zaterdag 20 april 2019

Achter de feiten aanlopen....

Voordat ik nóg verder achter de feiten aan ga lopen, schrijf ik even een snelle blog. Het is de hele week niet gelukt te bloggen. We hadden hier een buikgriepvirusje in het gezin en ook ik deed een dagje mee. En natuurlijk komt zoiets nooit gelegen, maar deze week kwam het allemaal wel erg ongelukkig uit. Vandaar de radiostilte hier op de blog en tot gisteren ook op FB.

Vorige week zaterdag stond ik samen met Maaike en Maria op de actiemarkt van onze kerk voor het goede doel: gehandicaptenzorg De Schutse. We hebben een erg leuke dag gehad, hebben veel verkocht en hadden het heel koud ;-). Onvoorstelbaar dat het toen zó koud was, terwijl we nu een zomerdag beleven!


Maandag hadden we het druk met het opruimen van alles wat over was. En er moest ingepakt worden. Dat doen we normaal op zaterdag, maar daar was vanwege de markt niet van gekomen. Dan maar op maandag.



Ik had die dag Willem ziek thuis. Aan het eind van de dag kwamen Koos en Jan ook ziek thuis uit hun werk en van school. En wat denk je? Nog voordat het eten op tafel stond, voelde ik de misselijkheid bij me opkomen. We hadden echter nog wat op het programma staan voor die avond: we gingen om Leendert z´n trouwpak. Gammel en wel gingen we op stap en slaagden nog ook! Echt super fijn! Maar daarna schoof ik m´n bed in en bleef daar liggen tot halverwege de dinsdagmorgen. Ik stond op om de webshopbestellingen klaar te maken. Telkens maakte ik er een paar klaar en ging dan weer even liggen.

´s Middags om vijf uur hadden we een afspraak in het Sophia Kinderziekenhuis. Dat wilde ik beslist laten doorgaan. En ook dat lukte. Ook echt fijn! Ik knapte wondersnel weer op. Daar was ik superblij mee, want op donderdag had ik de laatste workshop ¨Bak je eigen brood¨ en ik had het toch heel naar gevonden als ik die had moeten cancelen.

Woensdag reed ik eerst Jan naar de orthodontist. Normaal gaat hij op de fiets. Maar hij was nog niet helemaal beter en was nog thuis. Fietsen was een brug te ver. Dus ik reed hem even. En daarna tufte ik door naar de molen voor meel en bakproducten voor de webshop. Afgeladen reed ik terug naar huis, waar bezoek voor me was: Ineke. Dat is ook weer zo´n bijzonder verhaal:

Een poosje geleden poste ik een foto van de zonsopkomst op mijn fb-pagina. Die foto had Dirk ´s morgens gemaakt, toen hij een rondje langs de molens van Kinderdijk liep. Ik kreeg toen een berichtje van Ineke met de vraag of ze deze foto mocht gebruiken voor een opdracht van haar quiltgroep. De opdracht was: lijnen en vlakken en deze foto inspireerde haar. Inmiddels was de quilt af en Ineke kwam hem showen. Ik heb er maar één woord voor: GEWELDIG!




We dronken gezellig even een bakkie koffie en kwebbelden wat. Daar knap je echt van op, van zo´n verrassing op een verder gewone woensdag.

´s Middags hebben we alles op alles gezet om alles voor de workshop in orde te krijgen. Zelf was ik hard aan het bakken en Maria aan het poetsen.


En aan het eind van de middag gingen ook de pakjes weer op de post.


Dat we haast hadden, was omdat we ´s avonds met z´n drieën (Maaike, Maria en ik) naar de boekpresentatie van Celine wilden. Céline is een buurmeisje. Ik schreef weleens over haar. Zij is één van een tweeling en beide zusjes hadden bij hun geboorte oogkanker. Céline verloor daarbij beide ogen, haar zus één. Toen Céline 16 was, kreeg ze opnieuw kanker: in haar heupbot, met uitzaaiïngen in beide longen. Gelukkig heeft ze de ziekte mogen overwinnen. Over alles wat ze meemaakte schreef ze een prachtig boek: Sterk Spul en ´s avonds zou de presentatie zijn.

