maandag 6 april 2020

Voorjaar! Een pup, vogelnestjes enzo.

Misschien heb je zaterdagavond tevergeefs gewacht op m´n dagelijkse praatje. Het was echter (te) laat geworden en daarom sloeg ik een keertje over. Vandaag dan maar dubbelop :-).

Zaterdag draaide het natuurlijk om de puppy! Ciara had zich uitstekend gedragen ´s nachts. Hans was haar ´s avonds om 12 uur nog een keer gaan uitlaten en daarna ´s morgens om een uur of 6. We hadden haar de hele nacht niet gehoord!

Wat is het toch gezellig, zo´n jong diertje in huis! Nou ja, niet echt in huis. Ze zit in een bench in de (inpandige) schuur. Als ze wat groter is, krijgt ze buiten een hok. Een Mechelse herder is nu direct niet een hond voor in huis. Vinden wij dan, hè. (daar mag je gerust anders over denken).

Intussen genoten we van het heerlijke voorjaarsweer. Ineens werden er allerlei buitenactiviteiten opgestart. Koos haalde z´n scooter maar eens uit de mottenballen. Sinds hij een rijbewijs en een auto heeft, rijdt hij er niet meer mee. Tijd om het ding maar eens op te poetsen en te koop te zetten.


Bij de bouwmarkt scoorde hij een bosje tulpen. Die mocht ik hebben. Gezellig! Op de salontafel stond ook al zo´n vrolijke bos. En ´s avonds bracht Jaap, de vriend van Maaike, ook nog eens een dikke bos mee!


Ons terras is nog niet klaar. Maar niet getreurd. Op de oude witte kuipstoeltjes streken we gewoon op de oprit neer voor het eerste bakkie koffie in de zon.


De kinderen konden geen genoeg krijgen van de buitenlucht en stookten ´s avonds na het eten een vuurtje, waar ze gezellig omheen gingen zitten. Halverwege de avond hadden we opeens politie-controle. Ze dachten, dat er een feestje gaande was. En dat is nu natuurlijk verboden. Ze vroegen met hoeveel mensen we hier woonden. En toen dat bleek te kloppen met de inmiddels geraadpleegde basis-administratie, was het goed. Alleen vroegen ze, of de jongens wat minder zichtbaar wilden zijn, want het zou andere mensen op ideeën brengen. Tja, dat wordt lastig. We hebben geen bomen of schutting en zijn vanaf de weg in volle glorie zichtbaar.


De zondag verliep als de voorgaande zondagen: kaal om niet naar de kerk te kunnen. Ook hiervoor geldt: ontberen doet waarderen. Toen we ´gewoon´ elke zondag naar de kerk konden, vonden we dat ´gewoon´. Nu weten we, dat ´gewoon´ juist ´bijzonder´ is. We zijn dan wel blij, dat we de preken online kunnen horen, maar missen het samenkomen als gemeente.

Tussen de kerkdiensten door vroeg en kreeg Ciara alle aandacht. Het is net een baby, die van hand tot hand gaat. Arie, de kat, moet niets van Ciara hebben. Ze negeert haar. Maar je merkt aan haar, dat ze niet helemaal op haar gemak is. Ook al zit Ciara in de bench, dan ruikt Arie haar. Eén keer heeft ze al lelijk naar Ciara geblazen. En vanonder de tafel heeft ze rare geluiden zitten maken. Maar Ciara is één en al onschuld. Die ziet geen gevaar in Arie. Ik ben benieuwd, of ze vriendschap sluiten.

Vanmorgen om half zes deed Hans het eerste rondje met Ciara. Om half 8 was het mijn beurt. Ze snapt nog niet goed hoe ze aan de riem moet lopen. Steeds gaat ze er in bijten. Maar ze leert vlug. Deze twee weken krijgt ze zindelijkheids-, bench- en riemtraining. 

Ze mag 10 tot 15 minuten lopen. In die tijd kan ik precies naar het Pelgrimspad lopen, dat hier vlakbij het weiland in gaat. Wat is het mooi!



Het was genieten van de rust voor een drukke werkdag! Er was weer van alles te doen in het huishouden en in de webshop.

Terwijl ik halverwege de dag een was ophing aan de wasrekjes op zolder, hoorde ik een vreemd geluid. Ik ging het laddertje af om eens poolshoogte te gaan nemen. Het geluid leek uit Maaikes slaapkamer te komen. Dat was bíjna goed. Het kwam niet uit het kamertje, maar uit het raam! Daar stond Arie, de kat, op het dakje van de serre. Hij was compleet gebiologeerd door de zwaluwnesten onder de dakgoot, waar de zwaluwouders af- en aanvlogen om hun hongerig kroost van voedsel te voorzien. Wat hebben we gelachen om die suffe Arie :-).


