vrijdag 16 augustus 2019

Zomer19-journaal#17

Vandaag was het dan de dag van de operatie van Koos.

We werden om kwart voor 8 op de dagbehandeling van het Albert Schweitzerziekenhuis verwacht. Koos was totaal niet zenuwachtig. Wel was hij super hongerig. Tja, dat zul je altijd zien. Hij slaat vaak genoeg z´n ontbijt over. Maar nu hij niet mócht eten, had hij reuze trek.

In het ziekenhuis werd hij op een kamer van vier geïnstalleerd. Het armbandje ging om, de controles werden gedaan, hij mocht voor de vijfhonderzestigste keer vertellen, dat hij nergens allergisch voor was, enzovoorts. Daarna mocht hij  nog even een kwartiertje wachten en dan z´n OK-hemd aantrekken. Maar nog voordat het kwartier om was, kwam de zuster vertellen, dat Koos op de OK werd verwacht. Snel dus dat OK-hemd aan en daar ging hij! Ik liep mee tot aan de klapdeuren van de OK-afdeling en ging daarna naar beneden, om in de ziekenhuishal te gaan wachten. Er was me verteld, dat ik na ongeveer 2 uur gebeld zou worden en dat ik dan terug naar boven mocht komen.

Het was nog niet druk in de hal en ik koos een gezellig plaatsje op een fijne bank. Ik had genoeg te doen en daarom mijn laptop meegenomen. Ik schreef de tekst voor de nieuwsbrief van de webshop, paste omschrijvingen aan bij diverse artikelen, plaatste nieuwe artikelen en beantwoordde heel veel e-mails. De oudste e-mail, die altijd nog beantwoord moest worden, was nota bene van half juni!! Nu ben ik, volgens mij, helemaal bij!

Eigenlijk was het wel lekker om even zo rustig te kunnen werken! En omdat ik zo ingespannen bezig was, ging de tijd ook extra snel.

Toen mijn computerwerk af was, haalde ik een bekertje koffie en pakte m´n breiwerk uit m´n tas. Ik had de wolletjes voor de mutsjes van Innocent bij me. Een fijn klein werkje om mee te nemen. Ik breide een mutsje en nóg één en nóg één en nóg één.



De twee uur wachttijd was al láng om. Er kwamen al vragen van het thuisfront en die fijne bank, zat helemaal niet fijn meer :-(.

Eindelijk, na 3 uur wachten, kwam het telefoontje, dat Koos weer op de afdeling was en dat ik naar boven mocht.

Koos was monter, maar nog wel slaperig. Steeds zakte hij nog wel even in slaap. Maar dat is normaal natuurlijk, na een algehele narcose. De boterhammen met kaas, die de zuster kwam brengen, at hij, alsof het taartjes waren. De controles waren goed. De wond bloedde wat na en daarom verschoonde de zuster de pleister. Kon ik meteen ook even meespieken. Best een flinke Jaap, hoor, die wond.



Het wachten was op de fysiotherapeut. Die kwam rond half 2 en vertelde wat Koos wel en niet moest en mocht doen met de geopereerde arm. Daarna ging het licht op groen en mocht Koos naar huis. Het infuusnaaldje werd uit z´n arm gevist, ik hielp hem in z´n kleren en daar gingen we. Naar huis!


Het was Koos allemaal erg meegevallen. Maar ik dacht stilletjes, dat dat kwam, omdat de narcose/verdoving nog niet uitgewerkt was. En dat was ook zo. Gaande de middag kreeg hij steeds meer pijn en nog voor het avond was, vroeg hij zelf weer om paracetamol en morfine. Hij was klam en bleek van de pijn. Hè, wat naar is dat :-(.

Hij had nergens trek in. Niet in soep, niet in pap, niet in stukjes mango (waar hij normaal zo dol op is). Hij hoefde helemaal niets en lag te suffen in bed.

Hoe blij was ik, toen hij om een uur of half 8 best wel een wrap van de Mac wilde. Ik ben hem met alle plezier gaan halen :-)).

Het is allemaal erg afzien. Maar dat hoort er, volgens mij, allemaal wel bij. Hopelijk gaat het morgen beter en gaat hij echt opknappen.

