woensdag 17 oktober 2018

Over dode mollen en droog brood

Wat een ongelofelijke zomer hebben we dit jaar! Zó zonnig, zó warm, maar ook zó extreem droog!

Ik moet zeggen, dat ik echt een liefhebber ben van warmte en zon. Bij een graad of 30 bloei ik helemaal op. Ik weet het: voor veel mensen is die hitte juist een kwelling. Ik heb datzelfde, wanneer het koud is. Dan moet ik me echt ertoe zetten om in beweging te komen. Aan mij is een binnentemperatuur van zo´n 17 tot 19 graden (waarover ik bij anderen weleens lees) echt niet besteed. Dan functioneer ik domweg niet. Zodra het dus ook maar iets kouder wordt, laat ik m´n houtkacheltje snorren en stook ons huis heerlijk warm. En gelukkig vindt iedereen dat hier heerlijk :-).

Maar dat ik erg genoten heb van die warme, zonnige zomer, wil natuurlijk niet zeggen, dat ik m´n ogen sluit voor de gevolgen van de extreme droogte. Als je er niet direct mee te maken hebt, kun je gemakkelijk je ogen ervoor sluiten en je schouders erover ophalen. Maar dat is wel erg simpel gedacht.

Eigenlijk heeft iedereen in meer of mindere mate wel met de droogte te maken (gehad). Al was het maar, dat er planten, bomen of struiken in je tuintje het hebben begeven, of dat je je rug krom gesleept hebt aan water voor op je moestuin. Ik noem maar wat.

De kinderen op de Biesboschclub werden de vorige keer ook zichtbaar geconfronteerd met de gevolgen van de droogte. Ze struinden door de Biesbosch om trekvogels waar te nemen, maar namen ook iets anders waar: ze kwamen heel veel dode mollen tegen. Zou er een mollenziekte zijn? Maar nee, de leiding wist de kinderen wel te vertellen, hoe het kwam, dat er zoveel dode mollen zijn: door de droogte! De mollen kunnen moeilijker aan eten komen, doordat de regenwormen, die ze eten, door de droogte veel dieper de grond in getrokken zijn.

Het was wel een mooie gelegenheid om zo´n mol eens heel nauwkeurig te bestuderen. Super als de kinderen zo spelenderwijs van alles over de natuur te weten komen!


Een ander gevolg van de droogte is: droog brood. Hè? Droog brood? Jawel!

Ik kreeg van de zomer van verschillende trouwe klanten de vraag, hoe het kwam, dat hun zelfgebakken brood de laatste tijd zo droog was. Intuïtief vermoedde ik al wel, hoe dat kwam en gaf ze het advies om méér vocht (water en olie) dan normaal aan hun brooddeeg toe te voegen.

Toen ik in een paar dagen tijd tot drie keer toe een vraag over droog brood kreeg, mailde ik voor de zekerheid toch maar even naar de molenaar: er was toch niet stiekem iets veranderd? De molenaar wist van niets, maar ging het op zijn beurt weer navragen bij de leverancier. Het antwoord was wat ik al vermoedde: de extreme droogte is de boosdoener! Het graan is droger en er is ook meer vochtverlies dan normaal door warme(re) opslag en warm(er) transport. Oplossing: méér water gebruiken! Het klopt echt. Met een beetje meer water in het deeg, is het resultaat weer als vanouds: heerlijk mals brood :-). Zo zie je maar, dat brood bakken voor een huisvrouw/-man een echt ambachtelijk werkje blijft! En dat de droogte van de afgelopen zomer tot in je keuken voelbaar is...

dinsdag 16 oktober 2018

Plaatsen vrij voor de workshops

Eigenlijk gaat er geen workshop voorbij, of mensen melden zich, soms op het laatste moment, af. Tja, men kan daarvoor zo zijn/haar redenen hebben. Van tien mensen is er allicht één ziek, of wat dan ook. Maar als men dan bedacht had om met z´n tweeën of drieën te komen, vallen er door één zieke soms ineens twee of drie plaatsen open.

Ik heb erover nagedacht, hoe ik hier het beste mee om kan gaan. Enerzijds kost het me het nodige werk, anderzijds maak ik graag mensen blij, die best graag een opengevallen plaatsje willen innemen.

Ik heb nu bedacht om bovenaan het bericht rechts naast deze tekst eventuele beschikbaar gekomen plaatsjes vetgedrukt te vermelden. Zo kan iedereen in één oogopslag zien, of en wanneer er plaatsen beschikbaar komen.

In afwachting of dit handig gaat werken, ga ik het zo eens proberen.