´s Middags kwam Geertje met de kinderen aanfietsen. We hadden elkaar al drie weken niet gezien! Maar nu we op gepaste afstand buiten koffie konden drinken, was het toch wel heel erg leuk! De jongens genoten van Ciara. Hè fijn, dat het zo even kon!



De dag was weer goed gevuld met het klaarmaken van bestellingen van de webshop. Nog steeds is er in de supermarkten nauwelijks bloem en gist verkrijgbaar. De mensen bestellen het dus vaak online. We lopen een dag of 5 achter met het wegwerken van de orders. Langzaam lopen we in. Ik zal blij zijn, als we helemaal ´bij´ zijn.

Ik wil meteen nog even mijn blog gebruiken om aandacht te vragen voor een actie van Zomerkind. Zomerkind is een centrum voor dagbesteding van meervoudig gehandicapte kinderen in Nieuw-Beijerland. Onze Maaike werkt daar een aantal uren per week. Bij Zomerkind willen ze een 18+ groep gaan opstarten en ze zijn daar gelden voor aan het inzamelen. Zo was er ook bedacht om paaseitjes te verkopen voor dit doel. De paaseitjes zijn gesponsord en de opbrengst is dus helemaal voor Zomerkind. Helaas is het centrum nu vanwege het Corona-virus gesloten en konden de eitjes niet eenvoudig aan de man gebracht worden. Ik heb ze daarom opgenomen in mijn webshop en we hopen, dat ze zo hun weg vinden. We hebben nog een kleine 40 zakjes te gaan. Wie maakt ons los? Als je in de buurt woont, kun je uiteraard ook kiezen voor de optie ´ophalen´ en betaal je geen verzendkosten.
Bestellen kan hier: https://www.eenvoudiglevenshop.nl/a-59439334/bak-je-eigen-brood/meebesteller-paaseitjes-voor-het-goede-doel/

Einde reclame voor het goede doel :-).

Morgen willen we nog weer een dag extra veel inpakken en ook wil ik de wasmanden leeg wassen. Aan het eind van de middag komt namelijk de schilder om de vloer van de webshop te verven. Het is een soort garagevloer met een toplaag van egaline. Daar moet nu 2-componentenverf op komen. Het lastige is, dat er dan twee dagen niet op gelopen kan worden. Ik kan dan 2 dagen niet bij mijn wasmachine en ook niet bij mijn vriezer. Dat vergt enige planning. Ook kunnen de pakketten, die naar de post moeten, niet via de shop-trap naar beneden gesjouwd worden. Die moeten dan over de privé-trap. Dat is een eng trappetje met smalle treden en als je íets langer bent dan ik (ik ben maar een kleintje), moet je bukken om je hoofd niet te stoten. Een uitdaging dus. Het goede nieuws is, dat als die vloer af is, eindelijk de webshop op de benedenverdieping ingericht kan worden. Dan kan die noodshop uit de slaapkamer van de jongens en is er een hele partij minder sjouwwerk. Er rest dan nog één grote wens. Of eigenlijk een ´must´: een goederenlift! Daarmee kunnen de balen meel, bloem, zaden en andere producten naar boven gehesen worden, om daar in de inpakruimte verpakt te worden. En daarna kunnen de pakjes op diezelfde lift weer naar beneden om in de stellingen van de webshop geplaatst te worden. We kijken ernaar uit! Nog even doorsparen ;-). En tot die tijd hebben we hier gewoon een gratis sportschool...

vrijdag 3 april 2020

Een beestenboel

Het is bijna onvermijdelijk, als je ´buiten´ woont: beesten!

Schreef ik van de week nog over de schapen met lammetjes, die tegenover ons in de wei zijn gezet, vandaag kwamen er paarden bij. Wat leuk!



En vanavond aan tafel, maakten we toch wel iets vreselijk komisch mee. Ineens veerde Maria overeind en zei: ¨Ik geloof, dat ik een varken zag lopen, daar op de weg.¨ Wij lachen natuurlijk. ¨Ja hoor,¨ spotte ik, ¨de veldwachter zat er zeker achterstevoren bovenop.¨  Maar nee, Maria had écht wat ´roze´ gezien en het leek op een varken. Ze liep naar het raam. ¨Zie je nu wel,¨ riep ze triomfantelijk. ¨Daar komt al iemand met een voerbak.¨ En jawel. Daar liep een knul met een voerbak en het varken werd ermee van de weg af weer het erf op gelokt. Het was dus heus waar, dat varken langs de weg :-)).

