Over dode mollen en droog brood

Wat een ongelofelijke zomer hebben we dit jaar! Zó zonnig, zó warm, maar ook zó extreem droog!

Ik moet zeggen, dat ik echt een liefhebber ben van warmte en zon. Bij een graad of 30 bloei ik helemaal op. Ik weet het: voor veel mensen is die hitte juist een kwelling. Ik heb datzelfde, wanneer het koud is. Dan moet ik me echt ertoe zetten om in beweging te komen. Aan mij is een binnentemperatuur van zo´n 17 tot 19 graden (waarover ik bij anderen weleens lees) echt niet besteed. Dan functioneer ik domweg niet. Zodra het dus ook maar iets kouder wordt, laat ik m´n houtkacheltje snorren en stook ons huis heerlijk warm. En gelukkig vindt iedereen dat hier heerlijk :-).

Maar dat ik erg genoten heb van die warme, zonnige zomer, wil natuurlijk niet zeggen, dat ik m´n ogen sluit voor de gevolgen van de extreme droogte. Als je er niet direct mee te maken hebt, kun je gemakkelijk je ogen ervoor sluiten en je schouders erover ophalen. Maar dat is wel erg simpel gedacht.

Eigenlijk heeft iedereen in meer of mindere mate wel met de droogte te maken (gehad). Al was het maar, dat er planten, bomen of struiken in je tuintje het hebben begeven, of dat je je rug krom gesleept hebt aan water voor op je moestuin. Ik noem maar wat.

De kinderen op de Biesboschclub werden de vorige keer ook zichtbaar geconfronteerd met de gevolgen van de droogte. Ze struinden door de Biesbosch om trekvogels waar te nemen, maar namen ook iets anders waar: ze kwamen heel veel dode mollen tegen. Zou er een mollenziekte zijn? Maar nee, de leiding wist de kinderen wel te vertellen, hoe het kwam, dat er zoveel dode mollen zijn: door de droogte! De mollen kunnen moeilijker aan eten komen, doordat de regenwormen, die ze eten, door de droogte veel dieper de grond in getrokken zijn.

Het was wel een mooie gelegenheid om zo´n mol eens heel nauwkeurig te bestuderen. Super als de kinderen zo spelenderwijs van alles over de natuur te weten komen!

Een ander gevolg van de droogte is: droog brood. Hè? Droog brood? Jawel!

Ik kreeg van de zomer van verschillende trouwe klanten de vraag, hoe het kwam, dat hun zelfgebakken brood de laatste tijd zo droog was. Intuïtief vermoedde ik al wel, hoe dat kwam en gaf ze het advies om méér vocht (water en olie) dan normaal aan hun brooddeeg toe te voegen.

Toen ik in een paar dagen tijd tot drie keer toe een vraag over droog brood kreeg, mailde ik voor de zekerheid toch maar even naar de molenaar: er was toch niet stiekem iets veranderd? De molenaar wist van niets, maar ging het op zijn beurt weer navragen bij de leverancier. Het antwoord was wat ik al vermoedde: de extreme droogte is de boosdoener! Het graan is droger en er is ook meer vochtverlies dan normaal door warme(re) opslag en warm(er) transport. Oplossing: méér water gebruiken! Het klopt echt. Met een beetje meer water in het deeg, is het resultaat weer als vanouds: heerlijk mals brood :-). Zo zie je maar, dat brood bakken voor een huisvrouw/-man een echt ambachtelijk werkje blijft! En dat de droogte van de afgelopen zomer tot in je keuken voelbaar is...

Nazomerse zaterdag!

Wat een prachtige dag was het. De weersvoorspelling klopte  -in onze regio in elk geval-  van geen kant. En wat mij betreft mogen ze er vaker zo naast zitten :-). De zon heeft nagenoeg de hele dag stralend aan de hemel gestaan.

Wij hadden een ouderwets zaterdagprogramma. Eerst natuurlijk het wekelijkse bakkie bij moe. Maaike ging ook mee. We hebben heerlijk met z´n viertjes aan de koffie met gebak gezeten. Gebak vanwege dat de zes weken na de operatie om zijn, de kous niet meer aan hoeft en ook de anti-tromboseprikjes tot het verleden behoren. Wat is moe al goed opgeknapt!

We reden terug naar huis om snel wat bestellingen klaar te maken en daarna was het tijd om Henk en neefje Henk van de natuurclub in de Biesbosch te halen. Het was de eerste bijeenkomst weer na de zomervakantie. Er zitten al 10 jaar lang kinderen van ons op de natuurclub. Ook Maaike heeft er jarenlang rondgestruind. Ze vond het echt leuk om alles weer eens te zien en te ruiken (mmmm, zó lekker naar herfst!). En natuurlijk was het ook leuk om allemaal oude bekenden van de leiding tegen te komen!

Het weggetje naar het Bezoekerscentrum

In het bezoekerscentrum

Had ik al gezegd, dat het een stralende dag was?

We deden inkopen in het winkeltje. Ons volgende agendapunt op deze zaterdag was namelijk: naar de vierde verjaardag van onze kleinzoon Marinus! Marinus wilde een verrekijker voor z´n verjaardag. Die hadden ze daar wel, hoor. Ik kocht er ook nog een vergrootglas met een bijhorende pincet bij.
Maaike kocht een grote vloerpuzzel met een afbeelding van allerlei bosdieren. We waren er helemaal klaar voor.

Maar eerst reden we nog weer even terug naar huis, om neef Henk af te zetten en nóg weer wat bestellingen klaar te maken.

En, zoals dat er op een ´ouderwetse zaterdag´ aan toegaat: er waren allerlei klusjes te doen. Dus reden we niet linea recta naar Streefkerk, naar de jarige, maar gingen eerst onze schuld betalen bij iemand op Nieuw-Lekkerland. Daarna reden we naar de plaats waar gisteren ons kachelhout gestort is. O, wat was dat genieten! Een pracht gezicht. Daar zullen we D.V. de komende twee zaterdagen met z´n allen ons hart aan op kunnen halen. Het moet allemaal gezaagd, gekloofd, naar Alblasserdam vervoerd en gestapeld worden!

Even achterom kijken, de prachtige Alblasserwaard in!

We reden naar het jarige feestvarken. Marinus had een prachtige fiets gekregen. ¨Opa, kijk es. Ik kan het al!¨  Nou, dat wilde opa weleens zien, hoor :-)

Ook op de terugrit naar huis vergaten we niet te genieten van al het moois wat we tegenkwamen.

Het was inmiddels half vier en tijd om eens flink gas te gaan geven om al het werk gedaan te krijgen voor de zondag. Terwijl ik de laatste hand legde aan de was, ruimde Willem de keuken glad en joeg de stofzuiger door de benedenverdieping. Ik sjeesde nog even naar de winkels en Willem ruimde de tuin op.

We zaten maar met z´n zevenen aan de zaterdagse patatten. En nadat we nóg een keer de keuken hadden opgeruimd, waren we klaar voor de koffie.

Nu daalt langzaam maar zeker de rust na de zaterdagse drukte en bereiden we ons voor op de zondag. Wat een bijzondere week. Ik was de hele week zonder bekkenpijn. En dat na heel lang, heel veel pijn. Het is gewoon een wonder!