donderdag 13 februari 2020

Oef!

Oef, wat vliegen de dagen en weken, als het druk is! Voor je er erg in hebt, is er weer een week voorbij! Het is gelukkig over het algemeen wel leuke drukte. Maar het is ook goed om te weten, dat er vast ook weer andere tijden zullen aanbreken. Als de werkmannen eerst maar eens klaar zullen zijn. Dan wordt het vast weer rustiger. Zo langzamerhand kijk ik daar wel naar uit. Na al die drukke maanden, merk ik, dat mijn reserves op gaan raken. Dan heb ik er af en toe een dag bij, dat ik me zó moe voel. Daar geef ik dan ook echt wel aan toe en kruip eens een keer vroeg in bed. Het leuke is, dat onze slaapkamer nu beneden is. Als ik in bed ga zitten, of liggen en de deur van de slaapkamer open houd, dan ben ik toch nog gewoon bij het gezin. Net zoals Willem z´n werkkamertje nu ook beneden is. Als hij daar zit te werken, is dat toch anders dan toen hij in ons vorige huis boven op zolder zat te werken. Een hele verbetering!

Vorige week heb ik de hele week werkmensen gehad. Eén dag twee timmermannen, twee dagen de stukadoor en twee dagen de elektriciën. Deze week is het wat dat betreft wat rustiger. Maandag- en dinsdagavond kwam Leendert, om wat klussen te doen, die gedaan moesten worden, voordat de stukadoor weer kwam. Gisteren is de stukadoor de hele dag geweest en ook vandaag komt hij weer. En de elektriciën zag ik net ook weer voorrijden. Natuurlijk geeft dat drukte, maar daarnaast is het ook gewoon heel leuk, om te zien, hoe mooi alles wordt. Dat stuken maakt het zó af. De workshopzolder is nu helemaal afgestukt en gisteren is het trapgat naar de eerste en de tweede verdieping gedaan. Prachtig!


Vandaag wordt er beneden gestukt in de ruimte, waar de webshop komt. Daar moest eerst alles natuurlijk weer uitgesleept worden. We zijn eigenlijk continu aan het slepen! Maar goed. Slepen en opruimen en vegen. Gewoon samen met Willem, in de vroege ochtend, heeft dat ook wel weer wat. Ha, ha.


Vorige week zijn we ook buiten aan het slepen en sjouwen geweest. Alles moest stormvast liggen voor Ciara, die zondag zou komen spoken. Samen met Henk heb ik de container opnieuw ingedeeld en er pallets op gelegd en een stuk plastic eroverheen gedaan. Willem heeft het hele zaakje met spanbanden vastgesjord. Alles om te voorkomen, dat er rommel weg zou waaien.


Ook legden we zware stenen op de bijenkasten. De kasten zijn vrij licht, nu, aan het einde van de winter. De wintervoorraad honing is bijna op. De bijen hebben vorige week op een zonnige dag al lekker gevlogen. De volken hebben zowel de verhuizing, als de winter goed overleefd. Wat was het heerlijk om het vertrouwde bijengezoem weer te horen. Het klonk me als muziek in de oren!


Inmiddels heb ik afscheid genomen van m´n oude, trouwe brik. Ik had een oude Renault, die steeds méér mankementen had. Motorisch was hij nog prima, maar de elektronica liet het afweten. Al jaren konden mijn ramen niet meer open. En sinds vorig jaar kon ook de achterklep niet meer open. Tja, waarom dat tegenwoordig allemaal elektrisch moet? Dat gaat nu eenmaal veel sneller kapot dan mechanisch. Maar ja. Er zat ook een lekje in het airco-systeem, zodat ik elk jaar die airco moest laten bijvullen. Sinds een jaar of twee is dat een dure grap. En, o ja, de cruise control deed het ook al jaren niet meer. Het was echt een oud beessie. Ik heb de Caddy van Leendert en Thea overgenomen. Wat een genot!! Dit werkt zóveel gemakkelijk met in- en uitladen! Ik ben er super blij mee.

De webshop zorgt ook nog steeds voor veel sjouwerij. Eigenlijk is het nog gekker, dan in Alblasserdam. We hebben namelijk nog steeds de noodshop op de eerste verdieping, op een slaapkamer.