Moet me nog van het hart, dat ik het natuurlijk het allerfijnst vindt, als je gewoon komt, als je hebt ingeschreven (overmacht daargelaten). Ik wil niet van tevoren het inschrijfgeld laten overmaken, ook al zou dat misschien kunnen fungeren als stok achter de deur om toch maar naar de workshop te komen. Nogmaals: overmacht daargelaten! Maar even ter informatie: voor de workshop van a.s. donderdag heb ik al vier afmeldingen gehad en dat is best vervelend.

maandag 15 oktober 2018

Plezier in handwerken

Ik roep het wel vaker: ¨Wat ben ik blij dat ik kan handwerken!¨ Het geeft mij zóveel voldoening om af en toe iets te creëren. Het is zó leuk om iets tastbaars in je handen te houden, waar je/iemand heel lang plezier aan kunt beleven!

Veel van m´n dagelijkse bezigheden zijn vluchtig, onzichtbaar, een herhaling van zetten etc. De kast die ik vandaag afstof, ziet over een paar dagen alweer grijs. Was, die ik vandaag keurig gestreken in de kast leg, ligt als ik pech heb morgen alweer vuil in de wasmand. Eten waarvoor ik uren in de keuken heb gestaan om het klaar te maken, is in een kwartier tijd verorberd. Ik wil niet beweren, dat ik daarom niet van de gewone dagelijkse huishoudelijke beslommeringen kan genieten. Ook die kalme, bijna onbeduidende werkjes, doe ik bijna altijd met plezier.

Maar een handwerk is tóch anders :-).

Vandaag maakte ik de sjaal af, die ik aan het haken was. Het was genieten van het mooie materiaal, de prachtige kleuren en de leuke haaksteek. Wie de sjaal gaat dragen? Ik denk, dat ik hem voor algemeen gebruik op de kapstok leg. De kleurtjes zijn zó mooi en passen bij zóveel outfits. Maaike en Maria en ik hebben alledrie wel kleding waar die sjaal prachtig bij past. Zolang we er ´s morgens maar niet om gaan vechten, is het goed, toch ;-).


Ik kreeg van verschillende mensen vragen over het materiaal en de steek. Het materiaal is Katia Borealis 206 en het patroon vind je hier. Je hebt voor deze sjaal 2 bollen nodig en hij komt dan op nog geen tientje.

HTTPS of beveiligde modus

Bezoekers ondervonden problemen dat het blog niet zichtbaar was op beveiligde modus. Daarom zijn we zojuist overgeschakeld op https, een blog met certificaat, zodat de communicatie tussen de server en uw browser beveiligd is. Deze beveiliging is tegenwoordig vereist door de moderne browsers. Daarom waren er vandaag geen advertenties zichtbaar. De komende dag(en) zal het advertentiesysteem ook overschakelen en komen de advertenties weer terug. Als er nog kandidaten zijn om te adverteren, er is nog plek vrij.

PS: er zijn twee plaatsen vrijgekomen voor de broodbakworkshop van as donderdag. De snelle beslisser kan zich via de link hier rechts van de tekst aanmelden.

maandag 8 oktober 2018

Blij met m´n nieuwe salontafel!

Vorig jaar hebben wij onze woonkamer opgeknapt. Althans, we hebben een begin gemaakt. Er is een nieuwe vloer gelegd, de muren en het plafond zijn gewit, we hebben nieuwe gordijnen en een nieuw bankstel. Eigenlijk stond er ook een nieuwe salontafel op het verlanglijstje. Maar we waren blut en ik vond bij nader inzien onze oude salontafel best nog wel kunnen.

Die tafel was al wel oud. We hadden hem al zo lang als we getrouwd zijn en dat is toch alweer bijna 32 jaar! Het was een stevige tafel, zwaar eikenhout, leuke en aparte vormgeving: een zeskanter. Die 32 jaren hadden zo hun sporen nagelaten. Putten en krassen van kinderen die er met autootjes over reden, kringen van koppen koffie en glazen wijn enzovoorts. De putten en krassen waren nog tot daar aan toe, maar die lelijke kringen, die ik er op geen enkele manier uit kreeg, zagen er niet uit. (alles geprobeerd! van allerlei oliën tot strijken met keukenpapier). In een poging e.e.a. te verdoezelen bestelde ik bij Bellebien een afneembaar, op maat gemaakt tafelkleedje: zwart met witte stippen. De meningen over dat kleedje waren verdeeld. Sommigen vonden het prima, anderen afgrijselijk. Na een paar jaar haalde ik daarom m´n originele tafelbedekking weer van zolder: een antieke kamelenzak. Wederom tot afgrijzen van die en gene, maar tot goedkeuring van met name Willem. Die was nogal aan die zak gehecht :-). Het nadeel van deze tafelbedekking was, dat die niet over de hele tafel hing en de kringen, putten en krassen dus deels weer zichtbaar waren.

