vrijdag 16 oktober 2020

Advertorial - Wie helpt Teleza?

 Spelregels

Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

(Wellicht ten overvloede: als ik buiten deze advertorials op mijn blog weleens een link plaats naar een winkel, evenement, of wat dan ook, dan zijn dat altijd onbetaalde links en heeft het niets met reclame te maken.)

Deze maand is er maar één adverteerder. Maar wel een heel bijzondere. Dit keer worden er geen diensten of goederen aangeboden, maar wordt jouw hulpt gevraagd!

Wie helpt Teleza?

Teleza (13 maanden) is het jongste (adoptie)dochtertje van Nicole van Elteren. Nicole woont en werkt met haar 3 dochters in Malawi. Daar runt ze een weeshuis en is betrokken bij allerlei projecten voor de locale bevolking.



Teleza heeft helaas een ernstige hartafwijking en daarvoor was een levenreddende operatie in Nederland nodig. Er was geen tijd te verliezen en daardoor is Teleza naar Nederland gekomen, voordat ze een Nederlands paspoort had. Hierdoor kon ze geen aanspraak maken op de zorgverzekering.

Je voelt hem al aankomen: er is geld nodig!!



De kosten van het hele traject van operatie tot aan de nabehandeling is geschat op 150.000 euro...

Teleza is inmiddels geopereerd 




en een paar dagen geleden zelfs al uit het ziekenhuis ontslagen. Er is echter nog een intensief nabehandelingstraject nodig.

De familie is voor het benodigde bedrag een crowdfundingactie gestart. De teller staat inmiddels op bijna 89.000 euro. Een prachtig bedrag. Maar...

Er is nog een groot geldbedrag nodig.

Wie helpt Teleza? Elke donatie, groot of klein, wordt zeer gewaardeerd en helpt niet alleen Teleza, maar ook haar moeder in haar strijd om haar dochtertje een kans op leven te geven.

Elke dag lezen hier zo´n 6.000 tot 8.000 mensen mee. Wat zou het fijn zijn, als veel harten geraakt worden!

Je kunt doneren via de crowdfundpagina: klik hier.

Je kunt ook nog op een andere manier steunen, namelijk door de aankoop van een mooi natuurboek:


DIt prachtige boek van Riet Pijnappels: Met andere ogen: natuur in de Baronie. (Zie afbeelding) kost € 34,95 maar mag nu voor € 20 verkocht worden en het volledige bedrag komt ten goede voor Teleza’s operatie en nabehandeling. 

Dit boek is een mooi geschenk voor de feestdagen, verjaardagen, zomaar, in het kerstpakket, etc. Als mensen geïnteresseerd zijn kunnen ze contact opnemen met amandavanelteren@hotmail.com












 

dinsdag 13 oktober 2020

Een dag met een hoop gedoe en ook wat leuks

Wat een gedoe was het vandaag!

Het begon al vanmorgen, toen ik opstond. Ik voelde m´n been verschrikkelijk steken. Zondag kreeg ik weer last van een aderontsteking. Het was maar een klein plekje. Gisteren was het al wat groter. Maar toen ik vanmorgen opstond, zag en voelde ik het meteen: de plek was minstens verdubbeld. Dat ging dus helaas de verkeerde kant op. Willem wilde dat ik de dokter ging bellen. Daar had ik niet veel trek in. Want dat zou vast weer uitlopen op een paar weken prikfeest. Maar ja. Ik begreep wel, dat Willem helemaal gelijk had. Ik zou dus de dokter gaan bellen.

Ik liep naar m´n wasmachine. Volgende gedoe: hij had niet afgepompt. Mopperdemopper. Op de vroege ochtend zat er niets anders op dan die machine leeg te laten lopen en het pomphuis na te kijken. Ik pakte een lage bak, een doek, een emmer en op m´n knieën ging ik aan de slag. Ik vond een haarspeld, een munt van 5 cent, een lollystokje en een ijzeren ringetje. Tja, geen wonder dat hij niet meer afpompte! Ik stelde de machine in op een kort programma om te kijken, of hij het weer deed. Maar nee. Weer pompte hij niet af. Tot 3 keer toe herhaalde ik de hele procedure en begreep toen, dat ik deze ochtend nóg een telefoontje moest doen: naar de reparatiedienst van de witgoedwinkel. Pfff.

Om een uurtje of 9 ging ik dan maar eens bellen. Bij de huisarts kon ik om kwart voor 12 terecht. De wasmachinemeneer schoot een afspraak voor me in voor morgen. Nu ik toch aan het bellen was, besloot ik meteen maar eens te kijken, of ik een afspraak kon maken bij de radiologie. Ik had een verwijsbrief van de dokter, om mijn geblesseerde pink van binnen te laten bekijken. Ik trof het: ik kon om 5 over 11 komen. Mooi, want dan kon ik daarna meteen naar de huisarts.

Ik tufte tegen elf uur naar Sliedrecht, naar het ziekenhuis. Muilkorf om natuurlijk. En handen ontsmetten bij de ingang. Er stond een meneer ´op wacht´ bij de ingang, die erop toezag, dat alle regeltjes keurig nageleefd werden. Ik vond het wel handig om een afspraak te hebben. Dat mogen ze er van mij in houden, als corona ooit voorbij is. 