Dat betekent, dat alles eerst daar naartoe moet en als ik aan het einde van de dag de pakketten klaarmaak, moeten al die pakketten weer naar beneden gesjouwd worden. Gelukkig zijn er aan het einde van de dag altijd wel een paar jongens thuis, die me daarbij helpen. Soms zijn het zulke zware dozen! Dinsdagavond hebben we de maandelijkse nieuwsbrief eruit gedaan. En dan is het altijd extra druk. Heerlijk als ze je dan helpen en als je al die dozen zó de caddy in kunt schuiven!!


Bij het postnl-punt bij de Jumbo is het gelukkig geen enkel probleem meer, als ik met veel pakketten aankom. Ze kennen me al. Het voelt allemaal allang niet vreemd meer. Sowieso zijn we allemaal al helemaal gewend hier. We hebben geen van allen ook maar een minuut terug verlangd naar de Karper. Dat is een heel goed teken, toch?

Waar we nog wel aan moeten wennen: aan de geluiden in ons huis! Van de week, met die wind, schoot Willem een keer om twee uur in de nacht overeind: ¨Teun, daar gaan de pannen!¨ Met dat ik wakker schrok, hoorde ik nog net een rombommelend geluid. Oh nee, he. Willem mocht van mij niet buiten gaan kijken. Veel te gevaarlijk! Maar hij ging wel een inspectieronde doen in huis en keek uit alle ramen naar buiten, of hij dakpannen zag liggen. Niets te zien. We gingen maar weer slapen. Om een uur of vier werd ik wéér wakker van een rombommelend geluid. Maar Willem sliep door en ik liet het dus maar zo. Je kunt er toch niets aan doen. Om zes uur moest Hans naar zijn werk en met z´n drieën gingen we op inspectie met Hans z´n goede zaklamp. Nergens ook maar één weggewaaide dakpan te bekennen! Fijn dus. Maar nu de vraag: wat hebben we voor geluid gehoord? Geen idee dus!

In de vliegende storm van zondag is er nog wel iets fijns gebeurd. Onze hond is geboren!! De hond van Hans z´n baas was zwanger. Wij passen regelmatig op deze hond. Het is een super lieve Mechelse herder. Al lang voordat we verhuisden hadden we de wens om hier een hond te nemen. En toen Sunny gedekt zou worden, was het niet heel moeilijk kiezen meer! Een dochter van Sunny zou het worden! Het moest wel een vrouwtje zijn, anders was Sunny d´r oppas-adresje meteen kwijt. Hans z´n baas wilde zelf ook een hondje houden. En ook dat moest dan een vrouwtje zijn. Het was dus heel spannend, wat er geboren zou worden. Nou, er werden maar liefst 7 hondjes geboren. Eerst kwamen er vijf reutjes....Maar warempel! Nummer zes en zeven waren teefjes. Geweldig!! Als alles goed gaat, komt de pup over een week of 10 bij ons wonen. Het wordt Hans z´n hond. Hij gaat er mee op training enzo. We kijken er allemaal al naar uit.






donderdag 6 februari 2020

Kwaliteit...

We hadden vroeger een klant, die kaasboer was, en die regelmatig placht te declameren:

Kwaliteit
Wint de strijd
Te allen tijd´

En ja, dat is een waarheid als een koe. Vaak is goedkoop, duurkoop, doordat het snel versleten is, en gaat iets, wat duur is bij aanschaf, lange tijd mee. Wij houden ervan om goede spullen te kopen, want wij vinden het fijn, als je ergens lang plezier van hebt. Dat geldt voor vrijwel alle gebruiksartikelen en dus ook voor huisraad. 

Ruim twee jaar geleden kochten we een nieuw bankstel. Het was duur, maar van een heel goede kwaliteit, zodat we voor jaren klaar zouden zijn. We hadden gekozen voor twee banken. Eén van een normaal formaat en één die extra lang was. Die konden we in onze lange huiskamer prima kwijt en zo hadden we lekker veel zitplaatsen. Wat was ik blij, dat ons bankstel ook precies weer in ons nieuwe huis paste!

Voordat we verhuisden wilde ik de banken een opknapbeurt geven. Het bankstel is van leer en ik had bij de levering twee flessen onderhoudsmiddel gekregen. Het advies was, om de banken twee keer per jaar met het middel in te wrijven, om zo het leer te voeden. Dat deed ik trouw. Het middeltje zal vast en zeker heel goed voor het leer zijn, maar ik kan niet zeggen, dat het er nu zo zichtbaar van opknapte. En aangezien de banken er op sommige plekken al best kaal uit zagen, besloot ik naar de winkel te mailen,  waar we ze hadden gekocht Jeantique, een regelmatige adverteerder, om te vragen, of ze iets hadden, waarmee ik die plekken weer mooi kon krijgen. Ik deed er ook wat fotootjes bij, zodat ze precies konden zien, wat ik bedoelde.