Het èchte beestengebeuren was pas vanavond. Al de hele dag week hadden we ons erop verheugd. Vanavond zou Ciara, de hond van Hans, komen!!

¨Ik weet iets, wat jij nog níet weet, Arie,¨ had ik de kat al onheilspellend toegesist. Ach, het arme dier. Zou de prinses nu zomaar van haar troon gestoten worden?


Het hele ontvangstcomité stond klaar, voor Ciara :-). Eindelijk was ze daar! Eén en al zachte schattigheid. Smelt.



Ze moest zèlf over de drempel wandelen. Maar dat vond ze best moeilijk.






Ze werd gelokt, aangemoedigd, gefilmd...
En kijk. Wie zat dat hele schouwspel stiekem gade te slaan????


Eindelijk was ze de drempel over. Welkom op Luijkensteijn, lief beest!!




Ik ben heel benieuwd, hoe ze de nacht gaat doorbrengen. En de komende tijd zal er heel wat tijd gaan zitten in opvoeden en zindelijkheidstraining enzo. Het is jammer, dat vanwege de Corona er geen puppy-cursussen zijn. Want dat was zeker wel de bedoeling geweest. Maar goed. Op internet is er van alles te vinden en Hans weet er ook al best veel van af. Vanavond zijn Hans en Maria meteen al bezig geweest om haar te laten luisteren naar haar naam. Dat had ze zó door. Leuk en spannend!

Behalve van dieren, geniet ik ook van alles wat er groeit en bloeit. Wat is het prachtig overal met dat tere groen!

Ook binnen genieten we. Maaike bracht gisteren van haar werk een mooie potroos mee. Die was er uitgedeeld en schonk ze vervolgens aan mij.


En op de stoep in de portiek vond ik een lief bosje tulpen. Ik denk dat de laatste klant van de dag, dat had neergelegd. Wie dan ook: heel erg bedankt!!



donderdag 2 april 2020

Meelvrouwtje

Zo. Ik heb net het meel van mijn brillenglazen gepoetst. Het is genoeg geweest voor vandaag. Ooit vertelde een klant me, dat ik in hun familie ´het meelvrouwtje´ heet. Nou, ik voel me nu inderdaad echt een meelvrouwtje :-).

Maar goed. Je hoort me niet klagen. Ik ben blij, dat we ook vandaag de gezondheid en de kracht weer kregen om al het werk te doen.

Ook het schoolwerk van de jongens vlotte fijn. Wat wil je onder de gegeven omstandigheden nog meer? Natuurlijk, er is veel wat nu niet kan, of niet mag. Maar de andere kant is, dat we nog zo heel veel hebben om blij mee te zijn. Of niet soms? Zelfs de pianoles van Maria kon via Skype gewoon doorgaan.


Na de lunch deed Willem met Henk een ommetje. Even een frisse neus halen.





Ze kwamen allebei weer ´als nieuw´ thuis.



Waar ik ook blij mee ben? Met mijn voorraadkelder. Sinds het hamsteren in de supermarkten begon, heb ik nog geen één keer meer dan een normale hoeveelheid boodschappen hoeven doen. Ik kon steeds nog uit mijn voorraad putten. Zo maakte ik vandaag chili sin carne. Lekker uit de voorraad en met een klein beetje vers: een paar tomaten, twee preien, twee uien. Oh, wat aten we lekker.


Vanavond hield onze dominee weer een meditatie, die we via internet konden beluisteren. Ik had ernaar uitgekeken. Helaas werkte de link niet. We zaten al een beetje sip te zijn. Maar gelukkig was er nog wel een andere manier om toch te kunnen luisteren. Maria belde naar haar vriend, waar ze thuis kerktelefoon hebben. Met de telefoon aangesloten op een speaker ging het prima. Fijn!

Na de meditatie ben ik nog een poos meel gaan scheppen in de inpakruimte.


Nu is het wel weer eens welletjes geweest. Er moeten nog twee kinderen thuis komen. Dat de laatste de deur maar achter zich dicht trekke. Ik ga heerlijk slapen :-).

woensdag 1 april 2020

Melig met een korreltje zout

Gelukkig stonden we vanmorgen weer allemaal gezond op en konden we ons werk weer gaan doen. Hans ging weer bomen snoeien, Koos weer stratenmaken. Willem schoof weer achter z´n computer en zat nu en dan in een meeting. Jan en Henk deden hun schoolwerk. Maaike deed haar werk in de gehandicaptenzorg. Maria ging poetsen bij mijn zus. En ik was de hele dag druk met de webshop.

