Afijn. Het duurde even, maar we zijn erachter, wat er aan de hand is. Postnl heeft besloten, dat ze een bepaald aantal labels per dag toestaan. Zijn die verbruikt, dan krijg je dus een foutmelding. Zo voorkomt Postnl overvolle pakketpunten. De pakketten blijven nu dus gewoon bij de winkeliers. Best slim. Alleen: waarom zijn we hier niet over ingelicht?? Want al is dit slim, leuk is het niet!! Al helemaal niet voor de klanten, die op hun spullen wachten!

Nou ja. Er is niets aan te doen. Mijn gang staat vol pakketten. Ik ga vannacht kijken, of ik dan labels kan maken. Elke dag is er weer een bepaald aantal verzendingen mogelijk. Hopelijk kan ik dan labels maken voor de pakketten die nu klaarstaan.

Dit was trouwens niet het eerste ´rare´ van deze dag. Vanmorgen heb ik Willem naar de huisarts gereden. Naar het speciale coronaspreekuur. We moesten ons melden bij een achteringang. Daar stonden we 10 minuten in de kou, voordat de ´ingepakte´ dokter Willem kwam halen. Ik mocht mee naar binnen. Dat was wel fijn.

Punt is, dat Willem nog steeds ziek is. Hij ligt nu ruim een week op bed. Hij heeft koorts en een wat lage saturatie. Daarom heb ik vanmorgen even overlegd met de assistente. Zij vond het ook beter, als de dokter eens naar Willem z´n longen zou luisteren.

De dokter stelde eerst de nodige vragen en daarna beluisterde hij Willem z´n longen. Ai! De dokter constateerde een beginnende longontsteking. Hij schreef een antibioticakuur voor en ook een antihistamine. Dat zou helpen tegen de corona. Donderdag moet ik bellen en het temperatuurverloop en de saturatie doorgeven. 

Ik mocht nog even 10 minuten buiten in de regen en de kou bij een raamluikje op de medicijnen wachten. Oef, wat kreeg ik het koud!!

Thuisgekomen stapte Willem uitgeput weer in bed. Pfff. Echt naar!

De rest van de zieken in ons gezin is gelukkig weer beter. En we mochten vandaag ook weer uit de quarantaine. JOEHOE!! 

Zaterdag hebben Maaike, Maria en ik de grote jongens-zit/slaapkamer al helemaal schoongemaakt. We hadden de jongens naar zolder gestuurd en de ramen tegen elkaar open gezet. Daarna hebben we al het beddengoed afgehaald en de hele kamer gesopt. Dat was hard nodig!!




Ook de rest van het huis werd met bezemen gekeerd.


Daar hadden we nu mooi de tijd eens voor, nu we toch in quarantaine zaten :-). We hadden het prima naar ons zin. En we verwenden onszelf met een lekkere oliebol. Mmm!


Buiten werd er ook gesopt. Niet door ons, hoor. Daar waren Hans en Koos hun auto´s aan het poetsen. Het leek wel een wasstraat.


We hebben dus van de nood maar een deugd gemaakt, zoals iemand opmerkte.

Maar we zijn nu wel echt blij, dat we weer gewoon naar buiten mogen. Maaike is voor de zekerheid nog een keer gaan testen, vanmorgen. Zij is al bijna een week neusverkouden. En ze wilde toch heel zeker weten, dat ze geen corona heeft. Ze werkt namelijk in de gehandicaptenzorg. Gelukkig was de test negatief. Net zoals vorige week woensdag. Dat zit dus wel snor. Ze kan weer aan de slag.

Ook Willem is niet meer besmettelijk, ook al is hij nog ziek. Dat hebben we voor de zekerheid nog eens nagekeken op de site van het RIVM en ook nog even nagevraagd bij de Arbo-dokter, die belde. Nu kunnen dus ook de vrienden en vriendinnen weer veilig komen. Tot grote opluchting van de verliefde kinderen ;-).

Nou, ik ben echt uit m´n ritme, nu ik niet naar de post kon. Maar ik ga nu maar eten koken. En dan vanavond administratie doen. Dat is ook weer eens nodig.

donderdag 17 december 2020

Aftellen

De dag verliep voorspelbaar. Zo´n beetje als gisteren. En eergisteren...

