Deze zomer is anders dan voorgaande zomers.
Jarenlang stonden wij namelijk op de Terdege Zomerfair en dit jaar niet. Ik heb er lang en goed over nagedacht, voordat ik besloten heb, om ermee te stoppen. De fair is zoveel jaren het middelpunt van onze zomer geweest. Iets waar we eerst een maand of drie naartoe werkten. Dan was er de fairweek zelf, waarin alle voorbereidingen en plannen werkelijkheid werden. En daarna, als de zomer intussen al over haar hoogtepunt heen was, was er tijd voor ontspanning/ontlading en vakantie.
De fair werd elk jaar drukker. En elk jaar moest ik opnieuw al mijn creativiteit en energie in de strijd gooien, om alles voor elkaar te boksen. Maaike en Maria waren jarenlang m´n vaste medestrijders. Maar die hebben nu allebei een gezinnetje met jonge kinderen, waar je ook niet zomaar vijf dagen bij vandaan kunt. En het gezin gaat vóór. Intussen is onze webshop ook elk jaar gegroeid en hebben we daar eigenlijk ook steeds meer onze handen aan vol gekregen. En zo heb ik op enig moment heel concreet de plussen en de minnen van deelname aan de fair naast elkaar gezet. Want ja, er waren ook héél veel plussen: de gezelligheid, het contact met de mensen, de verkopen, de blije mensen die workshops volgden, de saamhorigheid van alle medewerkers en nog veel meer. Maar in januari heb ik de mensen van Terdege toch laten weten, dat we van de fair afzagen.
En wat ben ik daar de afgelopen maanden vaak blij om geweest! Nu met die zere rug had ik nooit die fair kunnen draaien!
Dus ja...de zomer is dit jaar echt heel anders. Met veel (verplicht, maar daarom niet minder fijn) wandelen. Met twee weken vakantie, in plaats van één. Met meer genieten van de moestuin en meer tijd voor het verwerken van de oogst. Met meer moeder en oma kunnen zijn voor alle vertrekkende en thuiskomende kinderen en kleinkinderen. Het is goed zo.
Wandelen doe ik nu echt zes dagen per week. En het rondje wordt geleidelijk aan langer. Volgens de manueel therapeut (waar ik nog elke week op consult ga) zorgt wandelen voor de nodige ontspanning van mijn rug. Nu vond ik wandelen voorheen altijd super ontspannend. Maar op dit moment heb ik tijdens het wandelen toch vaak veel pijn: een brandende nek/schouders of een moe gevoel in de onderrug. Ik ervaar die ontspanning nog niet echt. Maar mentaal doet het wél iets. En dat is minstens zo belangrijk. Soms wandel ik midden op de dag, ook al is het 30 graden. Soms wandel ik ´s morgens vroeg. Soms is het stil, soms druk. Soms miezert het. Dat maakt niet uit. Er is altijd iets moois te zien.
 |
| De kerk in Molenaarsgraaf |
Intussen zit ik op een gemiddelde van ruim 10.000 stappen per dag en daar ben ik echt heel blij mee, dat dat weer kan!
Vorige week woensdag ging ik huizen kijken. Nee hoor, wij hebben geen verhuisplannen. Ik moet er niet aan denken! Maar ik ging ´s morgens naar een schoonzus, die verhuisd is. En ´s avonds naar een nicht, die onlangs haar eerste eigen huisje betrok. Het huis en de tuin van ´s morgens waren bovengemiddeld groot. Het huis en de tuin van ´s avonds bovengemiddeld klein. Mijn nichtje is namelijk in een tiny house gaan wonen. Wij hadden pallets voor haar gespaard, waarmee ze een vlondertje voor haar deur wil gaan maken. Het huisje staat op een terrein in Dordrecht. En omdat de Papendrechtse brug vrijdag voor 9 maanden dichtging en we dan een flink eind om zouden moeten rijden, gingen Willem en ik dus vorige week nog snel die pallets brengen. Wat was het leuk! Dat hele terrein met huisjes, de sfeer van gemoedelijkheid en eensgezindheid, het samen leven en samen delen. Echt geweldig!