Afijn. Ik ben de moeilijkste niet. Ik had ooit iets gelezen van een bedrijf hier in de buurt, dat oude meubels weer als nieuw maakt en ik dacht steeds: daar moet ik eens achteraan gaan. Als die tafel een nieuwe laklaag of wat dan ook zou krijgen, kon hij nog prima mee. Maar omdat het geen prioriteit had, ging het een beetje op de lange baan.

Het liep allemaal anders.Vorige week waren Maria en ik een lading spullen bij de Kringloopwinkel gaan brengen en kregen daar een koffie-muntje voor. We besloten even een rondje door de winkel te maken en daarna een bakkie koffie te doen. En zoals dat weleens gaat: we liepen tegen wat interessante spulletjes aan. Een pracht van een fluitketel voor maar 3,95. Aangezien mijn wit gelakte ketel aardig lelijk aan het worden was, namen we de ketel mee. Mooie vervanging.



Ook gingen er wat kopjes in onze mand, een paar skeelers voor Henk, een reserve-broodbakmachine voor de workshops en nog wat kleine, fijne, nodige zaken.

We liepen over de meubelafdeling. Niet dat ik speciaal ergens naar op zoek ben, trouwens. Maar ineens viel ons oog op een echt mooie salontafel. Oh, ja! Die zou mooi staan bij ons! Heel donker hout, mooie maat, nagenoeg geen beschadiginen, heel stevig. Prijs: 65 euro. We namen wat foto´s om aan Willem te laten zien. Als de tafel er zaterdag nog zou zijn en Willem zou hem ook mooi vinden, was hij voor ons!

Zaterdag gingen Willem en ik daarom naar de Kringloopwinkel. Het was best druk, want het was de Dag van de Kringloop, voor als je dat gemist had ;-). De tafel was er nog! En Willem vond hem ook mooi. Wel moesten we allebei slikken bij het idee, dat onze oude, vertrouwde salontafel dan weg zou gaan. Gek, hoe je toch aan zo´n meubelstuk gehecht kan zijn juist vanwege putten en krassen! In gedachten zagen we de kinderen als peuter aan de tafel staan...Daar word je accuut weemoedig van. Maar ja. Die herinneringen blijven er ook wel met een nieuwe tafel, spraken we elkaar moed in.

We waren wel heel dom: ik had m´n portemonnee niet bij me en Willem z´n pasje zat niet in zijn portemonnee. Gelukkig konden we de tafel wel voor een paar uur reserveren. En eigenlijk kwam het nu nog mooi uit ook. Ik haalde m´n portemonnee en we laadden meteen onze oude salontafel in de auto. Paste precies! De oude tafel werd bij het afgiftepunt van de kringloopwinkel ingeleverd en de nieuwe tafel sjouwden we aan de voorkant eruit. We hadden nog een leuke meevaller ook. Vanwege de Dag van de Kringloop was de tafel afgeprijsd: van 65 euro voor slechts 45! Ik kan je vertellen, dat we voor onze oude tafel méér neergeteld hebben. Heel wat meer zelfs...

Thuis plakte Willem viltjes onder de tafelpoten en stofte ik het geval keurig af. Voor het ´hij is van ons´-gevoel haalde ik er een waslap over. Oh, wat ben ik blij met de nieuwe aanwinst! Leuke bijkomstigheid: iedereen vindt hem mooi en er hoeft géén kleedje over. Ha, ha, dat scheelt discussie :-).



donderdag 4 oktober 2018

Wat is ´huishouden´ een breed begrip!

De afgelopen dagen heb ik weer fijn verder gewerkt. Het huishouden kwam in alle facetten voorbij. Wat nou sleur!? Dat slaat nergens op. Weinig beroepen die zoveel variatie kennen ;-).

Sinds 2001 heb ik een weckketel. Toetertijd was je ongeveer een fossiel, als je je met zulke zaken bezig hield. Maar ik zag er wel wat in: groenten en fruit inslaan in grote en vooral goedkope partijen en dan alles door wecken te bewaren voor dure tijden. Het was lastig om aan informatie te komen. Op internet vond je daarover nagenoeg niets. In mijn omgeving kende ik niemand die weckte. Maar met het officiële Weck-boek en vooral door ´gewoon doen´ kwam ik een heel eind. Ik ontdekte wat we lekker vonden uit de weck, of wat we juist niet te hachelen vonden (spruitjes, bleh!). Ik ontdekte ook wat eigenlijk nooit mislukte, of wat juist lastig te wecken was (erwtensoep!). Ik was de eerste jaren na de aanschaf van m´n ketel heel fanatiek. De laatste jaren was het wecken op een wat lager pitje komen staan. Als de weckketel een keer of zes per jaar uit de krochten van de garage opgediept werd, had je het wel gehad. Nu echter die garage zo lekker opgeruimd is en en overzicht over de weckvoorraad en de pottenvoorraad volledig terug is, heb ik het wecken weer met plezier opgepakt. Want wat is het toch handig om van alles en nog wat zo voor het grijpen op de plank te hebben staan! Deze week heb ik voor het eerst in jaren ook weer eens rundvlees geweckt. Om te beginnen maar twee porties. Maar er gaan er vast nog vele volgen. Vroeger nam ik zulke potten vlees wel mee op vakantie. Echt handig. Ook handig: met het vlees in de potten houd ik ruimte in m´n vriezer over voor andere zaken. Raar dat het zo lang moest duren om daar opnieuw achter te komen :-).


