Zomervakantie 2018, dag 40, 41 en 42; Henk z´n verjaardag.

De laatste paar dagen van de zomervakantie zijn voorbij. Vanmorgen vertrok Henk weer naar school.

Daar gaat hij: ons laatste kind, voor het laatste jaar op de basisschool.

Voor de rest is de regelmaat nog ver weg. Jan hoeft pas donderdag te beginnen en Koos pas vrijdag. Maria hoopt dit jaar weer naar school te gaan. In elk geval voorlopig in deeltijd. Ze is vanaf vorig jaar december thuis vanwege anorexia. Ze is op het moment redelijk stabiel en dat is fijn. Hopelijk gaat het lukken om de schooldraad weer op te pakken. Morgen heeft ze een introductiedag. Daarna is ze weer twee weken thuis, omdat de rest van de klas dan stage gaat lopen en zij dit vorig jaar al afgerond heeft.

We deden in voorgaande jaren weleens iets speciaals op de laatste vakantie-dag.  Daar is niets van gekomen, maar dit jaar hebben we op de laatste vrijdagavond van de vakantie Henk z´n verjaardag gevierd voor de familie. Het leek me wel leuk om zo aan het eind van de vakantie iedereen weer even te zien. Dat ´iedereen´ liep een beetje anders, want een aantal had wat anders op deze avond te doen en twee tantes kwamen op zaterdag. En zo heeft Henk gewoon niet een verjaarDAG, maar een verjaarPERIODE :-). Eerst op de camping z´n echte verjaardag, vrijdag/zaterdag de verjaardagviering met de familie, ergens volgende week hoopt hij op school z´n verjaardag te vieren en dan komt er natuurlijk ook nog een vriendenfeestje.

Maar voordat het vrijdagavond was, hebben Maria en ik overdag natuurlijk nog weer een stukje aan het 100-zakken-en-dozen-project gewerkt. Deden we donderdag die grote rolluikkast, op vrijdag deden we de volgende. Ja, ja, we hebben twee van die grote opbergmonsters :-).

Deze kast stond niet zo héél vol gestouwd. Ik kwam wel grappige dingen tegen. Een Brabantia Schotelwarmer. Die is nog van m´n uitzet. Ja, vroeger spaarde je dat allemaal op :-). Ik heb het ding dus al bijna 32 jaar. Ik was helemaal vergeten, dat ik hem had en heb hem ook al jaren niet gebruikt. Even aarzelde ik: wegdoen, of houden. Ik heb hem gehouden. Ik weet nu weer, dat ik hem heb. Heb hem een logische plaats gegeven (bij de gourmetstellen etc) en wie weet ga ik hem nu weer gebruiken. Is hij bij een volgende opruimronde nog altijd niet gebruikt, kan hij alsnog weg.

Ik kwam ook mijn oude strijkijzertje tegen. Hij heeft de eerste 11 jaar van ons huwelijk dienst gedaan. Zo´n ding gaat eigenlijk nooit kapot. Alleen het katoen  van het snoer is gerestaureeerd. Na 11 jaar intensief gebruik, kreeg ik van mijn schoonouders een stoomstrijkijzer kado als dank voor hulp bij hun verhuizing. Nu, zoveel jaren later, ben ik alweer minstens een jaar of 12 verslingerd aan een strijkstation: zo´n ding met stoom onder druk. M´n oude ijzertje is nog een aantal keren meegegaan op vakantie. Het is een perfect reisstrijkijzertje, zo klein en licht. Ik deed hem (nog) niet weg...

Maar verder ben ik rigoureus geweest, hoor. Lekker veel weggedaan! Aan het eind van de rit was m´n kast netjes en schoon en is de bovenste plank zelfs LEEG! Ruimte, heerlijk. Ik denk overigens, dat die plank wel vol komt, voordat we klaar zijn met de garage. Er staat nu van alles óp kasten enzo en het is netter, als alles ín kasten staat.

Zeker als daarna het gepoetste rolluik er weer voor gaat :-).