Ik communiceer via de app met de covid-19-afdeling. Dan stuur ik een foto en  zet erbij: leggen jullie je schone kleren in de kast? De wasmand met vuile was graag buiten de deur zetten.


En lopende de dag volgen er dan de klopjes op de deur en roep ik: ¨Voedsel!¨ of: ¨Koffie!¨ en dan pakken de jongens de volle dienbladen van het kastje en vind ik ze later weer leeg daar terug. 

Maaike en Maria hielpen me weer in het huishouden en in de webshop. Maaike moet het een beetje om haar thuiswerk heen vouwen. Ze werkt in de gehandicaptenzorg en haar leidinggevende bracht dinsdag een sticky met dossiers. Nu Maaike in quarantaine zit, kan ze mooi allerlei rapportagewerk doen. Ze wisselt het maar een beetje af. Als je een uur ingespannen achter de laptop hebt gezeten, is het fijn om ook weer eens even wat anders te kunnen doen. Samen met Maria heeft ze vandaag heel veel inpakwerk gedaan. We zijn een goed team. Ik sta beneden in de webshop en pak daar de orders in. Als ik mijn hand op een lege plek sla, roep ik naar boven, waar de meisjes aan de inpaktafel staan. ¨Kaneelstokjes graag!¨ Of: ¨De greinsuiker is op!¨ en dan maken ze snel een nieuwe voorraad. 

Vanavond hebben we het RIVM gebeld. Intussen hadden we nogal wat vragen en was er onduidelijkheid over wel of niet testen en zo ja, wanneer en dat soort dingen. De mevrouw, die we aan de lijn kregen, zei, dat het voor gezinnen inderdaad best ingewikkeld was. Maar we hoeven ons niet te laten testen. Wel moeten we tot en met zondag in isolatie/quarantaine blijven. Daarna zijn we er vanaf. Dus zijn we nu aan het aftellen!

Oh, wat zal het heerlijk zijn, als ik me gewoon weer door het hele huis kan bewegen! Als we weer met z´n allen aan tafel kunnen zitten. Als ik Willem weer kan aanraken en bij hem kan slapen. 

Maar zover is het nog niet. Nog even door de zure appel heen bijten.

Willem was vanmorgen nog knap beroerd. Vanavond ging het wat beter. Het is een akelige ziekte. Ik hoop maar, dat er geen zieken bij ons bijkomen!

woensdag 16 december 2020

Goed rusten

Het spreekwoord zegt: ¨Na gedane arbeid, is het goed rusten.¨ Een waarheid als een koe! 

Het was vandaag weer een drukke dag. Mijn wekker ging al vroeg af. De nacht was kort, want ik was gisterenavond veel te laat naar bed gegaan. Oeps. Het eerste wat door me heen schoot was: ¨Gelukkig! Ik ben niet ziek!¨ En daarna ben ik snel aan de slag gegaan. Nu Willem ziek is, voelt het alsof ik de kar alleen moet trekken. Dat is niet zo, want ik krijg heel veel hulp van Maaike en Maria. Maar de eindverantwoording ligt op mijn schouders en dat voelt zwaar. 

Het werk vlotte lekker. Vooral in de stille ochtenduren, kwam er veel uit mijn handen. En langzamerhand voelde ik de gejaagdheid uit me wegtrekken.

Het naar boven brengen van dienbladen vol voedsel gaat al een beetje ´gewoon´ voelen. En op mijn appje naar de jongens, dat ze hun vuile was buiten de deur moeten zetten, komt er inderdaad een wasmand op de overloop te staan. Ik kom niet op de quarantaine-kamer, maar geef wel steeds instructies als: ¨Zet de ramen open voor de ventilatie¨ enzo. Ik ben benieuwd hoe ik de boel over een paar dagen aantref, daar :-).

