zaterdag 22 september 2018

Trek in koek, soep en andere zaken.

Gisteren plaatste ik een oproepje voor Amerikaanse vlaggen. Inmiddels zijn er twee vlaggen onderweg en iemand heeft er nog twee te leen aangeboden. Echt super fijn. Voor het geval je je afvroeg, wat Koos met vier vlaggen moet? Koos doet de VeVa en moet volgende week les geven. Hij wil dan de leerlingen leren hoe je de Amerikaanse vlag vouwt. Die vouw je in 30 stapjes tot een punt met sterren en elk stapje heeft een betekenis.



Het leukste is dan als de leerlingen zelf kunnen oefenen. Vandaar.

Maar dat was eigenlijk niet waarover ik wilde bloggen. Ik wilde even twee receptjes delen.

Het eerste receptje is van bitterkoekjes. Daar had ik ineens enorme trek in en die moesten toen à la minute worden gemaakt. Nu is het een kinderlijk eenvoudig receptje en dus dook ik meteen de keuken in om ze te bakken :-). Ik heb me trouwens ingehouden tot ´s avonds bij de koffie, voordat ik er één opat. Ik zit namelijk in een snoepvrije periode om de vakantiekilootjes kwijt te raken. Maar vooruit. Vandaag mocht ik van mezelf een bitterkoekje :-).


Benieuwd naar het recept? Dat vind je op mijn keukenblog Eenvoudig Lekker.

Zo´n niet-snoepen-periode heeft bij mij altijd een bijwerking: ik krijg onbedaarlijke trek in van alles en nog wat. Niet zozeer in snoep, maar gewoon in van alles en nog wat. Ik kook in zo´n periode altijd nèt wat lekkerder en nèt wat specialer.
Vandaag was er het vage plan van pannenkoeken bakken. Als ik die bak, is dat eigenlijk altijd op vrijdag. En het is altijd een feestje. Maar toen ik aan het eind van de middag naar de post ging om de webshopbestellingen weg te brengen, bedacht ik, dat ik eigenlijk helemaal geen zin had in pannenkoeken. Maar wat ging ik dan eens klaarmaken? Onderweg in de auto piepte het op: linzensoep. Ja! Dáár had ik trek in. Ik bedacht wat ik ervoor nodig had en wat ik in huis had en besloot, dat ik het zou doen, met wat ik had. Hoefde ik lekker niet naar de winkel. Ik winkelde bij thuiskomst gewoon in m´n voorraadkast.


Ik shopte 500 gr. groene linzen, twee aardappels, 2 tenen knoflook, 2 puntpaprika´s, een rookworstje en een aangebroken blikje maïs. Daar kon ik vast wel een lekker soepje van brouwen!
Al kokend herinnerde ik me, dat er ook nog een restje worteltjes in de groentelade lag. Dat kon er ook nog wel bij.


Het werd een verrukkelijke soep. Samen met stokbrood wat op moest en een restantje kruidenboter was het een voortreffelijk maaltje. Ook het recept van de soep vind je op Eenvoudig Lekker.


Deze week kwam er weinig van het 100-zakken-en-dozen-project. Er verdween precies 1 doos! Maar het is er weer één :-). Ik mestte de tweede plank van de leeggekomen kast in de shop uit. O, o, wat een hoop oude zooi!!! Heel veel kon direct weg in een doos voor naar de stort. Eén tasje spullen gaat naar de kringloop. En één grote bak heb ik apart gezet voor Koos om uit te zoeken. Daar zal ik hem vandaag mee achter de vodden zitten ;-).



Centimeter 32 kon afgeknipt worden. Nog 31 stuks te gaan! (en dus zijn er al 68 zakken en dozen uit ons huis verdwenen!).

Het was verder een week van allerlei klusjes. Er stonden nog honingramen die geslingerd moesten worden. Dat heb ik donderdag gedaan. Die dag was Maria thuis, zodat ze kon helpen sjouwen met de honingslinger.

Een vol honingraam, verzegeld met was

Met een ontzegelvork haal ik de wasdekseltjes er af

De ramen zijn nu klaar om in de slinger te gaan

Er passen zes ramen tegelijk in mijn slinger

Draaien maar!

En daar stroomt de kostelijke honing.