De foto werd gemaakt en ik moest in de wachtkamer wachten, tot de arts hem beoordeeld had. Als er niets bijzonders zou zijn, zou de huisarts het verder met me afwikkelen. En anders zou ik het meteen horen. Na een tijdje werd ik geroepen en zei de verpleegkundige, dat de pink helaas toch gebroken was en dat ik ermee naar de gipskamer in het ziekenhuis in Dordrecht moest. Ook dat moest op afspraak en ik kon kwart over 1 terecht. Welja. Daar ging m´n hele dag! 

Niets aan te doen. Eerst maar naar de huisarts voor dat been. Ik was juist vorige week bij diezelfde dokter geweest met mijn pink. ¨Ik heb een abonnement, geloof ik,¨ lispelde ik vanachter m´n mondkapje. Maar goed. Ik kwam niet voor niets. Dat been was serieus. Ik mag inderdaad weer 45 dagen lang spuiten. Ik vroeg aan de dokter, of er zo langzamerhand niet nog iets anders gedaan kon worden, omdat die aderontstekingen steeds sneller achter elkaar terugkeren. ¨Zouden steunkousen misschien een goed idee zijn?¨ vroeg ik. En ja, dat vond de dokter zeker wel een goed idee en hij schreef een verwijsbriefje uit. Daarmee kan ik dus steunkousen laten aanmeten. Het is me wat ;-(.

Snel ging ik naar huis om te lunchen en, hup, daar sprong ik weer in de auto. Nu op weg naar de gipskamer in Dordrecht. Dat ziekenhuis is fors groter dan dat in Sliedrecht. Er was een complete ontvangsttent voor de ingang ingericht. Behalve het mondkapje en de handdesinfectie werd daar ook nog gevraagd, of ik een afspraak had en bij welke afdeling. En iedereen werd erop gewezen, dat er maar twee personen tegelijk in de draaideur mochten. Ik volgde een wirwar aan pijlen en kwam bij de gipskamer. Ook daar werd weer keurig op tijd gewerkt en ik was zó aan de beurt. Er kwam een chirurg om de foto te beoordelen en mijn pink te bekijken. Ik was snel klaar. De dokter vertelde, dat het was, zoals het was. Die pink wordt ook na gips of een operatie niet beter meer. Het blijft gewoon een kromme pink. Het peesje wat van het bot gescheurd is, heeft ook een stukje van het bot ´meegenomen´. En dat maakt dat het zaakje nu krom gegroeid is. Ik kreeg nog wat medische achtergrondinfo en een foldertje met oefeningen, die wellicht nog wat verbetering brengen en dat was het. Nou, snel klaar dus. En met die kromme pink heb ik me allang verzoend. Er zijn ergere dingen.

Maar al met al was het toch wel een hele dag vòl gedoe. Ik had als bonus ook nog een flinke hoofdpijn gekregen. 

Maar de dag bracht toch ook nog wel iets heel leuks! Er waren allerlei dozen gebracht voor Maaike. Die bestelt nogal eens wat online. Maar uit één van die dozen kwam een wel héél leuke regenjas. En die moest ik passen. Ik? Ja! Vindt u hem mooi? Past hij? Dan mag u hem hebben! Om Ciara mee uit te laten. Wat leuk en wat lief, he?! Maaike had voor haarzelf precies zo´n jas gekocht. Ik verheug me erop, om hem te gaan dragen de komende tijd. Zo´n jas had ik stiekem al op mijn verlanglijst staan :-). En nu heb ik hem zomaar.

donderdag 8 oktober 2020

Nieuwe workshops

Gelukkig ben ik snel weer helemaal opgeknapt. Zaterdagochtend werd ik alweer zó fit en vol energie wakker, dat ik me er over verwonderde. En dat terwijl er nu in onze directe omgeving toch bij bosjes mensen getroffen worden door corona en sommigen er ook pittig ziek van zijn. In mijn familie zijn verschillende gevallen, in onze kerkelijke gemeente ook en in Jan z´n klas zijn er inmiddels ook maar liefst vier leerlingen positief getest.

Deze week stonden er twee workshops op het programma. Beide workshops deed ik voor de eerste keer. Ik vond het daarom niet erg, dat ze allebei niet volgeboekt waren. Nu kon ik het mooi met een klein clubje van vier mensen uitproberen.

Dinsdag had ik de workshop ¨Creatief met bijenwas¨. Op deze workshop maken de deelnemers een bijenwasdoek, ze gieten waxinelichtjes van bijenwas en ze maken lippenbalsem, waarin bijenwas is verwerkt. Intussen krijgen de deelnemers allerlei informatie over bijen houden in het algemeen en bijenwas in het bijzonder. Ik had me erg op de workshop verheugd, omdat ik zelf imker ben en dus van alles af weet van het houden van bijen. Tegelijk vond ik het ook best spannend, vooral omdat ik niet wist hoe het zou uitpakken met de tijd. Zou tweeëneenhalf uur genoeg zijn, krap zijn, of juist veel te ruim bemeten zijn? Het bleek precies goed te zijn. We hielden nog een klein beetje tijd over, maar waren dan ook ´maar´ met vier mensen in plaats van met acht (dat is als ik helemaal volgeboekt zit).

Op het laatste moment had ik nog allerlei corona-aanpassingen gedaan. Was het eerst de bedoeling om één strijkijzer met twee mensen te delen, nu had ik besloten om iedereen toch een eigen strijkijzer op de eigen tafel te geven. Zo hoefde niemand in elkaars anderhalve-meter-zone te komen. Ook had iedereen een eigen elektrisch plaatje op tafel, waarop au bain marie bijenwas gesmolten moest worden. Ik was zelf de enige die af en toe bij iemand binnen de anderhalve meter kwam, bijvoorbeeld om koffie/thee te schenken en spullen uit te delen. Ik had daarom uit voorzorg een spatmasker opgezet. Dat is wel even wennen, maar dat is dan maar zo. 