Al snel kreeg ik een mailtje terug. De strekking was, dat het klopt, dat leer na verloop van tijd wat verkleurt en wat lichter wordt. Maar wat Claudia op de foto´s zag, vond ze niet horen voor banken, die nog maar twee jaar oud waren. En ja, daar was wel een oplossing voor, maar niet zoiets simpels als de banken inwrijven met een middeltje. Ze zouden de banken opnieuw moeten kleuren! Oeps! De service bleek fantastisch: ik mocht zeggen, wanneer ik de banken wilde laten behandelen. Ze zouden ze dan komen ophalen en ik zou een leen-bankstel krijgen. Na het kleuren zouden ze de banken weer komen omruilen. Geweldig!

Ik wilde het graag vòòr de verhuizing, zodat we met nette banken in ons nieuwe huis zouden zitten. Dat was prima, maar het was nu juist voor Kerst wel heel druk. Ik besloot, dat we dan gewoon tot ná Kerst (en dus ná onze verhuizing) zouden wachten. Zo erg was het nu ook weer niet.

Op 17 januari werden onze banken opgehaald. We kregen twee keurige senioren bankjes te leen, waar de kinderen erg om moesten lachen :-). En precies een week later, kwamen onze eigen banken weer terug. Wat zijn die prachtig geworden! Echt als nieuw! Ik ben er reuze blij mee. En ik ben ook blij, dat we destijds gekozen hebben voor kwaliteit en voor spullen, die hier gewoon in Nederland, ambachtelijk, worden gemaakt en niet in Verweggistan in elkaar worden gesmeten. De meneer, die onze banken kwam ophalen, heeft die ook zèlf gekleurd. Je zag en merkte de liefde voor de spullen, die hij in handen had. Alles werd keurig met verhuisdekens ingepakt en ´lief´ behandeld. En net zo ´lief´ werden de banken weer terug gebracht. We hopen er nog heel veel jaren plezier van te hebben.




donderdag 30 januari 2020

Een fijn raam, een boekenkast en nog meer

Deze week is Leendert, samen met een collega-zzp-er, nog vier dagen hard aan het werk geweest. Het werk zit er voor hem bijna op. Niet dat ons huis helemaal klaar is, maar het timmerwerk-budget is bijna op. We gaan dus eerst maar eens een poosje sparen, voordat hij weer mag komen :-). Er is nog genoeg te doen. Maar dat hoort bij een groot, oud huis en dat vind ik ook helemaal niet erg.

De jongens plaatsten het allerlaatste kozijn. Dat is op de plaats gekomen, waar het originele hooiluik nog zat. Het is prachtig geworden! Vanuit het raam kijk je zo over de weidse polder. Het is op de eerste verdieping, in de ruimte, waar het magazijn van de webshop komt en waar we ook gaan inpakken. De tafel komt bij het raam te staan. Kunnen we tijdens het werken fijn naar buiten kijken! Dit raam, en ook het raam erboven trouwens, maken het fijn licht. En het raam in het hooiluik is natuurlijk ook een flinke energiebespaarder. Dat telt meteen ook mee voor de subsidie-aanvraag voor energiebesparende maatregelen, die we er deze week uit gedaan hebben. We konden aardig wat opvoeren: dakisolatie, gevelisolatie, vloerisolatie en glas. Ik hoop, dat ze die aanvraag snel bestuderen en dat we uitgekeerd krijgen. We hebben al een bestemming in gedachten. Nee, geen vakantie naar de Bahama´s. We willen van dat geld een goederenlift laten maken. Het voorwerk daarvoor is al gedaan. Leendert maakte vandaag een liftschacht.



Het hooiluik is trouwens wel bewaard gebleven. Dat wilde ik graag. Het hangt nu opengeklapt tegen de gevel. Helemaal naar m´n zin.