Tussen de middag lunch met
boterhammen met roomboter en
honing!
Maria is deze week voor het eerst weer echt naar school geweest. Voorlopig in deeltijd. Het gaat allemaal nog niet vanzelf. Hopelijk gaat het lukken! Ze kreeg trouwens verschillende complimentjes over haar kaftpapier. Het is wel een beetje mosterd na de maaltijd, maar toch zal ik de tip hier even doorgeven: Maria heeft haar boeken gekaft met oude wegenkaarten. Die kwamen bij schoonmama vandaan, die pas verhuisd is. Zo hebben ze een mooie bestemming gekregen.


En zo is het alweer zaterdag en is het ineens herfst geworden! Willem z´n lievelingsjaargetijde. Het mijne niet, maar ik geniet toch wel met Willem mee. Gedeelde vreugde is dubbele vreugde, toch?

vrijdag 21 september 2018

Amerikaanse vlaggen te leen gevraagd...








Koos heeft voor een opdracht van school
 4 Amerikaanse vlaggen
 nodig.
 Wie heeft er één (of meerdere) liggen, die hij mag lenen? 

Laat het me weten via
teunie.luijk@gmail.com
of stuur een pb-tje

woensdag 19 september 2018

Gewoon huishouden en pruimentaart

Deze week heb ik niet veel verplichtingen buiten de deur. Tijd om dus weer eens een serieuze slinger aan het huishouden te geven. Maandagochtend ben ik eerst maar eens de keuken gaan opruimen. Ik denk dat het niet voor niets is, dat Flylady als eerste erin hamert, dat je je "sink¨ moet laten ¨shinen¨. Een opgeruimd aanrecht is zó fijn!

Stukje bij beetje ruimde ik m´n hele werkblad leeg. Veel verdween in de vaatwasser. Makkelijk! Alleen de grote dingen bleven staan, om met de hand af te wassen.


De flessen pruimenlimonadesiroop stonden ook nog op het aanrecht. Daar moest nog even ´pruim´ op geschreven worden en daarna konden ze op de voorraadplank.


Nadat alles opgeruimd was, poetste ik het gasstel en haalde ik een doekje over de buitenkant van de kastjes. Tenslotte mopte ik de vloer. Ziezo. Het kostte een uurtje, maar dan heb je ook wat ;-).


Het is heerlijk om eens even een paar uur ongestoord te kunnen huishouden. Zéker als dan ook de zon nog lekker schijnt en je was buiten droog wappert.

Maandagmiddag piepte ik nog even langs de groentekraam, toen ik de pakjes op de post ging brengen. Er was nog wel het één en ander, waar de groenteboer vanaf wilde. Pruimen bijvoorbeeld. Opals. Mmmm. Ik heb ze dit jaar nauwelijks op. Ik at er een paar uit het vuistje en merkte, dat ze wel heel snel op moesten. Ze waren al behoorlijk zacht. Wat zou ik daar eens van gaan maken? Pruimentaart! Lekker als toetje!

Pruimentaart maak ik van een simpel cakebeslag: 150 gr boter met 150 gr suiker wit en romig mixen. Dan één voor één twee eitjes erdoor. Goed luchtig mixen. Daarna 150 gr bloem/1 tl bakpoeder/snuf zout erboven zeven en erdoor scheppen. Beslag in een taartvorm (24 cm doorsnee). Pruimen halveren, ontpitten en op het beslag leggen. Een eetlepel custard, twee eetlepels suiker en twee theelepels kaneel mengen en erover zeven. Bakken: circa 40 minuten op 160 graden hetelucht. En op eenzelfde manier maak ik perentaart, rabarbertaart enzovoorts. Net wat er voorhanden is en wat goed combineert.


De taart was een schot in de roos. En dus bakte ik er dinsdag wéér een. En toen ik vandaag hardop bedacht wat we zouden gaan eten en wat voor toetje ik zou maken, riep er één weer enthousiast: ¨Pruimentaart¨. En dus hadden we vandaag voor de derde keer op rij pruimentaart :-). Maar nu kunnen ze de rest van de week de pot op, hoor. Morgen gewoon yoghurt. Daar heb ik vandaag een paar liter van gemaakt. Is toch even wat minder werk, ook al bak je zo´n pruimentaart gewoon tijdens het koken.

