Het zit er weer op

Vanmorgen had ik de laatste groep voor de workshop ´bak je eigen brood´. Het workshopseizoen zit er weer op. Zo half april wordt het ook wel tijd om te stoppen, want dan wordt het al snel te warm op de workshopzolder. Er zijn daar vier heerlijke ramen. Maar als daar de zon op staat, loopt de temperatuur best wel snel op. En dan ook nog een club mensen en een oven die aanstaat. Het is mooi geweest :-). Na de zomer hoop ik weer te starten met een nieuw seizoen.

Wanneer?

Zaterdag stonden Maria en ik op de actiemarkt van onze kerk. Die markt is altijd in april op het raadhuisplein in Alblasserdam en de opbrengst is voor De Schutse (gehandicaptenzorg). Het is een grote markt met wel 80 kramen en er is altijd van alles te doen voor jong en oud. Er komen dan heel wat Alblasserdammers en ook mensen van verder weg op de markt af. Maria en ik vinden het heel leuk om op zo´n markt te staan, al hebben we een paar jaar geleden wel besloten om alleen nog maar deel te nemen aan de markten van onze eigen gemeente. Als ik wil zou ik elk jaar wel op minstens 20 markten kunnen staan. Maar daar hebben we domweg geen menskracht voor. 

Het is weer dinsdag en er dwarrelen van een hele week verhaaltjes door mijn hoofd. Hoogtijd om dus m´n blog weer bij te werken :-).

Volle dagen, familie-dingen.

Donderdag kwam Vera een dagje bij ons. Het was een mooie dag en we konden dus lekker veel buiten zijn. Op donderdag werkt Willem altijd vanuit huis en als het even kan gaan we voor de koffie of de lunch naar buiten. Nu dus gezellig met Vera erbij.

We genieten sinds Koningsdag ook weer van de zwaluwen, die teruggekeerd zijn naar hun nesten onder onze dakrand. Ik was al bang, dat ze niet meer zouden komen. Ik zou ze echt missen! Ze scheren de hele dag door de lucht en maken gezellige geluidjes, die voor mij echt bij ´de zomer´ horen.

Tijdens Vera d´r slaapje ben ik even naar Maria gereden om de wandelwagen te lenen. Ik had zin om lekker lang te gaan wandelen. En hoewel ik (weer) een aardige baby/peuter-uitzet in huis heb, mis ik nog een wandelwagen. Hoe handig, dat Maria nu zo lekker dichtbij woont! De wandelwagen werd zó de caddy ingeschoven en die middag wandelde ik een rondje van zo´n 5 kilometer. Vera had het prima naar haar zin :-).

Vrijdagavond kwam Maaike haar verjaardag bij ons vieren. Maaike en Jaap wonen in een klein huis en met twee grote families is het niet te doen om daar een verjaardag te vieren. Dus kwam iedereen gezellig naar de Hofwegen. Als de getrouwde kinderen hier hun verjaardag vieren, zorgen ze zelf voor taart en hapjes enzo. Maar omdat de oranje-taart op Koningsdag zo in de smaak gevallen was, had ik aangeboden om voor Maaikes verjaardag nog een keer zo´n taart te bakken. Kon ik meteen nog een keer oefenen op het drippen, want dat was bij de taart van vorige week niet zo goed gelukt. Deze keer lukte het al een stuk beter. Ik bakte een biscuit in de Wonderpan. Ik sneed hem in vier lagen (dus drie keer snijden). De laagjes werden gevuld met sinaasappelbavarois, gele room en sinaasappeljam. Daarna bestreek ik de taart met botercrème en dripte met canache op basis van witte chocolade, die ik oranje kleurde.  Een paar gezellige vlaggetjes erin en klaar.

Het was een gezellige avond met de families Twigt en Luijk. Ook mijn schoonmama was er. Echt bijzonder dat dat weer kon, na haar herseninfarct.

Zaterdag was dan eindelijk eens een dag dat er niets in mijn agenda stond. Heerlijk! Om extra lang van deze dag te kunnen genieten, stond ik toch bijtijds op: om half zes. Ik had zin om lekker in de tuin te werken. Ik heb twee bedden gewied en ook de peulen uitgeplant. Het zijn nu nog zielige plantjes. Hopelijk slaan ze goed aan en kan ik over een paar weken het eerste maaltje peultjes plukken. Ik hoor overal drama-verhalen over slakken invasies. Dat is niet zo vreemd, want het is steeds zó nat. Tot nu toe blijft mijn tuin er redelijk van verschoond. Ik ben benieuwd of m´n peulen groot genoeg zijn om enige knagerij van slakken te overleven.