Na een gezellig en ´bezig´ ochtendje, gingen de dames voldaan naar huis met hun zelfgemaakte spulletjes.


De tafeltjes en elektrische plaatjes konden mooi blijven staan, want vandaag was de workshop DIY Persoonlijke Verzorging. Ook tijdens deze workshop moest er het één en ander au bain marie gesmolten worden. Alleen de strijkijzers waren vandaag niet nodig. Die had ik daarom opgeruimd. 

De deelnemers maakten tandpasta, deodorant en basiszalf en intussen heb ik heel veel informatie en tips gegeven over leven met minder afval en over de ingrediënten, die voor de producten werden gebruikt.


Ook vandaag was het weer erg gezellig. Wat mij betreft is het geven van deze nieuwe workshops een schot in de roos. Hoewel ik de workshop ¨Bak je eigen brood¨ ook nog altijd met veel plezier geef, ´hoor´ ik mezelf weleens praten, als ik voor de 100ste keer hetzelfde verhaal afdraai. Wat ik ook heel erg leuk vind aan de nieuwe workshops is, dat ik mezelf ook weer helemaal geïnspireerd voel, om van alles zelf te maken. Je leert wat dat betreft ook zeker altijd weer van elkaar, als je zo een hele ochtend bij elkaar bent. Super leuk is dat!

En dan is het morgen alweer vrijdag! Wat vliegt deze week ook weer hard voorbij! Dat gaat zo, als je het druk hebt. Behalve de drukte van de workshops, heb ik aardig wat tijd in de keuken doorgebracht. Maandagavond speelden Willem en ik ´soepbusje´. In de tijd, dat Jan op catechisatie was, hebben wij op verschillende adresjes soep gebracht. Er zijn nu zoveel zieken. Ik hoefde niet lang na te denken om m´n soep uitgedeeld te krijgen. Als ik meer tijd had gehad, had ik met alle plezier nog méér gemaakt.

Ook was ik druk met het verwerken van fruit en groenten, die Maria vrijdag voor me opgehaald had. We hebben heel wat litertjes sinaasappels geperst, maar ook aardig wat liters verse druivensap. Elke dag maakte ik een grote schaal vers fruit klaar. En gisteren maakte Maria een gouwe ouwe als toetje: banaan met chocola uit de oven. Ooit, héééééél lang geleden, leerden we, hoe je bananen in de lengte insnijdt, er blokjes chocola in steekt en de bananen ingepakt in aluminiumfolie in de hete as van de bbq laat garen. Heb je de bbq niet aan, dan kun je hetzelfde gerechtje ook klaarmaken in een hete oven. Het was minstens anderhalf jaar geleden, dat we dit aten en deze gouwe ouwe werd met gejuich begroet :-). 

Vanavond heb ik een hele tijd stoofpeertjes zitten schillen. De afgelopen weken lagen er een paar huizen verderop zakken stoofperen op een tafel bij de weg: 3 kilo voor slechts 1 euro. Ik nam 3 zakken mee en die staan nu heerlijk te stoven in een grote pan. Met zoete rode wijn, suiker en kaneelstokjes. Het ruikt hier naar Kerst! Ik heb er nu al trek in!

Morgen gaan Willem en ik bij gezondheid op stap. Willem heeft er een halve dag vrij voor genomen. De eerste batch wonderpannen is klaar en kunnen we ophalen bij de fabriek. We rijden met de Caddy en een aanhangwagen erachter. Het is helemaal in de Achterhoek en we zijn dus wel een poosje onderweg. Helemaal niet erg, want dan hebben we mooi de tijd om eens even over van alles en nog wat bij te praten. En ik kan ook het eerste gordijntje af haken. Ik moet nog vier toeren en dan is het klaar. Op het moment heb ik niet zoveel haaktijd en het gaat daarom niet zo snel meer. Maar ja. Dat is verder niet erg.

Ergens moet ik ook nog een afspraakje in het ziekenhuis inplannen voor het maken van een foto van mijn pink. Een week of 8 geleden heb ik mijn pink geklemd, bij het uitlaten van Ciara. Ze zag een kat en nam een run en in een split second zat mijn vinger klem in de hondenriem. Toen de pink ging ontsteken ben ik ermee naar de huisarts gegaan. Die constateerde dat er een spiertje van m´n bot gescheurd was en vertelde me, dat m´n pink 6 weken in een spalkje moest. Gisterenavond ging ik voor controle terug naar de dokter. Maar die was helaas niet tevreden. Nu moet ik een foto laten maken in het ziekenhuis. Normaal kun je daar zo voor binnen wandelen. Maar nu moet er dus eerst een afspraak gemaakt worden. Eens kijken, of dat ergens volgende week gaat lukken. Heel vrolijk word ik niet van dit langdurige verhaal :-(.

In de webshop is het nogal druk. Stiekem zijn de mensen toch weer aan het hamsteren geslagen, heb ik het idee. Bij de molen was het ook heel erg druk. Daar stonden vorige week alle dagen de mensen in een rij voor de deur. Nu heb je natuurlijk al snel een flinke rij, als je anderhalve meter afstand tot elkaar moet bewaren. Maar toch.