Ik kreeg maandag ook vier dozen ananassen mee van de groenteboer. Ik keek een beetje bedenkelijk, want ik vind ananassen schoonmaken altijd best een heel klusje. ¨Heb je dan geen ananassnijder?¨, vroeg de groenteboer. En op mijn ontkennende antwoord, toverde hij zo´n ding tevoorschijn. Ik mocht hem hebben. En dat zou me veel tijd gaan besparen, verzekerde hij me. Ik was al bang, dat ik niet met zo´n geval overweg zou kunnen, of dat ik er vingers mee zou afhakken. Maar nee. Vanmorgen ben ik er eens mee aan de slag gegaan en het werkt! Je snijdt de kop van de ananas, zet de snijder op het hart van de ananas en draait hem erin. Daarna trek je de ananas  in plakken uit de schil omhoog en kun je de plakken meteen in stukjes snijden door de verdeler naar beneden te duwen. Normaal ben ik anderhalf uur bezig met een hele doos ananassen: schillen, plakken snijden, plakken in kleine stukjes voor de jam snijden. Nu kostte het me 20 minuten per doos. Ik heb drie dozen onderhanden genomen en dat leverde 49 potjes jam op. Morgen nog één doos en dan ben ik er weer doorheen.

Gisterenavond waren we trouwens ook bij een groenteboer. Niet om overschotten op te kopen, maar om de nieuwe winkel te bewonderen! Willem z´n zus en haar man hebben een groentewinkel geopend in Nieuwerkerk (zld). Ze reden altijd met zo´n soort SRV-wagen met aardappels, groenten en fruit. Maar nu dus een echte winkel! Prachtig!





Leuk om alles te zien, zo mooi nieuw en schoon en gevuld met verse producten!

En zo is de week alweer doormidden. Iemand mailde me met een vraag en merkte op, dat ik het altijd zo druk heb. Maar dat gevoel heb ik niet, hoor. Wij noemen dit liever ´lekker bezig´. Pas als ´druk´ drukkend wordt, is er iets mis. Toch?


maandag 17 september 2018

Vis eten in Scheveningen en zingen in Kampen

Zoals vaste lezers weten, gaan we één keer per jaar met elk kind apart iets leuks doen. Vorige week vrijdag was het de beurt aan Koos. Hij had gekozen voor vis eten bij Simonis in Scheveningen. Een jaar of 5 geleden hebben we dat ook al eens met hem gedaan en dat vond hij toen zó leuk, dat hij het nóg wel een keer wilde.

Om kwart over 5 reden we weg. Scheveningen is bij ons vandaan toch al snel een uurtje rijden en met de drukte van de avondspits nog wel een beetje langer. Maar dat geeft niet. Autorijden vinden we niet erg. Op ons gemak reden we richting de kust.

We wisten het wel: bij Simonis is het áltijd druk en we waren dan ook niet verbaasd, dat we op deze vrijdagavond niet direct een parkeerplekje konden vinden. Maar goed. Na een aantal rondjes rijden lukte het en liepen we naar binnen. Het was er in al die jaren nog niets veranderd en hoe leuk was het, om alles meteen te herkennen. Even moesten we ons oriënteren: hoe ging dat hier ook alweer? Het gaat er namelijk niet heel standaard. Bij binnenkomst kun je de menukaart erbij pakken en dan aan een buffet je bestelling opgeven. Je loopt daarna langs de kassa en op je kassabon staat een nummer. Met dat bonnetje ga je vervolgens langs het drankenbuffet en haal je je drankjes op. Dan zoek je een tafeltje op en als je het nummer van je bonnetje hoort aflezen, dan zwaai je en komen ze je eten brengen.

Afijn. Eerst maar kiezen dus.