Ook de Hooimadam werd weer uit de kast geplukt. Daarin heb ik van een restant melk lekkere dikke yoghurt gemaakt. Wat geniet ik van die ouderwetse, simpele bezigheden!

Maar ook nieuwe dingen vind ik altijd leuk. Al is het maar een nieuw recept. Zo kwam ik op FB een leuk idee tegen om vers bladerdeeg op te maken. En laat ik nu óók vers bladerdeeg in de koelkast hebben liggen, wat tegen de datum zat. Ik besloot saucijzenrollen te maken. Daarbij kon ik meteen de 4 braadworstjes opmaken, die óók nog in de koelkast lagen. Die waren van een aanbieding van vorige week en niet opgegaan. Het vel bladerdeeg sneed ik doormidden. Op elke reep drukte ik de inhoud van twee worstjes uit. Ik vouwde het bladerdeeg terug, kwastte er wat losgeslagen ei overheen en, hup, daar gingen de saucijzen de oven in. Wat was dat lekker! Nooit eerder gedaan en toch zó gemakkelijk.




Maria en ik hebben ook het 100-zakken-en-dozen-project weer van stal gehaald. We hadden nog 31 stuks te gaan en het is toch al oktober. We moeten nog opschieten om de 100 dit jaar te halen!

Op de tweede verdieping stond al jaren een kast zonder deuren hinderlijk te zijn. In die kast lag een grote voorraad Fischer Technik. Jeugdsentiment van Willem. Voor wie het niet kent: dat is soort technisch speelgoed wat leuk is voor jonge en oude techneuten. Willem heeft al dat zuinig opgespaarde spul nooit weg kunnen doen. Heel af en toe kwam het nog weer eens voor de dag en werd er iets mee gemaakt. Maar nu ging het toch weg. Naar Wim. Die ziet er wel iets in. Hij is ook de meest technische van alle kinderen en vindt het leuk om op zíjn beurt weer met z´n kinderen er dingen mee te maken.
We besloten dat we de kast helemaal leeg zouden maken en dat we hem daarna zouden afvoeren. Weg met dat obstakel!

Zo gezegd, zo gedaan. We zijn er wel even zoet mee geweest. Maar het is gelukt! Er ging héél veel weg:

Een hele stapel Fischer Technik-dozen.

En nog veel meer Fischer Technik!
Telt als 2 stuks in ons project.

Allemaal spullen die naar de kringloop mochten.
Deels uit de kast, deel uit Maria´s kamer.
Weer twee!

Twee Stokke kinderstoelen.
Stokoud! Namelijk uit 2001.
Zo oud, dat onderdelen niet meer geleverd worden.
Naar de kringloop dan maar.

En als laatste de kast zonder deuren.
Woog niets, maar was best wel groot
om door twee kleine dames
twee trappen afgesleept te worden!

Al met al vonden we dat we wel weer 6 centimeter van het meetlint mochten knippen. En daarmee staat de teller op 75 stuks! Nog 25 te gaan. En volgend jaar willen we wéér 100 zakken of dozen doen. Sssssst.



Oh, genieten van de ruimte die we op de overloop kregen!


Vanmiddag ben ik gezellig gaan voorlezen in groep 8, waar Henk in zit. In het kader van de Kinderboekenweek was er deze middag voorleesmiddag. Ouders en grootouders konden zich opgeven om in een klas te komen voorlezen. Voor groep 8 is er nooit zoveel animo. Dat weet ik van voorgaande jaren. Ook nu bleek ik weer de enige die zich voor deze groep had opgegeven. Niet erg hoor. Ik zou gewoon wat langer voorlezen.

Ik zocht naar een passend boekje. Iets wat spannend was, inhoud had, niet kinderachtig was... Ik vond een oud verhaal in de boekenkast, wat me wel wat leek: Dertien ogen, of een wonder Gods. Het taalgebruik was ietwat oubollig, maar dat zou wel lukken in groep 8, dacht ik. En inderdaad was dat geen enkel probleem. De kinderen hebben werkelijk een half uur lang aan mijn lippen gehangen. Echt leuk!

