woensdag 25 april 2018

Een jarige

Vandaag hadden we een jarige. Maaike is 19 jaar geworden! Ze had een vrije dag, maar vierde niet speciaal haar verjaardag. Daar is ze niet zo van. Ze lijkt op iemand ;-). Maar dat ze haar verjaardag niet echt zou vieren, wilde natuurlijk niet zeggen, dat wij deze dag zomaar ongemerkt voorbij lieten gaan!

Met pure zussenliefde maakte Maria een heerlijk verjaardagsontbijt voor Maaike klaar. Nee, geen ontbijt op bed. Daar maak je Maaike niet blij mee. Maar gewoon aan tafel :-).


En natuurlijk waren er óók kado´s, ook al wist de jarige zelf niets te vragen. Van Willem en mij kreeg ze een prachtige handgemaakt eikenhouten hakblok kado. Voor haar uitzet :-).




We deden meteen een kopje koffie. Willem had z´n thuiswerkdag en was er dus gezellig even bij. De jonge konijnen waren ook van de partij. Daar zat Maria lekker mee te knuffelen. Wat zijn ze schattig!!




Er werden bloemen bezorgd van Maaikes werk. Een beeldschoon boeket, waar ik minstens zo hard van geniet als Maaike. Prachtig!

Maar na dit relaxte begin van de dag en het gezellige verjaardagsmomentje, was het tijd om het dagprogramma af te gaan werken.

Ik had al brood gebakken en ging het (nog warm) afgeven bij de mevrouw voor wie ze waren, reed daarna door naar het tuincentrum om iets voor mijn jarige vriendin te kopen en ging vervolgens bij haar op verjaarsvisite. Gezellig zo´n ochtendje middenin de week met allemaal vrouwen, die je normaal niet zo vaak (of helemaal niet) spreekt. De morgen vloog voorbij.

Direct na de verjaarsvisite zou ik naar de molen rijden om (alweer!) een bestelling op te gaan halen. Normaal rijden we eens in de week, maar op het moment krijgen we de bakproducten bijna niet aangesleept. Midden op de dag, als het rustig is met het verkeer, ben je in een dik uur heen-en-weer. En zo kon ik bij thuiskomst meteen aanschuiven voor de lunch.

Vanmiddag had ik het druk met bestellingen klaarmaken. Maar het was eens een keer niet zo´n race tegen de klok. Al rond half vijf reed ik naar het postkantoor. Maaike ging mee. We gingen meteen even wat inkopen doen voor de kookrubriek, die deze week ook weer op mijn programma staat. En we namen meteen wat mee voor de koffie: oranje donuts. Van zelf iets bakken was vandaag niets gekomen. Ook niet door Maria, die daar meestal bloedfanatiek in is. Zij moest hard leren voor d´r biologie tentamen, wat morgen hier aan huis zal worden afgenomen. Geen nood hoor. Die donuts zagen er heerlijk en feestelijk uit!

Toen we thuiskwamen, bleek er alwéér een prachtig boeket bezorgd te zijn. Hè? Van wie zou dat dan zijn? Snel bekeek Maaike het kaartje: van Hans uit Malawi! Wat lief :-)

Na het avondeten is Willem samen met Henk nog naar Streefkerk geracet. Daar was op de school van Willem en Marinus een projectavond en opa Willem wilde graag even gaan kijken. Dat ging precies vòòr de koffie.

De kinderen hadden gewerkt over het regenwoud. Ze hadden een waterval gemaakt en er was een echte slang in de klas.