Al met al was ik vanavond vermoeider dan na een hele week hard werken. Het gaat deze moeder toch echt niet in de koude kleren zitten, dat een kind zo´n pijn heeft :-(.

donderdag 15 augustus 2019

Zomer19-journaal#16

De dagen worden op het moment grotendeels bepaald door de zorg rond Koos. Eigenlijk waren Willem en ik van plan geweest om deze week er twee dagen samen tussenuit te gaan. Even resetten na een lange periode van drukte en meteen ook bedoeld als opmaat naar de chaotische tijd die voor ons ligt (i.v.m. de verhuizing). We hadden er erg naar uitgekeken, maar nog niets geboekt. Nu Koos echter met zoveel pijn op bed ligt, vonden we het geen goed plan om van huis te gaan. We zouden er niet echt van kunnen genieten. Bovendien moesten we vanmorgen met Koos naar het ziekenhuis, naar de chirurg en naar de pré-operatieve screening. We hebben onze mini-vakantie dus maar op de lange baan geschoven. En dat bleek een goed besluit. Want gisterenmiddag werden we gebeld door de OK-planning, dat er op vrijdag een gaatje vrijgekomen was en dat Koos daarom al op vrijdag geopereerd kon worden. Wat is dit fijn! We zijn er zó blij om! Als het goed is, gaat het ná de operatie een stuk beter met de pijn, volgens de dokter. En daar kijken we mét Koos erg naar uit!

Gisterenmiddag zijn Willem en ik er wel een paar uurtjes op uit gegaan. Zomaar even naar de Afrikaandermarkt op Rotterdam-Zuid. Wat waren we daar lang niet geweest!! Enkele jaren gelegen gingen we toch wel heel regelmatig naar deze markt. Enerzijds was dat recreatief. Anderzijds was het ook praktisch. Want op deze markt zijn er altijd veel leuke koopjes. We hadden in die tijd een horde schoolgaande kinderen en konden bij de koopjeskramen (met spullen die tegen de datum zitten) grote hoeveelheden broodbeleg, pakjes drinken, yoghurtjes, snoepjes, blikken groenten, rookworsten enzovoorts halen. Om die tht-datums bekommeren we ons nooit. Die zijn zó ruim genomen. Gewoon ogen en neus goed gebruiken en dan weet je heus wel of iets nog veilig te eten is, ja of nee.
Ook voor groenten en fruit kun je op deze markt heel goed en goedkoop terecht. Het was altijd de moeite om hier het nuttige met het aangename te verenigen.

Nu was het dus lang geleden, dat we er waren. En Willem en ik gingen puur recreatief. Bij de koopjeskramen kon ik me prima inhouden. We kochten alleen twee pakken Venz Curls (chocolade krulletjes) voor 1 euro. Snoep, chocolade en pakjes drinken gebruiken we nauwelijks meer. En kopen ´omdat het goedkoop is´, daar ben ik niet gevoelig voor.

Ik genoot van de geur van de kramen met kruiden en olijven en rilde bij de kramen met vis, waar de groene vliegen op zaten. Brrrr. Overal lagen er goedkope tomaten. Tussen de 0,50 en 0,75 euro de kilo. Maar op het moment heb ik geen gelegenheid er iets mee te doen. Ook goedkoop waren de kersen (zo´n beetje de laatsten van het seizoen), de meloenen, de paprika´s, de pepers, maïskolven, gemberwortel. En natuurlijk de bossen koriander, peterselie, munt etc.




We slenterden de hele markt over, kochten een zakje met 250 gram studentenhaver en liepen terug naar de auto.

¨Zullen we ook nog even in het Centrum kijken?¨ vroeg Willem. Ja leuk!!

We reden van Zuid naar Centrum. Stonden voor een open Erasmusbrug.


En parkeerden onder de Markthal.

Wat was het druk!! En super toeristisch!! We hingen ook maar de toerist uit. Fotootje hier, even neuzen daar.




We deden op ons gemakje De Slegte en zeiden tegen elkaar, dat we ons daar best arm zouden kunnen kopen. Maar we kochten niets :-).

We kochten ijs bij Seth en lepelden dat op het terrasje op. 