Er waren twee zakken vol, die naar de container gingen. Eén doos ging naar de kringloop. Daarnaast verdween ook een oude fiets van Henk naar de kringloop. En Leendert nam z´n windmolen mee. Die windmolen was eigenlijk een soort grap: een experiment om te kijken, of je zelf windenergie kunt winnen. De molen heeft hier werkelijk gedraaid, maar verder heeft het nergens toe geleid :-). Eigenlijk kon Leendert er (nog) geen afstand van doen. Maar Thea, z´n vriendin, gaf hem het laatste duwtje en de molen belandde in de bouwcontainer bij hun huis. Al met al telden die fiets en die molen ook voor 1 zak/doos en konden er  weer 5 centimeters afgeknipt worden. Jeuj! We zitten al over de helft! Er zijn 52 zakken/dozen verdwenen. Nog 48 te gaan.

Werkelijk! Eindelijk ga ik toch iets merken in ons huis! Vooral in de garage. Daar is deze week echt heel veel uit verdwenen. Heerlijk!!

Zaterdag was het een rommeldag. Er stond nog het één en ander aan groente en fruit, wat verwerkt moest worden. Ik maakte nog maar weer 16 potjes ananasjam en weckte 7 liter tomatensaus.

We dronken koffie bij oma, kregen verjaarsvisite voor Henk, ik waste wat, streek een stapel overhemden en bakte brood. O ja, de kleinkinderen kwamen ook nog gezellig spelen. Het was eigenlijk dus een heel gewone zaterdag en helemaal geen vakantie-zaterdag. Vast om te wennen ;-).

En gisteren was het dan uiteindelijk de allerlaatste dag van de zomervakantie en stopt mijn blog-´serietje´ hierover. Het was een aparte vakantie. De fair, het kamperen, de zon, de droogte, de jongens die de aardbol over zwierven. Het is allemaal weer verleden tijd. De herinneringen blijven.

Zomervakantie 2018, dag 39; het gaat langzaam. Maar zéker!

Ook vandaag werkte ik samen met Maria aan het 100-zakken-en-dozen-project. Ja, het wordt een eentonig blog zo. Maar ja. We zijn er nog lang niet, hoor. Dus dit soort blogjes blijven nog wel even komen. Hoewel we al besproken hebben, om volgende week, bij gezondheid, het project op een lager pitje te zetten. Dan hebben we het weer wat drukker met andere zaken. We willen dan elke dag 1 uur in plaats van twee uur aan het project besteden.

Vandaag dus twee uur. En we gingen vrolijk verder aan de garage. De drie grote kasten zijn klaar. Nu zijn de twee rolluikkasten aan de beurt. We hebben twee grote, diepe, stalen kasten met rolluiken. Het zijn kantoorkasten uit de tijd, dat wij een eigen bedrijf hadden. We kochten ze een jaar of 25 geleden bij een bedrijf in tweedehands kantoormeubelen. Ze zijn inmiddels dus stokoud, maar functioneren nog prima: er past héééééél veel in.

Zonder er lang over na te denken, haalden we kast 1 in een sneltreinvaart leeg. Zo!

Daarna werd de kast met de nodige rek- en strekoefeningen schoongemaakt.

En tenslotte begon het grote opruimen. We vonden nog allerlei zandbakspeeltjes. Nou, daar zie ik hier niemand meer mee spelen :-). Die mochten fijn naar de kringloopwinkel. De slaapzakken, tenten en andere kampeerspullen werden gesorteerd, gekeurd en weer netjes opgeruimd. De doos met mutsen, sjaals en wanten kwam aan de beurt. De skeelers, de kaplaarzen, m´n weckspullen. Ja, ja, ik zei het al: er past héééél veel in!

Aan het einde van de rit bleef er een keurige kast over.

Rolluik dicht en alles is onzichtbaar opgeborgen. Maar ho even: dat rolluik was nog wel heel smerig. Vliegenpoepjes en ander vuil werd door Maria vakkundig verwijderd.

En intussen boende ik de vloer vòòr de drie schoongemaakte kasten. Heerlijk rossen met een kokosborstel en heet water met een schepje natriumpercarbonaat.

Klokslag 12 waren we klaar en konden we inventariseren:

drie stuks aan zakken/dozen voor de kringloop

dit tellen we voor drie.
Ja, we zijn streng en rekenen eerder
te weinig, dan teveel!

twee stuks aan zakken/dozen naar de container

Dat betekent,  dat er weer vijf centimeter van de meter afgeknipt kon worden! Yes! Bijna op de helft!!

