woensdag 16 oktober 2019

Van top tot teen

Vandaag is er weer hard gewerkt in de boerderij. Hij wordt werkelijk van top tot teen onderhanden genomen. Vanmorgen zijn ze begonnen bij de teen: de vloer werd gelegd. Vanmiddag kwam de top aan de beurt: de zolder.

Er kwam een grote betonmolen langzij het pad af rijden:


Via de voordeur (die verder nooit gebruikt wordt, behalve bij rouw en trouw), kwam het beton binnen.


De vloer, die gisteren klaar voor de stort was, kreeg een fijne laag beton.





WoW!

Vanavond konden we er al voorzichtig overheen lopen. Als de vloer goed hard is, gaan Willem en ik deze week uitmeten, hoe de meubels er in komen te staan. Dan kan bepaald worden waar de stopcontacten moeten komen.

Toen de vloer gestort was, hebben de mannen (weer) een vloer getimmerd: de vloer tussen de eerste en de tweede verdieping in het oude stalgedeelte. Waar er gisteren nog één grote, hoge ruimte was, is nu ineens een zolder. Hoe leuk is dat?! Er is nog geen trap, maar met een ladder lukte het ons ook best om op zolder te komen, hoor. Ha, ha, wat een circus :-).






Hier op zolder hoop ik na de verhuizing workshops te gaan geven. In plaats van bij Teun aan tafel, wordt het bij Teun op zolder. Leuk toch? De ene balk, die nu nog laag zit, moet omhoog gebracht worden. En er komen aan één kant ramen in het dak. Het moet een fijne, gezellige, lichte ruimte worden. Ik verheug me er al op, om het straks te gaan inrichten.

Hier thuis hadden we vandaag inpakdag. Echt fijn, dat dat tegenwoordig op één dag gebeurt. Dat is een stuk efficiënter.

Morgen is het huishouden weer aan de beurt. En dat is hard nodig! Vandaag deed ik alleen het hoognodige en gisteren was ik de halve dag op pad. Maria moest opgehaald worden van het CBR, waar ze theorie-examen deed. Willem had haar gebracht en ik zou haar ophalen. Tegenwoordig gaat dat examen individueel en met een kwartier was Maria klaar (én geslaagd!). Ik had haar dus net zo goed even kunnen brengen en dan wachten. Afijn. Dat weten we dan voor een volgende keer.

´s Middags had Maria weer therapie in het Sophia. Daarvoor reden we om kwart over 1 weg en waren pas kwart over vier weer thuis. Dan blijft er weinig huishoudtijd over.

Het komt vast goed. Als ik morgen een paar uurtjes ongestoord kan poetsen, poets ik die achterstand ook meteen wel weg ;-).

dinsdag 15 oktober 2019

Klaar voor de stort

Nee, het is geen schrijffout. Het is niet: klaar voor de start, maar klaar voor de stort. Wat? Gaan we weer rommel naar de stort brengen? Nee. Ook dat niet :-). De vloer in de boerderij is klaar voor de stort!

In ons nieuwe huis was de helft van de vloer op de begane grond van hout. De andere helft van beton. Die houten vloer is de vloer van het oorspronkelijke woonhuis. De betonnen vloer was oorspronkelijk stal. We hebben erover nagedacht hoe we dit het beste konden aanpakken. Er waren twee problemen: de vloeren waren niet overal even hoog en dus waren er overal opstapjes en afstapjes tussen de verschillende vertrekken. Het tweede probleem was, dat die vloeren (natuurlijk) totaal niet geïsoleerd waren en dat is niet echt aangenaam. We hebben uiteindelijk besloten om de houten vloer eruit te halen en daar een geïsoleerde betonnen vloer te laten maken. Alles moet tenslotte in het woongedeelte ook nog eens op één hoogte komen en we laten vloerverwarming aanbrengen.

De houten vloer heeft Leendert vorige week al verwijderd. Intussen zijn ook de betonnen balken aangebracht, waar de vloer op gestort wordt. Vandaag is het isolatiemateriaal aangebracht. De vloer is nu klaar voor de stort!


Behalve de vloer wordt ook het dak geïsoleerd. Nu is het een pannendak met enkel een laagje stro eronder.


Hier en daar kun je door de spleten zó naar buiten kijken.


Hoewel het gelukkig allemaal kurkdroog is, is het op deze manier stoken voor de mussen. Daarom moeten alle pannen eraf, het stro eruit, isolatiemateriaal ervoor in de plaats komen en daarna de pannen weer terug. Een hele klus! Deze klus staat voor over een dag of 10 op de planning.