Langzamerhand werd het tijd om naar huis te gaan. Maar eerst wilde ik nog even in gestrekte draf naar Dille en Kamille. ´s Avonds zouden we namelijk naar mijn vriendin gaan en ik wilde een kadootje voor haar kopen. Dat deden we dus. Weer zo´n winkel om lekker lang rond te snuffelen :-). Het was dan wel anders dan de geplande mini-vakantie, maar evengoed heel fijn.

Vandaag hadden we een ander ´uitstapje´. We hebben zo´n beetje de hele ochtend met Koos in het ziekenhuis gezeten. Maar alles is nu klaar voor de operatie van morgen. Fijn geregeld dus!

Hopelijk mag de operatie slagen en kan het genezingsproces op gang komen. Als er niets tussen komt, kan zelfs Koos z´n vakantie nog door gaan. Dat zou toch wel heel fijn zijn, want daar had hij erg naar uitgekeken. Maar goed. Zover is het nog niet. Eerst maar de operatie!

dinsdag 13 augustus 2019

Zomer19-journaal#15

We hadden vandaag een lekker thuis-rommel-vakantie-dagje. Met een slome start en koffie bij het ontbijt. Daarna ben ik op mijn gemakje alle gebruikte slaapzakken eens gaan wassen. Het was namelijk perfect weer om die fijn aan de lijn te kunnen drogen. Hoewel er af en toe pittige buien waren! Dan draafde ik maar weer eens naar buiten om snel de was van de molen te grissen. En tien minuten later kon alles weer terug, omdat de zon weer vriendelijk scheen. Echt Hollands weer met Hollandse luchten. Prachtig!

Ik ben ook maar eens in de Koos-geschiedenis gedoken. Ook na de verhoging van de dosis Morfine heeft hij erg veel pijn. Je zou zeggen: dat is niet te doen, zo, om nog een week te moeten wachten op een operatie. Ik heb dus de huisarts gebeld, om het geval voor te leggen en te vragen, of Koos niet eerder geopereerd kan worden. Helaas was onze eigen huisarts er niet. Ongelofelijk hoe vaak die er niet zijn. Volgens mij hebben ze (het zijn er twee) minstens 10 weken per jaar vakantie. Je kunt dan wel naar een vervanger bellen, maar dat mag alleen als het om een spoedgeval gaat. Nou, ik vond het wel een spoedgeval en besloot met de assistente van de vervanger te overleggen. Het vervelende van vervangende artsen en/of assistenten is, dat ze je niet kennen. Ze kunnen niet weten, of je iemand bent, die snel zeurt. Of juist iemand die pas gaat bellen, als het hoge nood is. Ik heb een poging gedaan om de situatie goed uit te leggen. Precies zoals die is en dus zonder overdrijven of bagatelliseren. 
De assistente zei, dat ze het begreep en het met de dokter zou overleggen. Ik mocht na half 12 terugbellen.

Op het afgesproken moment belde ik terug. Helaas! De operatie kan níet vervroegd worden. Want ja....vakantietijd....tekort aan specialisten....bla, bla, bla. Dat was het vervelende nieuws. Als pleister op de wonde wist ze te vermelden, dat de dosis morfine nóg wel wat omhoog kon, naar 6 keer 10 mg. Dat was dan wel echt de max. Nou, lekker dan....die troep :-((. Heel vervelend dit!