Vanavond kwam Hans weer thuis. Hij was vier dagen weggeweest. Hans doet een opleiding voor European Tree Worker.  Die opleiding is in Arnhem en deze week waren er vier praktijkdagen. Omdat zulke dagen best vermoeiend zijn en Arnhem toch meer dan 100 kilometer bij ons vandaan is, had hij een goedkoop hotelletje geboekt. Voor 7 tientjes zat hij voor 3 nachten gebeiteld en had er nog ontbijt voor ook. Het was heerlijk, dat hij weer binnenstapte, want hij rook zó lekker naar BOS! Hij had deze week vooral geleerd hoe je veilig en goed bomen kapt en had er zo´n stuk of 30 omgezaagd. Wat een productie!



Van de week moest Willem voor z´n werk naar Deventer en toen is hij op de terugweg er even langs gereden. Leuk!

En zo gebeurt er weer van alles in ons gezinnetje. Het zijn dagen vol afwisseling en het is nooit saai!

Nieuws over de workshops ¨Bak je eigen brood¨

Gisteren heb ik ein-de-lijk de agenda voor de workshops ¨Bak je eigen brood¨ gevuld. Dat had ik best al wel eerder gewild, maar er kwam maar steeds niets van. Er gaat hier nog altijd aardig wat tijd zitten in artsen/therapeuten-bezoekjes. En uiteraard gaat dat voor.

Maar goed. Ik had dan toch 6 workshops gepland voor elk 10 deelnemers. Totaal 60 plaatsjes.

Gisterenavond laat hebben we via de nieuwsbrief laten weten, dat de agenda online stond. Al meteen begonnen de aanmeldingen binnen te stromen. En nog voordat de ochtend voorbij was, waren alle 60 plaatsjes bezet. Leuk natuurlijk voor die mensen, die een plaatsje hebben. Ook leuk voor mij, dat ik niet tegen lege stoelen mijn verhaal hoef af te steken. Maar NIET leuk, voor al die mensen, die achter het net visten :-(.

Eerlijk gezegd, dacht ik, dat zo langzamerhand de animo voor deze workshops wel een beetje zou opdrogen. Maar niets is minder waar. Ik ga dan ook proberen om vanaf DV januari nóg een serie workshops te geven. Schrale troost misschien, voor degenen voor wie het nu niet lukte om in te schrijven. Het lijkt nu nog heel ver weg. Maar heus, voor je weet is het zover!


maandag 1 oktober 2018

Herfst-bezigheden

Ik ben heerlijk bezig met herfstklusjes: verwerken van oogst en wat nieuwe handwerkjes. Gezellig, nu het kouder wordt en de avonden langer!

Vorige week maandag had ik nog weer het één en ander bij de groenteboer van de markt meegenomen. Of eigenlijk: ze hadden gewoon m´n auto volgeladen :-). ¨Nog even,¨ zei ik, ¨dan gaat het net als bij de nieuwe Albert Heijns: dan rijd ik weg en wordt meteen het geld van m´n rekening geschreven.¨ Ha, ha.

Pas dinsdag had ik tijd om eens te kijken, wat er zoal in m´n auto lag en om te bepalen wat er snel verwerkt moest worden. Ik kwam een doos tegen met erg rijpe handperen en een paar kilo niet-meer-zo-mooie winterpeen. 




De peren zocht ik uit. Ik hield een flinke hoeveelheid over, die prima geschikt was om te ontsappen. Dat doe ik in m´n ontsapper op mijn weckketel. Heel simpel: peren wassen, in de ontsapper doen, water in de ketel doen, knopje van de ketel op ontsappen zetten. Na verloop van tijd loopt het sap vanzelf uit de peren.


Een paar liter deed ik in flessen. Die hebben de zaterdag niet gehaald. Wat was dat heerlijke sap! De rest ging in een wijde pan op het gas om in te koken tot stroop. Je houdt er niet veel van over en je moet het dus alleen doen als je (bijna) gratis fruit hebt. Maar dan héb je wel wat! Oh, zoooo lekker. Helemaal puur en dus ook zonder toevoegingen.




De winterpeen besloot ik te wecken. Lekker makkelijk voor hutspot. Ik maak dat graag met draadjesvlees en de uien gaar ik bij het vlees. Dan is het handig om de peen alvast kant-en-klaar op de plank te hebben staan.



Ik schilde de peen met de dunschiller, sneed alles in blokjes, kookte die 5 minuten en daarna schepte ik de potten vol, om ze te wecken. Het leverde me 4 literpotten op. Leuke aanvulling voor de weckvoorraad.




Bij de groenten- en fruitvoorraad zaten heel veel cherry-tomaatjes. Alles bij elkaar wel 10 kilo!