Eerst maakte ik in de prachtige ochtend een rit.



Het was sprookjesachtig mooi, die mist met de zon erop!

Ik moest naar de molen en naar de papiergroothandel. Vaste prik tegenwoordig, op woensdag.

Vanmiddag pakte ik bestellingen in en vanavond schepte ik roggemeel, tarwebloem, tarwemeel en broodzout in zakken. Nu ben ik dus melig, maar neem dat gerust met een korreltje zout :-).

Gisteren was de nieuwe Terdege binnengekomen met mijn bijdrage van risotto in de culinaire rubriek. Ik kreeg spontaan trek in risotto en dat was dus ook wat ik vanavond kookte. Hè, zo lekker! Zoals elk jaar heb ik na de winter een snoeploze periode om van m´n wintervet af te komen. Ik begon op 1 maart en ben nu dus een maand snoep- en koekloos. Fijne bijkomstigheid is, dat je maaltijden je dan extra lekker smaken.

Het thuisonderwijs ging vandaag een stuk beter dan gisteren. Willem heeft Henk onder z´n hoede genomen. Ze zitten nu samen op de workshopzolder en Jan zit beneden aan tafel. Ze hebben dus stoelendans gedaan. Gelukkig waren er genoeg stoelen, zodat niemand afgegaan is ;-). Willem kon Henk nu fijn met z´n wiskunde helpen en ook een oogje in het zeil houden, of hij goed gefocust bleef. Dit houden we er nu maar even in. Als het nieuwtje eraf is, is het lastiger om gemotiveerd te blijven. Gelukkig kunnen we elkaar steeds een beetje oppeppen. Mijn kleine taakje daarin is om steeds aandacht te blijven schenken aan de koffiepauzes en de eetmomenten. Dat moeten de vaste bakens op de dag zijn, waarop weer opgeladen wordt. Als we allemaal een taakje op ons nemen in het grote geheel, lukt het om het goed met elkaar te houden en ons werk te blijven doen.

dinsdag 31 maart 2020

Ontspanning

Vandaag lijkt er wat ontspanning te komen in de web-orderstroom. Het aantal orders was wat meer normaal en er waren ook wat minder paniek-orders. Wat ik paniekorders vind? Nou, bijvoorbeeld iemand die 6 pond gist bestelt. Daar kun je een jaar lang voor een weeshuis brood mee bakken. Dat is net zo krampachtig als wanneer iemand 144 toiletrollen koopt voor een huishouden van 3 personen. Of 80 stuks blikken groenten hamstert.

Ik was blij. Het gaf me de broodnodige ontspanning. Want, eerlijk is eerlijk, als de boog 3 weken strak gespannen staat, ga je dat echt wel voelen!

Ik ga lekker een beetje bijtijds naar bed. Daar ben ik aan toe na een dag hard, maar fijn, werken. Kijk, de labels van de spullen, die vandaag ingepakt moesten worden, hingen al klaar.


Vandaag pakte ik samen met Maria in. En Maaike heeft vanavond nog een poosje kruiden zitten inpakken.

Intussen reden Willem en ik naar de molen, om vast een deel van de bestelling op te halen. Morgenochtend hoop ik de rest te gaan halen.

De avond was mooi. Aan de overkant van het water voor ons huis zijn vandaag schapen met lammetjes gekomen. Ze mekkerden en blaatten in de avondschemering.




Bij de molen was het op een andere manier ook heel mooi:


Ik ga toegeven aan mijn vermoeidheid en heerlijk vroeg slapen. Gaaaaaaap.

maandag 30 maart 2020

De regenboog

We zaten vanmorgen net aan het ontbijt uit de Bijbel te lezen, toen ik vanuit mijn ooghoeken twee witte bedrijfsauto´s het erf op zag draaien. OEPS! Zou dat de loodgieter zijn? Ik dacht eigenlijk, dat die pas volgende week maandag zou komen. Maar ja hoor, het was inderdaad de loodgieter. Maar liefst met drie man sterk. Willem ging naar de deur en er was even wat gestuntel. Want ja, overleggen wat er gedaan gaat worden, terwijl je anderhalve meter bij elkaar vandaan moet blijven, voelt toch ongemakkelijk. Toch was alles snel duidelijk en de mannen gingen aan de slag. Aan mij de eervolle taak om al om 9 uur voor 8 personen koffie te hebben. De drie mannen maar aan de lange eettafel en de thuis-zijnde gezinsleden in de voorkamer op de bank. Het viel me op, dat de mannen keurig en goed hun handen wasten voor de koffie. Toch heel fijn, als mensen de maatregelen zo goed mogelijk proberen op de volgen!