 |
| De zijkant van het huisje |
 |
| Koffie drinken onder een gezamenlijk gebouwde pergola |
 |
| De pallets waar het vlondertje van gemaakt wordt |
We hadden nog wel wat langer sfeer willen proeven, maar werden gebeld door Henk. Hij was aan het zwemmen met vrienden. Iemand had iets uit de auto gepakt en daarna de sleutel op de achterbank laten liggen. Maar na een paar minuten wordt de auto automatisch vergrendeld. En ja, die sleutel lag dus ín de auto. Oh no! De reservesleutel zijn we al een poosje kwijt (zal vast op enig moment ineens voor de dag komen). Dus moesten we de ANWB bellen. We reden eerst maar naar Henk en belden daar de ANWB. Het zou wel even duren, voordat we aan de beurt waren, werd er gezegd. We hadden niet anders verwacht. Intussen brachten we eerst een vriend thuis, die alleen z´n zwembroek aan had en verder alles in die dichte auto had liggen. Daarna reden we weer terug naar Henk. Zolang het licht was, borduurde ik nog maar wat. Maar op een gegeven moment werd het te donker. En ik kan niet lang zitten met die rug, dus ging maar wat op en neer drentelen. Het was prachtig om te zien, hoe de avond viel.
Eindelijk, na bijna 2 1/2 uur wachten, zagen we de koplampen van een auto onze kant op komen. Het was al 10 voor half 12. Maar we werden gered! Binnen 10 minuten was de auto open en konden we naar huis. Het was echt een latertje geworden.
Het is het nooit saai :-).
Zo zijn we dinsdagavond een avondje op vakantie geweest! Eerst brachten we een bezoekje aan zwager Dirk in het verpleeghuis. Daarna reden we door naar Ouddorp, waar Trijnie, Gerwin en Vesper kamperen. Ze stond ons al met z´n drieën op te wachten. Vesper had ´s middags een dutje gedaan, zodat ze op mocht blijven.
Het was een beetje een frisse avond, dus we gingen binnen zitten. Trijnie had koffie met gevulde bolussen. Mmmm! Na de koffie moest opa voorlezen en ging Vesper daarna heerlijk slapen. We hebben tot 11.00 uur gezellig zitten praten en meegenoten van de vakantie-vibes.
Gisteren was Jan jarig. Hij wilde het dit jaar niet vieren. Maar ik had bedacht om met z´n drieën bij Villa Augustus te gaan eten. Dan had deze dag toch iets speciaals en feestelijks. Jan was enthousiast over het plan. Hij was daar nog nooit geweest en ik wist zeker dat hij het heel leuk zou vinden. En dat was ook zo. We hebben eerst op ons gemakje de moestuin bekeken. Daarna gingen we aan tafel en kozen ons menu. Tussen de gangen door snuffelden we rond in het winkeltje daar. Echt zó leuk, wat ze daar allemaal verkopen! Alleen wel erg prijzig. Maar goed, wij deden ´kijken kijken en niet kopen´ en werden daar ook al helemaal door geïnspireerd :-). Het was echt een heel fijne avond.
En verder is het hier een gaan en komen, zoals ik al zei. Dan komt de één op de koffie, dan komt de ander meeëten. Maria was vorige week op vakantie en deze week is ze ook nog vrij. Maar maandagochtend is ze even een paar uurtjes komen helpen en vanmorgen was ze er ook nog weer even. Morgen moeten Willem en ik nog volle bak aan de slag met de BTW-administratie. En dan raakt zo langzamerhand hier de druk ook wel even van de ketel. Willem en Henk moeten allebei nog één week werken. En dan gaat hier eindelijk de vakantie-vlag ook uit. Ik kijk er echt naar uit!