De aardbeien bloeien intussen uitbundig. Ik verheug me op aardbeien uit eigen tuin. Dat zijn toch echt de allerlekkerste :-)

Henk had zijn vriend William te logeren en Willem stelde halverwege de morgen voor om even met de jongens naar de markt en de Kringloopwinkel op het Afrikaanderplein in Rotterdam te gaan. Daar waren we minstens een half jaar niet geweest. Prima plan.

We boemelden langs de kramen. Ik had niet echt iets nodig, maar vond het wel leuk om overal wat rond te snuffelen.

We snuffelden ook rond in de kringloopwinkel. Willem vindt het altijd leuk om daar aan de lange tafel een bakkie te drinken en een praatje met die en gene te maken. Hij is zelf Rotterdammer van geboorte en legt gemakkelijk contacten. Ik hoopte een paar oude Seasons te vinden. Die liggen daar regelmatig en ik vind dat leuke bladen. Maar deze keer lagen ze er niet. Je komt er altijd wel iets verrassends tegen.

We konden niet heel lang blijven, want Henk en William hadden beloofd om Hans nog te helpen met een klusje. Ze moesten rond 13.00 uur thuis zijn. Maar het was wel goed zo. Ik had ook nog wel het één en ander op mijn wensenlijstje staan :-). De zaterdag vlóóg zomaar weer voorbij. We hadden maar een klein clubje voor de wekelijkse frieten. Maar ja, iedereen was natuurlijk vrijdag al op Maaikes verjaardag geweest. We dronken wat eerder koffie dan normaal, om naar de Dodenherdenking op de Dam te kijken en twee minuten stil te zijn.

Gisteren, zondag, was ik ook bijtijds uit de veren. We zouden naar de Belijdenisdienst gaan in de Ichtuskerk in Alblasserdam. Daar deden Leendert en Thea belijdenis. De kerkdienst begon al om 9.30 en het laatste wat ik op zondag wil, is haasten.

Mijn vriendin Wilma reed ook met ons mee en we haalden Maria op. Voor familie van degenen die belijdenis deden waren de voorste banken gereserveerd. Dat was fijn, want de kerk was tot de laatste plaats bezet. 

De dominee hield een preek over Hebreeën 4 : 14 met als thema:

Aan de belijdenis vasthouden

Met als punten:

Voorwerp

Valkuil

Vangnet

Na de preek deden er 14 jonge mensen belijdenis.

Leendert kreeg daarbij als tekst mee: Zo ver het oosten is van het westen zo ver heeft Hij onze overtredingen van ons gedaan (Psalm 103 : 12 HSV)

De tekst de de dominee voor Thea had uitgekozen was Filippenzen 1 : 9a, waar staat: En dit bid ik dat uw liefde nog steeds overvloediger wordt in kennis en alle fijngevoeligheid.

Traditiegetrouw gaven we Leendert en Thea boeken als geschenk. Maar voor Leendert had ik nog apart een kadootje. Hij kreeg het psalmboekje wat mijn vader op zijn achtste verjaardag had gekregen en wat nu 80 jaar oud is. Leendert is vernoemd naar mijn vader en ik vond dit een heel speciaal moment om het bijbeltje aan hem te geven.

En toen was het ook weer gewoon maandag. De dag dat de eerst Junior Wonderpannen werden uitgeleverd. Maria en ik hebben de hele morgen pannen gepoetst, geassembleerd en verpakt. Vanmiddag maakten we alle bestellingen compleet, die vandaag verzonden gingen worden. Het was stevig aanpoten, maar even na 16.00 uur reed ik toch met een caddy vol dozen naar de post. We hadden ruim een container en het was dan ook niet gek, dat ik ´em best voelde zitten. En omdat het nog vroeg genoeg was, vond ik, dat ik best een half uurtje kon gaan zitten breien in de zon. Hè, heerlijk! Ondertussen nog even een praatje gemaakt met m´n buurvrouw. En ja, dat breien ... daar staat intussen een beetje druk op. In september hopen we immers weer twee keer opa en oma te worden. En onlangs kwamen Koos en Willemijn ook met mooi nieuws. Zij hopen in november hun tweede kindje in hun armen te sluiten. En zo brei ik dus voor het 9de, 10de en 11de kleinkind én heb ik Maaike een jurkje voor Naomi beloofd. Ik hoef me niet te vervelen :-).