De mannen kwamen van alles doen. De vloerverwarming moest opnieuw ingeregeld worden, want daar waren een paar foutjes ingeslopen. Als het goed is, is de temperatuur van onze slaapkamer nu goed geregeld en niet meer gekoppeld aan die van de woonkamer. In de woonkamer is een segment, wat het eerst niet deed, maar het nu wèl moet doen. En Willem z´n werkkamertje heeft een aparte thermostaat gekregen. Ook heel handig!
Op de slaapkamers hangen de oude radiators. Maar als er beneden geen ´vraag´ was in het circuit (omdat alle ruimtes op de ingestelde temperatuur waren), deden boven de radiators het niet, ook al stonden ze open. Om te slapen hoef je natuurlijk geen radiators aan te hebben. Maar als je huiswerk zit te doen, of achter de computer zit, is warmte wel fijn. Daar zijn dus aparte thermostaten gekomen, die op afstand communiceren met de ketel. Nu kunnen de kinderen op elke kamer apart de radiator naar believen de temperatuur regelen. Wat een luxe toch eigenlijk!
Dan was er nog een rookgasafvoer van de CV-ketel, die niet op een goede plaats naar buiten aangelegd was. Dat is nu netjes volgens de voorschriften gedaan. Het was nog best een klus, maar die pijp komt nu een verdieping hóger uit de muur. Of eigenlijk: uit het dak.


En tot slot zijn de mannen bezig geweest om de workshopzolder van water en een afvoer te voorzien. De afvoer is er al, maar het water is nog niet klaar. Wordt vervolgd dus.

Terwijl de mannen hard aan het boren en zagen en weet-ik-veel waren, zaten we hier voor de derde week met thuis-onderwijs.


De ene dag gaat het beter dan de andere dag. Vandaag had Henk me best regelmatig nodig en zijn werk is niet helemaal af gekomen. Morgen maar een wat meer productieve dag, zullen we hopen. Hij loopt in elk geval nog niets achter. Dat is fijn. Ook Jan bevalt het thuis-onderwijs nog prima. We hoorden vandaag dat het zeker tot 1 juni gaat duren. Maar daar hadden we al rekening mee gehouden. Het is nog een hele ruk. En ik betwijfel het eerlijk gezegd, of de jongens vòòr de zomervakantie nog naar school zullen kunnen.

Ook Willem werkt voor de derde week thuis. Hij heeft wel veel contact met z´n collega´s. Maar drie volle weken in een klein werkkamertje is toch best pittig. Het is niet anders.

Samen met Maaike en Maria heb ik de hele dag bestellingen klaargemaakt en van alles ingepakt en van alles besteld en telefoontjes en e-mailtjes beantwoord. Er ging weer een vracht bestellingen op de post. Maar we zijn de achterstand nog niet aan het inlopen. Het blijft druk. Ik krijg allerlei adviezen: doe de shop (een poosje) dicht, bijvoorbeeld. Ik zou dat op zich best willen, om die achterstand weg te krijgen. Want die bezwaart me toch wel. Maar ja. Ik ben bang, dat zodra de webshop weer openstaat, er meteen ook weer een hausse aan bestellingen zal zijn. Dan is het alleen maar wat uitgesteld. Ik kijk het allemaal nog even aan.


Vanavond was daar toch een moment van stilte. Er stond zó´n prachtige (dubbele) regenboog aan de hemel, dat het me ontroerde. De regenboog is toch het teken van Gods trouw. Een teken, dat Hij Zelf gegeven heeft. Maar ook, als je dat níet gelooft, is zo´n boog zó schitterend, dat je vanzelf stil wordt. Toch?