Leendert maakt overal goede foto´s van. Dat is voor de subsidieaanvraag. Als je je woning op twee punten isoleert (bij ons dus vloer en dak), dan kun je daarvoor subsidie aanvragen. Maar die verbeteringen moeten dus duidelijk op beeld worden vastgelegd. Inclusief materialen die gebruikt worden en de isolatiewaarde van die materialen. We hopen, dat we zo nog een leuk centje terug vangen. De subsidie wordt verstrekt per geïsoleerde vierkante meter en we hebben aardig wat vierkante metertjes...

Er wordt hard gewerkt in het huis. Dat moet ook wel, want het wordt toch wel heel krap allemaal. Als we voor de Kerst willen verhuizen, hebben we nu nog 10 weken...

Gisteren en vandaag is er hard gewerkt aan het verhogen van een vloer. Tussen de begane grond en de eerste verdieping zat in het stalgedeelte de vloer heel laag. Die vloer is nu minstens een halve meter omhoog gegaan. Alle oude balken en vloerdelen zijn weer hergebruikt. Daarvoor moest vorige week eerst die boktorrenmeneer langs komen. Het hout is behandeld en moet nu 10 jaar houtwormvrij zijn. Nu de vloer omhoog is, is de ruimte op de begane grond dus veel hoger. Wat toont het nu groot!! Het is het gedeelte waar de spullen van de webshop moeten komen staan en waar we dan elke dag de pakketten kunnen klaarmaken. Wat zal dat fijn werken zijn!!



Het was leuk om weer even gekeken te hebben en te zien hoe het stukje bij beetje ons thuis gaat worden!


donderdag 10 oktober 2019

Vreugde en verdriet

Vreugde en verdriet liggen vaak zo heel dicht bij elkaar. Soms lopen ze zelfs door elkaar heen. Dat is een wonderlijke emotie.

Dinsdagavond overleed een lieve nicht (vrouw van een neef). Lange tijd was ze ziek en lange tijd bakte ik elke dinsdag Moermanbrood voor haar. Tot voor een week of drie geleden. Toen kon ze het stevige volkorenbrood niet meer verdragen. En nu is ze er niet meer. Dat geeft een groot verdriet.
Tegelijkertijd is er de vreugde van het weten, dat ze nu bij haar Liefste is. De Liefste, Wiens stem ze in dit leven mocht horen.

Er was ontroering in ons gezin, toen we hoorden van haar overlijden. En hoe banaal en onbenullig lijken dan ineens al je bezigheden. Toch moesten er hier weer een paar naar school en naar het werk. En voor mij wachtte het nodige huishoudelijk werk en het werk aan de webshop. Werk wat door moet gaan, ook al staat je hoofd er niet naar. Evenals de afspraak bij de tandarts, de afspraak bij de keukenmeneer en het geplande bezoek aan Willem z´n vader...

Ik bakte pindarepen



maakte advocaat


verwonderde me over een bij op de voorruit van de auto. Hij had zijn poten nog vol stuifmeel.


Gisteren hebben we een paar heel productieve uren gehad. Willem had twee uurtjes vrij genomen van zijn werk, zodat we een keuken konden gaan uitzoeken. We hadden daarvoor een afspraak bij één van onze adverteerders, Cuisine d´oc, in St.-Philipsland. We reden er op ons gemakje heen en waren er precies om 16.30 uur, zoals we hadden afgesproken. En om 18.00 uur was de keuze helemaal rond!

Tevreden reden we naar onze volgende bestemming: Kruiningen. Daar hadden we een meel-bestelling af te geven. Ook dat ging gesmeerd.

Daarna hadden we tijd om even gezellig een hapje te gaan eten, voordat we naar Willem z´n vader in Nieuwerkerk zouden rijden. Willem bedacht om naar Zierikzee te gaan. Dan waren we vast in de buurt van Nieuwerkerk. Goed plan! We belandden bij een gezellig restaurantje, waar we allebei een hoofdgerecht uitkozen. Willem ging voor vis. Ik eet altijd vegetarisch en hoefde niet lang na te denken over wat ik zou kiezen. Er wás namelijk niets te kiezen. Er stond maar één vegetarisch hoofdgerecht op de kaart. Raar! Maar ik heb evengoed wel gesmuld van m´n courgettes met couscous.