Wat zou ik daar eens mee gaan doen? Ik heb al aardig wat potten basis-tomatensaus op voorraad staan. Zou ik er nu dan eens tomatenketchup van maken? Ja, leuk! Ik maakte de ketchup volgens het recept van Diana.


Ik deed de ketchup alleen niet in schroefdekselpotjes, maar in weckpotjes. Ik weckte alles nog een half uurtje op 80 graden. Zo weet ik zeker, dat de ketchup heel lang goed blijft. Of die voorzorgsmaatregel nu echt nodig was? Nee! Inmiddels ben ik erachter, dat die ketchup hier verdwijnt als sneeuw voor de zon. Man, man, wat is dat lekker! Ik hoop, dat ik binnenkort nog maar tegen een goedkoop partijtje tomaten aanloop ;-).


Intussen kwamen donderdag ook de wolletjes binnen, die ik bij het Het Wolhofje had besteld. Oh, leuk! Ik kon het niet nalaten, om meteen even een beginnetje te maken. Ik had twee bollen wol besteld, waarvan je een rechte sjaal met franjes kunt maken. Dat is een heerlijk haakwerkje.


Daarnaast had ik van dezelfde wol, alleen in een andere kleur, 1 bol besteld om er een kolsjaal van te breien. Dat blijkt gewoon 1 recht, 1 averecht te zijn en is dus een perfect werkje om op rust te komen en je gedachten te laten gaan.


De houtkachel is ook al een paar keer aangeweest en zaterdag bakte ik gevulde speculaas. Zo wordt de herfst vanzelf leuk ;-).

woensdag 26 september 2018

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

Vandaag wordt het een kleurige en fleurige advertorial.
Eerst schrijf ik iets over onze nieuw adverteerder: Het Wolhofje en daarna heb ik nog leuk nieuws over De Grebbestee. Lees je mee?

Het Wolhofje
Het is voor het eerst, dat er een wolwinkel op deze blog adverteert. Een warm welkom voor Het Wolhofje!

Martine Bunt van het Wolhofje hoopt via deze blog wat meer bekendheid te krijgen. Nou, dat hoop ik ook! Als ik (online) rondkijk in haar winkel, gaat het bij mij in elk geval hard kriebelen. Al die kleurige wolletjes roepen me om direct m´n haak- of breinaalden erbij te pakken :-).

10 procent korting voor snelle mensen!
Op enkele mooie producten zit deze week 10% promotie-korting. Die haal ik even voor het voetlicht. Eerst is daar Scheepjes Wirl.



Scheepjes Wirl is een prachtig verloop-garen. U heeft slechts 1 bol nodig voor een mooie omslagdoek. Voor het gemak wordt er alvast een patroon bijgeleverd. Minder gemakkelijk: keuze uit maar liefst 23 prachtige kleurcombinaties. Help! Keuzestress!

De keuzestress wordt nog erger, als je een kijkje neemt bij het andere wolletje, waar deze week ook 10% promotie-korting op gegeven wordt: de Scheepjes Colour Crafter. U kunt kiezen uit 89 kleuren!!

Dat waren dan de twee garens, waar deze week korting op geldt. Maar dat is natuurlijk nog lang niet alles, wat Het Wolhofje te bieden heeft. Vooruit dan, nog een kleine keuze:

Ik noem een mooi wintergaren, heel geschikt voor mutsen en sjaals: Katia Merino Aran. Ook weer verkrijgbaar in een hele reeks mooie kleuren. Op naalddikte 4,5 - 5,5 tovert u snel iets warms van de naald met dit kwaliteitsgaren.

En nog iets van Katia: een verloopgaren. Ook weer met een gratis patroon erbij! Katia Borealis. Voor een gebreide colsjaal heeft u van dit garen aan 1 bol genoeg. Haakt u liever? Met 2 bollen heeft u genoeg voor een gehaakte rechte sjaal.


Zit er wat moois voor u bij? Ik heb alvast iets moois gezien en ga mezelf vandaag eens wat kado doen ;-). Martine verwent trouwens graag: ze doet bij iedere bestelling ook nog eens een leuke verrassing!

De Grebbestee
De volgende adverteerder, waar ik iets over schrijf, is De Grebbestee. De Grebbestee adverteert al wat langer op de blog. Misschien heeft u er al weleens rondgekeken. De Grebbestee, in Achterberg (bij Rhenen), verhuurt vier super gezellige vakantiehuisjes en biedt ook Bed&Breakfast aan.



Van de zomer zijn Willem en ik er op een zaterdagmiddag heen gereden, om het allemaal eens met eigen ogen te zien. En ja, in het echt is het nog leuker, dan op de foto´s. Dat komt omdat je dan de sfeer ervaart: heel gezellig!