Geneuzel?

Schrijven over je moestuin, of je breiwerk, of wat dan ook? Soms kan het zulk ongelofelijk geneuzel lijken. Als ik denk aan de ellende rondom de oorlog in Israël. Of als ik denk, aan die meneer, die vanmorgen in ons dorp is verongelukt. Of als ik denk, aan een familielid, waar grote zorgen over zijn. Of als ik denk, aan ... tja, noem maar op. Allemaal zaken, waarbij een moestuin of een breiwerk ronduit geneuzel is. Maar toch. Een logje over geneuzel, de kleine dingen in het leven, de dagelijkse beslommeringen, gezinsgeluk enzo. Eigenlijk is dat toch juist ook weer géén geneuzel, maar een bijzonder voorrecht.

We verplaatsen ons naar binnen

Het lijkt nu toch echt uit met de zomerpret. Zomaar ineens is het nat en grijs en ook best koud (vind ik dan toch). We zitten nu meestentijds binnen en hebben zelfs al een paar keer de houtkachel gestookt! Wat een omschakeling!

Het laatste logje van 2021

De Kerstdagen zijn alweer voorbij en we zijn intussen in een rommelige kerstvakantie beland. Toen de kinderen nog klein waren, was ik dol op alle vakanties, behalve de kerstvakantie. Vaak is het druilerig weer, er is niet veel te doen en de twee weken zijn meestal onderbroken door dagen van ´opzitten en pootjes geven´. Maar dit jaar is het anders.

Hè, hè, eindelijk!

Hè, hè, eindelijk is het hier weer wat je ´normaal´ zou kunnen noemen ;-). Geen kind wat trouwt, geen kind wat voor een half jaar weggaat, geen andere heftige veranderingen. Het is wel even heerlijk zo!

Zomervakantie 2021, een thuisdag en cassave

Voor vandaag hadden we een thuisdag gepland. We hadden wat karweitjes, die afgevinkt moesten worden. En verder is er natuurlijk ook niets mis met een fijn thuisdagje :-).

Het genot van structuur

 Ik ben dol op (school)vakanties. Zelfs na zes of zeven weken zomervakantie ben ik het nog helemaal niet zat. Ik hou van de spontaniteit die er is zonder het harnas van agenda´s en allerlei dingen die ´moeten´. 

Maar toch ...

Maar toch betrapte ik mezelf er vandaag twee keer op, dat ik verzuchtte, dat structuur toch ook wel héél fijn is. 

Het is heerlijk om de dag weer gewoon om 5 uur te beginnen met het beluisteren van een preek en met de strijk. Om dan om kwart voor 7 weer aan een gedekte ontbijttafel te schuiven. Om de boel om 9 uur aan kant te hebben en dan te genieten van een uurtje wandelen met Ciara. Om op dinsdag de gewassen en gestreken zondagse overhemden in de kast te hangen. Maar ook om weer veel en vaak brood te bakken en grote pannen eten klaar te maken. Gewoon omdat iedereen er weer is en omdat iedereen ook weer veel meer trek heeft na een dag hard werken of na de lange fietstocht naar en van school. 

Een grote pan spaghetti met saus van tomaten en courgettes van m´n tuin, bijvoorbeeld. En dan er helaas achterkomen, dat je eigenlijk wel de helft méér had kunnen klaarmaken ;-).

Ik geef het ruiterlijk toe: structuur hebben is een genot. En dan heb ik echt niet zóveel structuur, dat elk half uur van de dag of  van de week al bij voorbaat vaststaat. Nee, verre van dat. Dat past ook totaal niet bij mij. Ik ben meer iemand die genoeg ruimte nodig heeft, om dingen ook gewoon te laten gebeuren. Iemand die ervan kan genieten, als er zomaar een mevrouw van de fiets stapt om een praatje te maken, terwijl ik de was ophang. En niet in paniek raakt, als er ineens vier meeëters aanschuiven. En de dagplanning gewoon omgooit, als er ineens 40 kilo aardbeien langskomen om jam van te koken. Of die vindt, dat het zúlk mooi weer is, dat ´ineens´ de ramen gelapt moeten worden (en dus niet, omdat het toevallig donderdag, of vrijdag, of zaterdag is). 