Tja, het is een visrestaurant en ik ben totaal niet dol op vis. Maar ik dacht: er zal vast wel gewoon patat te krijgen zijn met iets vegetarisch. Niet dus. Er waren alleen maar gerechten met vis, zowel de voor- als de hoofdgerechten. Ik koos dan maar voor kreeftsoep vooraf en daarna een kibbeling menu. Willem en Koos maakten ook hun keuze en we liepen langs het buffet. Alles ging goed, totdat we een tafeltje moesten uitzoeken. Er waren géén tafeltjes! Het was gewoon gênant. Mensen stonden op een meter afstand bij bezette tafeltjes te wachten tot de mensen klaar waren met eten, om dan snel hun tafeltje in te pikken. Wij probeerden dat ook: ieder in een andere hoek van het restaurant. Maar het lukte niet. Telkens waren we net te laat, óf de tafelende mensen bleven nog op hun gemakje zitten met een bakkie koffie. Uiteindelijk werd ons nummer afgeroepen en liepen we naar het uitgifte-loketje met de mededeling, dat we geen plaats hadden. Daar was het een zenuwachtige en geirriteerde toestand vanwege de drukte en het meisje met onze borden wist het ook niet op te lossen. Op den duur zei Willem: geef die borden maar, dan gaan we wel buiten zitten. En buiten is dan écht buiten, niet onder de voorzettent met heaters, want daar zat ook alles vol. Ah, brr, wat was het koud. Maar ik wilde Koos z´n feestje niet bederven en zeurde er uiteraard niet over en probeerde te genieten van de warme soep. Koos zat te smullen van gegratineerde mosselen :-).


Na het voorgerecht besloot Koos nog eens binnen te gaan kijken, of er al een tafeltje vrij was. En, YES! Er stapten juist mensen op en Koos wist niet hoe snel hij het tafeltje moest inpikken :-). Hè, dat was beter!!

We zaten nog maar net, toen we ons nummer weer hoorden aflezen. Het hoofdgerecht was klaar. We zwaaiden en daar kwamen onze borden. WAAAAHHH. Wat een borden!!! Ik kreeg een heuse schaal voor m´n neus en daar lag volgens mij genoeg op voor drie personen!!!


De mannen hadden elk een kreeft besteld en terwijl zij die beesten begonnen te ontleden begon ik aan m´n portie kibbeling. Ehm...na een stuk of 10 stukjes kibbeling had ik toch heus genoeg hoor! Nog wat patatjes en m´n potje koolsla en dat was het wel. Maar geen nood. We hadden gezellig wat te kletsen en rond te kijken. Het is toch echt een belevenis om dat zo eens aan te zien. Al die verschillende mensen en talen. Er werden twee bussen vol marechaussees voor de deur afgezet. Daar was voor gereserveerd en daardoor was het nu dan ook zo absurd druk. Al die mannen en vrouwen kwamen langsgelopen in d´r uniformen. Die waren misschien wel wezen oefenen voor Prinsjesdag, of zo, dachten we.

We knoopten een praatje aan met de mensen aan het tafeltje naast ons. Ze spraken Engels. Hij kwam uit Guatamala, zij uit de VS. Grappig zo even zo´n contact! Die meneer vertelde dat ze een uur op een tafeltje hadden moeten wachten, maar dat hij dat er voor over had gehad, omdat hij hier al als kleine jongen regelmatig was geweest. Ik had al gezien, dat hij folie en zakken had gehaald om de overschotten in mee naar huis te nemen en wilde dat ook wel. O, dat liet hij wel even aan Koos zien, waar je dat kon halen. Hij wees Koos waar hij de vellen folie en zakken kon pakken: ¨Grab it like a man¨, zei hij. En, ha, ha, daar moest Koos zo om lachen. We hebben de hele avond te pas en te onpas geroepen: ¨Grab it like a man¨ :-). Het stel vertrok. Wij buikten nog even uit, pakten de over gebleven kibbeling in en vertrokken ook.

We wilden nog even naar de boulevard en daar in een strandtent een kop koffie drinken om het uitje af te maken. We parkeerden in de buurt van de vuurtoren en ... surprise! We kregen op de valreep nog een prachtige zonsondergang kado. ´s Middags, toen het stralend weer was, had ik me daar al op verheugd. Maar de stralende lucht had helaas plaatsgemaakt voor grijze wolken. Nu, aan het strand, was er toch nog een flinke reep lucht opgeklaard. Willem en Koos, die voorop liepen, riepen: ¨Opschieten!! De zon!!¨ Ik rende naar boven en ja, hoe prachtig! We konden nog precies de laatste minuten meegenieten.





Het woei hard. Lekker uitwaaien! We liepen een gezellig tentje binnen en genoten daar van de kers op de taart.