Mijn wekkertje gaat bijna af. Tijd om de broden uit de oven te halen en eens een poosje m´n ogen dicht te gaan doen! 

zaterdag 3 oktober 2020

Beroerd

Poeh, wat ben ik even flink beroerd geweest! Donderdag gaf ik de workshop ¨Bak je eigen brood¨ en was er eigenlijk niets aan het handje. We hadden een erg gezellige ochtend en rond 12 uur gingen er 8 blije vrouwen de deur uit. Inmiddels heb ik ook al foto´s van zelfgebakken broden toegestuurd gekregen. Zo mooi! De broden liggen dan gewoon te shinen van de trots van de bakker :-).

Ook op vrijdag zou ik een workshop geven. De DIY Persoonlijk Verzorging. Ik had er zin in! Toen wij hier kwamen wonen er we die mooie workshopzolder maakten, had ik al bedacht, dat ik daar ook graag andere workshops wilde gaan geven, dan alleen brood bakken. De workshop Bak je eigen brood doe ik tenslotte al jaren. Ik wil ook graag ándere dingen aan mensen leren. Zo kwam er onder andere de workshop DIY Persoonlijke Verzorging. De deelnemers maken dan hun eigen deodorant, tandpasta en basiszalf en intussen vertel ik van alles over een eenvoudige levensstyle, die goed is voor mens, milieu en portemonnee. Omdat het de eerste keer was, dat ik hem ging doen, liep het in mijn hoofd een beetje óver van de plannetjes en de dingen, die ik beslist aan de deelnemers kwijt wilde. 

Maar toen Maria en ik ´s avonds na het eten de workshopzolder in orde gingen maken, voelde ik me met de minuut beroerder worden. Ik werd overvallen door iets van een buikgriepje. Misselijk, koud, rommelende darmen, dat. Het was echt heel naar. Ik probeerde het keihard te ontkennen, want ja, die workshop moest doorgaan. En eerlijk gezegd: meestal lukt het me wel, om het te negeren, als ik me niet helemaal fit voel. Maar hier moest ik op den duur toch aan toegeven. Ik wilde nog maar één ding: diep onder de dekens kruipen en warm worden!

Met pijn in mijn hart heb ik de deelnemers van de workshop gemaild en geappt om te vertellen, dat ik de workshop ging annuleren. Ik moet zeggen: er was gelukkig alle begrip en ik kreeg lieve beterschapswensen. Met de belofte, dat ik zo snel mogelijk nieuwe datums zal opgeven en dat ze dan als eerste opnieuw mogen boeken, kroop ik in bed.

Niets lucht meer op dan een genomen besluit. Ik voelde me zoooo blij, dat ik me niet meer sterk hoefde te houden, maar toe kon geven. Ik lag met m´n kleren aan en met 2 vesten over elkaar aan onder de dekens. Gek genoeg had ik geen koorts. Ik wachtte tot Willem thuiskwam van de ledenvergadering van de kerk. Dat werd een latertje. Volgens mij was het dik na elf uur. Het is dan de gewoonte, dat de mannen met elkaar wat drinken en napraten. Dat kwamen ze nu dan maar op de slaapkamer doen: Willem, Wim en Hans. Ondanks dat ik beroerd was, was dat toch wel even gezellig :-). Ciara mocht ook in de slaapkamer. Daar was ze nog nooit geweest. Wat keek ze raar! Ze ging natuurlijk overal aan snuffelen. Op een gegeven moment had ze een bol spinwol te pakken. Dat vond ze wel wat. Maar nee, die moest ze natuurlijk loslaten! En dat is zo´n beetje het moeilijkste voor haar, wat er is: dat ze iets te pakken heeft en dat ze dat op commando weer los moet laten. Hans oefent dat elke dag met haar.

Gisteren heb ik eerst tot 9 uur op bed gelegen. Daarna heb ik heel sloom een bordje Brinta gegeten en heb me gewassen en aangekleed. Ik voelde me al wel een stuk beter. Alleen was ik echt verschrikkelijk sloom! Ik besloot te accepteren, dat dit gewoon een lummeldagje zou worden en dat ik blij moest zijn met alles wat er lukte. Wat lukte? Eerst maakte ik twee bussen advokaat. Er waren namelijk nogal veel Lamme Teun bestellingen in de webshop en ik had niets meer. Ik had gedacht daar wel om 12 uur mee klaar te zijn. Dat werd kwart over 12. Daarna heb ik er de hele middag over gedaan om 20 orders klaar te maken. Het was dik half 5 toen Maria en ik de pakketten samen naar de post gingen brengen. Thuis gekomen heb ik zowaar eten gekookt! Maria hielp met het maken van een enorme schaal sla met allerlei lekkere toevoegingen, zoals stukjes tomaat, fetablokjes, rozijnen enzovoorts. Intussen braadde ik een pannetje gehaktballen en kookte aardappels. We gingen pas na half 7 aan tafel. Maar het was gelukt! En ik heb zelfs meegegeten. Voor het eerst had ik weer wat trek! Ik ben ´s avonds niet met Willem meegegaan naar zijn moeder. Dat leek me niet verstandig. Niemand zit op een gemeen virusje te wachten. Ik heb me aan tafel gezet en heb (weer heel slow motion) een berg wasgoed weg zitten vouwen.

Al met al, was er toch weer genoeg om blij over te zijn! Ik heb vannacht heerlijk geslapen en voel me nu weer een stuk fitter. Ik moet me inhouden, om nu weer niet meteen al m´n energie te verbruiken. Maar ja, ik heb gewoon weer zin in mijn werk! Een goed teken dus.