Zaalverhuur en viltcursussen
Waar Willem en ik ook speciaal voor naar De Grebbestee gingen, was om naar ´de Zaal´ te kijken. Naast de vakantiehuisjes kun je bij Margriet en Rien ook terecht voor het afhuren van een prachtige zaal. Bijvoorbeeld om iets te vieren, of om te vergaderen. De zaal was van de zomer juist klaar. Heel gezellig ingericht en voorzien van een fijne keuken. Informeer eens naar de mogelijkheden, voor deze multi-functionele zaal in het midden van ons land!





Met deze zaal kwam er meteen een prachtige mogelijkheid voor Margriet, om viltcursussen te gaan geven. Daar heb je in de zaal goed de ruimte voor! Vilten is al heel lang een hobby van Margriet, waar ze naast haar drukke gezin de nodige ontspanning in vindt. Als ze eenmaal bezig is met haar wol in alle mooie kleurtjes en er zo iets moois uit haar handen voortkomt, geeft dat enorm veel voldoening en plezier. Dat plezier wil Margriet ook anderen laten ervaren. Haar viltkennis heeft ze niet alleen uit eigen ervaring opgedaan, maar Margriet heeft twee jaar lang een cursus gevolgd. Nu geeft ze haar kennis en ervaring graag door op Viltcursussen in de zaal! Er is voor elk wat wils: kleine projectjes, grotere projecten, voor mensen mèt en zónder viltervaring, ´s avonds of op de dag. Kijk maar eens in de agenda.

Om alvast in de stemming te komen nog wat foto´s van de voorbeelden, die Margriet alvast maakte:





Als dat geen leuke advertorial was! Onnodig te zeggen, dat ik beide adverteerders van harte aanbeveel!



dinsdag 25 september 2018

Tussen de bedrijven door

Even een berichtje tussen de bedrijven door. We zijn als gezin weer helemaal op stoom: werken, school, catechisatie, huiswerk, ouderavonden, artsenbezoeken, handwerken, visites, therapieën, grieperig/snotterig zijn, de webshop, klussen, huishouden, het ene rijgt zich aan het andere.

Veel dingen gaan tussen de bedrijven door: een administratief klusje, een telefoontje, iets uitzoeken. En ook in de keuken doe ik kleine klusjes, tussen de bedrijven door. Zo had ik een paar kilo goudreinetten liggen, die snel verwerkt moesten worden vanwege valschade. Dat werden 4 potten appelmoes.


Er zijn er hier een paar, die het liefst bij elke maaltijd appelmoes hebben. Maar dat lukt me niet. Op de één of andere manier is appelmoes in voorraad maken altijd een ondergeschoven kindje. Daar kom ik niet zo aan toe. En appelmoes kopen doe ik niet. Gekochte appelmoes vind ik nergens naar smaken. Dus is zoiets simpels als appelmoes hier zo onderhand een luxe artikel. Dat is niet erg, want dan wordt er tenminste nog eens ´hoera´ geroepen, als het er wèl is :-).

Vanmorgen vond ik bij het opruimen van de shop een doosje krentenbroodverbeteraar, wat nog maar kort houdbaar was. Nu ben ik niet zo van de broodverbeteraar, maar ik wilde het ook niet weggooien. Dus besloot ik om krentenbollen te bakken. Ja, ook al tussen de bedrijven door ;-).

Het werden trouwens rozijnenbollen en ik maakte ze naar het krentenbollenrecept van Lévine. Een aangepaste versie dus:

450 gram bloem
6 gr droge gist
25 gr suiker
30 gr krentenbroodverbeteraar
30 gr boter
270 ml water
8 gr zout

Dit 10 minuten kneden (met de hand of met een apparaat). Dan 300 gram rozijnen erbij. De rozijnen uit de webshop zijn gewassen en ongezwaveld en doe ik er dus bij zonder spoelen/weken. Nog 10 minuten kneden.

Deeg 30 minuten laten voorrijzen in een licht met olie ingevette kom. Het deeg doorslaan en opbollen.
Stukjes deeg af steken van 75 gram (je hebt er dan 14) en die tot bolletjes vormen. De bolletjes op een met bakpapier beklede bakplaat laten narijzen tot ze in volume verdubbeld zijn. Bakken: 15 minuten op 200 graden hetelucht. Direct na het bakken bestrijken met gesmolen boter.


Het doosje krentenbroodverbeteraar is nog (lang) niet op. Wat een straf! Nu ´moet´ ik nog een aantal keren bollen bakken. Wat vervelend nou ;-).

zaterdag 22 september 2018

Trek in koek, soep en andere zaken.