Het was een leuk uitje en ook leuk om te zien hoe Koos er van genoot. Een mooie herinnering!

Zaterdag leek het eerst een dag als alle andere zaterdagen te worden. Ik stond al vroeg achter m´n strijkplank, bakte brood en om 10 uur gingen we koffie drinken bij schoonmama. Onderweg zei Willem: ¨Zullen we straks even bij Leendert en Thea gaan kijken?¨ Leendert en Thea zijn sinds 4 juli hard aan het klussen aan hun huisje en we waren al een poosje niet wezen kijken. Juist toen we dat bedacht hadden stuurde Leendert een appje: Komen jullie vandaag kijken? Ja dus :-).

Ik had al wat foto´s van de laatste dagen gezien. Maar als je het met eigen ogen beziet, is het nog indrukwekkender. Pffff! Het aanbouwtje was gesloopt en de achtergevel helemaal gestempeld. Daar komt een uitbouw over de hele breedte van het huis.






Knap als je dat als mannetje van 22 al allemaal in je mars hebt. En dat zonder diploma´s. Leendert heeft dan wel een diplomaatje (een startkwalificatie op nivo2), maar daar hecht hij zelf zo weinig waarde aan, dat hij het nooit is gaan ophalen op school. Ja, ´t is een rare :-). Maar timmeren kan hij als de beste.

Ook op de 1e verdieping was er inmiddels van alles gebeurd. Alle wandjes waren er uit geweest, alsook de zoldervloer. Leendert en Thea hebben de ruimte opnieuw ingedeeld en de nieuwe wandjes staan al. En uiteraard is er meteen geïsoleerd en is de electriciteit aangelegd.



Prachtig allemaal. Maar mensen, wát een klus! Ik ben blij, dat het niet m´n eigen huis is :-). Ik vind de opruimklus al heftig genoeg :-).

En opgeruimd hebben we ook weer! Ik kon het niet laten om vast één vak van de vrijgekomen kast in de shop op te ruimen. Ik wist dat het niet veel werk was, omdat daar nu werkelijk alleen maar oude zooi lag, waar al minstens drie jaar nooit naar omgekeken was. Toch vond ik, dat Willem er even naar moest kijken. Het was namelijk allemaal computerstuff. Heel veel boeken over allerlei programmeertalen, handleidingen, cd´s, een ingelijst certificaatje en weet-ik-veel wat nog meer. Willem had er weinig trek in en zei: ¨Joh, ik heb het al jaren niet gemist. Gooi gewoon weg.¨ Maar ja, dan ben ik zo´n muts, dat ik toch niet iets wil weggooien, waar een ander nog iets aan heeft. Dan doe ik het met liefde naar de kringloopwinkel. Snel, snel keek Willem er even naar. Maar nee hoor, hij bleef er bij: ´t Was allemaal verouderd, of op internet te vinden. Het kon allemaal weg. Ok dan. Twee grote dozen weg en twee centimeters van het meetlint. Dat schiet nog eens op.



Halverwege de middag riep Willem ineens van boven: ¨Hé, Teun, vanavond is die psalmzangavond in Kampen! Daar wilde je toch naar toe?¨ Tja...dat is waar. Daar hadden we het over gehad. Maar eigenlijk was ik het helemaal vergeten. Maar Willem dus niet! In een half uur tijd was alles geregeld. We gingen! Samen! Want de rest van de familie was óf weg, óf had voor de avond al andere plannen. Nou, samen uit is natuurlijk ook heel leuk. Snel trok ik een schoon jurkje aan, deed m´n haar en daar gingen we. Helemaal naar Kampen. Dat is toch anderhalf uur rijden bij ons vandaan.

Onderweg dutte ik in en werd wakker van m´n mobiel. Een klant, die honing wilde. Dat kon. Jan kon daar wel bij helpen. Dat is het gemakkelijke: de kinderen weten waar alles staat enzo. Ik was meteen klaarwakker. Het dutje had me goed gedaan. Willem stelde voor om even een bakkie koffie bij een tankstation te halen. Ja, lekker! En zo hadden we even een cafeïnebreak en reden het laatste stuk.

Daar lag Kampen!