En gelukkig maar. Want er gaat hier nooit een dag precies volgens de planning, waarom ik dan ook allang geleden gestopt ben met het máken van zo´n planning. Ik werk wel altijd met een prio-lijstje. Dat moet, als het enigszins kan, afkomen. De rest van de tijd is bonustijd en besteed ik aan wat het meest nodig is. 

Vorige week had ik voor mijn doen flink gehuishoud. Natuurlijk ben je als huisvrouw nooit klaar. Maar je kunt  ook besluiten, dat het gewoon een keer ´genoeg´ is geweest. Zaterdag was zo´n moment. M´n was was lekker ´bij´, het huis netjes (genoeg) en de shop was perfect opgeruimd.

Willem had de frieten al voorgebakken klaarstaan.

Tijd voor ontspanning!

Willem, Henk en ik zijn met z´n drieën even fijn over de markt gegaan. De markt op Rotterdam-Zuid aan het Afrikaanderplein. Wat waren we daar lang niet geweest! Willem en Henk smulden van een gebakken visje. 

De zon scheen en de marktkooplui schreeuwden. Je loopt er temidden van allerlei culturen en religies. Je kunt er gemberwortel kopen voor maar 1,99 de kilo (kom daar eens om in de supermarkt!). Je snuift de heerlijke geur van kruiden en olijven op. De enorme watermeloenen, de hoog opgetaste bossen munt en koriander, de kraam met tafelzeil. De smerige (vind ik dan, hè) lucht van bakken vol enge vissen, waar bromvliegen over kruipen. Bleh. Maar ook dát geeft de markt z´n charme! Ik kikkerde er helemaal van op :-). 

Nu vind ik het niet zo´n opgave om ergens snel van op te kikkeren. Ook hoef ik er niet ver voor van huis. Gewoon iets simpels als ´s avonds na de koffie even met Henk naar de melktap voor verse, rauwe melk, is ook prima. 

Of lekker een paar toertjes haken aan m´n gordijntjes voor in de entree en de schuur. 

Structuur is een genot. Maar voor mij moet het niet te strak zijn allemaal ;-).

De Nijverheidsweg

De straat waar wij wonen heet Karper. Maar de Nijverheidsweg zou ook best een goede naam zijn. Dat heb je als je met velen in één huis woont en iedereen het fijn vindt om lekker bezig te zijn.

Zaterdag is Hans de hele dag hard bezig geweest met het vellen van een es. Dat was werk voor zijn baas. Het leuke was, dat hij het hout mocht meenemen naar huis. Essenhout is heel fijn stookhout. Wij hebben het liefst óf eiken, óf essen. We waren dus heel blij met de buit. 

Hans was nog maar nauwelijks thuis, of hij startte zijn kloofmachine, om vast wat te kloven. Die kloofmachine heeft hij een tijdje geleden van zijn spaargeld gekocht. Gewoon omdat hij dol is op alles wat met bomen (ver)werken te maken heeft. (De kloofmachine is trouwens ook bij hem te huur. Heb je belangstelling? Mail ons dan even.)

Het was zaterdag een prachtige dag. Willem en Dirk zijn weer samen gaan wandelen. Nu een keer niet in de Alblasserwaard. Ze zijn naar De Mariënwaard gegaan, om van de bloesem te genieten. De bloesem stond nog niet op z´n uitbundigst. Maar een mooi begin was het zeker wel!

Ze kwamen aan het eind van de middag helemaal opgeladen thuis.

We zaten weer eens met een ouderwets grote club aan de zaterdagse frieten. Met z´n dertienen waren we! Gezellig hoor!

Direct na het eten zijn we naar het huisje van Leendert en Thea gereden. We hadden voor ons doen vroeg gegeten en het was nog licht. De zon was juist prachtig aan het ondergaan.