Het lukte! We hadden een mooie avond.








Donderdag dus de laatste workshop van dit voorjaar. Met een erg gezellige, warme, enthousiaste groep. Ik loop eigenlijk nooit echt uit met die workshops, maar nu werd het zomaar 13.00 uur voordat de laatste deelnemer weg was. Dat zegt genoeg.

Het is een raar gevoel: voorlopig geen workshops! En het borrelt prompt van alle ideeën. Ik wil natuurlijk graag gaan opruimen en poetsen in huis. Ik heb ook tuinkriebels en bakkriebels. De bijen moeten aandacht. De bruiloft van Leendert en Thea schiet al hard op. En DV volgende week is het administratieweek.

Gisteren was het een dag van wassen en opruimen. En van kinderen om me heen, die vrij hadden. En van vroeg avondeten, omdat we naar de kerk gingen voor de Goede Vrijdag-dienst. ´s Morgens had Hans, voordat hij naar zijn werk ging, gezegd, dat hij last had van een plek in zijn oksel. Ik had ernaar gekeken en het zag er rood en ontstoken uit. Ik heb er tea tree olie op gedaan. ´s Avonds aan tafel zei hij, dat hij nu toch wel veel pijn er aan had. Ik bekeek de plek en zag een enorm gezwollen steenpuist en daarnaast een beginnende steenpuist. Ik maakte er een foto van en besloot om na de kerk te kijken, of er wat veranderd was. Na de dienst bleek de plek nog heftiger en ik zei, dat Hans maar naar de HAP moest bellen om te overleggen. Ik zou de foto ter beoordeling kunnen doorsturen. Hans belde en vertelde het verhaal en ze vonden, dat hij maar moest komen. De eerste mogelijkheid was 00.50 uur. Pfff. Hans kroop voor een poosje in bed. Zelf bleef ik op. Ik ging maar vast de strijk wegwerken, die ik eigenlijk voor vanmorgen vroeg in gedachten had. Juist toen de strijk klaar was, was het tijd om richting Dordrecht te gaan.

We waren mooi op tijd, maar moesten vervolgens vreselijk lang wachten. Pas om 02.05 werden we binnen geroepen. De dokter had het snel gezien: die zwelling moest opengesneden en leeggedrukt worden. Ze besloot dat verdoven net zoveel pijn deed als snijden en dat ze het daarom maar zonder verdoving zou doen. Nou, dat was wel ff een pijnlijk gebeuren voor Hans. De dokter maakte twee sneetjes en de wondjes bloedden hard. Dat was nodig om de troep eruit te laten lopen. Thuis moest Hans nog maar een half uurtje onder de douche gaan staan om de wondjes goed te laten schoon bloeden. En dinsdag mag hij zich melden bij de huisarts. Die moet beoordelen, of er nog een keer en dan dieper gesneden moet worden. Lekker dan.

Afijn. Het was 03.00 uur geweest voordat Hans gedoucht was en ik de koffer in kon. Dat werd dus een kort nachtje. Om 7.00 stond ik er alweer naast. We zouden naar de verjaardag van Willem z´n broer in Apeldoorn gaan en waren van plan om om 9.00 te vertrekken. Voor die tijd moest er natuurlijk ook nog weer van alles gedaan worden. Maar toen hier alles ´liep´, vertrokken we.

Er was veel file. De rit duurde dus lang. Eerst las ik Henk voor uit het boek, waar hij een verslag van maakt: Aardappels met lawaaisaus. Daarna las ik een poos in Célines boek. Tenslotte vergaapte ik me aan het prachtigs van onderweg.


Het was gezellig bij mijn zwager en schoonzus. Fijn om elkaar weer even zo te zien. We zaten lekker in de tuin. Wat wil je nog meer! Het was de lange rit heen-en-weer meer dan waard.