Gisteren plaatste ik een oproepje voor Amerikaanse vlaggen. Inmiddels zijn er twee vlaggen onderweg en iemand heeft er nog twee te leen aangeboden. Echt super fijn. Voor het geval je je afvroeg, wat Koos met vier vlaggen moet? Koos doet de VeVa en moet volgende week les geven. Hij wil dan de leerlingen leren hoe je de Amerikaanse vlag vouwt. Die vouw je in 30 stapjes tot een punt met sterren en elk stapje heeft een betekenis.



Het leukste is dan als de leerlingen zelf kunnen oefenen. Vandaar.

Maar dat was eigenlijk niet waarover ik wilde bloggen. Ik wilde even twee receptjes delen.

Het eerste receptje is van bitterkoekjes. Daar had ik ineens enorme trek in en die moesten toen à la minute worden gemaakt. Nu is het een kinderlijk eenvoudig receptje en dus dook ik meteen de keuken in om ze te bakken :-). Ik heb me trouwens ingehouden tot ´s avonds bij de koffie, voordat ik er één opat. Ik zit namelijk in een snoepvrije periode om de vakantiekilootjes kwijt te raken. Maar vooruit. Vandaag mocht ik van mezelf een bitterkoekje :-).


Benieuwd naar het recept? Dat vind je op mijn keukenblog Eenvoudig Lekker.

Zo´n niet-snoepen-periode heeft bij mij altijd een bijwerking: ik krijg onbedaarlijke trek in van alles en nog wat. Niet zozeer in snoep, maar gewoon in van alles en nog wat. Ik kook in zo´n periode altijd nèt wat lekkerder en nèt wat specialer.
Vandaag was er het vage plan van pannenkoeken bakken. Als ik die bak, is dat eigenlijk altijd op vrijdag. En het is altijd een feestje. Maar toen ik aan het eind van de middag naar de post ging om de webshopbestellingen weg te brengen, bedacht ik, dat ik eigenlijk helemaal geen zin had in pannenkoeken. Maar wat ging ik dan eens klaarmaken? Onderweg in de auto piepte het op: linzensoep. Ja! Dáár had ik trek in. Ik bedacht wat ik ervoor nodig had en wat ik in huis had en besloot, dat ik het zou doen, met wat ik had. Hoefde ik lekker niet naar de winkel. Ik winkelde bij thuiskomst gewoon in m´n voorraadkast.


Ik shopte 500 gr. groene linzen, twee aardappels, 2 tenen knoflook, 2 puntpaprika´s, een rookworstje en een aangebroken blikje maïs. Daar kon ik vast wel een lekker soepje van brouwen!
Al kokend herinnerde ik me, dat er ook nog een restje worteltjes in de groentelade lag. Dat kon er ook nog wel bij.


Het werd een verrukkelijke soep. Samen met stokbrood wat op moest en een restantje kruidenboter was het een voortreffelijk maaltje. Ook het recept van de soep vind je op Eenvoudig Lekker.


Deze week kwam er weinig van het 100-zakken-en-dozen-project. Er verdween precies 1 doos! Maar het is er weer één :-). Ik mestte de tweede plank van de leeggekomen kast in de shop uit. O, o, wat een hoop oude zooi!!! Heel veel kon direct weg in een doos voor naar de stort. Eén tasje spullen gaat naar de kringloop. En één grote bak heb ik apart gezet voor Koos om uit te zoeken. Daar zal ik hem vandaag mee achter de vodden zitten ;-).



Centimeter 32 kon afgeknipt worden. Nog 31 stuks te gaan! (en dus zijn er al 68 zakken en dozen uit ons huis verdwenen!).

Het was verder een week van allerlei klusjes. Er stonden nog honingramen die geslingerd moesten worden. Dat heb ik donderdag gedaan. Die dag was Maria thuis, zodat ze kon helpen sjouwen met de honingslinger.

Een vol honingraam, verzegeld met was

Met een ontzegelvork haal ik de wasdekseltjes er af

De ramen zijn nu klaar om in de slinger te gaan

Er passen zes ramen tegelijk in mijn slinger

Draaien maar!

En daar stroomt de kostelijke honing.

Tussen de middag lunch met
boterhammen met roomboter en
honing!
Maria is deze week voor het eerst weer echt naar school geweest. Voorlopig in deeltijd. Het gaat allemaal nog niet vanzelf. Hopelijk gaat het lukken! Ze kreeg trouwens verschillende complimentjes over haar kaftpapier. Het is wel een beetje mosterd na de maaltijd, maar toch zal ik de tip hier even doorgeven: Maria heeft haar boeken gekaft met oude wegenkaarten. Die kwamen bij schoonmama vandaan, die pas verhuisd is. Zo hebben ze een mooie bestemming gekregen.


En zo is het alweer zaterdag en is het ineens herfst geworden! Willem z´n lievelingsjaargetijde. Het mijne niet, maar ik geniet toch wel met Willem mee. Gedeelde vreugde is dubbele vreugde, toch?