Omdat we geen goede bedsteun hebben, ben ik daar eerst maar eens voor Koos naar op zoek gegaan.  Gisteren had ik al een navraagronde in de familieapp gedaan, maar dat had niets opgeleverd. Ook had ik naar de Thuiszorg gebeld. Vroeger kon je daar altijd hulpmiddelen huren en juist daarom ben ik er ook al jaar en dag lid van. Maar ze blijken geen zorghulpmiddelenuitleen meer te hebben. Note to myself: dat lidmaatschap opzeggen, want het kost toch een paar tientjes per jaar. Ik ben daarom, samen met Maria, naar de kringloopwinkel in Dordrecht gereden. Daar hebben ze altijd een groot assortiment aan hulpmiddelen. Er stond van alles: rollators, postoelen, grijpstokken, een papegaai, bedtafeltjes, rolstoelen. Maar géén bedsteun. Jammer!
Terug naar huis, reden we ook nog maar even langs de kringloopwinkel in Papendrecht. Daar kwamen we toch langs en je weet tenslotte maar nooit. Maar nee. Ook daar geen bedsteun. Wat we wèl zagen: een mooie Miele stofzuiger voor maar 10 euro. En laat nu juist onze stofzuiger het écht begeven hebben. Hij was al lang krakkemikkig, met een snoer wat niet meer oprolde (was al eens gemaakt door Willem, maar weer kapot gegaan), een klep die ontbrak en de aan/uit-knop die niet meer werkte. Maar nu zoog hij ook niet echt goed meer. Einde verhaal dus. Willem was gisteren al naar de plaatselijke witgoedwinkel geweest. Maar daar hing een papier op de deur, dat ze vanwege vakantie/familieomstandigheden gesloten waren. Blij, dat we nog geen nieuwe hadden gekocht! Ik ben erg in m´n nopjes met m´n kringloopexemplaar!



Die stofzuiger was echter, hoe welkom ook, maar bijvangst. Het ging ons om een bedsteun. We reden terug naar Alblasserdam en beproefden ons geluk bij Blokker. Online was er een prima bedsteun verkrijgbaar. Maar in de winkel helaas niet. We staakten onze zoektocht. We zouden er dan maar één online bestellen. En dat hebben we dan ook gedaan. Als het goed is, komt hij morgen binnen. Hopelijk helpt dat ook weer een beetje in het verlichten van de pijn bij Koos.

Intussen is het hier op Luijkensteijn een heuse beestenbende. We hebben sinds vorige week Sunny, de logeerhond, weer te gast. Dat is erg genieten. En sinds gisteren hebben we logeer-parkiet Harry te gast. Ook al zo´n gezellig beestje. Ik was wel benieuwd hoe de aanloop-kat op hem zou reageren. Gisteren keurde hij Harry geen blik waardig. Maar vandaag was hij ineens geïnteresseerd. Hij sloop eens om de kachel, waar Harry z´n kooi op staat. ¨Niks daarvan, kat! Ga jij maar muizen vangen!¨ 


En dat deed de kat dan ook maar :-).


Vanmiddag had Willem veel zin om er even tussenuit te gaan. Hij had de hele morgen al achter de computer gezeten om allerlei dingen aan de webshop te knutselen. Ik had ook best zin in een klein uitstapje. Maar het was al halverwege de middag en dus tijd voor de webshopbestellingen. En ik wilde toch het liefst met het avondeten weer thuis zijn. Dat was allemaal nèt te krap bemeten.

Toen bedacht Willem iets anders: zullen we lekker thuis blijven en dan friet bakken? Ja, lekker! Normaal gesproken eten we altijd op zaterdag zelfgebakken frieten. Maar nu was het weken geleden. Een paar keer hebben we op zaterdag ge-bbqt. En een paar keer waren we op zaterdag niet thuis. Leuk om dan nu, zomaar midden in de week, eens lekker frieten te bakken. Omdat het kan. Omdat het vakantie is.

Er waren twee vrienden bij Koos op bezoek. Die wilden wel meeëten. En Dirk kwam ook op de frieten af. Willem begon dus maar snel aan het schillen van 5 kilo bonken.


Mij wachtte een andere klus: na het wegbrengen van de webshopbestellingen, maakte ik de frietpan schoon. Lekker verse olie erin en bakken maar! Mmmm. Zo speciaal kan iets simpels zijn :-).

Na het eten sjeesden Willem en ik snel heen-en-weer naar de molen om de meelbestelling op te halen.



En daarna was het brei-tijd. Vorige week was er een kado-doos gearriveerd van een bloglezeres. In die doos zat informatie over de Goedgemutst Breicampagne van Innocent. Ik had er nog nooit van gehoord. Het is heel simpel: je breit of haakt mutsjes, die op een dop van Innocent smoothie passen. Je stuurt ze op en voor elk mutsje maakt Innocent 20 cent over naar het Het Nationaal Ouderenfonds, ter bestrijding van eenzaamheid onder ouderen. Je kunt insturen tot ergens in december en vanaf februari worden de mutsjes op de smoothies gezet en kun je dus zomaar een smoothie met zo´n mutsje tegenkomen in de winkel. Er zaten, heel uitnodigend, alvast twee bolletjes garen in de kadodoos en ik wist dus direct wat me te doen stond. Mutsjes breien :-). Ik heb besloten om in elk geval de twee wolletjes op te breien. Ik denk dat dat aardig wat mutsjes gaat opleveren.