Wel apart. Ik ben bijna nooit ziek. En  nu doe je zó je best, om geen corona op te lopen en dan pik je ergens zo´n ander gemeen virusje op! Hopelijk slaat het de rest van het gezin over...



 Kijk, hier nog een fotootje van Ciara. Dit was van de week. Ik had een uur met haar gelopen. Maar toen ik naar binnen wilde, ging mevrouw zitten: ¨De groeten! Je denkt toch zeker niet, dat ik naar binnen wil! Ik wil buiten blijven!¨ Koppig peutertje :-). Wat hebben we een lol van dat dier! Net als van Muck, de poes, trouwens! Die is inmiddels getransformeerd tot een heuse kroelkat! Hoe gezellig is dat.

woensdag 30 september 2020

Nieuwe ontwikkelingen

Soms komt er iets op je pad, wat je niet zomaar naast je neer kunt leggen, maar waar je iets mee ´moet´ doen. Enkele weken geleden gebeurde me dat weer eens een keer ...

Al héél lang ben ik grote fan van De Wonderpan. Voor wie niet weet wat dat is: een wonderpan is een pan in de vorm van een tulband. Er zit een vlamverdeler/bodemplaatje bij. Dat plaatje is essentieel. Je legt dat op een warmtebron. Het maakt niet uit wat: gas, electrisch, inductie, houtkachel, petroleumstel enzovoorts. De pan zet je daar weer bovenop en dan heb je een soort mini-oventje. 

In De Wonderpan bak je de lekkerste cakes, koeken, brood, maar je kunt er bijvoorbeeld ook pastaschotels in maken, of (hartige) taart of er afbakbroodjes in afbakken. Doordat de pan met het baksel direct op de warmtebron staat, is zo´n pan heel energiezuinig. Veel zuiniger dat een gewone oven. Veel mensen weten nog wel, dat hun moeder of oma zo´n pan had. In de tijd, dat de oven in de keuken gemeengoed werd, raakte de wonderpan in onbruik. 

Ik heb op deze blog nagekeken, wanneer ik voor het eerst over de wonderpan schreef. Dat was in december 2009! Toen had ik er juist één gekregen. Je leest het hier

In 2010 kwam mijn boek ´Dat doen we zelf wel!´ uit en daarbij hoorde een heuse boekpresentatie. Bij die boekpresentatie deelde ik kruidkoek uit, die ik in de wonderpan had gebakken. De hoofdredacteur van de uitgeverij vond die koek heerlijk smaken en hij wilde van alles weten over De Wonderpan. Ik vertelde hem, dat ik zó enthousiast was, dat ik die pan eigenlijk terug wilde brengen op de Nederlandse markt. Zover kwam het niet, want ik zat op dat moment nog volop in de kleine kinderen het had het daar druk genoeg mee. Maar de hoofdredacteur vond mijn plannetje zó goed, dat hij erin dook. En hij heeft er inderdaad voor gezorgd, dat De Wonderpan weer terug kwam! Eerst via een fabriek in Italië en ook wel met de nodige strubbelingen. Maar later werd er een compleet nieuwe pan ontworpen, naar het oude, dubbelwandige, model van vroeger. Dit werd De Wonderpan 2.0. Gemaakt in een fabriek in Nederland.



Inmiddels ging het bedrijf DeWonderpan.nl over in andere handen. Heel grappig: het ging van de ene Peter, naar de andere Peter. En intussen was ik in december 2015 begonnen met mijn webshop eenvoudiglevenshop.nl Het was niet meer dan logisch, dat ik ook De Wonderpan in de webshop ging verkopen. Zeker omdat ik zelf een enthousiaste gebruiker ben, werd ik de grootste dealer van de pan.

Ergens in juli plaatste ik een bestelling voor een nieuwe voorraad pannen. Op dat moment kreeg ik te horen, dat er nog maar 7 pannen op voorraad waren en dat het bedrijf te koop kwam. Zou dat soms iets voor ons zijn? was de vraag.

Nou, daar moesten we even diep over nadenken. Eigenlijk was de timing helemaal niet zo gunstig. Per slot van rekening waren wij nog niet eens klaar met de verbouwing (de goederenlift moet nog afgemaakt worden!) en hadden we nog wel wat huisvestingswensen. Neem alleen onze buitenboel maar, wat er echt nog niet uit ziet. Maar ja. Dit kwam dus niet zomaar op ons pad. We móesten hier iets mee!

Na lang denken, veel rekenen en veel mailen, waren we er uit. We gingen het doen!!

En zo werden we zómaar trotse eigenaar van DeWonderpan.nl.

Maar dan ben je er natuurlijk nog niet, he. Zo´n overname kost enorm veel tijd en energie en nadenken. Vandaar dat het hier even erg stilletjes was. Maar eindelijk staat het allemaal zo´n beetje in de startblokken. De website is aangepast. Er zijn nieuwe pannen besteld bij de fabriek. Er is een pré-order actie opgezet. We reden zaterdag naar Rijssen voor de laatste voorraad deksels, vlamverdelers, knoppen en nog meer. De fotograaf kwam foto´s maken. We maakten nieuwe proef-baksels...

Intussen moet ik ook bedenken, waar ik alles laat! De hal van de webshop staat nu helemaal vol met pannenonderdelen. En gisteren kwam er een vrachtwagen een pallet dozen brengen. Ook die staat in de hal. En dan moeten notabene de pannen nog komen. Nog geen idee, hoe het allemaal moet! Maar goed. Komt tijd, komt raad.