En het was super om eens even samen er tussenuit te zijn. Daar komt niet zo vaak wat van.


Tenslotte reden we naar Willem z´n vader. Dat was nu echt een paar uurtjes het nuttige met het aangename verenigen!

Ook vandaag had ik de vaart er lekker in. Ik heb Jan z´n kledingkast uitgezocht. Het wintergoed ligt nu op grijphoogte, het zomergoed ligt op de onderste plank. Er verdwenen wat kledingstukken in de zak voor de textielcontainer. Andere kledingstukken schoven door naar Henk. Ik snorde Jan z´n winterjas op, die gelukkig nog past. Zelfs z´n handschoenen liggen al klaar. Ook maakte ik een inventarisatie voor wat er nog aangeschaft moet worden. Het is maar een klein lijstje. Er moest in elk geval een nette jas komen, die hij op zondag over z´n kostuum kan dragen. Die bestelde ik alvast online. De rest kan Jan zelf in de herfstvakantie bij elkaar gaan shoppen.

Ik bestelde ook eindelijk eens de persoonlijke ov-kaarten voor Jan en Henk. Vandaag of morgen is het ineens geen weer om te fietsen en moeten ze met de bus naar school. Dan is het toch wel handig als ze een ov-kaart hebben.

Ik verzette Henk z´n tandartsafspraak en vroeg op school verlof voor de begrafenis maandag. En passant zorgde ik steeds voor een gevulde wasmachine. Maria had een taxi nodig naar Ridderkerk en dat frommelde ik dus ook nog maar even tussen alle bezigheden door. En, o ja, er moest ook nog brood gebakken worden. Ik bakte twee bruine broden met zaden en pitten en een wit tijgerbrood.


Samen met Maria maakte ik in een hoog tempo de webshopbestellingen klaar. We kwamen keurig op tijd bij de post aan. Intussen belde Koos met de vraag, wat de pot schaftte. ¨Wortels met vis.¨ O, dat kwam nu net niet goed uit. Hij wilde z´n vriendin uitnodigen om mee te eten, maar die houdt niet van vis. O, dan maak ik toch iets anders klaar?! Ik snelde even de AH binnen en zag dat er kipdijfiletjes in de aanbieding waren. Ook goed.

Vanavond kwamen Leendert en Thea koffie drinken. En weer werd het nuttige met het aangename verenigd. Ze bekeken de ontwerpen voor Leendert z´n bedrijfslogo, die bij Willem op de computer waren binnen gekomen. Dat gaat via een soort ontwerpwedstrijd. En daarna hebben we nog even werkbespreking over de verbouwing in Bles gehouden.

Willem is nu wandelen en ik ga nog even lezen. En dan is het weer mooi geweest.

Maantje gluurt maantje tuurt,
Door de vensterruiten.
Weet je wat het ons vragen wil,
Het is in de kamer zo stil zo stil,
Zijn de kindertjes al naar bed,
Of spelen ze nu nog buiten?
Zijn de kindertjes al naar bed
Of spelen ze nu nog buiten?

Lieve maan kijk eens aan,
Ze liggen allang in hun bedje.
Mooi zegt het maantje en lacht en lacht,
Dan wens ik hen allen een goede nacht.
Morgen is er weer een nieuwe dag,
Dan kunnen ze weer spelen en leren.
Morgen is er weer een nieuwe dag,
Dan kunnen ze weer spelen en leren.


maandag 7 oktober 2019

Keuzes maken en klussen (en stof happen ;-))

Zo langzamerhand komt hier alles toch wel in de verhuismodus. En dat moet ook wel, want als het gaat, zoals we het bedacht hebben, dan is de verhuizing al over 11 weken. Waarbij ik meteen aanteken, dat we er rekening mee houden, dat we dat niet gaan halen. We hebben nog 2 weken speelruimte, maar meer ook niet. Dan moeten we namelijk hier weg zijn :-).

Ik ben dan ook op alle fronten bezig, waar ik ook maar een steentje kan bijdragen aan het hele proces.

Hier thuis ben ik begonnen met opruimen van kasten. Het is echt heerlijk, dat we vorig jaar al zo intensief hebben opgeruimd. Dat scheelt bergen! Maar toch is het goed om nu alvast weer kast na kast leeg te ruimen en weg te doen, wat niet mee hoeft naar Bles. (Bleskensgraaf = Bles) Als we dan straks echt zover zijn, dat we gaan verhuizen, is alles zó ingepakt.