maandag 12 augustus 2019

Zomer19-journaal#14

Willem heeft nog één week vakantie. Maar onze vakantie heeft een onverwachtse wending gekregen. Zaterdag- op zondagnacht belandden wij namelijk met onze Koos op de Eerste Hulp. Hij was met zijn scooter tegen een stoeprand gegaan en onderuit gegaan. Hij belde, of Willem hem wilde komen ophalen. Maar toen Willem bij hem kwam, zag hij een in elkaar gedoken Koos, met veel pijn aan zijn schouder en een bebloed gezicht. Daar moest hij toch heus mee naar een dokter! Hij belde een ambulance en daarna ook mij. Ik kwam tegelijk met de ambulance bij Koos aan.

Voorzichtig lieten de ambulance-mensen Koos gaan staan en hielpen hem in de ambulance om te kijken wat er aan de hand was. Ik ging mee de ambulance in en voorzichtig trokken we Koos z´n jas en vest uit. We zagen al direct zijn sleutelbeen raar uitsteken. Dat was dus in elk geval gebroken. Omdat Koos bijna van z´n stokje ging van de pijn, werd hij op de brancard geïnstalleerd en kreeg hij alvast wat pijnbestrijding.

Op naar het ziekenhuis!

Willem reed achter de ambulance aan.


In het ziekenhuis is Koos door de dokter nagekeken en zijn er foto´s gemaakt. Behalve het gebroken sleutelbeen is er gelukkig niets aan de hand. Maar dat sleutelbeen is wel erg naar gebroken. Het is in drieën.



Na een paar uur mochten we Koos weer mee naar huis nemen. Met een batterij medicatie: paracetamol, diclofenac en morfine. De foto van de fractuur zou op maandag door een traumachirurg beoordeeld worden en die zou bepalen of er een operatie nodig zou zijn.

En ja. Koos moet inderdaad geopereerd worden. Maar hij is pas volgende week maandag aan de beurt. Dat is een erg lange zit, als je veel pijn hebt. En veel pijn heeft hij! Ik heb vanavond voor de zekerheid nog even naar de Huisartsenpost gebeld, omdat Koos niets van de morfine merkt. Die mocht ik gaan verdubbelen. Best apart. Bij de Eerste Hulp werd erg aarzelend gedaan over morfine voorschrijven (en terecht!). Maar op de Huisartsenpost krijg je, na 30 seconden overleg, groen licht voor een dubbele dosis. Maar goed. Het is even niet anders. Koos is best een harde, maar dit houdt hij echt geen week vol.

Ik ben dus maar weer eens volaan in de zusterrol geschoten. Het leven van een huisvrouw is toch echt niet saai.

Verder had ik het -zeker voor een vakantiedag- raar druk. Om 11.00 zou er een makelaar komen om ons huis te taxeren voor de financiering van de koper. Het hoefde er dan niet ´bezichtigingsklaar´ uit te zien. Maar toch...Er lagen nog restanten fair-rommel, vakantiewas, onuitgepakte tassen, een batterij te wassen slaapzakken, er zwierven bijbels en psalmboeken door de kamer, er stond nog vaat van gisterenavond. Afijn. Je kent het wel. Of niet...

Ik ben om kwart over 5 aan de slag gegaan. En ik zal eerlijk zijn: ik had weinig zin. Het was nog donker :-(. Maar ik moest er toch uit, om Koos medicijnen te geven. En Hans moest ook om half 6 de deur uit en dan vind ik het toch even fijn om ´goeiemorgen´ te zeggen en brood klaar te leggen. Toen ben ik dan toch maar meteen aan de slag gegaan.

Stipt om 11.00 uur stond de makelaar op de stoep en gaf ik haar een rondleiding. Het fijne was, dat, toen ze vertrokken was, in elk geval m´n huis aan kant was :-). En dat was maar goed ook, want er lagen van een hele week webshop-orders, die ingepakt moesten worden. Het was een middagvullend programma.

