donderdag 8 april 2021

Een bruiloft in corona-tijd

Vandaag trouwde een nichtje (dochter van mijn zus) en maakten we voor het eerst van dichtbij een bruiloft in corona-tijd mee. Wie weet was dit een voorproefje voor de bruiloft van Maaike en Jaap, die in september hopen te trouwen.

Aanvankelijk leek het erop, dat de maatregelen rond deze tijd versoepeld zouden zijn. Maar tijdens de laatste persconferentie werd duidelijk, dat de strenge lockdown-regels nog zouden gelden. Dat vergde de nodige creativiteit om er toch een feestelijke dag van te maken. Iets wat zéker goed gelukt is!

Het leuke was, dat het zo onderhand een heel familie-gebeuren was. Vanmorgen vroeg kwamen er al de eerste berichtjes in de brussen-app. Onze Trijnie was namelijk al sinds 5.00 uur bij mijn zus bezig om daar 5 personen van een feestelijk kapsel te voorzien. Op datzelfde tijdstip liep onze Maria slaapdronken de trappen naar de workshopzolder op. Daar was ze al 2 dagen bezig geweest (samen met haar vriend) om maar liefst 13 taarten te bakken. De taarten moesten nu allemaal aangesneden en de punten per stuk in een doosje verpakt worden. Ja, ook de taart moest uiteraard corona-proof!





Mijn zus Maaike zou de koffie en de lunch verzorgen en appte, dat de koeken en salades klaar stonden en de auto geladen was.

Broer Jan had intussen gezorgd voor vers gesneden ham.

Wat gezellig om zo met elkaar mee te leven, als één van onze kinderen trouwt! Ik vond het echt speciaal.

Om 11 uur zijn Maria en ik de 130 stuks taartpunten naar de locatie van de drive-thru gaan brengen. Bij thuiskomst hebben we hier nog snel de boel aan kant gemaakt en vroeg in de middag reden we met z´n vieren naar Dordrecht, naar de Julianakerk. 

De dominee had een toepasselijke trouwtekst uitgezocht, zo vlak na Pasen. De tekst was uit de geschiedenis over de Emmaüsgangers:

En het geschiedde terwijl zij samenspraken en elkander ondervraagden, dat Jezus Zelf bij hen kwam en met hen ging. (Lukas 24:15)

Het thema was: ¨Samen op de weg¨

Na de dienst was de receptie, die als drive-thru was vormgegeven. Maar voordat we naar de locatie van deze receptie gingen, haalden we eerst Jan op van school. Hij zit middenin de laatste toetsperiode voor zijn eindexamen.

Met z´n vijven reden we naar De Paradijshoeve in Ridderkerk. Daar stond een aardige file opgesteld. Eén voor één reden de auto´s met gasten langs de tent, waaronder het bruidspaar en de beide ouders stonden. Met iedereen maakte het bruidspaar een praatje en daardoor duurde het wachten best lang. Maar dat was helemaal niet erg. We werden namelijk voorzien van een heerlijk flesje biologische appelsap en konden kiezen voor een zakje patat of een saucijzenbroodje erbij. