dinsdag 21 januari 2020

Veel gedaan, veel gebeurd.

Vorige week woensdag was Willem jarig en vrijdagavond vierden we zijn (en mijn) verjaardag. Een verjaardag is bij ons altijd best druk, omdat we met ons eigen gezin al met een man of 20 zijn. Maar vrijdagavond kwam er daarnaast ook nog veel familie, die meteen ons huis wilden zien. Zo kwam het dat we voor zo´n 35 tot 40 man te cateren hadden. Gelukkig hadden we daar we op gerekend. Maria was de hele ochtend bezig geweest met taarten en ander lekkers bakken.





De dag ervòòr hadden we uitgebreid boodschappen gehaald.

En vrijdagmiddag hebben we nog even alles op alles gezet, om nog een hoop verhuis-rommel op te ruimen. In het gedeelte van ons huis, waar de webshop moet komen, stonden de dozen en kratten nog hoog opgestapeld. Veel van die spullen waren bestemd voor de privé-zolder. Maar die was nog (lang) niet klaar. Donderdagmiddag nam Leendert de planning met mij door en stelde voor om op vrijdag alles op alles te zetten om in elk geval de helft van die zolder te isoleren en de gipsplaten er tegen te krijgen. Dan konden alle spullen die op hun plekje stonden te wachten in elk geval alvast naar die halve zolder worden gebracht. Ja! Goed plan!

Leendert en Ezra timmerden er vanaf vrijdagochtend 7.00 uur lustig op los en om een uur of drie zei Leendert, dat hij ons kwam helpen met sjouwen. Maria en ik hebben alles wat naar die zolder moest klaargezet en Leendert heeft al die dozen, kratten en zelfs kasten twee verdiepingen naar boven gesjouwd. Het was een monsterklus, maar het lukte!! Toen Willem rond 17.00 uur thuiskwam, was de shopruimte leeg!!


Er is werkelijk enorm veel gebeurd, vorige week! De workshopzolder is helemaal af-geïsoleerd en afgetimmerd. Het pannendak aan die kant is helemaal afgemaakt. De privé-zolder is dus half gedaan. De schilder heeft Willem z´n werkkamertje, de gang en onze slaapkamer afgemaakt. Onze slaapkamer was bij de vorige bewoner een flinke woonkeuken. Maar toen het huis gebouwd werd, was het het voorste gedeelte van de stal en was daar ook een bedstee. Die bedstee is later een kast geworden. En wij hebben er onze kledingkast van gemaakt. De schilder heeft de onderkant van de trap zwart geverfd. Die was geel. Als we dit wit hadden willen hebben, had hij er minstens twee keer overheen gemoeten. Daarom maar zwart. Voordelig en snel en zeker niet lelijk.



Ook de kelder is bijna klaar. Maria en ik hebben donderdag nog wat rekken in elkaar gezet. Er moeten nu alleen nog wat planken aan de muur komen, waar m´n apparaten op kunnen staan.



Zaterdagavond hebben Jan-Hendrik en Maria nog een boekenkast in elkaar gezet. Althans, een halve. Deze week hoop ik dat de tweede helft er ook komt en dan kijk ik ernaar uit om de boeken uit te pakken.


Ik ben nog elke dag met allerhande verhuis-klusjes bezig. Extra kliko´s bestellen bij de gemeente, bijvoorbeeld. En Maria en ik zochten de pannenkast uit, want de helft van m´n pannen doet het niet op inductie. Die mogen naar de workshopzolder, waar ik een electrische kookplaat krijg.


Verder gaat het ´gewone´ leven ook wel weer z´n gangetje. Maar wat is ´gewoon´? Met zo´n club is er elke dag wel wat te beleven. Zo meldde Hans gisterenavond, vlàk voordat ik de pannen op tafel wilde zetten, dat hij ´een kat ging redden´. Watte?? Er bleek sinds zaterdag een kat in een boom in Alblasserdam te zitten, die er niet meer uit durfde. Op Twitter werd hulp van een bedrijf gevraagd. Hans had dat gelezen en aangezien hij boomwerker is, meldde hij zich als kattenredder. Wim, die bij ons zou meeëten, omdat hij aan de badkamer zou gaan werken, sprong ook meteen maar bij Hans in de auto. Daar gingen de mannen. Uiteindelijk is Hans uren bezig geweest. Die kat zat op 17 meter hoogte. Eerst kwam Hans er niet bij en moest hij heen-en-weer naar Nieuw-Lekkerland voor een extra lijn. Later kreeg hij die kat met geen mogelijkheid te pakken. Na twee uur tobben had hij het beestje uiteindelijk in een vangnet. Brak de steel van dat net....Viel die kat alsnog 15 meter naar beneden en nam de benen!!

Het hele verhaal lees je hier:

www.twitter.com

of hier:

www.alblasserdamsnieuws.nl

of bekijk je hier :-)

https://www.alblasserdamsnieuws.nl/wordpress/

We zeggen het zo vaak tegen elkaar:

¨Mijn moeder zou gezegd hebben: elke dag een andere film¨

woensdag 15 januari 2020

Hoe het hier reilt en zeilt

De dagen zijn gevuld met van alles en nog wat. Langzamerhand komt er wat structuur in de dagelijkse gang van zaken. Ik merk, dat ik bijvoorbeeld mijn draai in de keuken nu zódanig te pakken heb, dat zoiets als koffie zetten weer helemaal op de automatische piloot gaat. Toen we hier pas woonden, vond ik het bijna een project. ¨Project koffie¨. Ha, ha. Zo gaat dat als je daagse kopjes nog ingepakt staan en je je ´goeie servies´ steeds uit de kast moet plukken. Als je eerst drie keer een verkeerd kastje opent, voordat je het kastje te pakken hebt, waar de koffie en de filters staan. Als je de stekker van de mixer eerst uit het stopcontact moet halen om er die van het warmhoudplaatje in te steken, omdat er nog een paar stekkerdozen stroomloos zijn. Enzovoorts.

En eigenlijk ging het zo met álle dagelijkse klusjes, waar je normaal nooit over nadenkt: de was, de strijk, boodschappen, eten koken, de vaatwasser uitruimen en noem maar op. Ik ben blij, dat dat soort dingen nu weer net zo vanzelfsprekend gaan als voorheen.

De eerste pannenkoeken zijn gebakken, er wordt weer (plantaardige) yoghurt en wasmiddel gemaakt. En ik heb ook weer voor het eerst advocaat gemaakt (van Blesser kippeneieren uit een stalletje aan de weg; van vrije kippen) Heerlijk.






In ons huis wordt nog hard geklust. Vorige week had ik twee dagen twee cv-monteurs, maandag kwam de schilder, gisteren twee timmermannen (Leendert en een collega zzp-er), vandaag waren de timmermannen er wéér en ook de schilder was weer van de partij. Best heel druk! Maar ook gewoon zó fijn, dat ons huis steeds meer áf komt!

Vandaag is Willem jarig. Hij is al sinds oudejaarsdag aan het kwakkelen: hoesten, snotteren, dat. Maar nu knapt hij gelukkig goed op. Vandaag was hij nog thuis en morgen hoopt hij weer aan het werk te kunnen. Hij heeft vandaag fijn wat klusjes gedaan. De lamp en de gezinsfoto opgehangen, bijvoorbeeld. Hè, dat staat meteen een stuk gezelliger!



Ik heb Willem voor z´n verjaardag een nieuwe pianokruk kado gedaan.



Dan kan eindelijk die oude stoel ons huis uit. Dacht ik... Maar ik mag de stoel van de kinderen niet wegdoen. Daar hangen véél te veel herinneringen aan. Willem speelde vroeger altijd ´auto´ met die stoel. Het is een ronde caféstoel en die diende dan als stuur. Voordat de kinderen naar bed gingen, mochten ze eerst in ´de auto´ stappen en zeggen, waar ze naar toe wilden. Naar oma, naar de dierentuin? En dan startte Willem z´n stoel bolide. Nou, ik hoor het al. Die stoel moet maar naar zolder. Die mag écht niet weg :-).

We genieten erg van het uitzicht wat elk uur van de dag mooi is. Of je nu ´s morgens uit je slaapkamerraam kijkt


of later op de dag uit Maria´s kamertje


Ook hoorden we vorig week een aantal avonden ¨oeh-oeoeoe¨. Oh, een uil! Ik heb online uit zitten vogelen (grappig woord in dit verband) welke uil dit kon zijn. Wat wij hoorden is de eerste roep van een baltsende mannetjes bosuil. Bosuilen zijn zo´n beetje de vroegste broedvogels. Vaak broeden ze al in februari. Met zo´n zachte januari-maand is het dus niet vreemd om die roep al zó vroeg te horen. Gaaf! Ik was al van plan om uilenkasten rond ons huis op te hangen. Misschien zal dat voor dit jaar al te laat zijn, maar wie weet lukt het om volgend jaar uilen te verlokken om bij ons huis te komen nestelen!

Vorige week had ik nog strubbels om de webbestellingen bij postnl ingeleverd te krijgen. Maar sinds gisteren lijkt het kwartje bij de Jumbo gevallen te zijn en begrijpen ze dat ´die mevrouw met al die pakjes´ elke dag komt. Er is nu extra ruimte. Joepie!

Er zitten steeds gezellige kaarten in onze brievenbus en mijn nicht kwam een heerlijke havermoutplaatkoek brengen om ons welkom te heten.


Opa had ook een heel leuke verrassing. Hij had prachtige fotopuzzels laten maken. Voor alle kinderen één (en ook één voor Willem en mij). Maria legde als eerste de puzzel op tafel. Zo leuk. Steeds was er iemand die een stukje legde :-).


Inmiddels is hij af. Ik ga een andere puzzel opsnorren en neerleggen. Gezellig!

Nou, het is een hapsnap-logje. Maar je weet nu weer een beetje hoe het hier reilt en zeilt!


donderdag 9 januari 2020

Warmte!!! En: uitdagingen op een dorpje...

Ja!! Eindelijk hebben we overal warmte in huis! Gisteren zijn er twee monteurs een kleine dag bezig geweest om radiators aan te sluiten. Toen ik om half vier met Koos thuis kwam uit het ziekenhuis, waren ze al vertrokken. Ik wist niet precies hoe ver ze gekomen waren, maar wel, dat het nog steeds niet warm was. En daar had ik me nu juist erg op lopen verheugen. Jammer zeg! Maar het goede nieuws was, dat ze vandaag terug zouden komen om het af te maken. En ja hoor, om half 9 stopten er twee auto´s voor de deur. Ik had al via een appje te horen gekregen, dat er het één en ander in de weg stond op de plaats waar er radiators moesten komen. Ik was dus al vroeg ruimte aan het vrij maken, want ik wilde maar al te graag, dat die mannen verder konden met hun werk!

De ene monteur hield zich vooral bezig met het inregelen van de ketel. De andere was meer van het sleutelen aan de radiators. Af en toe bood ik ze koffie of soep of iets anders aan. Willem had een thuiswerkdag en om beurten vroegen we de mannen, of het allemaal lukte. Ja, het ging prima!

Om een uur of drie kwam één van de monteurs vertellen, dat ze het circuit gingen vullen en dat we dus mee moesten opletten, of er niet ergens spontaan iets ging lekken of spuiten. De opwinding hing in de lucht en Willem sprintte van de ene verdieping naar de andere. Eén lekje was er en dat werd snel verholpen. Het circuit vulde zich met water en al snel was er resultaat. De ene na de andere radiator werd warm!! Wat een heerlijkheid!! Kou is zóóóó ongezellig! En vooral die vochtige atmosfeer was heel akelig.

De monteurs waren nog wel even bezig. Hier wat ontluchten, daar wat anders afstellen. Maar tegen half 5 zat hun werk er echt op. Klasse!



Helaas bleken twee radiators het toch niet te doen. Die op Maria´s slaapkamer en die in het trappenhuis. Maar dat hebben Willem en Wim vanavond gefikst. Wim is automonteur en heeft twee rechterhanden en een hoop geduld om iets op te lossen. Hij ontdekte dat er toch nog ergens lucht zat en heeft dat verholpen. Hoe fijn!

Intussen was ik de hele dag bezig om eindelijk de achterstand in het verzenden van webshopbestellingen weg te werken. Het inpakken van de bestellingen gaat niet zo snel. Steeds moet er nog iets opgesnord of ingepakt worden. Maar vanmiddag stonden er toch 16 bestellingen klaar om weggebracht te worden. Dat was in Alblasserdam gewoon appeltje, eitje. Maar dat blijkt hier op een dorpje wat 7 keer minder inwoners telt toch even een ander verhaal...

Er zijn hier twee postnl-punten in de buurt. Ik denk, dat we ongeveer in het midden wonen. We kozen er steeds voor om naar de Jumbo in Molenaarsgraaf te rijden om daar de pakjes af te geven. Daar kun je fijn voor de deur parkeren. Ik had me al wel een paar keer verbaasd. Eén keer vroeg het meisje achter de balie: ¨Moeten die gescand worden?¨ Tja...lijkt mij van wel. Een andere keer vroeg de medewerker achter de balie: ¨Zijn ze al betaald?¨ Tja...lijkt mij van wel, als je ze met barcode en al aflevert. Ook bleek er geen container of kast achter de balie te staan, maar werden de dozen naar het magazijn ofzo gebracht. Pakje voor pakje. Maar goed. Vandaag kwam ik dus met twee karren vol pakjes. Het meisje achter de balie vond al meteen bij de inname van het eerste pakket, dat er hulp moest komen, ´want het was veel te zwaar´. Een sterke jongen kwam helpen en begon dozen naar het magazijn te brengen. Na een paar dozen zei hij: ¨We hebben wel maar één container, hè?!¨ tegen het meisje. ¨Tja,¨ zei ze terug, ¨dan moet de rest mórgen maar mee.¨ ¨Pardon,¨ reageerde ik, ¨dat wil ik niet. Mijn klanten willen hun bestelling graag morgen in huis hebben. Dan ga ik de rest wel naar de Spar brengen.¨
Ok.
Er waren 8 pakketten ingeleverd en met de andere 8 reed ik van de Jumbo in Molenaarsgraaf, naar de Spar in Bleskensgraaf. Je bleek daar je pakketten gewoon bij de kassa te moeten inleveren. Er was geen balie. Er was maar 1 kassa open en toen ik aan de beurt was vroeg de jongen achter de kassa met grote, verbaasde ogen: ¨Moet dat állemaal teruggestuurd worden?¨ Nee, jongeman, er moet niets teruggestuurd worden, maar deze pakketten moeten verzónden worden. Ik heb een webshop en deze pakjes zijn voor klanten. ¨O, maar daar heb ik helemaal geen plek voor! Kom maar mee, dan kunt u het zien.¨ Inderdaad. Er was een kast met een rolcontainer en daarin was nog plaats voor één pakket. Meer niet. Pfff. Een extra container was er ook hier niet en de pakketten konden dan pas mórgen mee.

Jammer dan. Ging ik weer met 7 pakketten op de achterbank naar huis. Eigenlijk was ik moe en zat van het gesleep. Het was inmiddels tijd om eten te gaan koken. En dat heb ik dan ook eerst maar gedaan. Een lekker Hollands prakkie. Daar knap je van op.

En die 7 pakjes? Die hebben Willem en ik vanavond maar naar Ridderkerk gebracht. Daar is een Postnl-punt wat tot 22.00 uur open is. Gewoon stads. Ha, ha.

Afijn. Ik heb inmiddels contact gehad met Jumbo en gevraagd, of er een tweede container bij het postnl-punt kan komen. Jumbo verwees me naar Postnl. Ook daar is de vraag nu neergelegd. Even afwachten maar. Komt vast goed. Maar ik had dit dus nooit bedacht. Dacht steeds: we zitten lekker dicht bij een postnl-punt; handig! Geen idee, dat dat op een dorpje net even wat anders werkt :-).

Verder zijn er vandaag gewoon weer heel veel kleine dingen gedaan. De eerste broden zijn gebakken. Ik moet duidelijk nog wennen aan mijn nieuwe oven. Hij heeft veel minder power dan die in ons oude huis. Even de goede stand uitvinden dus!




Er zijn weer heel veel dozen uitgepakt. Wim heeft weer aan de badkamer geklust. De afvalscheiding is beter geregeld.

En Arie? Die vindt het reuze spannend allemaal! Die struint door het hele huis, van de zolder tot de kelder. Willem z´n kantoortje vindt hij ook geweldig:



woensdag 8 januari 2020

Geduld...

Vandaag zit ik weer te wachten in het ziekenhuis. Nu een keer niet met Maria, maar met Koos. Het plaatje waarmee in augustus zijn gebroken sleutelbeen aan elkaar gezet is,  moet er weer uit gehaald worden. Hij had er namelijk nogal last van. De operatie duurt een uurtje. Maar met de voorbereiding en het uitslapen (hij moet onder algehele narcose) en het wachten op toestemming om naar huis te gaan, ben je al snel een dag zoet.

Het was raar om vandaag van huis weg te gaan, want er waren juist twee monteurs gearriveerd. Die gaan vandaag en morgen de radiators boven aansluiten en de vloerverwarming inregelen. Ik heb ze gezegd, dat ze zich vrij mogen voelen om koffie te tappen en ze zullen het verder best wel vinden. Arie, de kat, heb ik in een slaapkamer opgesloten. Dan hebben ze daar in elk geval geen omkijken naar. Arie moet nog minstens 4 weken binnen blijven. Op zich heeft hij ruimte genoeg in huis en verveelt hij zich echt niet. Maar hij zit toch wel continu te loeren, of hij naar buiten kan. Hij moet nog even geduld hebben.

De komende weken gaat er nog veel geklust worden in ons huis. Dat zal best druk zijn. Maar elke dag wordt het beter. En dat is een fijn idee! Ik kijk er naar uit, dat ons hele huis warm is en dat alles een vaste plaats gaat krijgen.

Ook buitenom wordt het steeds beter. Er is nu in elk geval een oprit vanaf de weg tot aan de deur en vòòr ons huis is er plaats om te parkeren. Hans is maandag weer aan het werk gegaan bij zijn baas. De rest van de klus zal dus op de zaterdagen moeten. Hij denkt nog wel een half jaar werk te hebben. Het is echt heel veel werk!


Maar ook voor de buitenboel geldt: iedere keer wordt het een stukje beter! Natuurlijk is het fijn, als alles af is. Maar deze fase van steeds een stukje verbetering, heeft ook wel wat.

Het zou wel prettig zijn, als de shop klaar is en de workshops kunnen beginnen. Ik krijg bijna dagelijks de vraag, wanneer dat is. Maar daar kan ik nog niet veel over zeggen. Behalve dan, dat ik hoop, dat ik in de loop van februari een beginnetje kan maken. Geduld...

Wat wel af is, is de podcast die in december opgenomen is. Die is gisteren live gegaan. Het Reformatorisch Dagblad is een podcast-serie begonnen over christelijke opvoeding. Ik mocht de aftrap geven met een aflevering over voeding. De podcast is nog niet in alle podcast-apps beschikbaar, maar daar wordt aan gewerkt. Als het je nu niet lukt om hem te beluisteren, dan lukt het wellicht over een paar dagen. Kijk maar eens hier:

https://www.rd.nl/vandaag/binnenland/podcast-je-kinderen-gezond-laten-eten-teunie-luijk-geeft-advies-1.1622284


Nog even en dan wordt Koos opgehaald. Dan ga ik even de kattenreismand terug brengen naar het asiel hier in Dordt en meteen vertellen, dat het goed met hem (haar!) gaat...

zaterdag 4 januari 2020

Wie weet, hoe een koe een haas vangt ;-)

Even een berichtje tussendoor met een vraag. Alles in het kader van: wie weet, hoe een koe een haas vangt.....


Onze Jan zit in VWO-5, profiel: N&T.
Hij zoekt voor week 8 nog een stageplaats voor de beroepsstage. Samen met Jan hebben we al van alles geprobeerd, maar nog steeds niets gevonden. Het komt misschien ook wel een beetje, doordat Jan de lat voor zichzelf nogal hoog legt. Hij wil koste wat het kost een succes van die stageweek maken, zodat het hem gaat helpen bij zijn studie-/beroepskeuze.

Wie weet iets, of kent iemand, die Jan kan helpen?

Jan z´n lievelingsvak is Wiskunde. Hij heeft dan ook WiskundeB en WiskundeD in zijn vakkenpakket. Biologie, natuur- en scheikunde doet hij ook graag.

Jan wil graag iets medisch/technische gaan studeren en zoekt in die richting een stageplaats. Bijvoorbeeld in een ziekenhuis, een laboratorium, een apotheek of iets in die richting. Wat ook zijn interesse heeft: het milieu en landbouw. Zijn interessegebied is dus groot. Je zou zeggen, dat het dan toch wel moet lukken om hem een week zinvol bezig te laten zijn. Misschien kan hij behulpzaam zijn bij een onderzoeksproject?

Wij wonen in Bleskensgraaf, maar het is geen enkel probleem als de stageplaat hier ver(der) vandaan is. Dan vindt hij in de buurt vast wel onderdak voor die week.

Wie weet iets? Wie helpt? Stuur Jan een mailtje en hij stuurt je graag zijn CV.

Mail: luijk.jan@gmail.com




vrijdag 3 januari 2020

Zoals het klokje thuis tikt...

Vandaag was het eindelijk een gewone dag. Geen feestdag, geen verplichtingen, geen bijzonderheden, geen werk aan het oude huis, geen spullen meer te verhuizen. Heerlijk! Ik kon me helemaal concentreren op het nóg meer thuis maken van ons huis.

Ik begon de dag met het afhalen van ons bed. Sinds de verhuizing piepte en kraakte het verschrikkelijk. Ik besloot het zaakje eens te inspecteren. De oorzaak van het piepen en kraken was snel gevonden: de imbussen die het bedframe bij elkaar houden, waren niet goed aangedraaid. Willem kwam al met een setje imbussleutels aanzetten en toen was die ergernis snel geëlimineerd. De lakens gingen meteen de wasmachine in. Vanavond stap ik lekker in een ´stil´ bed met schoon beddengoed :-).

Op naar de volgende klus: ik wilde een kast in de technische ruimte plaatsen, waarop ik de frituurpan en de broodbakmachines kon zetten. De kast stond in ons oude huis in de garage. Omdat hij hier op z´n kant langs een muur stond, zag ik dat het geen overbodige luxe was om de onderkant eens een sopje te geven. Ik poetste de kast aan alle kanten. Daarna maakte ik samen met Maria de plek waar de kast moest komen schoon. Een schone kast op een schone plek. Dat is fijn! We installeerden de frituurpan en snorden de broodbakmachines op. In de kast zette ik broodbak-ingrediënten: meel, bloem, gist, zaden, pitten enzovoorts. Alles bij elkaar, dat werkt het gemakkelijkst.

Ik besloot meteen samen met Maria en Jan de wasmachine een kwartslag te draaien. Dat kwam nu beter uit. Naast de wasmachine was dan precies plaats voor de wasmanden. Ziezo!

Nu  moest alleen nog de vloer schoon geborsteld worden. Een werkje, waarvoor ik even op mijn knieën moest. Er moet nog speciale coating op de vloer. Nu deze er nog niet op zit, is de vloer enigszins poreus en trekt het vuil erin. Maar een stevig borsteltje met heet water en een lepel natriumpercarbonaat deed wonderen. Het was alles bij elkaar een beste klus, maar morgen kan er friet én brood gebakken worden :-).



Ik deed nog even wat snel-effect klusjes: de orchideeën, die ik gisteren voor mijn verjaardag kreeg, plantte ik in mijn hoge, zwarte potten en zette ik in het erkerraam. Nu ziet het er meteen wat minder vissenkom-achtig uit :-). In het zijraam kwam de Delfsblauwe apothekerspot, die ik ooit van mijn tante kreeg. Samen met de leuke vogel-decoratie, die ik ook gisteren voor m´n verjaardag kreeg. Gezellig hoor.



Vanmiddag, na de lunch, ben ik begonnen met het inrichten van m´n noodshop. Omdat er in het shop-gedeelte nog gestuct en geverfd moet worden, heb ik besloten om de shop tijdelijk in een slaapkamer op te bouwen.

Koos hielp met het in elkaar zetten van de stellingen en Maria en Henk hielpen met vullen. Toch handig, al die kinderen die vakantie hebben ;-).




Aan het einde van de middag stond ongeveer 2/3 van de voorraad in de schappen. Ik vond het lastig om te stoppen. Al dat werk, wat ik overal zie liggen, zorgt voor onrust in mijn hoofd. Ik moet er mijn best voor doen om niet te kijken, naar alles wat nog móet, maar naar alles wat gedaan is.

En er is vandaag héél véél gedaan. Hans, Pieter en Lasslo waren de hele dag buiten bezig. De dag begon met het op de (tijdelijke) plaats zetten van de bijenkasten. Die stonden sinds Nieuwjaarsdag naast ons huis, maar moesten naar de rand van de tuin verplaatst worden. Omdat er vandaag een temperatuur van 10 graden was voorspeld, moesten de kasten echt nú op hun plaats, zodat de bijen konden vliegen.




Daarna hebben de mannen de hele oprit afgemaakt. Af en toe in de stromende regen. Maar de bikkels gingen gewoon door.




Morgen staat het bestraten van de parkeerplaatsen voor ons huis op het programma en dan zit Hans z´n werkvakantie erop ;-). De rest van de tuin zal in een trager tempo gaan. Maar dat is niet erg. Het belangrijkste is, dat we onze auto´s nu veilig kunnen parkeren en ook zonder de buren tot last te zijn.

Ook vanavond werd er geklust. Willem en Hans hebben samen de klok opgehangen. Zeker niet onbelangrijk! Zoals het klokje THUIS tikt, tikt het nergens.




Voor vandaag is het genoeg geweest. Hopelijk lukt het morgen ook weer om een stukje te vorderen. Plannen genoeg in elk geval.

donderdag 2 januari 2020

De overdracht en mijn verjaardag

Vandaag ben ik jarig. Maar er was geen gelegenheid voor ontbijt op bed of iets van dien aard :-). Ons oude huis moest vandaag opgeleverd worden. En daar moest nog eventjes hard voor gewerkt worden! Gisterenmiddag hebben we de bijen verhuisd. Het was eigenlijk de bedoeling om dat op Oudejaarsdag te doen. Maar juist toen we dat ´s middags wilden gaan doen, scheen even de zon en waren de bijen gaan vliegen. Dan kun je natuurlijk niet de kasten weghalen. Daarvoor moeten alle bijen ´thuis´ zijn. Dat is als het kouder dan 9 graden is (dan vliegen ze niet), óf ´s avonds laat/´s morgens vroeg. In de avond was geen optie, want we hadden de ouderjaarsavondkerkdienst. Dus besloten we de verhuizing te verzetten naar Nieuwjaarsdag in de middag. Ook stonden er nog twee oude kasten in de schuur, die weg moesten. Gelukkig kon Jaap, de vriend van Maaike, nog weer een keer assisteren met de bedrijfsbus en werd ook die allerlaatste rit met alle bereidwilligheid georganiseerd.

Vanmorgen ben ik samen met Maaike en Maria al bijtijds naar de Karper gereden om het allerlaatste schoonmaakwerk te doen. We moesten nog een halve keuken soppen, de trappen schoonmaken (die door het verhuizen van de bijen weer vuil gelopen waren), het balkon vegen, de schuur en het houthok aanvegen, de garage bezemschoon maken, één toilet reinigen en de vloer op de benedenverdieping moppen.

Terwijl we hard aan het poetsen waren, kregen we nog even bezoek....


Het was nog best even stevig aanpoten. Maar om kwart over 10 was alles klaar en reden Maaike en Maria vast terug naar huis. Ik bleef achter in afwachting van de makelaar en de kopers, om samen het inspectierondje, voorafgaand aan de overdracht, te lopen.

Stipt om half 11 stonden ze op de stoep. We liepen het rondje en gelukkig was het allemaal naar volle tevredenheid. De kopers waren blij dat alles zo lekker schoon was. Dat is altijd fijn om te horen. Ik was vooral heel blij, toen ik voor het laatst deur achter me dichttrok en de straat uit reed. Nu kan ik me verder fijn gaan concentreren op het gezellig en bewoonbaar maken van ons nieuwe thuis! Voor de daadwerkelijke overdracht hadden we de notaris gemachtigd. Onze taak zat er wat dit betreft op.

De rest van de dag mocht ik gaan genieten van éven géén werk en géén moeten. Er wachtte een leuk programma.

Eerst kwamen mijn broer, zussen, schoonzussen en zwagers bij ons op de koffie. Gezellig! Terwijl Willem een rondleiding gaf, zorgde ik voor koffie en wat lekkers. We gaan op mijn verjaardag altijd met z´n achten uit eten om elkaar meteen een Gelukkig Nieuwjaar te wensen en bij te praten. Dit jaar hadden we een wat uitgebreider programma. Na de koffie bij ons op Bles, reden we in twee auto´s naar Genemuiden. Daar gingen we op bezoek bij goede vrienden van mijn ouders. Zij waren in december 50 jaar getrouwd en ze zijn ook pas verhuisd. Een mooi moment om bij deze hartelijke mensen op bezoek te gaan!

Wat was het leuk en gezellig! Wat hebben we enorm veel herinneringen op zitten halen! Echt heel bijzonder. Voor we het wisten was het tijd om weer op te stappen.

We hadden een tafel besproken bij van der Valk in Vianen. En daar streken we dus neer voor ons traditionele brussen-etentje aan het begin van het nieuwe jaar.


Nu zijn we weer veilig thuis en ben ik moe. Gaaaaaaap. Ik ga bijtijds naar bed. Ik word al best een ouwe taart ;-).

dinsdag 31 december 2019

Ons nieuwe THUIS!

Vorige week dinsdag zijn we verhuisd. Van Alblasserdam naar Bleskensgraaf. Van een modern nieuwbouwhuis, naar het voorste gedeelte van een oude boerderij.

Om 7 uur stond iedereen in de startblokken. Hans mocht van zijn baas een 6 meter lange aanhangwagen lenen. En de vriend van Maaike kwam met een grote bedrijfsbus. Ook een vriend van Hans kwam met een bedrijfsbus. We hadden op maandagavond al een lading klaargezet. Klokslag 7 uur reed dan ook de eerste bus met aanhanger weg. We troffen het niet met het weer. Het regende behoorlijk. En omdat in Bles de tuin nog op de schop lag, was het daar één grote modderpoel. Maar ja. We zaten in de trein en moesten verder.

Een grote ploeg was in Alblasserdam bezig om alles in de bussen en op de aanhangwagen te tillen en van alles uit elkaar te schroeven enzo. In Bleskensgraaf waren er enkele sterke mannen die steeds zorgden dat alles snel werd uitgeladen. Willem was daar om aanwijzingen te geven waar de meubels geplaatst moesten worden. De rest van de lading werd in de schuur en in het shopgedeelte neergezet en zouden we later op z´n plaats zetten. Het streven was om om 13.00 uur alles over te hebben en in Bleskensgraaf met z´n allen te lunchen. Dat lukte! Om 13.12 zaten we met 15 man aan de lunch, die mijn zus en zwager voor ons hadden klaargemaakt. Hè, hè! Even uitpuffen. Wat een klus, wat een klus. Om 9.00 uur hoorde ik al iemand zeggen, dat het leek alsof er een hele dag om was...

Afscheid nemen van ´onze´ poes,
die onze poes niet was...

De stapelbedden moesten
worden gedemonteerd


Kamer na kamer kwam leeg

Ff een koffierondje

De grote aanhangwagen.



Ook Maaikes klein autootje moest vol

In de bus paste wel even wat méér :-)

En ook in de bus van Hans z´n viend
kon nog lekker wat weggestouwd worden

Uitpuffen in Bleskensgraaf
aan een luxe lunch!
De gezichten staan hier niet zo blij.
Maar dat waren we echt wel!
Het was alleen heel kkkkkkoud.
En we waren moe en nat.
´s Middags zijn we de hele middag bezig geweest met bedden en kasten in elkaar zetten en zoveel mogelijk dozen uitpakken. Het doel was, dat we ´s avonds in elk geval konden eten en slapen. En de volgende dag was het Kerstfeest. Dan wilden we in elk geval in alle rust naar de kerk kunnen. Ik had dus ´s morgens vroeg om 5 uur als eerste alle witte overhemden voor de mannen gestreken en alle kerkkleding hing bij elkaar aan een in de haast gekocht demontabel kledingrekje. Dat gaf rust.

Er was ´s middags nóg een projectje: Maria en haar vriend zouden in Dordrecht bij het asiel onze nieuwe poes gaan ophalen! Het was een hele belevenis. De poes, die Arie heet, liet zich echt niet zomaar in een mandje zetten. De mevrouw van het asiel had uit voorzorg dikke handschoenen aangetrokken, maar kreeg het niet voor elkaar. Er werd iemand bij gehaald, die het tenslotte wèl voor elkaar kreeg. Daar zat Arie in z´n reismandje. Er werd nog snel een foto gemaakt bij de balie.