Marinus is vooral geinteresseerd in de film :-)

Willem met ´ome´ Henk 


Willem z´n krokodil
Maaikes vriend was vanavond gezellig van de partij bij de koffie. En zo werd Maaikes verjaardag dan toch dunnetjes gevierd.

dinsdag 24 april 2018

Brood, hulp en zware boeken

Vandaag stond de boog iets minder strak gespannen. Wat er in elk geval moest gebeuren, was: zes broden bakken voor een klant. Deze klant komt eens in de paar weken voor brood zonder toevoegingen. Ik bak ze voor haar, maar moet ze ook snijden. Dat snijden is nog altijd wel een klusje. Bij 5 minuten per brood betekent dat toch een half uur zagen. En dan kan het brood toch het best goed afgekoeld zijn. Ik begon daarom meteen om 5 uur met die broden. Het kon maar alvast gedaan zijn.




De rest van de morgen kon ik fijn aan allerlei losse eindjes werken. Het is zo fijn, als je even lekker door kunt gaan! Ik was dan ook heel blij, met de hulp die ik kreeg en waardoor dat mogelijk was: Maaike deed mijn uithuizige klussen! Ze reed voor me naar de meneer, die onze boekhouding doet, om de administratiemappen op te halen, reed langs de supermarkt voor eieren (want er moest alwéér Lamme Teun gemaakt worden) en reed daarna nog voor me naar de verpakkingenwinkel in Barendrecht voor dozen, noppenfolie, pakpapier en plakband. Zei ik al, dat ik hier heel BLIJ mee was?!

Ook vanmiddag kreeg ik helpende handen toegestoken. Maaike en Maria hielpen me met het inpakken van de bestellingen. En terwijl schoonmama voor het dinsdagmiddagbakkie kwam, stapte Maaike nóg een keer voor me in de auto. Nu om een bestelling bij molen De Driekleur op te halen.

In spanning wachtte ik haar thuiskomst af. Zouden we het ook vandaag weer redden, om op tijd bij het postkantoor te zijn?

Om kwart voor 5 kwam Maaike de straat in rijden. Met een paar honderd kilo meel en bakartikelen in de achterbak. Alle pakketten, waar nog iets van die nieuwe voorraad bij moest, werden in sneltreinvaart aangevuld, dichtgetaped en van een adresetiket voorzien. Om 8 minuten voor vijf sprongen we in de auto met alle pakketten. We flikten het weer: precies op tijd stonden we met onze dozen bij de balie van het postkantoor :-). De postmeneer stond al klaar.

Intussen was het hier thuis een kapsalon. Onze thuiskapper was gearriveerd om die en gene weer lekker te kortwieken.


ok. Maaike werd niet echt gekortwiekt.
Alleen de puntjes eraf.

Terwijl de kapper aan de gang was met schaar en tondeuze, ging ik aan de slag in de keuken. Stamppot rauwe andijvie schafte de pot.

Na het eten hebben we hier nog dikke lol gehad om Koos. Hij had vandaag op school niet getraind met lopen met volledige bepakking en vond, dat hij dat thuis prima nog wel even kon gaan doen. Wat had hij gedaan? Hij had zijn rugzak volgeladen met dikke zware prekenboeken.

gaten in m´n boekenkast

Hele stapels nam hij mee :-)

Letterlijk en figuurlijk zware kost dus. Ha, ha, ha, ha. Dat is wat anders dan de spreekwoordelijke bakstenen. Daar ging meneer. Uiteraard mocht ik geen foto maken. Die heb ik dus klandestien gemaakt. Wie weet moet ik hem nog wel verwijderen. Maar voor nu staat hij erop. In volle glorie :-).





maandag 23 april 2018

Geen huis gehouden

Vandaag heb ik nagenoeg niets aan mijn huishouden gedaan. Geen huis gehouden dus, zogezegd :-). En dat nog wel op maandag, normaal de beste dag om die eerste klap uit te delen, die een daalder waard is! Maar ja. Soms lopen dingen anders.

Vandaag zaten Maria en ik al om kwart over 9 in de auto op weg naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Voor het zoveelste gesprek. Geeft allemaal niets, als het maar helpt. De behandeling van een ziek kind gaat vòòr het huishouden en de afspraken in het ziekenhuis zijn nu eenmaal niet altijd met een schaartje te knippen.