In het huisje van Leendert en Thea was hard gewerkt. Nu eens niet door henzelf, maar door een ander. Voor het eerst hebben ze een klus uitbesteed: het stucen. Eerst wilde Leendert het heel stoer zelf doen, zoals hij alles zelf gedaan heeft. Hij had bedacht om dan boven, op de slaapkamers, te beginnen, zodat hij, als hij aan beneden toe was, de slag te pakken had. Maar stucen is best een vak apart en het is gewoon ergerlijk, als het stucwerk er amateuristisch uitziet. Daarom werd er in allerijl toch maar een vakman opgesnord. En wat is het prachtig geworden!! Geweldig!

Omdat het stucwerk een paar dagen moest uitharden, hadden Leendert en Thea zomaar ´vrij´. Dat is gewoon raar, na al die maanden ploeteren. Ze wisten er wel raad mee. Ze gingen lekker op stap voor meubeltjes. Hoe leuk is dat?!

Nadat we het huisje bewonderd hadden, deden we thuis met de hele ploeg een bakkie koffie. Ik had een grote Friese kruidkoek met gember in de Wonderpan gebakken. Daar snijd je fijn een heleboel plakken van.

Na wat snoeperij op zaterdag en zondag, was het op maandag weer tijd voor matigheid. De werkdagen vindt Willem wat dat betreft een stuk gemakkelijker. We beginnen de dag met een kom havermout.

Ik maak elke dag een lunch voor Willem klaar, die vooral uit groene salade bestaat. Ik doe er meestal iets bij: een stukje vis, een gekookt ei, of bijvoorbeeld wat sushi.

Voor tussendoor gaat er (gedroogd) fruit mee en/of een handje noten.

Prima vol te houden zo :-). Zijn gewicht zakt en de bloeddruk zakt lekker mee. Wat ben ik daar blij om! Ik begin te geloven, dat Willem het echt gaat redden zonder pillen.

We genieten elke dag van de jonge konijntjes. Een week geleden werden ze geboren: kaal en roze en mooi van lelijkheid. Moet je nu eens kijken! Ze ontwikkelen zó mooi! Nog een paar dagen, dan gaan de oogjes open.

Voor wie zich trouwens afvraagt, hoe het met het katje is afgelopen, dat maandag kwam aanlopen: die is gelukkig weer met z´n baasje herenigd!! Maandagavond meldde die zich, nadat ze haar eigen poes op mijn blog zag :-). Iedereen blij dus!

Vanmorgen had ik voor de zesde week op rij een workshop ¨Bak je eigen brood¨. Het was erg gezellig met 10 vrouwen uit alle hoeken van het land. Ik geniet altijd erg van het moment, zo ongeveer een kwartier voordat de deelnemers komen, dat alles klaar staat. Het moment, dat ik de rust in me voel dalen en ik in de gastvrouw-rol spring.

De voorbeeldbroden staan klaar.

De koffie is bruin, de thee getrokken. En op de vroege morgen heb ik nog even iets lekkers voor erbij gebakken.

De shop is opgeruimd, zodat de gasten daar kunnen rondstruinen. Ok, niet met z´n tienen tegelijk. Het wordt steeds meer woekeren met de ruimte. Maar dat geeft niets.

Ik werd vandaag verwend. Eén van de deelnemers nam twee potten passata mee. Zelfgemaakt, van tomaten van eigen tuin. Wat lief! En dan kreeg ik van de vrouwen uit Goedereede een heerlijke Torenkoek van de bakker. Daar hopen we morgenavond bij de koffie van te smullen. Op de verpakking staat, dat die koek een ´goede reden´ is om naar Goedereede te komen. Wie weet. We komen er vaak genoeg langs, op weg naar Ouddorp :-).

De komende week is er één week geen workshop. En, hóe leuk die workshops ook zijn, dat weekje zonder voelt nu bijna aan als vakantie. Niet dat we niets te doen hebben, hoor. De komende week zijn we druk met het inpakken van van alles en nog wat. We hopen namelijk op zaterdag 13 april op de jaarlijkse verkoping ten bate van De Schutse te staan hier in Alblasserdam. Diezelfde zaterdag is er elders een verkoping voor eveneens een goed doel, waar anderen met onze producten staan, nl bij De Oase in Ouddorp. Daar is een kraam met onze kruiden en met Marseillezeep. Alles bij elkaar zijn dat heel wat uurtjes inpakwerk. Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen. Samen met Maaike en Maria is het een gezellige klus.