Koos z´n kleding is alvast helemaal nagelopen. De (gezamenlijke) kast met kostuums van de jongens is ook gedaan. En vrijdag deed ik Willem z´n kledingkast. Er hangt geen enkel aftands kledingstuk meer. Wat er hangt mag mee :-).


Zaterdag zijn we met een heel ploegje gaan schuren in de boerderij. Woensdag komt de boktorrenmeneer en daarvoor moesten alle balken kaal/stofvrij/ragvrij zijn. We waren met z´n zessen en hadden ook al menskracht voor de middag ingepland. Maar we kregen de klus prachtig in één ochtend geklaard! De middagploeg hoefde niet te komen.




Klussen inclusief gezellig koffie drinken en pizza eten! Voor die pizza´s hebben Willem en ik de combimagnetron aan de gang geslingerd, die Geertje op de weggeefhoek had gescoord. Het was even vogelen, voordat we hem aan de praat hadden. Maar nu is het fijn om hem standby te hebben staan om even een soepje te warmen, een pizzaatje te bakken of anderszins.

Voordat de pizza´s de oven in gingen, waren Willem en ik al verdwenen. Wij hadden namelijk om 13.00 uur een afspraak in Nunspeet bij Knulst Vloeren. Daar hebben we onze PVC-vloer in ons huidige huis vandaan en dat is zó goed bevallen, dat we er nu ook voor de vloer van de boerderij heen gingen.

Eerst kregen we koffie met heeeeeeeeeeeeerlijke arretjescake :-). De verkoper bekeek samen met ons de plattegrond van ons huis en wij vertelden, dat we dezelfde kwaliteit wilden als die we nu hebben. Maar dat we geen visgraat hoeven. Dat is veel te sjiek voor daar. We wilden graag iets ´landelijks´.

De verkoper liet ons een voorbeeld zien en ja! Gaaf! Hij legde er nog een ander voorbeeld bij. Een tikkie klassieker. Ook héél mooi. En vervolgens kwam hij met iets heel anders, maar op een andere manier ook heel mooi. We hoefden niet heel lang te verzinnen: het werd nummer 1, of nummer 2. Met vijf minuten waren we eruit: nummer 1 moest het worden!



¨Maar ik heb nog wel méér, om uit te kiezen,¨ zei de verkoper. ¨Nee!!!¨ riepen we meteen. ¨Asjeblieft níet! Dít is goed, dus we gaan het niet moeilijker maken met méér keuzes. Goed is goed.¨ Nou, dat maakte die knul ook niet iedere dag mee :-). Maar zo kiezen wij altijd. We hebben het zó gezien en als we er allebei een goed gevoel over hebben, dan ís het ook goed. Dan hoeven we er niet nog twee weken over na te denken/nóg meer te zien/bij andere bedrijven te gaan kijken en te vergelijken of wat dan ook.

We zouden ook voor een gietvloer gaan kijken, die in het zakelijke gedeelte van ons huis gepland was. Toen we uitlegden wat we zochten, bleek, dat zo´n gietvloer niet geschikt is om er met een palletwagen met een paar honderd kilo meel over te rijden. Jammer, maar wel fijn, dat we daar eerlijke info over kregen. Er werd zelfs met ons meegedacht wat wél een goede vloer zou kunnen zijn. Iets van een betonnen vloer, die dan dóórgevlinderd zou moeten worden, of zoiets. Willem begreep het allemaal wel. Dus daar moeten we dan nog achterheen.

Vandaag is er ook weer hard gewerkt in Bles. De houten vloer in de woonkamer is eruit gehaald.



Vanmiddag kwam iemand met een vrachtwagen isolatiemateriaal voor het dak brengen. Het hele dak moet eraf (de pannen dan) en het moet dan helemaal geïsoleerd worden. Er is nu niets dan een rieten laagje en daarop de pannen. Een soort cabrio dus :-).


Vanavond is Willem met een metselaar gaan praten over de entree. Daar moeten dubbele deuren komen met een speciaal kozijn en ik geloof dat er een boogje gemetseld moet worden. Maar helemaal scherp heb ik het niet. Dat stukje heb ik heerlijk aan Willem uitbesteed. Wat hij kiest is goed. Overigens komt de metselaar zaterdag terug met een plan. Er staat wéér iets in de week!