Vanmiddag reed ik met Jan om nieuwe schoenen. Na een hele zomer(vakantie) op slippers, bleken z´n schoolschoenen toch echt niet meer te passen. En aangezien hij volgende week toch heus weer naar school zal moeten....

We reden op goed geluk naar Perry Sport. Ik slaag daar vaak goed, voor de jongens. Het is wel altijd een gokje. ¨Onze¨ Perry zit namelijk op een industrieterrein in Sliedrecht. En als je niet slaagt, moet je alsnog gaan rijden om bij een andere winkel je geluk te beproeven.

Maar vandaag hadden we écht geluk! We keken eerst bij de uitverkoopschappen. Maar daar was niet veel meer. Alleen nog schoenen in schreeuwerige kleuren, of voetbalschoenen met noppen. Dan maar naar de nieuwe collectie. Beetje slikken, want dan ben je al snel 80 euro kwijt, als het niet méér is. Maar nadat we één en ander bekeken hadden en nergens echt enthousiast over geworden waren, zag ik ineens nog wat stapels schoenendozen met koopjesstickers erop. En laat daar nu een model bij staan, wat Jan (en ik ook) direct mooi vond! Alle maten waren nog voorradig. Ook zijn maatje (ha, ha) 45. De schoenen waren de helft van de helft: van 80, nu voor 20 euro. Hè, wat een mazzel!

Thuisgekomen was het koffietijd en kwamen de kleinkinderen nog even gezellig langs. De middag vloog om en we moesten haasten om nog net op tijd de pakjes bij de post af te geven.

Vanavond heb ik zomaar eens een avond niets gedaan. Nou ja, ik heb zitten breien. En al breiend en pratend, vloog de avond óók al om ;-).

Zomervakantie 2018, dag 34 t/m 38; het opruimproject weer uit de mottenballen gehaald!

Zaterdag was het hier bakdag. Dat is het op zaterdag eigenlijk altijd wel, want ik bak dan brood voor drie dagen. Meestal is dat gewoon bruin brood. Maar nu had eens zin in wat experimentjes. Ik bakte drie verschillende soorten brood. Het ene was gewoon bruin brood, met lekker veel pitten en zaden erdoor. De tweede soort maakte ik van 2/3 tarwemeel, 1/3 roggebloem, 1% moutmeel en verder ook weer veel zaden, pitten en vlokken erin en erop. Door de roggebloem bleef dit brood wat compact. Lekker stevig brood dus.

Als laatste maakte ik een feestbrood van feestbroodmix uit m´n shop.

Met al dat heerlijks had ik op zaterdag al zin in het zondagse ontbijt :-). En als kers op de taart kwam er zaterdagavond nog iemand een heerlijk zelfgebakken krentenbrood brengen!

Maandag was het de eerste dag, dat Willem weer naar z´n werk moest. Bleh, niets aan. Het was echt even afzien, hoor. Al genoten we nog wel even van een ontbijtje voor samen. Dat houden we erin totdat de scholen weer beginnen.

Maria en ik hadden bedacht om het opruimproject van 2018 weer uit de mottenballen te vissen. Misschien weet je het nog: in Mei zijn we begonnen met een opruim-achterstand van 2 jaar weg te poetsen. We hebben ons ten doel gesteld, om 100 zakken en/of dozen met spullen uit ons huis te laten verdwijnen. We hebben er een tijdje flink aan gewerkt en de teller stond al op 34! Dat lijkt aardig wat, maar wil tegelijkertijd zeggen, dat we nog 66 zakken en/of dozen hebben te gaan...
In aanloop naar de Fair hebben we een paar weken geen tijd gehad om aan ons project te werken. En daarna hadden we twee weken vakantie. Al met al lag het project al weer best lang stil. Maar van uitstel komt géén afstel, wat ons betreft. Vol goede moed gingen we maandag weer aan de slag. We willen deze week elke dag 2 uur aan ons project werken. Eerst maar aan de slag in de garage. Troep zat daar :-(.