Vanmiddag heb ik hard gedraafd om alles voor de Pasen klaar te krijgen. De was, de strijk, bakken, opruimen, stofzuigen, groenten en fruit halen enzovoorts. Alles is nu klaar. Alleen m´n blog riep nog om aandacht. En die kreeg het bij dezen! Om niet nog verder achter de feiten aan te lopen ;-).

donderdag 11 april 2019

Een wandeling, die erg kort was.

Maandag had ik tussen de bedrijven door erg genoten van het voorjaarsweertje. De was kon fijn buiten drogen, ook al haalde ik hem ´s avonds binnen met een zweempje mestgeur ;-). Dat hoort er nu eenmaal bij, als je aan de rand van een dorp woont, met weiland rondom.


Ook genoot ik van m´n tuintje. Vorige week was ik begonnen met ontginnen. Het was echt een bende. Maar na een paar uurtjes buffelen was alles netjes. Ik heb zelfs al wat perkgoed geplant. Meestal ben ik daar niet zo vroeg mee. Maar ik had een bak viooltjes gekregen en kon ook de aanbieding bij de Lidl niet weerstaan. Ik kocht vlijtige liesjes, petunia´s en lobelia´s. Het is over het geheel genomen nog erg groen in m´n tuintje. Maar die kleur komt er wel. Nog eventjes geduld :-).



De rozemarijn bloeit 

De camelia ook

´s Middags liep ik nog even langs de groentenboer. Net als vorige week was er veel fruit en weinig groenten. Maar de groenten die ik had, konden fijn op de bakplaat in de oven om te roosteren. Lekker en gemakkelijk. En genoeg vullend door de krielaardappeltjes en de zoete aardappel.


Als toetje dan maar een schaal fruit. Altijd goed. Met witte aardbeien, waarvan Maria dacht, dat ze nog rood moesten worden. Nee kind, dit is een witte variëteit. Toegegeven: ik vind het er niet uitzien, die witte dingen. Maar lekker zijn ze wel!


En ´s avonds na het eten piepte er zomaar een heerlijk plannetje bij me op: nog éven genieten van deze mooie dag, en samen met Willem een wandeling maken. Zo gezegd, zo gedaan. We liepen de straat uit, het fietspad op, om de polder in te gaan.

Al meteen op het fietspad móest ik even stilstaan. Zóveel moois! Bloeiend koolzaad, bloeiende wilgen en zoemende bijen. Het zouden zomaar mijn eigen bijen kunnen zijn, zo op een meter of 50 afstand van ons huis :-).




Maar met dat ik wat foto´s maakte, voelde ik spetters. Huh? Ik keek eens naar de lucht. En warempel! Er kwam een flinke bui opzetten. We hoorden ook al een klap onweer. Wat jammer! We durfden niet goed verder te lopen. Met onweer in de polder is niet zo´n goed plan. Onze wandeling was zo wel erg kort! Maar niet getreurd. We konden ook wel gewoon een stukje met de auto gaan rijden, toch?

We stapten in en Willem draaide de rijksweg op. Het was spectaculair. Aan één kant een inktzwarte lucht. Aan de andere kant de zon. En natuurlijk dan ook de regenboog. Prachtig!



Willem reed naar de Mariënwaard, waar hij pas met Dirk gewandeld heeft. Het was daar zó mooi. Dat wilde hij mij graag laten zien. Bovendien hoopte hij, dat inmiddels de fruitbomen volop in bloei zouden staan. Het was er in elk geval droog, dus konden we alsnog een wandelingetje maken.






Zie je die twee bomen, vlak bij elkaar? Dat waren flinke jongens! We hebben ze op de foto gezet voor Hans, onze bomen expert :-).


Echt joekels. Maar het zijn maar ielige staken vergeleken bij de dikste boom van Nederland, waar Hans vandaag was. Die heeft een omtrek van 7.60 meter!


We reden een rondje om naar de bloesem te kijken. Nog niet alles stond in bloei. De oude hoogstam appelbomen langs de Appeldijk nog niet. Maar er waren ook grote percelen, waar het echt bloesemfeest was!






We reden tot de zon onderging.