Zelf was ik vanavond ook op Bles. Samen met Maria en met mijn vriendin Wilma. De balken die zaterdag geschuurd zijn én al het overige houtwerk wat door de boktorrenmeneer onderhanden genomen wordt, hebben we gestoft en geragd. Het was echt stof happen. Op die hoge balken lag volgens mij van een kleine honderd jaar stof. Ha, ha.



De hoogste stukken deed Willem. Daar waren we te klein voor ;-).

En zo vordert het allemaal langzaam maar zeker! Tot nu toe is het nog leuk...

donderdag 3 oktober 2019

Inpakdag, tandarts, bank. Dit gaat eigenlijk nergens over ;-)

Sinds een aantal weken houden we er één inpakdag per week op na. We pakken dan van alles in voor de webshop: meel, bloem, kruiden, noten, rozijnen, bakpoeder, poedersuiker en nog heel veel dingen meer. We deden dat eerst altijd vooral op zaterdagochtend en verder een beetje de hele week door. Maar dan heb je elke dag rommel. En het werd langzamerhand een beetje teveel van het goede.

Precies op tijd bood schoonzoon Gerwin aan om één dag per week te komen helpen met inpakken. Hij werkt bij Defensie en draait daar 24-uurs diensten. Als hij 24 uur op de kazerne geweest is, is hij weer 2 dagen vrij. Die eerste dag rust je dan uit, maar die tweede dag? Als dat niet precies in het weekend is, is zo´n dag best saai. Dan kun je beter maar bij je schoonmoeder gaan inpakken :-). Ha, ha.

We proberen het steeds zo te plannen, dat Maria het grootste deel van de dag ook inpakt. Samen is het een stuk gezelliger en gaat het ook veel sneller. Op deze manier is al het inpakwerk in één dag gedaan. Fijn is dat!

Vandaag was het dus inpakdag. En intussen kon ik me wijden aan het huishouden. Nu de was niet meer buiten aan de lijn kan drogen, hangt hij binnen. Dat is altijd even omschakelen. Ik vind het op een mooie zomerdag best wel fijn, om een echte wasdag in te lassen en alle was in één dag weg te werken. Dat kan, als de was in een paar uurtjes droog is. Binnen droogt de was een stuk minder snel. De was in het trapgat gaat nog wel. Maar de was die aan de lijntjes in de badkamer hangt, heeft toch echt een hele dag nodig. Daarom is mijn winter-wasplanning een stuk strakker. Elke dag moet er wat gewassen worden. Dat is dan de volgende dag droog en komen de rekjes en lijntjes weer vrij voor de volgende was. Ik kan goed merken, dat ons gezin kleiner is geworden. Toen we nog met z´n twaalven waren, had ik elke dag wel drie wassen. Nu zijn we nog maar met z´n achten en red ik het met twee wassen per dag. Elke ochtend werk ik meteen het strijkgoed weg. Dat is mijn eerste klusje van de dag. Het is dan nog heerlijk stil in huis en ik vind het fijn om dan achter de strijkplank na te denken, of een preek te beluisteren. Vanmorgen luisterde ik muziek. Ik kreeg namelijk van een lieve bloglezeres een youtube-linkje met een psalm toegestuurd en toen ik dat had beluisterd, smaakte het naar meer. Om half 7 is de strijk klaar en is het tijd om de ontbijttafel te gaan dekken. Een ochtendroutine is heerlijk. Ik kan het iedereen aanbevelen.



Ik heb verder deze dag niets bijzonders gedaan in huis. Maar ik ben wel twee keer op stap geweest. Eerst had ik om 11.00 uur een afspraak met m´n overbuurman. Daar heb ik bijna drie kwartier in de stoel gelegen. Voor je nu iets raars gaat denken: m´n overbuurman is m´n tandarts ;-). Er moesten maar liefst drie kiezen gerestaureerd worden. Iets met maalsters die gaan stil staan...(Prediker 12 : 3). Volgende week moet ik nog een keer terug. Een paar jaar geleden moest er namelijk een voortand bij me getrokken worden, omdat ik steeds last had van een ontsteking in mijn verhemelte. Dat bleek te maken te hebben met een val, die ik als meisje van 10 jaar had gemaakt en waarbij ik hard op mijn kin terecht gekomen was (aldus de kaakchirurg). Er moest een voortand uit, om van de ontstekingen af te komen. Sinds die tijd heb ik voor die tand een prothese en die zit vanaf het begin al niet fijn. Eerst probeer je eraan te wennen. Als dat niet lukt, ga je informeren. Dan hoor je, wat zoiets kost en denk je: het komt nog wel een keer; het komt nu niet uit. Maar nu moet het er dan toch maar van komen.