Terwijl wij een ochtendje weg waren, was Maaike zo lief om meel en bloem in te pakken. Er was maar liefst 125 kilo ingepakt toen we thuis kwamen! Echt super fijn. Behalve dat ons huis eruit zag als een molen. Ha, ha.


Vanmiddag was er ook geen tijd voor huishouden. Er waren veel bestellingen in de webshop. En klanten gaan ook al vòòr :-). Hadden we vrijdag en zaterdag al veel oranje bakpakketten ingepakt, vandaag gingen we vrolijk verder.



Ook moest er Lamme Teun gemaakt worden en daarna was het bestellingen inpakken geblazen. Maria hielp mee en later Maaike ook nog even. We leverden een prachtig stukje teamwork en hadden maar één doel: de pakketten om 17.00 uur bij het postkantoor krijgen. Om 16.52 reden we weg. Zouden we op tijd zijn? De markt was helaas nog niet opgeruimd, zodat we de parkeerplaats bij het winkelcentrum nog niet op konden. Nu moesten we een stuk verderop parkeren en daar was geen plaats :-(. Ik heb toen mijn auto even met de knipperlichten aan bij de karretjes van de Lidl gezet. We laadden twee winkelwagens vol pakketten en de meiden reden zo hard te konden die wagentjes naar het postkantoor. Intussen zocht ik een leeggekomen parkeervak en daarna ging ik de meiden achterna. Yes! De postbode was nog niet vertrokken. We waren nog op tijd :-).

De winkelwagens werden terug gebracht en we reden naar huis. Daar mocht ik achter het fornuis voor het avondeten. Het werd kalkoenfilet, rijst, kerriesaus en broccoli. Mmm, dat was smullen.


Soms doe ik ´s avonds ook weleens een huishoudklus. Maar vandaag niet. Ook vanavond werd er geen huis gehouden. Er moest administratie gedaan worden. Helaas een noodzakelijke klus, die ook al voorrang had boven de huishouding.

Conclusie: geen huisgehouden. Wèl veel nuttige en nodige klussen gedaan. En niet vergeten te genieten van m´n prachtige tulpen op tafel :-).



zaterdag 21 april 2018

Bloesempracht

Vanmorgen ben ik al om vier uur opgestaan. Dat had een doel: we wilden vanmiddag gaan genieten van de bloesempracht in de Betuwe. Daarvòòr moest echter eerst nog een prak werk verzet worden.

Ik gaf vanmorgen een workshop ´Bak je eigen brood´ aan vijf vriendinnen, die deze workshop bij wijze van hun jaarlijkse uitje kwamen volgen. Voor die workshop moest nog het één en ander gedaan worden. In de shop was het een chaos en brak je je benen over de rommel. Die moest eerst netjes aan kant gebracht worden. Ook moest er nog iets lekkers voor bij de koffie/thee gebakken worden. Dat werd een lekkere kokoskoek. In de keuken was het ook al een rommel. De vaatwasser stond vol en moest leeggemaakt en daarna weer gevuld worden. Er stond een pan bananenstukjes met sinaasappelsap en geleisuiker klaar op het fornuis. Daar kookte ik nog even 15 potjes jam van. Daarna moest het gasfornuis gepoetst worden. Intussen draaide ik twee wassen en hing de was op aan de droogmolen. En als kers op de taart streek ik de teil strijkgoed leeg.

Juist omdat ik zo heel vroeg was opgestaan, kon ik alles relaxed doen. Dat is zoveel fijner, dan je te moeten haasten!

Koos kwam ook bijtijds naar beneden. Hij liep om half 7 de deur uit naar zijn werk (groentenkraam), gevolgd door Leendert, die ergens een blokhut moest gaan zetten.