Ook in huis gaan we in een rustig tempo steeds een stapje verder. Zaterdag heeft Willem de boekenkasten afgemaakt. Ze staan op onze slaapkamer. Het in elkaar zetten was niet eens zo´n hele grote klus. Maar van het één komt altijd het ander. Toen de kasten eenmaal stonden, bleken de plinten te hoog, zodat de kast niet stabiel stond. Willem heeft toen heel netjes de plint lager gemaakt en meteen de ontbrekende meters plint aangebracht. In de hoek van onze slaapkamer zit een luikje in de grond, waaronder de watermeter zit. Het was nog een heel gepuzzel om de plinten daar goed langs te laten lopen. Uiteindelijk zitten daar nu twee stukjes plint, die losgeschroefd kunnen worden, als het luikje open moet. In principe is dat dus één keer per jaar, als de watermeterstand moet worden doorgegeven.


Dinsdag heb ik samen met Maria alle dozen met theologische boeken uit de schuur gehaald. Echt zo fijn, dat die nu weer zo voor het grijpen in de kast staan! Ik mis nog één doos. Maar die komen we vast nog wel een keer tegen. Wellicht is die op zolder beland, bij de overige boeken.


Arie speelde intussen met een lege doos :-).


Hoewel er dus steeds nog wel specifieke verhuizing-klusjes zijn, kan ik merken, dat ik toch ook steeds beter weer in mijn gewone ritme kom. Zaterdagavond heb ik voor het eerst weer eens achter m´n spinnewiel gezeten. En vandaag diepte ik m´n slow-juicer eens op uit de kelder. Ik had namelijk best veel mandarijnen en druiven gekregen van de groenteboer. Dat werden een paar litertjes lekker versgeperst sap.




Ik zag net, dat het al bijna op is. Morgen nog maar een keer in de herhaling dan.

Ik bakte een heel geslaagd dadeltaartje voor Terdege. Eerst een proefversie. Die viel zó in de smaak, dat ik voor de uiteindelijke versie niets veranderde. Dat waren dus twee taartjes bakken op een dag. Wat een straf.

Morgen gaat mijn auto weg. Hij is versleten. De motor is nog prima. Maar de elektronica is op. Al heel lang (twee jaar?) kunnen de ramen niet meer open. En sinds bijna een jaar kon ook de achterklep niet meer open. De cruise control is al jaren stuk. En ook de airco is kapot. Morgen zou m´n bolide door de APK moeten. Maar ik lever hem in. Gisteren heb ik de caddy van Leendert en Thea gekocht. Die is heel wat geschikter voor al die karrevrachten meel en bloem, die ik elke week moet vervoeren. Maar het zal toch best ook wel even wennen zijn. Het zij zo.

dinsdag 28 januari 2020

Onverrichterzake terug naar huis!

Vanmorgen moesten Maria en ik weer naar het Sophia Kinderziekenhuis voor therapie. De afspraak was om kwart over 9 en om kwart over 8 stapten we de deur uit. Al bij Oud-Albas stroopte het verkeer op. Dat hadden we wel verwacht, want het was erg regenachtig.

Toen we bij de tunnel bij Alblasserdam reden, kreeg Maria een appje van Maaike. Maaike was al wat eerder van huis gegaan, naar haar werk in Ridderkerk. Ze meldde dat er flink veel file was, maar dat het bij de A16 over zou zijn.

Die file? Daar stonden we al in. We konden geen kant meer op. Nou ja, bij Ridderkerk besloot ik toch maar de rijksweg te verlaten. Ik geloofde niet echt, dat de file bij de A16 over zou zijn. Opgetogen omdat we lekker konden dóórrijden, reed ik met een normale snelheid over de Rotterdamse Weg. Het plan was om via de Kuip en de Erasmusbrug naar het ziekenhuis te rijden. Ik had er goede moed op, dat we op tijd zouden arriveren.

Maar zodra we de afslag richting Rotterdam namen, stond het zaakje weer stil. He-le-maal stil! Op de matrixborden stond aangegeven, dat er een ongeval was gebeurd en dat verkeer naar Rotterdam Centrum maar afslag 19a moest nemen. Oh no.

Afslag 19 bleek richting Zuidplein te zijn en ik zou dus via de Maastunnel moeten rijden. Maar zover kwam het niet. Het stond allemaal muurvast. Om kwart voor 10 waren we nog niet eens bij Zuidplein en volgens de matrixborden zou het nog 23 minuten in beslag nemen, voordat we in het Centrum zouden zijn.

We belden naar het ziekenhuis, om te zeggen, dat we veel te laat zouden zijn, en dachten, dat we wellicht beter naar huis terug konden gaan. De receptionist schakelde ons door met de dokter. En ja, die had inderdaad geen mogelijkheid om te schuiven in haar programma en we moesten onze afspraak dus cancelen.