Ik ben blij, dat alles nu een beetje op de rit staat en dat het langzamerhand weer allemaal ´gewoon´ wordt in Huize Luijkensteijn :-). Nee, saai wordt het nooit.

dinsdag 22 september 2020

Spannende beestjes ...

Er komt niet zoveel oogst meer van mijn moestuin. Hij is bijna leeg, op wat pompoen, wat courgettes, wat peterselie en een dikke rode kool na. 

Maar bij onze buurtjes staat er nog van alles op de tuin en regelmatig mogen wij in de oogst delen.

Gisterenavond kwam de buurvrouw langs met een collectebus voor het Goede Doel. En passant vroeg ze, of wij deze week nog weer een keer andijvie wilden hebben. Mmmm, ja, graag! Stamppot rauwe andijvie vinden we erg lekker!

Toen ik vanmorgen terug kwam van mijn ochtendwandeling met Ciara, lag de vers uit de tuin getrokken andijvie al op het bankje bij de deur. 

Wat ik toen nog niet wist, was, dat er bij de andijvie een spannend diertje meegeleverd werd. Daar kwam ik pas achter, toen ik vanmiddag de andijvie aan het spoelen was. Ineens zwom er iets in het spoelwater. Aaah, kijk nou! Een salamandertje! Snel zette ik het diertje op het aanrecht. Kon hij bijkomen van de onverwachtse zwempartij :-).


Toen hij weer een beetje bekomen was van de schrik, heeft Henk hem in de schaduw bij de waterkant gezet. 

Het was niet het eerste spannende beestje, wat ik vandaag zag. Vanmiddag was de andere buurvrouw juist aan het appels plukken, toen we buiten aan de koffie zaten. ¨Kijk eens, wat voor bijzonders ik tegenkom!¨ riep ze. Nou, inderdaad! Heel bijzonder! Een appel met maar liefst 4 verschillende soorten lieveheersbeestjes! De appel mocht ik houden. Met beestjes en al. Ha, ha.

Kijk hoe mooi!


En dan hebben we Muck nog. Dat is geen spannend beestje. Maar wel één, die van spannende plekjes houdt. Op dit moment ligt hij aan het voeteneind van ons bed. Eén oog open, één oog dicht, ligt hij naar me te kijken. 

Vanavond zocht ze het hogerop. Ze installeerde zich maar eens heel stoer bovenop de servieskast. Kijk! Vandaar heb je prima overzicht. Toch? :-)





dinsdag 15 september 2020

De moestuin

Zaterdag was ik het ineens beu, die rommelige moestuin. Ik besloot hem voor het grootste deel leeg te trekken. De bonenstaken stonden er al een poosje sip bij. Ze waren verwaaid en de bonen die er nog aan hingen, waren niet meer geschikt voor consumptie. De komkommerplant had het begeven. In de tomaten zat pytophtera. 

Ik had niet zo heel veel tijd, want, zoals gebruikelijk, was het zaterdagprogramma weer behoorlijk vol geboekt. Maar tijd genoeg om de bonen te ruimen, een rode kool van de stronk te kappen, de rijpe pompoenen te oogsten, bij de tomaten te redden wat er te redden viel, een enorme komkommer tegen te komen en, ja, ook nog een flinke courgette. 

Wat een heerlijkheid, zo´n oogst!



En dit is nog niet alles. Er zijn nog een paar pompoenen en nog 2 rode kolen, een flinke plant peterselie, een courgette die nog af en toe oogst geeft en steeds vind ik nog weer een paar heerlijke aardbeitjes. Ook staat er nog wat andijvie op de tuin. En aan m´n meloenplanten zitten mini-meloenen. Dat zal wel niets meer worden. Maar het was toch leuk.

De moestuin was puur een experimentje en ik had niet verwacht, dat ik zóveel opbrengst zou hebben. Ik heb er heel weinig werk aan gehad en had geen last van slakkeninvasies of vernielzuchtige mollen en ander moestuinleed. Ik houd het er maar op, dat ik beginnersgeluk had ;-).

Aan het eind van de middag grepen Hans en Wim schoffel en hark en in een half uurtje tijd lag m´n moestuintje er weer keurig bij.



De pompoenen en rode kool gaan naar de kelder. Daar blijven ze wel even goed. Misschien maak ik de rode kool in. Altijd handig om een aantal potten kant-en-klaar op de plank te hebben staan. Het zijn ook echt zware kolen, dus voor meerdere maaltijden. Die ik zaterdag oogstte was maar liefst dik 1800 gram. Maar voorlopig heb ik geen tijd om een halve dag in de keuken te gaan staan.

Het is druk in de webshop en bij gezondheid beginnen volgende week de workshops. Ook zijn er weer allerlei activiteiten voor kerk en school, waarbij we de kinderen moeten halen/brengen. Er zijn weer gesprekken en therapieën. Ondanks dat het vandaag een echte zomerse dag was, is het herfstseizoen echt weer van start gegaan. Inclusief te bijbehorende drukte.

Maar vanavond heb ik fijn een vrije avond genomen. Ik was echt toe aan een avondje ´niets´. Gewoon een stukje haken, een logje tikken, oude foto´s bekijken, een paar woorden in Wordfeud leggen. Heerlijk :-)


zaterdag 12 september 2020

Let OP!!

 Mijn whatsapp is gehackt. Ga niet in op betaalverzoeken, die namens mij verstuurd worden of andere ´verdachte´ berichten.

Aan het eind van de dag moet alles weer goed zijn.

vrijdag 11 september 2020

Poeh!!