Ik was blij, dat Maaike met me meeging naar de post. We hadden twee boodschappenkarren met een kop erop en waren precies op tijd bij de post-balie.

Ik schoot nog even bij Albert Heijn naar binnen. Ik had totaal geen ruimte gehad om over het avondeten na te denken. In zo´n geval laat ik me meestal inspireren door wat er in de aanbieding is. Preien zag ik liggen. Niet eens zo héél goedkoop. Maar ik kreeg spontaan zin om een preischotel te maken. Lekker met vers gekookte aardappelpuree, een klein beetje geruld gehakt, een vleug kerrie, blokjes kaas en een flinke lik grove mosterd. En omdat het nog vakantie is, was er een feestelijk toetje: roomijs met kersen.


En vanavond houd ik lekker m´n gemak :-). Ik ben toe aan een avondje handwerken!

zaterdag 10 augustus 2019

Zomer19-journaal#13

We hadden het plan om vandaag om 8 uur met z´n allen te ontbijten en daarna de tent af te breken (letterlijk, hé ;-). Volgens de weersvoorspelling zou het begin van de dag zonnig zijn en vanaf 9 uur de wind opsteken. Ik lag al een poosje wakker, toen ik de eerste rukwind met de tent voelde spelen. Het was nog maar 7 uur. Nogmaals checkte ik de weersvoorspelling. Nu stond er al vanaf 8 uur wind aangegeven. Vooruit dan met die geit. Dan gingen we toch heus een uurtje eerder van start. Van wind ben ik bang. We zijn ooit, méér dan 30 jaar geleden, met mijn vaders poelierskraam op de markt compleet in elkaar gestormd. De balken van de kraam braken als luciferhoutjes. Sindsdien heb ik angst voor wind.

Zeven uur is echt onmogelijk vroeg op een camping. Daarom deden Willem en ik zo stil mogelijk. We begonnen de slaapcabine helemaal leeg te maken. Slaapzakken oprollen, matras leeg pompen, tassen weg. Ik had intussen ook contact met Maaike. Die zou naar de camping komen, om te helpen met afbreken en om voor extra autoruimte te zorgen. En ja, ook voor de gezelligheid :-). Maaike stond al in de startblokken en kwam direct richting Ermelo.

De kinderen werden nu ook wakker. Eerst Maria. Die sliep in een 1-persoonstentje en kieperde het dat snel in de zon, om het te laten drogen. Van onze tent was alleen het dak van de voortent en de luifel nog nat. Maar de zon en de wind deden samen hun best. Ik had er goede hoop op, dat alles precies op tijd droog zou zijn.



Ik maakte het laatste vakantie-ontbijt klaar met alle restjes die er waren. Maaike was ook gearriveerd en met z´n zessen deden we ons best om veel te eten, zodat er zo min mogelijk ingepakt moest worden. Ha, ha.

De rukwinden werden steeds feller en ik werd met de minuut zenuwachtiger. Daar kwam bij, dat de lucht begon te betrekken. Het zou zonde zijn, als de tent nog net nat zou regenen. Na het ontbijt was het dus heus: alle hens aan dek!!

We hebben het gered! Toen de eerste druppels vielen, lag onze tent keurig droog in het bagagewagentje en was ook verder alles ingepakt. Yes!! 


Willem ging de druppel van de slagboom bij de receptie terugbrengen om de borg terug te krijgen. Hij hoorde daar, dat er al diverse tenten over de camping waren gewaaid! 

Willem had bedacht om nog één keer naar de schaapskooi terug te gaan, om daar een bakkie koffie te gaan drinken als afsluiting van de vakantie. Echt heel leuk, om daar toch nog weer even in en om het bezoekerscentrum rond te struinen!







Een medewerker van het bezoekerscentrum maakte de afsluiterfoto :-).


En toen was het écht tijd om naar huis te gaan.

Waar de dozen met schoolboeken al klaar stonden....