Beter. We hoorden, dat de A16 dicht zat vanwege een ongeval en pas om 12.00 zou vrijgegeven worden.

We waren bijna bij Zuidplein en ik kreeg de ingeving, om dan daar maar even heen te gaan en het vest voor Henk te ruilen, wat te klein gekocht was. Dat vest slingerde al drie weken in m´n auto en ik had nog maar tot 3 februari om het om te ruilen. Er was er gewoon nog niet van gekomen. Goed om het nu dan maar te doen. Dan was onze reis toch niet helemaal tevergeefs.

We ruilden het vest. En nu we toch op Zuidplein waren, was het misschien wel een idee om meteen bij van Haren te kijken voor nieuwe laarsjes voor mij. Die ik nu heb, draag ik al de derde winter en zijn erg sleets geworden. Ook voelde ik steeds dat mijn hak een beetje los zat en was ik bang, dat ik die vandaag of morgen zou verliezen. Ik slaagde mooi in de sale met 50% korting. Helemaal blij dus. Hopelijk doe ik hier ook weer een paar jaar mee.

Op de terugweg zijn we bij Alblasserdam even van de snelweg afgegaan. Gisteren belde m´n groenteboer, dat ze me zo miste. Nou, ik haar ook, hoor :-). Ze had allerlei ´klusjes´ (overschotjes) voor me en ik had afgesproken om die vanmorgen bij de loods af te halen.

Met mijn wagen vol groenten en fruit kwam ik dus net thuis. Onverrichterzake wat de therapie betreft. Maar toch niet helemaal voor niets. Ik had een trui voor Henk, laarsjes voor mezelf en een lekker voorraadje groenten en fruit voor het hele gezin.

Hier thuis wordt ook weer hard gewerkt. Hoewel het mij niet snel genoeg kan gaan. Elke dag, maar dan ook echt élke dag, krijg ik e-mailtjes van mensen met de vraag wanneer de workshops gaan beginnen. En steeds lastiger vind ik het om te moeten zeggen: ¨Ik weet het niet¨....

De workshopzolder is nog verre van klaar. Gisterenochtend zag het er daar zo uit:


Na een dag allerlei afwerk-werkzaamheden was de stand van zaken gisterenavond zo:



Het gaat er dus op lijken!
Maar nu is het de beurt aan de stucadoor. En dat is een probleem. De stucadoor die het privé-gedeelte zo mooi gestuct heeft, heeft pas in maart weer tijd. Zo lang kan ik écht niet wachten. Leendert heeft dus bij elke stucadoor die hij kent een verzoek neergelegd. Het probleem is: deze mensen hebben het allemaal heel druk. We willen ook niet zomaar elke stukadoor. De ene stucadoor is de andere niet en we willen het echt strák hebben! We zijn wat dat betreft verwend met het vakwerk van Arie Vogel.

Ik vind het super moeilijk om geduldig te blijven. Voel me onrustig en opgejaagd, omdat ik aan de slag wil. En dan is het lastig om totaal niet te weten, wanneer dat mogelijk gaat zijn.

Als we eenmaal een stucadoor hebben, gaat het snel. Dan moet de schilder er achteraan en kunnen we gaan inrichting. Kanniewachten.

Maar voor wie nèt zo graag aan de slag wilt als ik: ´geduld´ !

donderdag 23 januari 2020

En nog méér warmte!

Toen we hier op 24 december kwamen wonen, waren we eerst en vooral heel blij, dat we óver waren. Dat het voorlopig nog enigszins kamperen zou zijn, vonden we niet erg. Maar echt: de kou! Die waren we toch wel heel snel beu. Beneden was het dan nog wel lekker. Daar hadden we vloerverwarming. Maar boven was het gewoon steenkoud en heel vochtig. Wat waren we blij toen na een week of twee de CV aangesloten werd en ons hele huis heerlijk warm werd! Warmte is toch wel heel belangrijk! Koude voelt armoedig en warmte brengt comfort.

Vandaag is het laatste puntje op de ´i´ gezet. Onze houtkachel arriveerde!