Daarnaast wil ik in m´n bijen werken en graag een slinger aan de tuin geven. In de weken dat er een workshop is, kom ik aan dat soort werk bijna niet toe. Zo langzamerhand heb ik daar toch wel weer reuze veel zin in!

Waar ik vandaag ook zin in had? In lekker koken. Ik maakte een Thaise groene curry en als toetje een heerlijke mango-kokostaart. De recepten haalde ik van Smulweb. En gesmuld hebben we zeker :-).

mango-kokostaart

Voor vanavond had ik allerlei plannetjes. Maar er is niet veel van terecht gekomen. Ik was heel lang ´de juf´ van Henk. Naast z´n gewone huiswerk moet hij een boek lezen en daar een opdracht mee maken. Een aantal kinderen van ons is echter dyslectisch en waarschijnlijk is Henk dat ook. Alleen zijn ze op de basisschool dan te goed voor een test en dus wordt die dyslexie dan pas op de Middelbare School vastgesteld. Henk leest langzaam en nogal technisch. Door dat technische lezen ontgaat hem vaak de lijn van het verhaal. Daarom lezen we het boek samen: ik lees voor en Henk leest mee. Daarna schrijft hij in een paar zinnen een samenvatting van het stuk wat we gelezen hebben. Het gaat prima zo. En voorlezen vind ik ook echt leuk. Maar ja, er gaat wel veel tijd in zitten. Een avondje juf zijn dus. M´n spinnewiel blijft wel wachten...

Evenwicht

Het is altijd fijn als er evenwicht is: werk, maar ook ontspanning. Lichamelijk zwaar werk en lichamelijk licht werk. Denkwerk en doe-werk. Dagen die ´kloppen´. Meestal zijn dat in je beleving ´gewone´ dagen. Maar daarom zijn het eigenlijk ´bijzondere´ dagen! De afgelopen dagen waren zulke gewone, bijzondere dagen. Zó gewoon, dat je ze zou vergeten. Maar nee, daar zijn ze nu juist te bijzonder voor. Dus blog ik over gewone, bijzondere dagen :-). Dagen die in evenwicht zijn.

Zaterdag gingen we na het bakkie koffie bij schoonmama bij het huisje van Leendert en Thea kijken. Daar was weer heel wat gebeurd. Er is een betonnen vloer gestort en Leendert heeft het geraamte van de aanbouw gezet. Wat een enorme woonkamer is het nu geworden! En lekker licht door de lichtstraat in het dak.

Willem had zin om er even tussenuit te gaan. Goed plan! Ik had de hele week gedraafd en ook wel zin om wat anders te zien dan de Karper. Toen Henk hoorde, dat we naar de markt zouden gaan, wilde hij maar al te graag mee. En dus gingen we gezellig met z´n drieën. Nu eens niet naar de markt in Rotterdam, maar in Delft. Willem was de laatste tijd een paar keer voor z´n werk in Delft geweest en het leek hem leuk om daar eens in z´n vrije tijd een kijkje te nemen. Normaal gesproken komen wij daar nooit.

De markt was super gezellig. Wel veel en veel kleiner dan in Rotterdam en ook behoorlijk toeristisch. Maar vooral: oer-Hollands. Dat kan je van de markt in Rotterdam niet bepaald (meer) zeggen.

De mannen wilden vis eten. Ik hield het op een patatje. Heeeeeeel slecht ;-). Want op zaterdagavond staat er ook altijd patat op het menu. Zomaar twee keer patat op één dag!

We drentelden wat rond op het plein bij de Nieuwe Kerk en gingen twee schoenenwinkels binnen om voor Henk nieuwe schoenen te kopen. Dat lukte helaas niet. Hij zit dan ook echt ´tussen man en dwaas in´ met z´n maat 39: te groot voor kinderschoenen en te klein voor herenschoenen.

Het was echt heerlijk om even zomaar wat te boemelen. Dat was veel te lang geleden ;-).

Thuis gekomen deed ik de laatste zaterdag-karweitjes en zorgde dat ik klaar was, voordat iedereen thuis zou komen. Zonder speciale reden (het kwam gewoon zo uit) kwam op deze zaterdag het hele gezin op de patatten af. Iedereen was er, behalve Gerwin, die op oefening was. We zaten dan ook met z´n zeventienen aan de patat! Het was maar goed, dat Willem zoveel aardappels geschild had!