Poeh!! Wat was ik vanavond na het eten even moe! Nee, ik was MOE! Met allemaal hoofdletters én een uitroepteken.

Ik heb dan ook wel een paar erg intensieve dagen achter de rug.

Dinsdagavond reden Willem en ik met de Caddy naar de molen voor meel en bloem. Normaal haal ik daar altijd op woensdag mijn bestelling op, maar de molen gaat twee weken dicht vanwege vakantie. Daarom had ik een extra grote bestelling en die kon niet in één keer in de Caddy. We hadden afgesproken, dat we dinsdagavond vast de eerste lading zouden ophalen.

Met 1000 kilo meel en bloem achterin de Caddy reden we terug naar huis. Er stond helaas file op de A16 en daarom reden we via de Willemsbrug door de stad richting huis. ¨Een rondje van de zaak,¨ zei ik tegen Willem. Ik vond het wel gezellig, hoor, zo even met z´n tweeën op stap.

Vlak bij huis ging het mis. De Caddy zei: ¨Doe het zelf maar¨ en minderde vaart. Precies hetzelfde als wat we een paar weken geleden hadden, toen we ook al een avondritje naar de molen maakten. Alleen gebeurde het toen op de heenweg en kreeg Willem de auto weer aan de praat. 

Nu lukte dat niet. Motor uit, even wachten, motor aan. Motor uit, even wachten, motor aan. Nee hoor. Er bleef ¨Error¨ in het display staan. We konden alleen nog maar heel langzaam rijden. Nou ja. We waren toch bijna thuis. Dus reden we gewoon die laatste kilometer heel langzaam.

Woensdagochtend zouden we vroeg (vòòr Willem z´n werktijd) de tweede lading bij de molen ophalen. Helaas deed de Caddy het nog steeds niet. Die moest dus écht naar de garage. We reden dan maar in Willem z´n auto heen-en-weer. Later op de dag konden we de Caddy bij de garage brengen. Onze Wim werkt hier vlakbij bij Garage Muilwijk. Leuk, want zo kan hij mooi ons hele wagenpark onderhouden :-). Hakke hakke puf puf. Plankgas haalde hij net de 28 kilometer per uur :-). Afijn. Aan het einde van de dag zat er een nieuwe verstuiver in en kon ik hem weer ophalen. 

´s Avonds na het eten deden we er een nieuwsbrief uit van de webshop. We hadden zaterdag een filmpje gemaakt met een online rondleiding door de webshop en dat had Willem in de nieuwsbrief gemonteerd. Het leek ons de beste oplossing, nu we vanwege corona niet iets als Open Dagen of iets dergelijks kunnen houden. Voor wie het filmpje nog niet gezien heeft: ik probeer het straks onderaan dit logje te posten. Om de heropening van de webshop te vieren, had ik allerlei aanbiedingen bedacht. Die vielen kennelijk in de smaak, want er volgde een hoos aan web-bestellingen.

Gisteren en vandaag zijn Maria en ik bijna continu aan het inpakken geweest. Gerwin kwam vandaag ook een dagje helpen. Ik was extra vroeg uit de veren, om ook in de vroege morgenuurtjes alvast wat in te pakken. Wat zelden gebeurt: ik stond op met hoofdpijn. Hè, vervelend! Er zou juist vandaag ook een fotograaf komen en dan ook nog die drukte in de shop. Ik merkte, dat ik niet lekker in mijn vel stak, toen ik een doos van een leverancier opende en daar verkeerd geleverde goederen in zaten. Normaal raak ik daar niet zomaar door van de leg, want zulke dingen gebeuren nu eenmaal. Maar nu voelde ik, dat ik er boos en geïrriteerd van werd. 

Zo goed en zo kwaad als het ging stumperde ik door tot na het ontbijt. Henk en Jan vertrokken naar school en ik besloot een Ibuprofen in te nemen en een momentje voor mezelf te pakken. Even in een warm bad. Daar knapte ik van op. En juist toen ik me had aangekleed stapten Gerwin en Trijnie binnen. Leuk! Nu kon Trijnie mooi even m´n haar doen. Goed vastgestoken met tig haarspelden en daarna nog vastgeplakt met haarlak. Daar hoefde ik mooi de hele dag, inclusief fotosessie, niet meer aan te denken. Handig hoor, zo´n dochter die graag haren ´doet´. 

De rest van de dag bleef mijn hoofdpijn alleen een beetje op de achtergrond zeuren, maar kon ik gelukkig mijn werk doen. 

De fotograaf appte dat hij wat later kwam. Geen probleem. We hadden fotograaf Niek Stam gevraagd voor wat nieuwe foto´s voor de webshop en voor de social media. Mijn foto, die we nu gebruiken, heeft hij ook gemaakt, maar is al wel een jaar of zes oud. Ik ben inmiddels wel een stukje grijzer geworden :-). Tijd dus voor een update. Al jubelde Niek, dat ik geen steek veranderd was, toen hij binnenstapte. Ha, ha. De grapjas.

Alle indrukwekkende fotospullen werden klaargezet. Behalve een gewoon portret van mij, kwam hij ook foto´s ´achter de schermen´ maken. Dus van het inpakken en van de workshopzolder en ook van iets wat nog geheim is ;-).