Mijn boog heb Ik gegeven in de wolken;
 die zal zijn
 tot een teken des verbonds 
tussen Mij en tussen de aarde.

zaterdag 28 maart 2020

Tijd voor rust

Vandaag ben ik wat later opgestaan dan normaal. Het was dik 6 uur. Nog vroeg zat voor de zaterdagochtend, maar toch wilde ik wat langer slapen. Ik werd niet heel uitgerust wakker. Dat was niet zo vreemd, want de vloerverwarming is bij ons nog steeds niet goed ingeregeld. Wij weten nu wel, hoe we het koel in onze slaapkamer moeten krijgen/houden. Maar dat moet met een trucje. En dat trucje was Willem gisterenavond vergeten toe te passen. Gevolg: een warme slaapkamer, waardoor ik alles aan elkaar lag te dromen. Enigszins gekraakt stond ik op en ging het noodzakelijkste zaterdagwerk doen. Brood bakken bijvoorbeeld.



Zodra alles ´liep´ ben ik naar de inpakruimte gegaan, om bloem en meel in te pakken, zodat er vandaag lekker veel bestellingen de deur uit konden.

Intussen was Koos buiten aan de slag gegaan. Er lag al drie maanden een flinke bult hout voor ons huis. Dat moest gekloofd en gestapeld worden. Bij gebrek aan een houthok, kwam het aan de zijkant van het huis. Daar ligt het voorlopig ook wel even goed. Aan het eind van de ochtend hielp Hans nog een poosje mee. En zo is er flink wat werk verzet.







Ik heb me de hele dag met de webshop bezig gehouden. Vanmorgen had ik hulp van Maria. Maar vanmiddag moest ik het alleen doen. Het lukte me om 46 pakketten af te krijgen voor de post. Een fijn gevoel. Maar ik voelde goed, dat ik aan een rustdag toe was. Op den duur heb je zóveel aan je hoofd, dat er gemakkelijk fouten gemaakt worden. 

Aan het eind van de middag ging ik nog even samen met Henk naar de Spar in het dorp om een Toogoodtogo pakket op de halen. De supermarkt heeft altijd leuke pakketten en ik had geen verse groente meer voor morgen. Ik hoopte, dat dat in het pakket zou zitten. En jawel: een zak spinazie, een zakje chinese roerbakgroenten, een zakje gesneden snijboontjes en een zak bloemkoolroosjes. Van de spinazie maak ik een salade, denk ik. De rest wordt een lekkere groenteschotel. Nog een blikje maïs, of zo, erdoor. Dat wordt vast lekker.

Er zat nog lekkere Old Amsterdam Beemster kaas in het pakket. En twee Breakers, een pot Skyr en een pak yoghurt. Allemaal goed bruikbaar spul, wat mooi niet de vuilnisbak in hoeft.

Op de terugweg hebben we een poosje gekeken naar de nestelende ooievaars op de kerk. Prachtig!



We zaten weer met een tafel vol aan de zaterdagse frieten en hadden een fijne avond met elkaar. Nu is tijd om zachtjesaan maar eens naar bed te gaan. Vannacht hebben we immers een uurtje korter vanwege het klok verzetten. Maar morgen is het weer thuiskerk. We kunnen ons zó vanaf de ontbijttafel op de bank installeren om met de dienst mee te luisteren. Niet fijn, dat we niet naar de kerk kunnen. Maar wèl fijn, dat we toch online de dienst kunnen meebeleven. En ook fijn: de diensten zijn nu weer op de gewone tijden.

vrijdag 27 maart 2020

Overleven

M´n dag begon stil en overzichtelijk: achter de strijkplank met m´n aandacht bij een preek. Het zijn mijn gouden dag-momenten. De rest van de dag is het namelijk verre van stil en ook niet zo heel overzichtelijk. Zeg maar gerust: lichtelijk chaotisch, af en toe!

Het blijft maar druk en druk en druk in de webshop. Het wordt een saai verhaal hier op mijn blog. Maar ooit zal het toch wel een keer weer rustig worden? Zodat ik een moestuintje kan aanleggen en wandelingen kan maken? Of dozen vol foto´s uitzoeken en eens achter de naaimachine kruipen? Of een leuk brei- of haakwerk ter hand nemen? Of een dagje jam koken of wecken?

Er komt momenteel helemaal niets van al m´n plannetjes terecht. Maar het geeft niet. Iederéén staat op standje ´overleven´. Of het nu gaat om oude of zieke mensen, die aan huis gekluisterd zijn. Of moeders met jonge kinderen, die niet weten hoe ze alle verplichtingen gecombineerd moeten krijgen. Of de mensen, die door het virus getroffen zijn. Voor hen heeft het woordje ´overleven´ wel een heel letterlijke klank!