Waar Maaike gezorgd had, dat alles netjes was en de toiletten fris roken. (dat is extra fijn: je éigen toilet en ook nog eens brandschoon :-)).
Waar Sunny, de oppashond, geduldig wachtte om uitgelaten te worden.
Waar de wasmachine meteen op volle toeren mocht gaan draaien.
Waar de strijkplank al uitgeklapt stond, zodat ik meteen kon gaan hobby-en ;-).
Waar het vaderkonijn helaas doodgegaan was.
Waar de kat zich meteen tevreden op de bank installeerde (maar Maaike vertelde, dat hij tijdens onze afwezigheid gewoon ons bed ingepikt had).
Waar schoonmama graag kwam meeëten en koffie drinken.
Waar een kadodoos voor mij klaarstond van een lieve bloglezer.
Waar ook een even lief kaartje van een andere bloglezer klaarlag.
Waar het klokje, na die heel erg fijne vakantie-week, toch tikte, zoals het nergens tikt!

vrijdag 9 augustus 2019

Zomer19-journaal#12

Vandaag was het de voorspelde regendag. Gisterenavond had ik alvast het opvouwbare picknickbankje in  onze voortent gezet, zodat we ´binnen´ konden ontbijten. Het was krap, maar ging precies. We zaten aan een lekker ontbijtje met gekookte eitjes en roomboter op brood en bedachten wat we deze dag eens zouden gaan doen.
¨Naar de Schaapskooi¨, zei Willem. Goed plan! Willem had erover gelezen en gezien, dat je daar ook koffie kon drinken. Dat leek hem wel wat. De jongens hadden niet zo´n zin om mee te gaan. Prima. Dan gingen we wel met z´n drieën: Willem, Maria en ik.

We deden de vaat, ruimden op en daarna zei Willem, dat we ons rustigaan klaar konden maken, maar dat hij wel vast in de auto zou gaan zitten. Maria en ik hadden niet veel tijd nodig. We moesten alleen nog even haren kammen en tanden poetsen. Maar daar kwam Willem weer terug gelopen. Hij had gelezen, dat de Schaapskooi en het bezoekerscentrum pas om half 10 open gingen en het was nog maar net 9 uur. Dat was te vroeg om weg te rijden, want het is maar 4 autominuten bij de camping vandaan. We wachtten dus tot tegen half 10 en gingen op pad. De schaapskooi ligt aan de rand van een uitgestrekte heide, die prachtig in bloei staat. We genoten van het uitzicht.





Binnengekomen bij het bezoekerscentrum ´struikelde´ ik bij de ingang bijna over een spinnewiel. Er stond een mand met schapenwol naast en voordat ik het wist, zat ik heerlijk achter het spinnewiel :-).


De mensen van het Bezoekerscentrum vonden het wel leuk. Eén van hen grapte, dat ik daar best tot 5 uur mocht blijven zitten. Dan zou ik wel af en toe een bakkie koffie krijgen :-). Nou, dat bakkie daar waren we nu juist ook voor gekomen. Dus dat bestelden we dan eerst maar. We streken neer in een gezellig zitje bij een houtkachel en genoten van de koffie en van alles wat er om ons heen te bewonderen was.




Na de koffie deden we op ons gemakje het bezoekerscentrum. Er was natuurlijk van alles te zien over schapen, wol, vilten enzovoorts. We keken filmpjes over de lammertijd, over de honden bij de kudde (border collies) en de commando´s die ze krijgen.



Op zolder was er van alles te zien over bijen. Ook weer heel leuk allemaal! Je kunt er verder allerlei workshops volgen en het hele jaar rond zijn er activiteiten. Wat een geweldig leuk centrum! Ik zou daar best een dagje willen gaan leren vilten. Wie weet, ooit.



Zelfs de moestuin werd door ons bekeken. Het was niet echt een standaard moestuin. Er werd bijvoorbeeld graan en haver verbouwd en ook zonnebloemen.


Het was méér dan de moeite waard en een leuke invulling van een ochtend, waar druilerige droppen inmiddels waren overgegaan in een gestage regen.

Wat zouden we nú gaan doen? Een stadje vinden we altijd wel leuk. Zouden we naar Hattem gaan? Ja, leuk plan. We reden terug naar de camping om te vernemen, of Henk en Jan mee wilden. Die wilden wel, maar intussen hield Maria het voor gezien. Allemaal best. Gingen we nu met z´n vieren naar Hattem. We reden er naartoe via een route met ´vermijd snelwegen´ en zagen dus heel wat bos en heide.