Langzaam ontwaakte de rest van de familie op Luijkensteijn. Henk ging naar de natuurclub in de Biesbosch en werd daarvoor om half 10 opgehaald. Tegen die tijd was hier alles op orde om de dames van de workshop te kunnen ontvangen. Ook al het zaterdagwerk was helemaal gedaan. Na de workshop zouden Maria en ik snel de webshoporders inpakken en daarna konden we op stap.

Zo gezegd, zo gedaan. De workshop was gezellig, zo met een klein groepje. De orders inpakken was nog wel even werk, maar met z´n tweeën ging het lekker snel. Een half uurtje later dan gepland, waren we dan toch met z´n vieren onderweg: Schoonmama, Willem, Maria en ik. We zouden naar Afferden rijden. Daar waren Willem en ik onlangs bij Landwinkel De Zandroos geweest, toen we de nieuwe auto waren gaan ophalen in Nijmegen. Meteen toen we daarover vertelden zei schoonmama, dat ze daar ook best eens wilde kijken. We beloofde haar er eens heen te rijden. En wat is er mooier om dat om deze tijd van het jaar te doen?

In de Landwinkel shopten we wat lekkernijen en daarna streken we neer op het terrasje voor een kop koffie. Wat was dat fijn, zo heerlijk in de zon, met die oogverblindende bloesempracht!





Er stond een grote trampoline en Maria is dol op trampoline springen. Ze had hem helemaal voor zich alleen en dat was genieten :-).


Er was een fruitroute uitgezet door de boomgaarden. Niet echt iets voor schoonmama met rollator, maar Maria en ik hadden wel heel veel zin om de route te lopen. Willem bleef bij zijn moeder en Maria en ik liepen de route. Zei ik al, dat het oogverblindend schoon was?





Uiteraard hadden ook de bijenkasten mijn interesse

Is het geen plaatje?



bloemen en knoppen
Roze bloesem is appelbloesem, leerden we


Het was een heerlijke middag en het vroege ploeteren van vandaag meer dan waard :-).

Bij thuiskomst heeft schoonmama nog gezellig meegegeten en koffie gedronken. Nu valt de avond. De barbecue-luchtjes van de buren vervagen, de geluiden van buiten spelende kinderen zwakken af. Het werk van deze week is gedaan en we maken ons op voor de rustdag.

vrijdag 20 april 2018

Oranje boven en niets te klagen

Vanmorgen deden we er een nieuwsbrief van de webshop uit. Ik hou er dan in mijn planning al rekening mee, dat het die dag drukker is dan normaal met bestellingen. Maar wat er vandaag gebeurde, overrompelde me nogal. We hebben oranje-bakpakketten in de aanbieding en Maria en ik zijn zo´n beetje de hele dag pakketten aan het inpakken geweest. Pfieuw!



Het zag er beslist vrolijk uit en je hoort mij ook zeker niet klagen! Omdat we véél meer verkochten, dan we verwacht hadden, heb ik snel, snel nog van alles en nog wat bij drie verschillende leveranciers bijbesteld. Gelukkig zijn alle drie de leveranciers snel met leveren en komt alles morgen al binnen.

De rest van mijn planning heb ik maar gewoon om de inpakkerij heen geweven. Zo had ik in het kader van ¨IK WAS, DUS IK BEN¨ het druk met de was. Wanneer niet, zou je zeggen. Maar toch heb je de ene week veel meer was dan de andere, lijkt het wel. Aangestoken door het heerlijke weer heb ik toch allerlei extra dingen in het huishouden gedaan en trok ik de afgelopen dagen bed na bed af, om alles eens lekker schoon te maken en te wassen. Ook hierover hoor je mij zeker niet klagen. Wat is er heerlijker dan zongedroogde, schone lakens en dekbedhoezen op je bed?


Uitgerekend vandaag werden ook de maandelijkse boodschappen bezorgd en had ik een grote stapel kratten vol boodschappen uit te pakken. Maar wat zou een mens klagen, met kasten vol voorraad?