In de garage zijn drie grote kasten getimmerd. Helemaal tot aan het plafond. In die kasten heb ik o.a. mijn levensmiddelenvoorraad. Maar ook: lege weckglazen, apparatuur die je niet vaak gebruikt (zoals het wafelijzer en de gourmetstellen enzo), m´n keukenlinnen enzovoorts. Het idee was om deze kasten plank voor plank leeg te halen, schoon te maken en opnieuw in te richten. Te beginnen bij kast 1. Zo op het oog zag het er nog wel aardig uit.

Maar schijn bedriegt. Bovendien zie je op de foto de bovenste planken en de onderste ruimte niet. Nadat we alles nagelopen hadden, was de buit toch maar liefst drie zakken/dozen. Twee zakken konden naar de wijkcontainer, 1 doos/stapel mag naar de kringloop.

Twee uur later was de kast op 1 plank na helemaal schoon en opgeruimd!

´s Middags moesten we naar het ziekenhuis voor de twee-wekelijkse therapie van Maria. We hadden de afspraak om 15.00 uur. Om 14.00 uur reden we weg van huis, zodat we mooi nog even de webbestellingen bij de post af konden geven.
Eer dat we terug waren, was het toch al snel 17.00 uur. Mede door de reistijd gaat daar veel tijd in zitten.
Juist toen ik achter het fornuis stond om een lekker maaltje te koken, hoorde ik dat de groenteboer aan de deur was. O ja, er zou een partijtje tomaten en druiven gebracht worden. Ha, ha, het was íetsje meer geworden...

Nou, prima hoor. Dat komt wel goed.

Gisterenochtend begon ik de dag maar met de druiven. Ik had gezien, dat die echt snel verwerkt moesten worden. Ik besloot ze te ontsappen in mijn Weck-ontsapper. Maar voordat ik de ontsapper vol druiven kon gooien, moest ik ze toch echt eerst uitzoeken. En nee, dat was niet het allerleukste werkje op de vroege morgen. Maar als ik eraan denk, dat iemand in Italië zijn stinkende best heeft gedaan om een mooie oogst te krijgen..., die de druiven heeft gesnoeid en behandeld en misschien ook beregend..., die plukkers heeft laten komen om ze te plukken, en dat die druiven daarna zijn ingepakt (in bérgen plastic helaas) en naar Nederland zijn getransporteerd, dat ze daarna geveild zijn, op de markt gelegen hebben en helaas niet verkocht werden, en dat ze nu eigenlijk weggegooid moesten worden...., dan zoek ik toch maar zorgvuldig naar de goede exemplaren en mogen die fijn in mijn ketel.

veel slechte ertussen, helaas

Maar genoeg goede!

Terwijl de eerste lading druiven in mijn ketel zat, boog ik me over het eerste kistje aardbeien. Ehm, ja, aardbeien. Weer aardbeien. Twaalf kilo deze keer.

Ik kon natuurlijk niet de hele dag met m´n groenten en fruit bezig zijn, want sowieso was het van 10 tot 12 weer project-tijd. Maar tussen de bedrijven door, deed ik steeds wat. Helemaal goed. Tussen 10 en 12 namen Maria en ik de laatste plank van kast 1 en heel kast 2 onderhanden. En ja hoor, ook deze kast leverde weer 3 zakken op, die uit ons huis mochten verdwijnen.

We pakten de centimeter er maar weer bij. Samen met de 3 zakken/dozen van gisteren, mochten er weer 6 centimeters afgeknipt worden. Joehoe! Nog 60 te gaan...

En, wow, wat zijn de kasten heerlijk overzichtelijk. Ik weet weer precies wat we hebben. De grote verrassing was de enorme hoeveelheid wegwerpbestek. Echt heel raar, want dat koop ik eigenlijk nooit. Een deel is naar de kringloop gegaan. De rest is genoeg voor minstens 10 jaar, schat ik.

Aan het einde van de dag was er ook al resultaat op inmaak-gebied: precies 40 potjes aardbeienjam en 12 liter puur druivensap, zonder toevoegingen.