Op Maaikes werk is de eerste corona-dode al te betreuren. Iets wat er echt stevig inhakt. En ik lees net, dat in de familie van mijn zus en zwager ook al iemand flink ziek in het ziekenhuis ligt vanwege corona. Het is een moeilijke tijd. Maar er zijn ook mooie dingen. Kleine gebaren, die je zó goed doen!

Vandaag liet een klant een geschenk achter op de stoep: 2 flinke gemberwortels, 3 prachtig genaaide en goede mondkapjes (voor het geval dat ...), een kaartje en ook nog een een speciaal opstekertje voor Maria.


Weer iemand anders stuurde een lief kaartje over de post.



Ik kreeg lieve mailtjes en mooie gezangen toegestuurd. Dat doet me echt goed!

We hebben vandaag de hele dag met z´n vieren aan de webshop gewerkt. Gerwin is vanmorgen eerst weer twee keer heen-en-weer naar de molen gereden voor nieuwe voorraad. Maaike, Maria en ik hebben de hele dag spullen ingepakt en pakketten klaargemaakt.



We wilden er graag 60 af krijgen, vandaag. Dat bleek niet haalbaar. Het werden er ´maar´ 42. Maar we hebben wel heel veel ingepakt klaarstaan, zodat we wellicht morgen bij gezondheid (wat heeft dat nu extra lading) nog wel weer een flink aantal pakketten op de post krijgen.

Er gaat veel tijd zitten in het beantwoorden van telefoontjes en mailtjes. Soms omdat er iets misging, wat weer recht gezet moet worden. Er is bijvoorbeeld bloem geleverd in plaats van meel. Of er mist iets in de bestelling. Gelukkig komt het niet heel vaak voor. Want dat is nu eenmaal nooit leuk. Maar ik krijg ook 100 keer de vraag, wanneer de bestelling geleverd gaat worden. Of mensen doen kennelijk nooit online hun boodschappen en hebben hulp nodig bij het bestellen (adem in, adem uit; normaal ben ik echt wel geduldig, maar nu is dit lastig). En naast alle drukte heb je toch ook je (grote) gezin om voor te zorgen.

Aan het einde van de middag brachten Willem en ik de pakketten weg en reden we meteen nog maar weer langs de papierhandel. Alwéér dozen halen! Ik had ze al klaar laten zetten. En vooruit, ik nam ook meteen maar een verpakking toiletpapier mee. Ik had nog geen rolletje gekocht, sinds ze gehamsterd worden, want ik heb altijd een royale voorraad. Maar nu had ik gisteren het laatste pak geopend en werd het tijd om voor nieuwe voorraad rond te kijken. Ik lees regelmatig van mensen, die daar verschillende winkels voor af moeten lopen. Daar heb ik nu echt geen tijd voor. Vandaar dat ik de eerste rollen die ik spotte maar meteen heb meegenomen. Een grootverpakking. Ha, ha. Tien jaar poepen (aldus Rutte) zullen wij dáár niet mee halen. Maar we komen vast wel een eindje.


Toen we terug bij huis kwamen, zag ik iets waar ik blij van werd: Maria was heerlijk buiten! We hebben de afgelopen twee weken nauwelijks buitenlucht gehapt. Er was geen tijd voor. En daarom was ik extra blij, dat Maria lekker in het zonnetje bezig was aan haar konijnenhok. De konijnen zitten sinds de verhuizing in een binnenhok. Het buitenhok moest eerst van nieuw gaas en een verfje worden voorzien. Maria trof alvast voorbereidingen.


Er was nog méér bedrijvigheid om het huis. Hans en Koos waren aan Koos z´n auto aan het klooien.


Heerlijk in de avondzon!

Morgen is Koos van plan om om het huis te werken. Er liggen aardig wat stukken boomstam, die gekloofd/gezaagd en opgeruimd moeten worden. Er is nog geen houthok. Er moet dus nog maar even een tussenoplossing bedacht worden. De boel ligt buiten al een poosje stil, vanwege gebrek aan tijd. En de portemonnee is ook wel leeg, na al het klussen. Dus hier en daar wacht er wat (zei ze eufemistisch). Er zijn een paar dingen, die bovenaan mijn wensenlijstje staan. Die buitenboel is er één van. Een andere wens is: raambekleding!! Zeker nu de zon kracht krijgt. Ik wil zo snel mogelijk iets om de zon buiten te kunnen houden. En bovendien zal het er ook wat beter uit gaan zien allemaal. Het is van buitenaf net een vissenkom bij ons, zo zonder iets voor de ramen. En van binnen voelt het, alsof ik in de etalage zit, als ik op de bank zit. Ha, ha. Misschien maar goed dus, dat ik niet zoveel zit :-). Maar opruimen kost niets. Dus ben ik blij met alles wat Koos morgen voor elkaar krijgt.