Tijdens het avondeten merkte Willem op, dat hij de aanhangwagen wilde gaan halen, om morgen vroeg naar de stort te rijden. O, maar dan heb ik nog wel het één en ander wat mee kan. Gráág! En zo vloog ik na het eten met Maria naar buiten en vlogen we daarna door de garage en verzamelden van alles en nog wat, wat mee mocht. Stapels lege kruidenemmers van de shop, bijvoorbeeld.


Heerlijk! We hebben weer loopruimte! Niets te klagen!

Als klap op de vuurpijl moest er ook nog een workshop voorbereid worden. Morgen is er een besloten workshop met een vriendinnengroep. En eigenlijk had ik daarvoor vanmiddag willen bakken. Dat is er bij ingeschoten. En daarom ben ik nu, op vrijdagavond, nog vrolijk aan de bak. Ook al niets om over te klagen. Alleen mijn voeten. Vooruit. Eén klein klachtje ;-). Ze branden! Wat zal ik straks lekker liggen in mijn bedje onder ´t schaap!

donderdag 19 april 2018

Een schitterend begin en loeiheet einde

Ik stond vanmorgen extra vroeg op, om op m´n gemakje de laatste dingen voor de workshop voor te bereiden. Niet eens zo heel veel later kwam Willem ook naar beneden. Hij had gisterenavond zijn woensdagrondje niet gelopen en wilde dat op deze vroege, zomerse, lentemorgen alsnog gaan doen. En, oh, wat was het een schitterend begin van de dag!


Zoals gewoonlijk op zo´n schitterende morgen was er al een heel legertje fotografen op de been om dé perfecte foto te maken. Indrukwekkende lenzen en allerlei statieven worden er dan meegesjouwd. Maar gewoon met je mobiel maak je toch ook prachtige plaatjes. Niet dan?

Om kwart over 9 was ik er klaar voor om de deelnemers aan de workshop te ontvangen. Tien vrouwen deze keer. En wat was het een gezellige groep! Het was een genot om weer zoveel mensen de geheimen van het brood bakken te leren.


Vanmiddag stond ik nog een uurtje in de keuken om een voorraadje jammetjes te maken. Daarna volgde het dagelijkse ritueel van pakketjes inpakken en wegbrengen en het koken van de avondmaaltijd. Willem zou vandaag niet thuis eten, want hij had een bijeenkomst van z´n werk. En met Hans in Malawi en Maria met haar eigen dieetlijst (vanwege de anorexia) kwam dat neer op koken voor maar zes mensen. Steeds opnieuw verbaas ik me erover, hoe snel je dan klaar bent. We aten vandaag voor de derde keer deze week sperzieboontjes. Maar daarover moppert niemand, want we lusten ze allemaal graag. Bovendien maak ik er steeds een andere maaltijd mee. Vandaag aten we ze met een varkensfiletlapje en gekookte aardappelen. Heel simpel, maar heel lekker. Er bleef geen kruimel aardappel en geen boontje over!
Als toetje was er voor iedereen een beker heerlijke smoothie, want ik had fruit wat nodig op moest. Ook geen probleem ;-).
Bananen, mango, appel en wat aardbeien. Wat een rijkdom.


Tijdens de maaltijd keken we op de weerapp om te zien hoeveel graden het nu eigenlijk was. Ongelofelijk! 29 graden! En dat half april!


Ik keek voor de grap ook even hoe het weer in Lilongwe (Malawi) was. Daar was het 23 graden en ging de zon al onder. Tja, het wordt daar winter. Raar idee, dat het daar zo vroeg donker is.