Verder aten we stamppot rauwe andijvie, maakte Maria voor de tweede dag een heerlijke fruitsalade als toetje,

gaven we wat fruit weg, mochten neef Henk en nichtje Anneleen nèt zoveel aardbeien eten als ze wilden, vierden de konijnen en cavia´s feest

en snoepten we tomaten. Er kwam al een beetje schot in die groenten/fruit-voorraad :-).

Vandaag was het veel van hetzelfde. Ook deze dag werd er aan het project gewerkt. Vandaag was kast 3 aan de beurt. De kast met de meeste troep...Vooral het keukenlinnen was een drama. Alles lag door elkaar en er was veel teveel. We haalden dus eerst alles maar eens eruit:

Daarna gingen we aan het sorteren: een zak voor de textielcontainer, een zak voor de kringloop en de rest mocht blijven. We kwamen nostalgische pannenonderzetters tegen:

Ik wist wel, dat ik ze had. Maar ik gebruikte ze niet. Daar komt nu verandering in. Ze zijn direct naar de keuken verhuisd en gaan doen waar ze voor gehaakt zijn :-).

Hè, hè, wat knapte het geweldig op.

Aan het einde van de rit was er een zak voor de textielcontainer, één zak afval en één doos voor de kringloop. Mooi, weer drie verder!

Nog 57 te gaan!

Ik sopte de kastdeuren nog even van binnen en van buiten. En dat was hem voor vandaag wat het project betreft.

Vanmiddag kwamen de tomaten en courgettes aan de beurt. Ik snipperde een kilo uien, hakte een halve bol knoflook fijn, sneed een kilo courgettes in blokjes en deed hetzelfde met 8 kilo tomaten. Alles werd in olijfolie aangebakken en daarna zachtjes gegaard.

Van een deel maakte ik pastasaus voor het avondeten, een ander deel werd een lekker soepje en tenslotte weckte ik nog 5 liter als basissaus.

Om de afwisseling erin te houden, kwamen vanavond de ananassen aan de beurt. Twee dozen ananassen werden geschild en klein gesneden. Die staan vast klaar om er morgen jam van te koken. 

Met al dat werken, lijkt de vakantie al wel lang verleden tijd. Vanavond tijdens de koffie bedacht ik, dat Willem en ik vorige week om deze tijd aan ons dinner for two voor de tent zaten! Afijn. Zo gaat dat immers?

Zomervakantie 2018, dag 30 t/m 33; tijd voor samen

Dinsdag hebben Maria en ik de aardbeien-voorraad verder weggewerkt. Daarna was het tijd voor andere klussen. Willem en ik wilden woensdag en donderdag met z´n tweetjes op stap en ik wilde de boel toch enigszins acceptabel achterlaten. Dus werd het dinsdag vooral een was- en opruimdag. Ook in de shop moest er opgeruimd worden. M´n kruidenrekje was van ellende uit elkaar gevallen. Ik had het rekje ooit voor 4,50 bij de kringloop gekocht. Het was al verschillende keren gerestaureerd. Maar de ergernis over steeds weer een kapot rekje was nu zó groot, dat ik een nieuw rek wilde. Meteen ook een wat groter exemplaar, want m´n kruidenassortiment is in de loop der tijd ook uitgebreid. Al verschillende keren had ik bij de Xenos naar de bakkerskarren gekeken. Dat leek me wel wat! Dus op naar de Xenos. Ik vroeg om het grootste model, maar dat bleek niet meer voorradig. Ik mocht wèl het showmodel meenemen. Prima hoor. Ik kreeg er een leuke korting op en ik bedacht hoe fijn het was, dat ik nu niet zelf hoefde te schroeven. Met een opgeklapte achterbank paste het geval wel in m´n auto. En thuis gekomen kon ik het rek direct vol leggen. Hè, wat fijn!

De dag vloog om met al die verschillende karweitjes. De was was niet klaar. Maar dat was niet erg. We zouden woensdag pas om een uur of 10 vertrekken. En als je dan om 5 uur opstaat, heb je toch mooi nog een paar uurtjes ;-).