Het was een gezellige drukte. Ook dat was veel te lang geleden ;-).

En na die volle, drukke zaterdag hadden we een rustige zondag. Die rust wilde ik op maandagochtend nog wel even vasthouden. En daarom ontbeten we gezellig bij kaarslicht. Dat warme kaarslicht op de nuchtere maandagochtend is best speciaal. Kan ik iedereen aanraden :-).

Maar toen iedereen naar werk en school verdwenen was, zette ik er toch maar even flink de sokken in. Ik vind het altijd fijn om aan het begin van de week wat extra klusjes te doen. Later in de week komt daar vaak niet meer van.

Ik besloot om Willem z´n nachtkastje eens onder handen te nemen. Willem houdt niet van rommel op z´n nachtkastje en heeft een heel speciale manier van z´n nachtkastje opruimen: laatje open, alle rommel in het laatje laten vallen, laatje dicht. Kijk, dan is alle rommel in één veeg weg. Ha, ha.

Maar goed. Intussen zat dat laatje nu echt propvol met troep. Echt een giller wat ik er allemaal uithaalde. Om maar wat te noemen: knijpers, drie (!) nagelschaartjes, een plamuurmes, een schroevendraaier, pennen, horloges, paracetamollen, tig usb-sticks, een cd met preken, kabeltjes, brillendoekjes, een scheermes en, o ja, ook best nog aardig wat muntgeld. Dat stopte ik in de leuke-dingen-pot. Verder werd alles netjes op de juiste plaats gebracht. Aan het eind van het verhaal was het nachtkastje zo goed als leeg. Heerlijk hoor, zo´n klusje beetpakken!

Ik moet dan altijd oppassen, dat ik niet doordraaf en vervolgens niet toekom aan het gewone werk. Maar dat heb ik niet laten gebeuren. Ik wilde om 12.00 helemaal aan kant zijn: alle bedden opgemaakt, de wassen aan de lijn, het hele huis gestofzuigd, het aanrecht leeg, dat. Zo had ik de hele middag om in m´n shop te werken. Daar moest van alles worden besteld, ingepakt en opgeruimd.

Ik kreeg een sms-je van de groenteboer. Of ik langs wilde komen. Ja natuurlijk! Ik had ze gemist! Ze waren véél te lang op vakantie geweest. Nee hoor, grapje. Die vakantie was ze natuurlijk van harte gegund. Als vanouds reed ik even na vieren met mijn pakketjes naar de post en ging bij de groentekraam langs. M´n auto werd netjes volgestopt en ik voelde me de koning te rijk met mandarijnen en kiwi´s en peren en bonen en paddenstoelen en bloemkolen en nog veel meer.

´s Avonds rond de koffie kwam Hans thuis. Die was weer naar school geweest in Arnhem, waar hij leert voor European Tree Worker. Hij was helemaal opgetogen, want hij had na schooltijd een klimuitrusting aangeschaft. Het hele spul werd natuurlijk aan de hele familie gedemonstreerd. Vooral Leendert stond erbij te springen. Die heeft vaak in de klimhal geklommen en ziet een klimpartijtje in bomen ook wel zitten. Ik moet er maar niet teveel bij nadenken, als ik in gedachte die knullen hoog in bomen zie zitten. Brrr.

Gisteren ging een groot deel van de middag en avond voorbij met het voorbereiden van de workshop ¨Bak je eigen brood¨ van vanmorgen. Het is altijd een hele klus. Maar ik merkte, dat ik alweer wat routine kreeg, nu ik het voor de derde keer dit seizoen deed. Dan gaat het allemaal wat meer ontspannen.

De deelnemers vandaag bezorgden me een ochtend met een gouden randje. Het was genieten!

Vanmiddag ben ik een tweede poging gaan doen om Henk aan schoenen te helpen. Er zaten gaten in z´n schoolschoenen en dat is niet echt fijn. We reden naar Papendrecht en zijn daar bij de Nelson uiteindelijk goed geslaagd. Heerlijk om dat van m´n lijstje te kunnen schrappen! Dat maakt je ´gewone, bijzondere dag´ helemaal goed!

En zo rijgen de dagen zich aanéén. We zitten al weer op de helft van de week!