Vanavond besloot ik om een gat te slaan in mijn voorraad paprika´s, die ik maandag op de markt kocht. Ik had een heerlijk recept voor paprikasoep gezien bij Passie voor zelf maken. Ik had net de paprika´s gesneden, toen Willem appte, dat hij over 20 minuten thuis hoopte te zijn. Dus liet ik de soep maar even de soep en zette eerst koffie. Gezellig dat Willem in elk geval weer bij de koffie was. Het was al kaal genoeg, dat hij niet bij het avondeten was.

Na de koffie dook ik de keuken weer in. Snijden, hakken, koken, lekker bezig hoor. In gedachten zag ik al een fijne rij weckpotten met vrolijke, gele paprikasoep in mijn kast staan.





Het liep echter een beetje anders...
Toen ik op het laatst de soep proefde om te bepalen of er nog kurkuma, zout en/of curry bij moest, moest ik bijna de brandweer bellen. WAAAAH, wat was die soep LOEIHEET!!
In het recept stond, dat er een paar gele pepers in moesten. Nu had ik nog gele pepers in de vriezer en dacht die eens mooi te kunnen gebruiken. Het waren pepers zonder zaadjes en ik heb er hooguit 2 door gesnipperd. Maar waarschijnlijk waren het Madame Jeannettes, super hete pepers. De rest van die pepers heb ik maar weggegooid. Wij houden best van pittig, maar dit is té.
Nu heb ik een liter of 8 loeihete (en wat mij betreft oneetbare) paprikasoep staan. Ik ga nog bedenken, wat ik hier mee kan. Waarschijnlijk ga ik er kleine porties van wecken en gebruiken als een soort vloeibare boemboe voor in nasi/bami en dergelijke.

Afijn. Het was een dag met een schitterend begin en een loeiheet einde.

woensdag 18 april 2018

Hortend en stotend

Vandaag reed mijn treintje helaas slechts hortend en stotend. Waardoor het kwam, weet ik niet. Maar het werk vlotte gewoon niet goed. Steeds kwam er iets tussendoor fietsen: telefoontjes, mailtjes, kinderen die me ergens voor nodig hadden, een lelijk brood (niet workshopwaardig), dat.

Op zo´n dag kun je beter gas terug nemen en wat kalmer aan doen. Maar dat ging nu net vandaag niet. Morgen is er weer een workshop en daarvoor moet alles klaar staan. Dus boemelde mijn treintje verder, al ging het met wat meer moeite.

De benedenverdieping moest schoon en netjes gemaakt worden. Eerst de gang en het toilet. Vervolgens de woonkamer. De kussens gaan hier één keer per week uit de bank en dat is zeker geen overbodige luxe. Op de één of andere manier ligt er elke week opnieuw weer van alles tussen en onder de kussens: kruimels, een pen, een kam enzovoorts.


Ik stofte en zoog en sopte en aan het einde van de ochtend was alles weer gezellig en schoon.


Vanmiddag was het vooral bakken en wassen, waar ik me mee bezig hield. Maaike reed intussen naar de molen om mijn bestelling op te halen. Maar dat ging met hindernissen. Eerst reed ze verkeerd en vervolgens moest ze flink omrijden ivm file. Ik had haar dus regelmatig op de app en via ´zoek vrienden´ kon ik kijken waar ze zat en aanwijzingen geven. Handig hoor. Alleen schiet je werk niet op, met je mobiel in de hand ;-).




Het kwam gelukkig allemaal goed.

En we hebben natuurlijk tussen de bedrijven door ook nog wel van het heerlijke weer genoten. En van de jonge konijntjes. Wat groeien ze hard! Wat zijn ze lief! Nog even geduld en dan zullen de oogjes open gaan. We kunnen haast niet wachten!




Vanavond heb ik gezellig samen met Maria de shop netjes gemaakt. Er lag nog van alles van de markt van zaterdag, wat nog niet opgeruimd was. Nu kun je er tenminste weer lopen. Fijn!

Ik ga deze dag bijtijds naar bed. En hopelijk verloopt de dag morgen glijdend, in plaats van hortend en stotend.