Vanmiddag had ik nog een uitstapje. Ik ging samen met Henk naar de bank. Hij had nog steeds geen pinpas en dat is toch wel een beetje lastig, als je al op de middelbare school zit. Onze bank heeft geen filiaal meer op het dorp, dus reden we naar Papendrecht. Het was wel leuk, om zo even samen met Henk op pad te zijn. Nadat we bij de bank ons ding gedaan hadden, liepen we nog even door het winkelcentrum. We kochten meteen maar even een leuk kadootje, want hij is morgen voor een feestje uitgenodigd.

Het was al bijna half zes, toen we thuis kwamen. Maar dat was niet erg. Ik had iets makkelijks op het menu staan: spirelli pasta. Lekker met saus van verse tomaten. We hebben gesmuld. Ik had alleen echt te weinig gekookt. Ik merk dat er veel meer gegeten wordt, nu het wat kouder is. Het was al de derde dag op rij, dat de pannen schoon leeg gingen.

Vanavond na de koffie heb ik notencrackers gebakken naar een recept van De Voedselzandloper. Ze liggen nu af te koelen. Ik ben benieuwd hoe ze smaken.

Dit logje gaat dus eigenlijk nergens over. Het was een dag met niets bijzonders. Maar juist daarom bijzonder!

woensdag 2 oktober 2019

Mijn naaldenboekje

Ook vandaag zette ik me weer aan verstelwerk. Elke dag een draadje, is tenslotte een hemdsmouw in het jaar. Ik had de boel lekker vroeg aan kant en was een paar uurtjes alleen thuis. Dat leek me een geschikt moment om, net als gisteren, de naaimachine op tafel te zetten en weer een spijkerbroek te restaureren.

Terwijl ik alles klaarlegde, wat ik nodig had, viel mijn oog op mijn naaldenboekje. Het naaldenboekje is, net als het speldenkussentje, een werkstukje wat ik als jong meisje op de basisschool maakte. En ook het naaldenboekje heb ik na ruim 40 jaar nog altijd in gebruik. Leuk hè?



De broek die ik vandaag restaureerde was in erbarmelijke staat. De ene pijp viel nog wel mee en die had ik in no time dicht. Maar zo snel als dat eerste gat ging, zo langzaam ging het tweede.


Omdat het gat helemaal rafelig was, heb ik de randen eerst met de hand bij elkaar gestoken.


Daarna bedacht ik om de kontzak van een oude broek te halen en die bij wijze van knielap over het gat te naaien. Leuk bedacht. Alleen trok mijn naaimachine dat niet. Hij liep tot twee keer toe vast. En toen ik uiteindelijk halverwege was en ik dacht, dat het me ging lukken, kwam ik erachter, dat ik toch (ik had nog wel zó goed opgelet!) de achterkant van de pijp gedeeltelijk had meegestikt. Toen had ik het helemaal gehad. Ik tornde de zak er weer af en zette weer gewoon een lapje áchter het gat. Hè, hè. Dat ging beter. Dat had ik meteen moeten doen.

Ik stikte nog even een klein rondje over een gaatje bovenaan de pijp en voilà de broek kan weer een poosje mee.




Het liep inmiddels tegen elven. Qua tijd is dit echt niet lonend. Maar het spaart wel grondstoffen. Juist spijkerbroeken zijn erg vervuilend om te produceren. Vanuit dat oogpunt voelde het toch wel zinnig. Maar één broek-restauratie vond ik echt wel weer genoeg voor vandaag.

Snel ging ik aan mijn andere huishoudelijke taken. Ik wilde voor de lunch alle gewone werkjes gedaan hebben, zodat ik vanmiddag weer een kledingkast kon gaan uitmesten. Maria zou me helpen. Lekker alles vast uitzoeken, zodat het straks met de verhuizing wat overzichtelijker is.

Zo bedacht, zo gedaan.

Vanmiddag lag de hele overloop bezaaid met stapeltjes kleding.


We hebben grondig opgeruimd. Er kon een hele vuilniszak kleding naar de kledingcontainer! Net als gisteren, trouwens. En af en toe doe je een vondst. Willem was al een tijdje een colbertje kwijt. Dat vonden we terug in de kast van de jongens. Fijn! Het was dus niet bij een klant blijven hangen, ofzo. Ook vonden we een prachtig paar Van Lier schoenen en ik wist niet van wie ze waren. Ik appte de jongens. Nee, ze waren niet van Leendert. En nee, ook niet van Hans. Koos wist van niets. Jan draagt zulke schoenen niet. Bingo! Die waren mooi voor Willem. Makkelijk trouwens dat alle mannen hier dezelfde maat hebben :-).