We kochten een speksteenkachel bij Van Roon. Een paar weken geleden hebben de mannen het rookkanaal al in orde gemaakt. Vandaag was het dus geen al te grote klus meer. Al snel stond het loodzware gevaarte op z´n plaats. Hopelijk voor jaren en jaren. Omdat de kachel heel koud was, hebben we hem niet direct gestookt. Dat deden we vanavond pas en dan ook nog eens alleen een bergje aanmaakhoutjes. De kachel moet namelijk eerst heel secuur ingestookt worden. Dat betekent, dat we eerst 10 keer heel matig moeten stoken. Het moment van die eerste keer was er niet minder heugelijk om. Leendert had de laatste tegeltjes rond de kachel gelegd. En toen mocht hij aan :-).


Boven de kachel vinden we het nog een beetje kaal. Daar mag nog wel iets komen van een hertegewei of een grote krans of zoiets. Maar ach, daar moet je gewoon een keer tegenaan lopen.

Arie kwam ook eens nieuwsgierig bij de kachel kijken :-). Maf beest.


Ik krijg geweldig veel zin om mijn spinnewiel weer te gaan laten snorren of een paar sokken op de breipennen te zetten. Wie weet zaterdagavond ofzo. Al die gewone bezigheden hebben al veel te lang stil gelegen. Ik heb veel zin om weer fijn te gaan handwerken, wecken, bakken enzovoorts. Maar het is steeds nog druk met werkvolk over de vloer, ongeregelde schooltijden vanwege toetsen, aanloop, en ik had deze week ook zomaar drie hele dagen een stagiaire: onze Henk. Heel leuk, heel gezellig, maar tegelijkertijd moest ik hem natuurlijk wel drie dagen zinnig bezighouden, hem begeleiden, controleren enzovoorts. Henk vond het wel prima zo. Drie dagen uitslapen tot een uur of 8, in plaats van om kwart over 7 op de fiets stappen ;-). En dan ook nog steeds gezellige koffie-kwartiertjes en lekkere lunches.

Hij heeft fijn gewerkt. Heel veel ingepakt:


Mee geweest naar de molen om meel te halen. Dat duurde extra lang, want er reed zich een vrachtwagen klem bij een viaduct.


Hij heeft ook heel veel dozen met binnengekomen goederen uitgepakt en alles geprijsd.


En elke dag ging hij mee naar de post om de pakketten weg te brengen.


Tja. Zo kom je niet echt toe aan iets waar je zomaar spontaan zin in hebt. Of het moest zijn, dat ik gisteren sinds lang weer eens een speciaal brood bakte. Een zes-vlechtbrood van Challah-deeg.


En ik maakte van het koken ook elke dag wel een beetje een feestje. Maandag kookte ik aardappels-groenten (verse peen en diepvriesdoperwten)-vlees (hamlappen) en verse appelmoes. Dinsdag kookte ik een veel te grote pan vol zuurkoolstamppot.  Daar bleef bijna de helft van over en dat verwerkte ik woensdag in een zuurkooltaart. De zuurkoolstamppot werd hiervoor opgelekkerd (weer eens wat anders dan opgeleukt ;-)) met rozijnen, ananasstukjes, stukjes brie en stukjes augurk. Ik bekleedde een grote springvorm met bladerdeeg, schepte de opgelekkerde stamppot erin, legde er een paar plakken kaas op en zette het hele spul in de oven. De taart ging schoon op.
Vandaag maakte ik Gado Gado-soep. Er is lekker nog een pannetje over. Ik verheug me al op de lunch morgen ;-).



dinsdag 21 januari 2020

Veel gedaan, veel gebeurd.

Vorige week woensdag was Willem jarig en vrijdagavond vierden we zijn (en mijn) verjaardag. Een verjaardag is bij ons altijd best druk, omdat we met ons eigen gezin al met een man of 20 zijn. Maar vrijdagavond kwam er daarnaast ook nog veel familie, die meteen ons huis wilden zien. Zo kwam het dat we voor zo´n 35 tot 40 man te cateren hadden. Gelukkig hadden we daar we op gerekend. Maria was de hele ochtend bezig geweest met taarten en ander lekkers bakken.





De dag ervòòr hadden we uitgebreid boodschappen gehaald.

En vrijdagmiddag hebben we nog even alles op alles gezet, om nog een hoop verhuis-rommel op te ruimen. In het gedeelte van ons huis, waar de webshop moet komen, stonden de dozen en kratten nog hoog opgestapeld. Veel van die spullen waren bestemd voor de privé-zolder. Maar die was nog (lang) niet klaar. Donderdagmiddag nam Leendert de planning met mij door en stelde voor om op vrijdag alles op alles te zetten om in elk geval de helft van die zolder te isoleren en de gipsplaten er tegen te krijgen. Dan konden alle spullen die op hun plekje stonden te wachten in elk geval alvast naar die halve zolder worden gebracht. Ja! Goed plan!