Mijn ogen deden zeer van al het moois. Het was dan wel een beetje anders, dan aanvankelijk bedacht. Die wandeling door onze eigen polder, die we zouden doen, was hooguit 50 meter. Maar dit was toch ook wel heel mooi. Zulke avonden moet je koesteren. Net als de jonge konijntjes, die met de dag mooier, liever, leuker worden.

Eén wakker, nieuwgierige verkenner.
De rest ligt lekker te dutten.



donderdag 4 april 2019

De Nijverheidsweg

De straat waar wij wonen heet Karper. Maar de Nijverheidsweg zou ook best een goede naam zijn. Dat heb je als je met velen in één huis woont en iedereen het fijn vindt om lekker bezig te zijn.

Zaterdag is Hans de hele dag hard bezig geweest met het vellen van een es. Dat was werk voor zijn baas. Het leuke was, dat hij het hout mocht meenemen naar huis. Essenhout is heel fijn stookhout. Wij hebben het liefst óf eiken, óf essen. We waren dus heel blij met de buit. 

Hans was nog maar nauwelijks thuis, of hij startte zijn kloofmachine, om vast wat te kloven. Die kloofmachine heeft hij een tijdje geleden van zijn spaargeld gekocht. Gewoon omdat hij dol is op alles wat met bomen (ver)werken te maken heeft. (De kloofmachine is trouwens ook bij hem te huur. Heb je belangstelling? Mail ons dan even.)


Het was zaterdag een prachtige dag. Willem en Dirk zijn weer samen gaan wandelen. Nu een keer niet in de Alblasserwaard. Ze zijn naar De Mariënwaard gegaan, om van de bloesem te genieten. De bloesem stond nog niet op z´n uitbundigst. Maar een mooi begin was het zeker wel!






Ze kwamen aan het eind van de middag helemaal opgeladen thuis.

We zaten weer eens met een ouderwets grote club aan de zaterdagse frieten. Met z´n dertienen waren we! Gezellig hoor!

Direct na het eten zijn we naar het huisje van Leendert en Thea gereden. We hadden voor ons doen vroeg gegeten en het was nog licht. De zon was juist prachtig aan het ondergaan.


In het huisje van Leendert en Thea was hard gewerkt. Nu eens niet door henzelf, maar door een ander. Voor het eerst hebben ze een klus uitbesteed: het stucen. Eerst wilde Leendert het heel stoer zelf doen, zoals hij alles zelf gedaan heeft. Hij had bedacht om dan boven, op de slaapkamers, te beginnen, zodat hij, als hij aan beneden toe was, de slag te pakken had. Maar stucen is best een vak apart en het is gewoon ergerlijk, als het stucwerk er amateuristisch uitziet. Daarom werd er in allerijl toch maar een vakman opgesnord. En wat is het prachtig geworden!! Geweldig!





Omdat het stucwerk een paar dagen moest uitharden, hadden Leendert en Thea zomaar ´vrij´. Dat is gewoon raar, na al die maanden ploeteren. Ze wisten er wel raad mee. Ze gingen lekker op stap voor meubeltjes. Hoe leuk is dat?!

Nadat we het huisje bewonderd hadden, deden we thuis met de hele ploeg een bakkie koffie. Ik had een grote Friese kruidkoek met gember in de Wonderpan gebakken. Daar snijd je fijn een heleboel plakken van.



Na wat snoeperij op zaterdag en zondag, was het op maandag weer tijd voor matigheid. De werkdagen vindt Willem wat dat betreft een stuk gemakkelijker. We beginnen de dag met een kom havermout.


Ik maak elke dag een lunch voor Willem klaar, die vooral uit groene salade bestaat. Ik doe er meestal iets bij: een stukje vis, een gekookt ei, of bijvoorbeeld wat sushi.


Voor tussendoor gaat er (gedroogd) fruit mee en/of een handje noten.



Prima vol te houden zo :-). Zijn gewicht zakt en de bloeddruk zakt lekker mee. Wat ben ik daar blij om! Ik begin te geloven, dat Willem het echt gaat redden zonder pillen.