Vanavond zijn Willem en ik even naar ons nieuwe huis geweest om nog eens ter plekke te kijken, hoe de keuken nu moet komen. Maar na enig wikken en wegen en wat overleg, bleven we bij de keuze, die we vorige week al maakten. Dat is gewoon de beste.

In het huis is het nu echt een droeftoeter-bende. Plafonds eruit, vloeren eruit, keuken eruit....Zaterdag hopen we er met een heel ploegje aan de slag te gaan. We gaan proberen om al het schuurwerk klaar te krijgen, zodat volgende week woensdag de boktorrenmeneer aan de slag kan. Ik ben daarom bezig geweest om mens en materieel (schuurmachines!) te pakken te krijgen. We gaan het zien. Ik merk, dat ik het best spannend vind, allemaal.

dinsdag 1 oktober 2019

Verstelwerk

Ik ben jarenlang heel erg verwend door mijn moeder, die al het verstelwerk voor me deed. Heerlijk was dat! In de tijd, dat we alle tien de kinderen nog thuis hadden, was er áltijd wel verstelwerk. En dat was typisch een klusje, waar ik niet zo aan toe kwam. Verstelwerk vind ik behoorlijk tijdrovend. En, eerlijk is eerlijk, het is ook niet echt mijn lievelingswerk. Ik ben er, denk ik, te ongeduldig voor. Mijn moeder daarentegen vond het fijn werk. Ze deed het echt graag en was heel blij, dat ze mij zo kon helpen. Ze heeft het gedaan, totdat ze begin 2016 ziek werd en in mei overleed.

Nadat mijn moeder is overleden, heb ik de groeiende stapel verstelgoed eerst een tijd genegeerd. Het was op de één of andere manier zó confronterend om die klus op te pakken. Want ja, dat herinnerde me er schrijnend aan, dat mijn moedertje er niet meer was.

Maar op den duur moet je je daar toch overheen zetten en nu, drie en een half jaar later, is verstelwerk iets wat gewoon tot mijn huisvrouwentaken hoort. Ook al is het nog steeds niet mijn lievelingswerk en ben ik nog steeds ongeduldig ;-).

Gisteren hebben Koos en ik samen zijn kledingkast opgeruimd en ook zijn werkkleding nagelopen. Vandaag ging hij voor het eerst, nadat hij 7 weken geleden zijn sleutelbeen brak, weer aan het werk. Hij draagt altijd goedkope spijkerbroeken naar zijn werk. En aangezien hij stratenmaker is, gaan natuurlijk altijd zijn knieën kapot. Nou ja, die van zijn broeken dan. Er lagen maar liefst drie kapotte broeken in zijn kast, die hij graag gerepareerd wilde hebben. Welja...

Toen ik vanmorgen de boel aan kant had, besloot ik m´n naaimachine dan maar eens voor de dag te halen.



Er was nog een vierde spijkerbroek. Die was niet kapot, maar daar was lijm aan gekomen en daardoor bleven de pijpen zo ongeveer rechtop staan. Die broek moest ik maar weggooien, vond Koos. Maar nee, die broek ging niet weg. Die kon ik mooi gebruiken om lapjes van te knippen om achter de gaten in die andere broeken te naaien.

Ik speldde de lapjes achter de gaten. Mijn speldenkussentje heb ik zelf gemaakt, toen ik een jaar of 10 was. In die tijd kregen wij, meisjes, nog ´nuttige handwerken´ op school. Ik weet het nog goed. Wij hadden een handwerkjuf, die op dinsdag bij ons op school was. Op die dag moest je dus zorgen dat je je handwerk bij je had. We leerden breien en haken en borduren. Maar ook bijvoorbeeld macramé. Ik was dól op handwerken. Het speldenkussentje was dus bedoeld om te leren borduren. Het katoenen lapje aan de achterkant moest met de hand aan het lapje borduurstramien vastgezet worden. En natuurlijk moest dat met keurige, heel kleine steekjes. En ja, daar deed ik echt mijn best op!



Toch leuk, dat je dan dik 40 jaar later nog altijd zo´n schoolwerkje gebruikt :-).