Bij Hattem aangekomen regende het echt pijpenstelen. Je kan in zo´n geval natuurlijk een museum ´doen´. Maar buiten dat onze jongens niet zomaar elk museum leuk vinden, was het zó enorm druk in Hattem, dat er geen parkeerplekje te vinden was. Alle toeristen zouden inmiddels zich wel verdringen in het Bakkerijmuseum, het Anton Pieckmuseum, of welke bezienswaardigheid dan ook. Ik had er niet zo´n zin in.

We staken dus de koppen weer bij elkaar. Wat nu? Terug naar de camping om eerst een lekker te lunchen! Daarna konden we wel naar Harderwijk gaan, waar een braderie was.

Ik appte Maria, dat we rond half 3 thuis zouden zijn met soep en broodjes voor een verlate lunch. Intussen reden we langs een wokrestaurant en Willem bedacht, dat het misschien wel leuk zou zijn, om dan ´s avonds met z´n vijven te gaan wokken. Ja!!!! Dat voorstel werd met gejuich begroet. We hadden inmiddels toch al besloten, dat we beter morgenochtend naar huis konden gaan in plaats van vanavond (met het oog op de natte tent). En een paar uur wokken zou dan meteen een erg leuke avondvulling zijn!

Ik appte Maria ons plan door en vroeg, of ze mee wilde. Daar moest ze over nadenken. Ook al maakt ze goede vorderingen in het genezingsproces van Anorexia Nervosa, de ziekte is nog niet weg. Het was dus fijn, dat ze nu een paar uur erover na kon denken.

Opgepropt in onze voortent, genoten we van tomatensoep en smakelijk brood en zakten even uit. Henk was snel naar het zwembad gerend. Dat is zo´n waterrat!

De lucht klaarde wat op en we gingen op stap naar de braderie in Harderwijk. Alleen Maria wilde mee. De kinderen wisselden dus keurig om en om af, wie er mee gingen ;-). Eerst moesten we alleen nog even terug naar het bezoekerscentrum, want daar had ik mijn portemonnee laten liggen. We haalden hem op en keken meteen even in de schaapskooi, of de schapen er al waren. Jawel hoor! Prachtig!

De braderie was niet zo groot, maar wel leuk. Er waren wat oude ambachten: een mandenmaker


en een stoelenmatter bijvoorbeeld. Er waren wat kraampjes met streekproducten, maar ook met de gebruikelijke mobieltjeshoesjes, zonnebrillen en sieraden.

We hadden het tamelijk snel gezien en liepen nog even het centrum van Harderwijk in. Dat was leuk! Oude pandjes, oude steegjes,



leuke winkeltjes


We genoten ervan!

Ik had nog een dikke, stompe, stopnaald nodig, want die ben ik in of om de tent kwijt geraakt. Ik was dus opgetogen, toen we een handwerkwinkel ontwaarden. Hij was helaas net gesloten. Jammer! Maar ik heb nog wel even de rood-wit-blauwe gehaakte vlag bewonderd. Wat leuk!!


Het werd tijd om naar de auto terug te gaan. De parkeertijd was om. En zo langzamerhand kregen we ook wel trek. Maria had inmiddels besloten, dat ze mee durfde. Wat geweldig!! Ze belde zèlf het wokrestaurant om voor 5 personen te reserveren en we reden snel naar de camping om de jongens op te halen.

Wat hadden we een gezellige avond! En wat hebben we heerlijk gesmikkeld!





Nu is het echt de laatste avond. Het is inmiddels droog en als het goed is, blijft het dat ook. Superfijn als je droog je tent kunt inpakken! We zitten nog bij een paar kaarsjes onder de luifel. Het is wel vochtig, maar totaal niet koud. Al met al was het weer een erg fijne vakantiedag, met veel indrukken en veel inspiratie en veel gezelligheid. Ik heb nog geen moment heimwee gehad. En dat is best bijzonder. Ik ben nogal heimweeërig en presteer het om tijdens een dagje uit al een heimwee-gevoel te hebben. Bijzonder dus!

Ik ga m´n slaapzak maar eens in. Nog één nachtje.