En zo kwam Arie in ons leven. Heel bang was hij! Hij poepte onderweg in de reismand. Bah!! Maar we hebben hem bang en vies in ons hart gesloten. Ik was al maanden verliefd op juist déze poes. Ik wilde hem zo graag. Het leek erop, dat hij aan mijn neus voorbij ging. Want de vorige week had iemand hem geadopteerd, maar na een dag gelukkig weer terug gebracht, omdat ´hij uithaalde´. Nu hadden we hem alsnog!

Natuurlijk waren wij er ook op bedacht, dat hij zou uithalen en dat hij misschien best onhandelbaar zou zijn. Maar we hadden er alle vertrouwen in, dat het goed zou komen. En nu, na een week, kunnen we al zeggen, dat dat voor 100 procent gelukt is! Arie is zooooooo lief!!! Hij haalt helemáál niet uit! Komt juist naar je toe om aangehaald te worden. Ligt bij Maria of bij ons op bed te slapen, bovenop z´n mensen :-). De poeperij is weer normaal. Het is alsof hij altijd bij ons was! We moeten alleen opletten, dat hij (ze is een zij, maar we zeggen hij) niet naar buiten glipt. Hij moet 6 tot 10 weken binnen blijven om te wennen.



´s Avonds zaten we met een hele tafel vol mensen aan de erwtensoep, die mijn nicht (die ook hier op Bles woont) voor ons had gekookt.


En ´s avonds ons eerste echte bakkie koffie!


Het was een heel lange, intensieve, onvergetelijke dag geweest.

Deze eerste week is omgevlogen. We zijn al helemaal gewend, maar nog lang niet op rust. Het is nog enigszins kamperen. We hebben gelukkig wel warm water (en dus een warme douche), maar we hebben boven geen verwarming. En aangezien de dakisolatie ook nog maar op het halve dak zit, is het echt heel, heel, heel koud! De kinderen slapen onder twee dekbedden en nemen kruiken mee naar bed. Zolang je in bed blijft is dat prima. Maar je durft bijna je bed niet uit van de kou ;-).
Ook is het shopgedeelte en de privé-zolder nog niet klaar en kunnen dus ook niet ingericht worden. Dat betekent dat steeds alles tijdelijk een plekje krijgt en nog minstens twee keer door onze handen moet. En buiten is er onder aanvoering van Hans een monsterklus gaande om het erf af te krijgen. De boel was enorm verzakt. De weg was plus 70 en het diepste punt van de tuin min 30. Daar zijn dus heel wat wagens puin en grond en zand op gestort.

Elke dag is Hans bezig. Hij wordt geholpen door een collega en een vriend en door de gaande en komende man. Zaterdag waren ze met zes man bezig!





Vrijdag zijn onze lieve vrienden Ellen en Marco uit Zwitersland overgekomen. Die lieverds maken er gewoon een werkvakantie van!! Echt helemaal te gek, hoor.

Zaterdag zijn ze mee gegaan naar de Karper. Daar moest nog van alles ontmanteld en schoongemaakt worden. Willem en Marco haalden het steigerhouten buro en de steigerhouten kast uit elkaar, de klok van de muur en dat soort dingen. De vrouwen hielden zich bezig met soppen en stofzuigen en poetsen. We kwamen een heel eind. Er ging gewoon ook weer een hele vracht richting Bles. Alleen alles van de shop en de inhoud van de schuur bleef nog achter. Dat wachtte op deze week.

En daar zijn we dus gisteren de hele dag mee in de weer geweest. Ongelofelijk hoeveel er uit die shop van mij kwam! We hebben 56 grote dozen en kratten ingepakt. Daarnaast nog tig kruidenemmers,


alle volle dozen voorraad en balen meel en zaden, al het verpakkingsmateriaal, al het workshop- en fairmateriaal. Pfff.....

Vandaag moet er nog één flinke vracht gehaald worden. Maar dat is dan echt het laatste. Ook deze dag zijn we nog volop aan het verhuizen dus. Ik hoop, dat ik vanmiddag om een uur of vier daar de deur achter me dicht kan trekken en dat het schoon is. Het is en blijft jammer, dat we steeds van 7 januari waren uitgegaan voor de overdracht en dat dat op het laatste moment 2 januari  bleek te zijn.  Dit gehaast en gevlieg is echt he-le-maal niet leuk :-(. Ik baal er nog altijd van. Het is afraffelen en het geeft stress.

Daarom proberen we wel extra te genieten hier in Bles. Het wonen op zo´n klein dorp is een verademing. Zo lief, als je buren dan een schaal oliebollen komen aanreiken. En zo attent als je het kerkblaadje van de plaatselijke gemeente persoonlijk bezorgd krijgt. Dat is nu echt een warm welkom.

Het is ook zo mooi hier in de polder!




Ik kijk er erg naar uit om het gehaast en gestress achter me te laten en me echt te settelen! Maar voordat echt alles een vaste plaats heeft, zijn we wel een paar maanden verder, schat ik zo....