We genieten elke dag van de jonge konijntjes. Een week geleden werden ze geboren: kaal en roze en mooi van lelijkheid. Moet je nu eens kijken! Ze ontwikkelen zó mooi! Nog een paar dagen, dan gaan de oogjes open.


Voor wie zich trouwens afvraagt, hoe het met het katje is afgelopen, dat maandag kwam aanlopen: die is gelukkig weer met z´n baasje herenigd!! Maandagavond meldde die zich, nadat ze haar eigen poes op mijn blog zag :-). Iedereen blij dus!

Vanmorgen had ik voor de zesde week op rij een workshop ¨Bak je eigen brood¨. Het was erg gezellig met 10 vrouwen uit alle hoeken van het land. Ik geniet altijd erg van het moment, zo ongeveer een kwartier voordat de deelnemers komen, dat alles klaar staat. Het moment, dat ik de rust in me voel dalen en ik in de gastvrouw-rol spring.

De voorbeeldbroden staan klaar.


De koffie is bruin, de thee getrokken. En op de vroege morgen heb ik nog even iets lekkers voor erbij gebakken.


De shop is opgeruimd, zodat de gasten daar kunnen rondstruinen. Ok, niet met z´n tienen tegelijk. Het wordt steeds meer woekeren met de ruimte. Maar dat geeft niets.


Ik werd vandaag verwend. Eén van de deelnemers nam twee potten passata mee. Zelfgemaakt, van tomaten van eigen tuin. Wat lief! En dan kreeg ik van de vrouwen uit Goedereede een heerlijke Torenkoek van de bakker. Daar hopen we morgenavond bij de koffie van te smullen. Op de verpakking staat, dat die koek een ´goede reden´ is om naar Goedereede te komen. Wie weet. We komen er vaak genoeg langs, op weg naar Ouddorp :-).

De komende week is er één week geen workshop. En, hóe leuk die workshops ook zijn, dat weekje zonder voelt nu bijna aan als vakantie. Niet dat we niets te doen hebben, hoor. De komende week zijn we druk met het inpakken van van alles en nog wat. We hopen namelijk op zaterdag 13 april op de jaarlijkse verkoping ten bate van De Schutse te staan hier in Alblasserdam. Diezelfde zaterdag is er elders een verkoping voor eveneens een goed doel, waar anderen met onze producten staan, nl bij De Oase in Ouddorp. Daar is een kraam met onze kruiden en met Marseillezeep. Alles bij elkaar zijn dat heel wat uurtjes inpakwerk. Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen. Samen met Maaike en Maria is het een gezellige klus.

Daarnaast wil ik in m´n bijen werken en graag een slinger aan de tuin geven. In de weken dat er een workshop is, kom ik aan dat soort werk bijna niet toe. Zo langzamerhand heb ik daar toch wel weer reuze veel zin in!

Waar ik vandaag ook zin in had? In lekker koken. Ik maakte een Thaise groene curry en als toetje een heerlijke mango-kokostaart. De recepten haalde ik van Smulweb. En gesmuld hebben we zeker :-).

mango-kokostaart
Voor vanavond had ik allerlei plannetjes. Maar er is niet veel van terecht gekomen. Ik was heel lang ´de juf´ van Henk. Naast z´n gewone huiswerk moet hij een boek lezen en daar een opdracht mee maken. Een aantal kinderen van ons is echter dyslectisch en waarschijnlijk is Henk dat ook. Alleen zijn ze op de basisschool dan te goed voor een test en dus wordt die dyslexie dan pas op de Middelbare School vastgesteld. Henk leest langzaam en nogal technisch. Door dat technische lezen ontgaat hem vaak de lijn van het verhaal. Daarom lezen we het boek samen: ik lees voor en Henk leest mee. Daarna schrijft hij in een paar zinnen een samenvatting van het stuk wat we gelezen hebben. Het gaat prima zo. En voorlezen vind ik ook echt leuk. Maar ja, er gaat wel veel tijd in zitten. Een avondje juf zijn dus. M´n spinnewiel blijft wel wachten...