Ik kreeg nog wel een ingeving: ik vroeg de jongens, of ze voor de lunch wafels wilden bakken. Maria zou dan wel een bak beslag maken en het wafelijzer klaarzetten. Ja hoor. Dat wilden ze wel. Kijk! Zijn ze toch nog nuttig bezig, daar. Ha, ha.

Op woensdag haal ik altijd de bestelling bij de molen. Maar vandaag was het heel veel en het leek me niet zo handig, om met elkaar in contact te komen, nu. Gelukkig wilde Maaikes vriend de bestelling voor me gaan halen. Dat kwam echt heel mooi uit! Hij heeft een grote sprinter van z´n werk en kon dus alles in één keer laden. En het was zo in elk geval ook veilig voor de mensen van de molen. Jaap heeft de bus bij ons op het pad gereden en wij hebben hem zelf gelost. Zo hoefde Jaap op zijn beurt ook niet met ons in contact te komen. Het is wel steeds goed nadenken bij alles wat je doet. We kiezen gewoon steeds voor de veiligste manier.


De bestelling kwam op het juiste moment. Er stonden hier heel veel pakketten klaar, waar nog net één of twee dingen aan ontbraken. Nu konden we alle pakketten helemaal afmaken. Er zijn er vandaag maar liefst 50 op de post gegaan.

Toen de pakketten weg waren, kwam bij mij de ontspanning. We zijn nu goed ´bij´. Daarmee is een last van mijn schouders. Het was ook nog eens mooi bijtijds, zodat ik op mijn gemak kon koken, in plaats van snel, snel wat in elkaar flansen. Ik kookte heerlijke macaroni, waar we allemaal van gesmuld hebben. De mannen boven, de vrouwen (en Koos, die ook nog steeds gezond is) beneden. 

Na het eten was ook precies de Red Velvet Cake klaar, die ik tijdens het eten koken in de Wonderpan had gedaan. Mmmm. 


Ik besloot om vòòr de koffie even mijn ogen dicht te gaan doen. Het was nog vroeg. En na al dat harde werken en de spanning om de achterstand, voelde ik me ineens heel moe. Echt een ontlading! Ik kroop lekker even in m´n bed op zolder en zette m´n wekker. Maar wat denk je? Ik heb geen wekker gehoord! Om kwart over 8 kwam Maria me roepen: ¨ Mam, het is al kwart over 8, hoor!¨ Met andere woorden: al lang en breed koffietijd! Met een vaartje schoot ik uit bed. Pff. Ik was echt even helemaal van de wereld geweest! Het klopt dus echt: na gedane arbeid is het goed rusten.

We gingen wat verlaat aan de koffie. En nu doe ik heerlijke de hele avond niets meer. Net kwam de post nog weer nieuwe handel brengen. Het staat middenin de kamer. Maar het staat me daar best. Het loopt vast niet weg. Daar kunnen we morgen, bij gezondheid, wel weer verder mee.


En met de was. Ik heb vandaag alle wasrekken op zolder vòl gewassen. Dat mag dan morgen allemaal gestreken en gevouwen worden. Ook fijn om met de was helemaal ´bij´ te zijn. 

Gezelschap

Ik zit weer op bed op de zolder. Wat een rare, saaie bedoening ;-). Maar ja. Het is even niet anders. Ik heb wèl gezelschap! Muck ligt aan het voeteneind :-).



Wat een schatje is het toch!

De dag was druk. Naast het gewone werk, was er ook het steeds de trap oplopen met dienbladen met eten en drinken. De jongens zijn weliswaar keurig op hun kamer gebleven, maar dat betekent dat je vanaf het ontbijt tot en met de afgebedelde chips steeds heen-en-weer loopt.


We grappen er maar wat over. Ik ben allang blij, dat niemand van ons ernstig ziek is. Willem is het ziekst van allemaal. Die ligt echt de hele dag op bed en heeft ook nergens trek in. Het is afzien voor hem. Maar bij de jongens blijft het bij hoesten en snotteren en zich wat lamlending voelen.

Er is verder niet zoveel te melden. De wereld is erg klein, zo met z´n allen in huis. Gelukkig kan je overal genieten van kleine dingen. Bijvoorbeeld van de mooie amaryllussen op tafel.