Nu eerst maar weer een poosje slapen. Het wachten is nog op één kind. Als die thuis is, duik ik in mijn mandje.

donderdag 26 maart 2020

Gladjes

Gelukkig verliep het vandaag lekker gladjes allemaal. Ik ging gisterenavond wat eerder slapen. En vanmorgen ben ik weliswaar gewoon om 5 uur opgestaan, maar heb ik zomaar rustigaan wat rondgekeuteld. De keuken was een puinhoop, omdat ik gisterenavond nog koekjes had staan bakken voor de kookrubriek. Alle foto-apparatuur stond er nog opgesteld. Ook stond er nog vaat. En niets is deprimerender in het huishouden, dan een vuile keuken. Daar moest ik echt eerst wat aan gaan doen! Dus ruimde ik de vaatwasser uit, zette de vuile vaat erin, ruimde meter voor meter m´n aanrechtblad leeg en voilà! Nadat Hans en Koos naar hun werk vertrokken waren, ben ik lekker nog een half uurtje terug in bed gekropen. Dat was precies wat ik nog even nodig had, om deze nieuwe dag weer met frisse moed in de ogen te kijken.

We zaten even later met z´n vijven aan het ontbijt. En na het ontbijt gingen Henk en Jan aan hun schoolwerk. Henk verdween als eerste naar boven. ¨Nou, ik ga naar school, hoor. Tot vanmiddag,¨ grapte hij. Ook Henk zat vandaag beter in z´n vel dan gisteren. Gisteren mopperde hij steeds, dat hij geen concentratie had. Dan duurt zo´n schooldag zooooo lang. Maar vandaag ging het fluitend. Gelukkig maar.

Maria had telefonisch therapie en sloot zich op in haar slaapkamer. Intussen gaf ik een flinke slinger aan de huishouding. Ik maakte de woonkamer en onze slaapkamer netjes en sorteerde een paar wassen. De wasrekken op zolder maakte ik leeg. Zo, die kon ik vandaag mooi weer vol wassen :-).

Voor ik het wist was het alweer 10 uur. Koffietijd. Mèt de koekjes van gisterenavond natuurlijk. Die verdwenen als sneeuw voor de zon. Goed teken.

Na de koffie togen Maria en ik naar de inpakruimte. We werken tegenwoordig met wegwerphandschoenen aan. Ook al in verband met de strijd tegen de Corona. Elegant hè?


Waar het met dat Corona heen moet? Bij Maaike op haar werk zijn enkele bewoners postitief getest. Dat brengt een hoge werkdruk en veel emoties met zich mee. En uiteraard de spanning, wie er allemaal óók besmet zijn en ziek worden.

Rond de middag hoorden we, dat er vannacht een tante van me is overleden. Ze is slechts één dag ziek geweest. Of de oorzaak (mede) Corona was, weten we niet. Maar in deze tijd is een sterfgeval extra verdrietig, met alle beperkende maatregelen rond afscheidnemen en begraven.

Maria en ik hebben samen heel wat bestellingen klaargemaakt. Steeds als we een product niet op de plank hadden staan, lasten we een inpakmomentje in. Dan maakten we snel een voorraadje en gingen weer verder met de bestellingen.

We boffen met onze prachtige werkplek!



Aan het eind van de dag stonden er 40 pakketten klaar. Willem en ik brachten ze weer samen weg, terwijl Maria voor het eten zorgde. Ze maakte een makkelijke maaltijd klaar met ovenfrites, een grote kom salade, hamburgers en vegaburgers. Iets wat iedereen lekker vond :-).

Terwijl de zon weer schitterend onderging


nam ik pauze in de badkamer. Rond koffietijd was ik weer zo fris als een hoentje. Zó fris, dat ik samen met Maaike nog een dik uur heb staan inpakken: roggebloem, tarwebloem, italiaanse kruiden en broodzout. Zo. Dat staat dan alvast klaar voor morgen. Dan zijn we met een aardig ploegje en hoop ik eens een flinke klap op de stapel orders te kunnen geven.

Koos was vanavond zowaar buiten aan het opruimen. Het lekkere weer inspireert. De rommel die hij tegen kwam, verstookte hij meteen maar. Mooi kampvuurtje :-).




En zo kwam de donderdag ook weer aan een eind. Nu eerst maar eens een poosje naar de binnenkant van mijn ogen gaan kijken.