Wat hebben we daar veel herinneringen liggen. Een jaar of 30 (en langer) geleden, zijn we hier met mijn ouderlijk gezin verschillende jaren op vakantie geweest. Althans, in Genemuiden. En dan gingen we toch regelmatig ook naar Kampen.

Leuk om het nu eens terug te zien.




We parkeerden langs de IJssel, met zicht op de brug. Het was kwart voor zes. Een mooie tijd om ergens iets te eten. Het werd een broodje bij de Subway. Mmm. Lekker, hoor. Kwart over zes stonden we weer buiten en wandelden naar de Bovenkerk, waar de Psalmzangavond met Bovenstem zou zijn, met André Nieuwkoop achter het orgel. De kerk zou om kwart voor 7 open gaan. Eerdere ervaring heeft ons geleerd, dat je maar beter vroeg aanwezig kunt zijn, want deze avonden zijn druk bezocht. En inderdaad: een half uur voordat de kerk openging, waren wij al echt niet de eersten, die stonden te wachten! We maakten hier en daar een praatje, want we zagen verschillende bekenden. Ook nog iemand, die ons herkende en die we misschien al 35 jaar niet hadden gezien. Hoe leuk is dat!

Eindelijk ging de kerk open en zochten we een fijn plekje uit. Het zou nog drie kwartier duren, voordat de zangavond begon. Maar gelukkig kon je koffie kopen. Ha, heerlijk! Al was het maar om mijn ijskoude handen aan te warmen :-).



De zangavond was prachtig.



Die prachtige Psalmen, niet-ritmisch gezongen in een plechtig tempo en mét Bovenstem, waar dat op het programma was aangegeven. Lofpsalmen die met volle pijpen werden gespeeld. Gebeden, die ingetogen klonken. Bijzonder! Ook de meditatie over Psalm 42 was mooi. Al met al een onvergetelijke avond. Dat dat nog mogelijk is in 2018: een bomvolle Bovenkerk (1250 zitplaatsen), met kinderen en grijsaards en alles er tussenin. Er waren zelfs gasten van André uit Amerika. Daar had hij vòòr het programma vlakbij ons mee staan praten:


En dan werd er ook nog een paar duizend euro binnen gehengeld voor het goede doel en voor de onkosten. Mooi is dat.

Toen we weer buiten stonden, was het donker. De brug was prachtig verlicht.


In de donkere avond reden we weer terug en kwamen veilig thuis. Eenmaal op bed moesten wij ons raam dicht doen van de vreselijke herrie: hier op het dorp was een ander soort ´muziek´ te beluisteren.  Tot 1.00 uur waren het zulke decibellen, dat het hele dorp er ongevraagd van kon meegenieten :-(. Tja. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.


woensdag 12 september 2018

Een interne verhuizing

Het is niet zonder reden, dat Maria en ik zo´n haast hadden, om de garage op te ruimen. Ik had namelijk een plannetje voor een interne verhuizing uitgebroed en daarvoor was ruimte in de garage nodig.

Dat zit zo: al maanden is het woekeren met de ruimte in mijn shop. Na de zomervakantie was het eigenlijk bijna niet werkbaar meer. Er staan inmiddels dozen in de gang, kratten in de kamer en een stapel kratjes in de bijkeuken. Dat is niet werkbaar, maar ook niet gezellig. Natuurlijk dromen we altijd nog van dat boerderijtje in de polder met ruimte voor de shop en voor workshops ;-). Maar dat zal wel bij dromen blijven. Ik ging op zoek naar een meer realistische oplossing.

Eén hoek van de shop is in gebruik door Koos. Die hoek is een soort diepe kast met een deur ervoor. Als de deur open staat, kan Koos zo achter zijn computer zitten, die in die kast staat. Als ik die ruimte bij de shop zou kunnen trekken, zou ik voorlopig wel weer een poosje gered zijn, bedacht ik. Maar waar moet Koos dan met die computer heen? Hij slaapt samen met Henk, Jan en Hans op één slaapkamer, waar tussen de twee stapelbedden slechts 1 meter ruimte is. Dat wordt hem niet. Op de overloop is geen plaats. Bij ons boven op de tweede verdieping is geen plaats. Denk, denk, denk. Ik besloot dan maar te wachten totdat Leendert en Thea gaan trouwen. Maar ja, dat duurt nog wel even. Er is nog niet eens een datum :-). Maar terwijl we de garage aan het opruimen waren en er daar dus steeds meer ruimte kwam, piepte er een plannetje op: Koos zou best een hoekje in de garage kunnen krijgen. Eigenlijk kon ik maar één nadeel bedenken: het is er ´s winters best koud. Maar daar is doen aan! In een warme slaapzak kruipen, een kacheltje, een warme kruik, mogelijkheden genoeg. Zo gedacht, zo gedaan.