Voor Maria was woensdag ook een bijzondere dag. Ze begon die dag aan haar baantje als vakkenvuller bij Albert Heijn. Ze moest van 10 uur tot 12 uur werken. Juist toen ze weg was, gooiden Willem en ik een tandenborstel, handdoek, schoon goed en ons schaap in de auto en waren we ook klaar voor vertrek. Maar eerst gingen we nog even langs postnl, om de laatste webbestellingen weg te brengen. En natúúrlijk konden we het niet laten om meteen even aan de overkant bij Albert Heijn naar binnen te lopen. We waren nieuwsgierig, of we Maria zouden zien. En jawel hoor :-).

Ha, ha, leuk hoor!
We kochten meteen nog het één en ander voor onderweg en voor de lunch. En eindelijk gingen we dan toch op pad, richting Susteren.

De tent stond er nog, hoor! Als een huis(je). We sloten het koelkastje aan, pompten het luchtbed op, legden het schaap erop, zetten heel tuttig het tafeltje en twee stoeltjes voor de tent. Ha, ha, we beginnen al aardig op een setje senioren te lijken :-).

En toen hadden we zomaar de hele middag voor onszelf. Wat zouden we eens gaan doen? Ik had een oud VVV-gidsje van Zuid-Limburg in m´n tas gestopt en neusde daar wat in. ¨Zullen we naar Valkenburg gaan,¨ stelde ik tenslotte voor. Ja! Dat leek ons allebei wel leuk.

Min of meer op de bonnefooi reden we er naartoe. We parkeerden onze auto net buiten het Centrum en liepen de stad in. WOW! De Zaanse Schans is er niets bij! Wat een drukte! Wat een toerisme! En vooral: wat een eterij! Het was terras na terras. En overal zaten mensen te eten en te drinken. Pffff.

We hingen een beetje de toerist uit. Keken eens hier, keken eens daar.

In de verte zagen we een ruïne. En ook op de bordjes was het aangegeven: Kasteelruïne. Het leek ons leuk om daar eens een kijkje te gaan nemen. De ruïne zag er indrukwekkend uit en we kochten kaartjes om hem te bezichtigen. Daar kregen we geen spijt van.

We bleven tot aan sluitingstijd. Daarna stortten we ons weer in de drukte van het stadje. We hadden dorst gekregen en liepen een ijssalon binnen. We hadden wel zin in een milkshake. Maar dat bleek een soort van avondvullend programma...
Ik bestelde eerst een milkshake watermeloen. ¨Dat is er niet meer,¨ prevelde het meisje achter de toonbank. ¨Doe dan maar citroen,¨ zei ik. Willem koos voor banaan. Na een poos wachten kwam het meisje de keuken uit en lispelde, dat het citroenijs te hard was om er milkshake mee te maken. Hè, jammer. In de andere smaken had ik geen trek. Nou ja, dan maar een flesje koude cola, besloot ik. Intussen ging het meisje aan de slag met Willem z´n bestelling, de banaanmilkshake. Er kwam nog een  meisje bij helpen. Het bleek iets verschrikkelijk moeilijks, geloof ik. Afijn. Na minstens 20 minuten wachten kreeg Willem te horen, dat ook zijn milkshake niet te maken was. Nu vanwege een kapot apparaat. Nou, dan maar een ijsje, besloot Willem.
Het was allemaal niet zo erg, hoor, om te wachten. Ten eerste hadden we helemaal geen haast. En ten tweede keerde iemand zich naar ons om en begon een praatje. Bleek een bloglezeres te zijn. Blijft grappig, om zomaar herkend te worden :-).

En nu? Lekker eten. Maar níet op die overvolle terrasjes in de stad. Daar hadden we echt helemaal geen zin in. Ik had een leuker plannetje: Ingrediënten kopen bij de supermarkt vlakbij de parkeerplaats waar de auto stond en dan fijn in de tent een diner voor twee koken. Zo gezegd, zo gedaan. Heerlijk om alle tijd zomaar aan jezelf te hebben. Samen te kiezen wat je gaat eten. En dan via de toeristische route van Valkenburg naar Susteren rijden. Mooi was dat!

We zaten pas om 20.00 uur aan ons diner. Genietend van het buiten zijn, van de stilte, van het heerlijke eten, van elkaar.

We namen de tijd om wat te lezen en te praten. En gingen lekker op tijd onder ´t schaap. Ik zei het toch al? Setje senioren :-).

En we sliepen de volgende morgen nog uit ook. Wat word je lui van vakantie vieren!