Het repareren van de spijkerbroek hoefde gelukkig niet met kleine, bijna onzichtbare steekjes. Dat mocht gewoon met grof geschut. Als het maar weer dicht zat en liefst een beetje stevig. Nou, dat is wel gelukt.

oeps. Grote gaten :-(

lapje erachter spelden

op de goede kant zigzaggen

Het gat komt keurig dicht

Zo ziet het er aan de binnenkant uit.
De overtollige stof wordt netjes weggeknipt

Poeh, in de andere knie minstens zo´n groot gat.

Wat op dezelfde manier gerepareerd wordt.

Ziezo. Klaar voor een volgende ronde.
Ik zigzagde ook nog even een kleine winkelhaak onderaan één van de pijpen dicht en vond het wel weer eens geschoten. Ik was een uur verder! Eigenlijk nog twee broeken te gaan. Maar nee, ik ben niet geschikt om een hele ochtend achter de naaimachine te zitten. Het masjien ging weer fijn van tafel en die broeken wachten maar tot een volgende keer. Ik vond dat ik koffie met een dikke plak cake verdiend had. Ha, ha! Je moet jezelf maar belonen. Een ander doet het niet.

De dag kabbelde verder en ik deed allerlei administratief werk. Vorige week stak er post in de brievenbus van ons nieuwe huis. Een brief van het waterleidingbedrijf met het contract om in te vullen. En een brief van Stedin, dat wij contractloos waren en dat dat verboden was en dat wij van gas en licht afgesloten zouden worden, als we niet binnen 10 dagen reageerden. Dat was raar! Ik had namelijk al sinds 17 september een contract voor gas en licht bij Gezinsenergie! Daar maar eens heen gebeld en gevraagd, of er misschien iets mis ging. Ze gingen het uitzoeken en ik zou terug gebeld worden. Na een kwartiertje werd ik teruggebeld, dat ze langer tijd nodig hadden. Maar ik zou vòòr 13.00 uur teruggebeld worden. Dat gebeurde en gelukkig was alles inmiddels opgelost.
De post bracht facturen, die ik meteen voldeed. Ook kwam er een onterechte aanmaning voor een dienst, die ik niet had afgenomen. Daar heb ik meteen achteraan gebeld en ook dat werd recht gezet. Zo kun je zomaar weer een uur verder zijn met onzichtbaar werk.

Na de lunch ben ik met een dubbele paracetamol even in bed gekropen. Ik had flinke hoofdpijn. Zo´n gevoel of er een steen door je hoofd rolt, als je bukt :-(. Holtepijn dus. Na een half uurtje was de hoofdpijn gezakt en begon ik aan mijn middagprogramma: was ophangen, benedenverdieping opruimen en stofzuigen, de keuken aan kant maken en de webshopbestellingen klaarmaken. De middag vloog voorbij, met aan het einde van de middag onze huiskapper over de vloer, die 7 personen kwam knippen. Ook Leendert was van de partij. Die at meteen een hapje mee. Gezellig! We zaten met z´n negenen te smullen van stamppot rauwe andijvie. Dat was lang geleden, dat we dat op hadden!

Na het eten zochten Willem en ik samen met Leendert dakramen uit voor ons nieuwe huis. En we bespraken details van de verbouwing. Elke dag vorderen we een klein stukje. Vandaag is de houtwormmeneer geweest. Ik noem hem de boktorrenmeneer. Dat vind ik leuker klinken :-). Er bleken helaas houtwormen actief en dus moet er van alles behandeld worden. Hiervoor moeten de te behandelen balken en vloerdelen eerst (licht) opgeschuurd en stofvrij gemaakt worden. En alles moet kaal en leeg of met dik plastic afgedekt zijn, als de boktorrenmeneer komt. En als hij geweest is, mogen we minimaal 1 dag de boerderij niet in. Zo gaat dat met een verbouwing aan een oude boerderij...

Na de koffie nam ik nóg maar een verstelwerkje ter hand. Dat had ik eigenlijk klaargelegd om vanmiddag tijdens het koffieuurtje met schoonmama te doen. Maar schoonmama appte af en het verstelgoed was blijven liggen. Het was nog weer wat van Koos: de rits uit z´n winterjas was een heel eind losgescheurd. Een raadsel, hoe hij het voor elkaar kreeg. Nou ja, het kostte me nóg een uur, om ook dat gerepareerd te krijgen. Toch fijn ... als het klaar is :-).