Maria vond mijn plannetje ook keigoed en keigoede plannetjes geven je vleugels. Echt he! Wat hebben we deze week hard gewerkt, om Koos z´n hoek klaar te krijgen! Ook vanmorgen waren we weer in de garage te vinden. We hebben eerst in de hoogte gewerkt: de til ging helemaal leeg. We zochten alles uit: schaatsen, kampeerspullen, oude kleden, dat soort dingen. Wat mocht blijven, ging terug. Daarna werkten we in de laagte: ik borstelde de grond. Spierballenwerk! De garage is nu echt bijna, bijna, bijna klaar.

Kijk! De nieuwe werkplek voor Koos:


Er verdween weer van alles uit ons leven:


Er mochten weer drie centimeters afgeknipt worden!


Het was nog haasten om op tijd klaar te zijn. Ik zou namelijk Henk bij school gaan ophalen. Ik had hem vanmorgen naar school gebracht, omdat hij vandaag mocht trakteren! De laatste keer dat een basisschoolkind op school trakteert...Wat heb ik in al die jaren veel traktaties gemaakt! Tien kinderen, allemaal 8 keer trakteren, dat is 80 keer. Wow! Nou...ietsje minder dan: één keer lag ik in het ziekenhuis en trakteerde Maaike op zakjes chips. Dat weet ze nog goed, want dat vond ze helemaal niet leuk ;-). Traktaties zijn hier altijd zelfgemaakt en als dat dan anders is, klopt het niet. Vandaag klopte het ook niet: de allerlaatste traktatie werd namelijk niet door mij, maar door Maria gemaakt :-). Maar daar maalde Henk niet om. Die voelde zich super feestelijk met de gezellige cupcakes!



Ik zou Henk nu dus gaan ophalen en ik opperde om meteen dan maar even naar de Kringloopwinkel te rijden, om daar van alles in te leveren. En weet je wat? Dan gaan we daar meteen lunchen! Goed plan. Maria ging mee (hoewel ze in het restaurantje niet verder kwam dan een bakkie zwarte koffie, maar goed) en Henk sprong een gat in de lucht toen hij het hoorde.

In de kringloopwinkel koos hij voor een lekker broodje gezond en ik nam soep en een tosti. Verwennerij!



Hoe simpel is het om een dag iets speciaals te geven!

Vanavond aan tafel vertelde ik Koos, dat hij een nieuw plekje voor z´n computer kreeg: in de garage. Na het eten ging hij daar eerst eens argwanend kijken. Zou dat iets zijn? O ja, gelukkig, hij zag het wel zitten. Hij begon maar meteen met verhuizen :-). Het was nog even wat gedoe met kabels en WiFi enzo. Maar het lukte. De computer staat.


Ja, die garage is werkelijk multi-functioneel :-).

Nu de rest nog: de hoek in de shop leeg maken en me daar installeren. Er gaat daar in elk geval een laptop en een printer komen, want nu loop ik elke dag minstens 10 keer twee trappen op en af voor pakbonnen, verzendetiketten, productlabels en weet ik veel. Prima voor de conditie, maar voor mij hoef ik die niet zo nodig te onderhouden met trappen op en neer lopen ;-). Verder gaan al m´n inpakmaterialen de kast in. Dat geeft schap- en vloerruimte in de shop. En als laatste gaan er de aangebroken zakken en dozen met producten in. Wordt m´n gang een stuk leger! Het is nog wel even doorbuffelen, maar ik heb haast. Ik wil alles helemaal in orde hebben, voordat ik weer workshops Brood Bakken ga geven. En aangezien ik bijna elke dag gemaild wordt met de vraag, wanneer ik daar weer mee ga beginnen...heb ik dus haast ;-).