Leendert en Ezra timmerden er vanaf vrijdagochtend 7.00 uur lustig op los en om een uur of drie zei Leendert, dat hij ons kwam helpen met sjouwen. Maria en ik hebben alles wat naar die zolder moest klaargezet en Leendert heeft al die dozen, kratten en zelfs kasten twee verdiepingen naar boven gesjouwd. Het was een monsterklus, maar het lukte!! Toen Willem rond 17.00 uur thuiskwam, was de shopruimte leeg!!


Er is werkelijk enorm veel gebeurd, vorige week! De workshopzolder is helemaal af-geïsoleerd en afgetimmerd. Het pannendak aan die kant is helemaal afgemaakt. De privé-zolder is dus half gedaan. De schilder heeft Willem z´n werkkamertje, de gang en onze slaapkamer afgemaakt. Onze slaapkamer was bij de vorige bewoner een flinke woonkeuken. Maar toen het huis gebouwd werd, was het het voorste gedeelte van de stal en was daar ook een bedstee. Die bedstee is later een kast geworden. En wij hebben er onze kledingkast van gemaakt. De schilder heeft de onderkant van de trap zwart geverfd. Die was geel. Als we dit wit hadden willen hebben, had hij er minstens twee keer overheen gemoeten. Daarom maar zwart. Voordelig en snel en zeker niet lelijk.



Ook de kelder is bijna klaar. Maria en ik hebben donderdag nog wat rekken in elkaar gezet. Er moeten nu alleen nog wat planken aan de muur komen, waar m´n apparaten op kunnen staan.



Zaterdagavond hebben Jan-Hendrik en Maria nog een boekenkast in elkaar gezet. Althans, een halve. Deze week hoop ik dat de tweede helft er ook komt en dan kijk ik ernaar uit om de boeken uit te pakken.


Ik ben nog elke dag met allerhande verhuis-klusjes bezig. Extra kliko´s bestellen bij de gemeente, bijvoorbeeld. En Maria en ik zochten de pannenkast uit, want de helft van m´n pannen doet het niet op inductie. Die mogen naar de workshopzolder, waar ik een electrische kookplaat krijg.


Verder gaat het ´gewone´ leven ook wel weer z´n gangetje. Maar wat is ´gewoon´? Met zo´n club is er elke dag wel wat te beleven. Zo meldde Hans gisterenavond, vlàk voordat ik de pannen op tafel wilde zetten, dat hij ´een kat ging redden´. Watte?? Er bleek sinds zaterdag een kat in een boom in Alblasserdam te zitten, die er niet meer uit durfde. Op Twitter werd hulp van een bedrijf gevraagd. Hans had dat gelezen en aangezien hij boomwerker is, meldde hij zich als kattenredder. Wim, die bij ons zou meeëten, omdat hij aan de badkamer zou gaan werken, sprong ook meteen maar bij Hans in de auto. Daar gingen de mannen. Uiteindelijk is Hans uren bezig geweest. Die kat zat op 17 meter hoogte. Eerst kwam Hans er niet bij en moest hij heen-en-weer naar Nieuw-Lekkerland voor een extra lijn. Later kreeg hij die kat met geen mogelijkheid te pakken. Na twee uur tobben had hij het beestje uiteindelijk in een vangnet. Brak de steel van dat net....Viel die kat alsnog 15 meter naar beneden en nam de benen!!

Het hele verhaal lees je hier:

www.twitter.com

of hier:

www.alblasserdamsnieuws.nl

of bekijk je hier :-)

https://www.alblasserdamsnieuws.nl/wordpress/

We zeggen het zo vaak tegen elkaar:

¨Mijn moeder zou gezegd hebben: elke dag een andere film¨

woensdag 15 januari 2020

Hoe het hier reilt en zeilt

De dagen zijn gevuld met van alles en nog wat. Langzamerhand komt er wat structuur in de dagelijkse gang van zaken. Ik merk, dat ik bijvoorbeeld mijn draai in de keuken nu zódanig te pakken heb, dat zoiets als koffie zetten weer helemaal op de automatische piloot gaat. Toen we hier pas woonden, vond ik het bijna een project. ¨Project koffie¨. Ha, ha. Zo gaat dat als je daagse kopjes nog ingepakt staan en je je ´goeie servies´ steeds uit de kast moet plukken. Als je eerst drie keer een verkeerd kastje opent, voordat je het kastje te pakken hebt, waar de koffie en de filters staan. Als je de stekker van de mixer eerst uit het stopcontact moet halen om er die van het warmhoudplaatje in te steken, omdat er nog een paar stekkerdozen stroomloos zijn. Enzovoorts.