Op ons gemakje zaten we aan het ontbijt. Grappig dat camping-leven. Dan zit je in de ochtendzon voor je tent te ontbijten en ondertussen zie je her en der camper-deurtjes en voortenten opengaan. En al die mensen gaan hetzelfde doen: op het gemakje ontbijten. Op ons veldje waren alleen maar senioren-stellen, op één gezinnetje met kinderen na. Het was echt super rustig!

Tijdens het ontbijt dachten we erover na, hoe we het verder deze dag zouden doen. De tent was prachtig droog en dus besloten we om hem na het ontbijt maar af te gaan breken. Daarna nog een douche nemen en dan zou het vast al wel tegen twaalven lopen. Dan hadden we nog de hele middag om iets leuks te gaan doen.

Het opruimen van de tent ging gesmeerd. Echt een werkje om samen te doen en niet met een horde kinderen om je heen. Best gelopen, zo dus!

Alles werd echt keurig opgeruimd, zodat het meteen voor de winter opgeborgen kon worden. We namen er de tijd voor om alles schoon te maken. Het was gewoon leuk werk!

Maar ook warm! De zon was doorgebroken en hier in het Zuiden zou het deze dag gewoon weer 30 graden worden. Toen alles in het aanhangwagentje zat, was het heerlijk om te gaan douchen. En ja hoor! Het was 6 minuten voor 12, toen we kant-en-klaar waren voor vertrek.

Terwijl Willem het aanhangwagentje op de parkeerplaats stalde, ging ik afrekenen. Het karretje lieten we staan om later die dag op te halen en we vertrokken naar Maastricht. Daar waren we nog nooit geweest, behalve dat we er weleens doorheen gereden waren.

We parkeerden onder Het Vrijthof en keken, eenmaal bovengronds, meteen onze ogen uit.

Wat een enorme stad dit!
We gingen zonder plan lopen. Liepen hier en daar een winkel binnen. Kwamen bij de Maas en liepen over een brug naar de overkant. Daar was méér van hetzelfde. Winkels, winkels, winkels. We vonden het heel veel op Dordrecht lijken, qua sfeer enzo. Alleen was dit véél groter. En heel andere mensen, natuurlijk. Alleen al dat taaltje ;-).

We kochten wat dingetjes voor het thuisfront en liepen via de brug weer terug. Voor het mooi was het te warm, nu. We hielden het zo langzamerhand voor gezien, toen we voor de vierde keer een Kruidvat, Holland&Barret enzovoorts gepasseerd waren. Nou ja, de Kruidvat liepen we dan toch even in. Daar kun je tenminste voor een normaal bedrag koud water kopen: 0,50 voor een flesje.

We zochten de auto weer op. Willem wilde graag door één of andere nieuwe tunnel rijden. En dat bleek richting Luik te zijn. Daar zijn we ooit, minstens 20 jaar geleden, eens geweest. Toen was het maar een armetierige stink-stad. Maar daar schijnt één en ander veranderd te zijn. We wilden er nog weleens een kijkje gaan nemen. Zover kwam het echter niet. Onderweg kwamen we andere mooie plaatsjes tegen. Ook goed.

We stopten bij een bakker om nog een Limburgse vlaai voor thuis te kopen en hadden ineens allebei het gevoel, dat het goed was zo. We gingen de aanhangwagen ophalen en naar huis. We verlangden weer naar de kinderen. Leendert was inmiddels ook thuisgekomen uit Georgië. En Dirk, Trijnie en Maria zouden thuiskomen van hun minitripje naar Oostende. Tijd voor koffie met vlaai aan de Karper, dachten we zo! We gunden ons zelfs geen tijd meer voor avondeten en hielden het op een zakje noten voor onderweg.

Het leek wel of we twee weken weggeweest waren, in plaats van twee dagen, toen we eenmaal Alblasserdam weer binnenreden. Het was fijn geweest!

En vandaag? Is alles weer zo´n beetje gewoon. Ik ben aan een was-marathon begonnen. Vanavond was er gewoon een prakkie met wortels en vis. En na het avondeten ben ik naar de bieb gegaan. Ook Henk kwam terug van vakantie. Alle schaapjes zijn weer in de stal.