Er ligt een moeizame week achter me.
Nadat ik heel hard op mijn rug gevallen was, bleef ik aldoor pijn houden. Na een paar dagen ben ik toch maar even langs de huisarts gegaan. Die gaf een gerichte klap op mijn onderrug. Ik sprong nog net niet tegen het plafond ;-). Maar goed, dat was voor hem het sein, dat hij me door ging sturen naar het ziekenhuis om even een röntenfoto te laten maken. Gelukkig kon ik meteen terecht. Normaal gesproken kun je dan de volgende werkdag naar de huisarts bellen voor de uitslag. Maar omdat het de vrijdag vóór Pinsteren was en ik dan tot dinsdag moest wachten op de uitslag, werd de foto meteen beoordeeld. ¨Geen fractuur,¨ kreeg ik te horen. ¨Bel dinsdag maar even naar de huisarts voor de algehele uitslag.¨
Het werd een pijnlijke Pinsteren. Ja, dat allitereert lekker, maar was verder absoluut niet fijn. Ik kon het met veel paracetamol op de been houden. En ik wilde heel erg graag naar het concert van stichting Nachtzwaluw, waarvoor ik kaarten had gekocht. Dat was maandagavond. En omdat dat in De Doelen in Rotterdam was en daar heerlijke stoelen zijn, durfde ik het wel aan. Het was jaren en jaren geleden, dat Willem en ik in De Doelen waren. We hadden er dan ook heel veel zin in. Het ging goed en we hebben een prachtige avond gehad.
Ook het jaarlijkse dinertje met mijn brussen en aanhang (op woensdag) heb ik ´uitgezeten´. Dat klinkt niet al te prettig, maar dit slaat gelukkig alleen op het pijnlijke zitten. We hadden verder een heel fijne avond. Het was prachtig weer en we zaten buiten op het terras langs De Merwede.
Het was alleen heel naar, dat we al snel allemaal paniekerige acties zagen aan de overkant van het water. Er reed een politiebusje met blauw-blauw. Er meerde een politiebootje aan. En daarna landde de trauma-heli. Nadat drie weken geleden vlakbij ons huis een jongen is verongelukt, zijn we enigszins getraumatiseerd bij het horen van sirenes. Ook dit keer bleek het om een vreselijk ongeluk te gaan. Maar dat hoorden we pas aan het eind van de avond, toen we al thuis waren. Wat doet dat zeer aan je moederhart, als je hoort dat een knul van 18 jaar niet meer levend thuiskomt....
Vrijdagochtend besloot ik contact op te nemen met de manueel therapeut, omdat de pijn niet minder werd en ik bovendien ook bekkenpijn kreeg. Daar kon ik vanmorgen terecht. Hij heeft me aangehoord, m´n rug bekeken en me behandeld. Ik ging met oefeningen naar huis en mag me donderdag weer melden. Er wordt aan gewerkt dus :-).
Hopelijk gaat het snel over. Ik kan niet goed uit de voeten en kan ook niet sjouwen. En dat is nu juist wat wij de hele dag doen met zware meelzakken en zware dozen. Maar ik ben tegelijk ook heel blij, dat er niets gebroken is. Wat verder ook super hinderlijk is, is dat ik totaal geen focus heb en niet goed kan nadenken en onthouden. Dat hoort er ook wel een beetje bij, als een groot deel van je hersenen in beslag wordt genomen door pijnverwerking. Nou ja. Genoeg gezanikt ;-).
Tussen alle leed door kan ik wel enorm genieten van de zomer en van de tuin.
Er zijn uiteindelijk toch nog twee zwaluwnestjes onder onze dakrand bezet. In het ene nestje zit een jong pimpelmees-gezinnetje. In het andere zijn zwaluwen bezig.
Willem en Henk helpen me steeds met gieten. Dat moest vorige week elke dag, met de warmte. Er zijn hier nauwelijks buien geweest. Alleen een paar flinke klappen met onweer op vrijdagavond rond etenstijd. Willem telde hoeveel tijd er tussen de flits en de slag zat en zei op een gegeven moment: ¨Zo, dat is maar zo´n 1,8 kilometer hier vandaan!¨ Nog geen vijf minuten later was het één en al sirenes (Alwéér!). Aan de andere kant van het dorp stond een boerderij met rieten kap in brand. Zo indrukwekkend: met een uur hadden die mensen geen huis meer!
Hier op het erf wordt er door de kleinkinderen ´Brandweertje´ gespeeld. Wat heerlijk, die kinderen, die nog niets weten van al die serieuze narigheid! In de buurtapp stond een berichtje van een brandweer-trapauto, die gratis afgehaald mocht worden. Omdat wij nog niet heel veel buitenspeelgoed voor de kleinkinderen hebben, had ik er meteen op gereageerd en mochten we hem komen halen. Er stond bij dat hij ´gebruikt´ was. Dat was ook wel zo. Maar het was speelgoed van een merk en je kunt er los onderdelen van kopen. Ik heb de ontbrekende spuit en het ontbrekende knipperbolletje besteld. Nu hebben de kinderen echt een super leuk speelding erbij. Vrijdag hebben Julian en Esther er al heerlijk mee gespeeld. En zaterdagavond speelden Eva, Naomi en Sem ermee. Hoe leuk!
Nu maar afwachten of de behandeling en de oefeningen snel effect gaan hebben. Ik kijk er zó naar uit om weer lekker te kunnen werken! Bovendien krijg ik donderdag de fotograaf van Terdege en dan is het ook wel heel fijn, als ik in elk geval weer goed kan lopen!
O ja, ik heb door al dat min of meer gedwongen zitten in elk geval wel mijn omslagdoek af kunnen breien. Hij is zó naar m´n zin geworden. Het was een superleuk brei-project! Aanvankelijk dacht ik, dat ik er wel een jaar over zou doen. Maar ik heb hem met vier maanden af gekregen. Nu maar op zoek naar een nieuw brei-projectje :-).