Het was best intensief. Ik denk dat we om een uur of 11 startten. We hadden tussendoor een korte lunchpauze. En daarna werkten we door tot een uur of half drie. Het laatste was het leukst. We maakten buiten foto´s en liepen daarvoor het weiland achter ons huis in. In de verte stond een groep pinken. Ik zei al: ¨Die komen straks vast nieuwsgierig kijken¨. Maar dat deden ze niet. Totdat we klaar waren en wegliepen. Toen kwam prompt die hele kudde aangesjokt. Nou, dat moest natuurlijk ook nog even vastgelegd worden. Voor mij was het de kers op de taart. Prachtig, die dieren!

Toen Niek vertrokken was, ben ik nog even plankgas pakketten gaan klaarmaken. Het lukte om om 17.00 uur een hele container vol af te leveren bij het postnl-punt. 

Met prikkende benen van vermoeidheid en m´n laatste beetje energie slingerde ik me nog even achter het fornuis om vlug vlug een grote stapel pannenkoeken te bakken. We moesten een beetje snel eten, want om half 7 gingen Hans en Maria weg. Voor het eerst sinds lange tijd was er weer eens een jongerenavondje met 18-plussers van de kerk. Een strandwandeling. Leuk hoor!

Ik maakte ook een wandeling. Een heel korte: ik dook regelrecht mijn bed in en heb tot aan koffietijd geslapen. Poeh! Wat was ik MOE! 



dinsdag 8 september 2020

Het genot van structuur

 Ik ben dol op (school)vakanties. Zelfs na zes of zeven weken zomervakantie ben ik het nog helemaal niet zat. Ik hou van de spontaniteit die er is zonder het harnas van agenda´s en allerlei dingen die ´moeten´. 

Maar toch ...

Maar toch betrapte ik mezelf er vandaag twee keer op, dat ik verzuchtte, dat structuur toch ook wel héél fijn is. 

Het is heerlijk om de dag weer gewoon om 5 uur te beginnen met het beluisteren van een preek en met de strijk. Om dan om kwart voor 7 weer aan een gedekte ontbijttafel te schuiven. Om de boel om 9 uur aan kant te hebben en dan te genieten van een uurtje wandelen met Ciara. Om op dinsdag de gewassen en gestreken zondagse overhemden in de kast te hangen. Maar ook om weer veel en vaak brood te bakken en grote pannen eten klaar te maken. Gewoon omdat iedereen er weer is en omdat iedereen ook weer veel meer trek heeft na een dag hard werken of na de lange fietstocht naar en van school. 

Een grote pan spaghetti met saus van tomaten en courgettes van m´n tuin, bijvoorbeeld. En dan er helaas achterkomen, dat je eigenlijk wel de helft méér had kunnen klaarmaken ;-).


Ik geef het ruiterlijk toe: structuur hebben is een genot. En dan heb ik echt niet zóveel structuur, dat elk half uur van de dag of  van de week al bij voorbaat vaststaat. Nee, verre van dat. Dat past ook totaal niet bij mij. Ik ben meer iemand die genoeg ruimte nodig heeft, om dingen ook gewoon te laten gebeuren. Iemand die ervan kan genieten, als er zomaar een mevrouw van de fiets stapt om een praatje te maken, terwijl ik de was ophang. En niet in paniek raakt, als er ineens vier meeëters aanschuiven. En de dagplanning gewoon omgooit, als er ineens 40 kilo aardbeien langskomen om jam van te koken. Of die vindt, dat het zúlk mooi weer is, dat ´ineens´ de ramen gelapt moeten worden (en dus niet, omdat het toevallig donderdag, of vrijdag, of zaterdag is). 

En gelukkig maar. Want er gaat hier nooit een dag precies volgens de planning, waarom ik dan ook allang geleden gestopt ben met het máken van zo´n planning. Ik werk wel altijd met een prio-lijstje. Dat moet, als het enigszins kan, afkomen. De rest van de tijd is bonustijd en besteed ik aan wat het meest nodig is. 

Vorige week had ik voor mijn doen flink gehuishoud. Natuurlijk ben je als huisvrouw nooit klaar. Maar je kunt  ook besluiten, dat het gewoon een keer ´genoeg´ is geweest. Zaterdag was zo´n moment. M´n was was lekker ´bij´, het huis netjes (genoeg) en de shop was perfect opgeruimd.





Willem had de frieten al voorgebakken klaarstaan.



Tijd voor ontspanning!

Willem, Henk en ik zijn met z´n drieën even fijn over de markt gegaan. De markt op Rotterdam-Zuid aan het Afrikaanderplein. Wat waren we daar lang niet geweest! Willem en Henk smulden van een gebakken visje. 


De zon scheen en de marktkooplui schreeuwden. Je loopt er temidden van allerlei culturen en religies. Je kunt er gemberwortel kopen voor maar 1,99 de kilo (kom daar eens om in de supermarkt!). Je snuift de heerlijke geur van kruiden en olijven op. De enorme watermeloenen, de hoog opgetaste bossen munt en koriander, de kraam met tafelzeil. De smerige (vind ik dan, hè) lucht van bakken vol enge vissen, waar bromvliegen over kruipen. Bleh. Maar ook dát geeft de markt z´n charme! Ik kikkerde er helemaal van op :-). 

Nu vind ik het niet zo´n opgave om ergens snel van op te kikkeren. Ook hoef ik er niet ver voor van huis. Gewoon iets simpels als ´s avonds na de koffie even met Henk naar de melktap voor verse, rauwe melk, is ook prima. 



Of lekker een paar toertjes haken aan m´n gordijntjes voor in de entree en de schuur. 

Structuur is een genot. Maar voor mij moet het niet te strak zijn allemaal ;-).