En eigenlijk ging het zo met álle dagelijkse klusjes, waar je normaal nooit over nadenkt: de was, de strijk, boodschappen, eten koken, de vaatwasser uitruimen en noem maar op. Ik ben blij, dat dat soort dingen nu weer net zo vanzelfsprekend gaan als voorheen.

De eerste pannenkoeken zijn gebakken, er wordt weer (plantaardige) yoghurt en wasmiddel gemaakt. En ik heb ook weer voor het eerst advocaat gemaakt (van Blesser kippeneieren uit een stalletje aan de weg; van vrije kippen) Heerlijk.






In ons huis wordt nog hard geklust. Vorige week had ik twee dagen twee cv-monteurs, maandag kwam de schilder, gisteren twee timmermannen (Leendert en een collega zzp-er), vandaag waren de timmermannen er wéér en ook de schilder was weer van de partij. Best heel druk! Maar ook gewoon zó fijn, dat ons huis steeds meer áf komt!

Vandaag is Willem jarig. Hij is al sinds oudejaarsdag aan het kwakkelen: hoesten, snotteren, dat. Maar nu knapt hij gelukkig goed op. Vandaag was hij nog thuis en morgen hoopt hij weer aan het werk te kunnen. Hij heeft vandaag fijn wat klusjes gedaan. De lamp en de gezinsfoto opgehangen, bijvoorbeeld. Hè, dat staat meteen een stuk gezelliger!



Ik heb Willem voor z´n verjaardag een nieuwe pianokruk kado gedaan.



Dan kan eindelijk die oude stoel ons huis uit. Dacht ik... Maar ik mag de stoel van de kinderen niet wegdoen. Daar hangen véél te veel herinneringen aan. Willem speelde vroeger altijd ´auto´ met die stoel. Het is een ronde caféstoel en die diende dan als stuur. Voordat de kinderen naar bed gingen, mochten ze eerst in ´de auto´ stappen en zeggen, waar ze naar toe wilden. Naar oma, naar de dierentuin? En dan startte Willem z´n stoel bolide. Nou, ik hoor het al. Die stoel moet maar naar zolder. Die mag écht niet weg :-).

We genieten erg van het uitzicht wat elk uur van de dag mooi is. Of je nu ´s morgens uit je slaapkamerraam kijkt


of later op de dag uit Maria´s kamertje


Ook hoorden we vorig week een aantal avonden ¨oeh-oeoeoe¨. Oh, een uil! Ik heb online uit zitten vogelen (grappig woord in dit verband) welke uil dit kon zijn. Wat wij hoorden is de eerste roep van een baltsende mannetjes bosuil. Bosuilen zijn zo´n beetje de vroegste broedvogels. Vaak broeden ze al in februari. Met zo´n zachte januari-maand is het dus niet vreemd om die roep al zó vroeg te horen. Gaaf! Ik was al van plan om uilenkasten rond ons huis op te hangen. Misschien zal dat voor dit jaar al te laat zijn, maar wie weet lukt het om volgend jaar uilen te verlokken om bij ons huis te komen nestelen!

Vorige week had ik nog strubbels om de webbestellingen bij postnl ingeleverd te krijgen. Maar sinds gisteren lijkt het kwartje bij de Jumbo gevallen te zijn en begrijpen ze dat ´die mevrouw met al die pakjes´ elke dag komt. Er is nu extra ruimte. Joepie!

Er zitten steeds gezellige kaarten in onze brievenbus en mijn nicht kwam een heerlijke havermoutplaatkoek brengen om ons welkom te heten.


Opa had ook een heel leuke verrassing. Hij had prachtige fotopuzzels laten maken. Voor alle kinderen één (en ook één voor Willem en mij). Maria legde als eerste de puzzel op tafel. Zo leuk. Steeds was er iemand die een stukje legde :-).


Inmiddels is hij af. Ik ga een andere puzzel opsnorren en neerleggen. Gezellig!

Nou, het is een hapsnap-logje. Maar je weet nu weer een beetje hoe het hier reilt en zeilt!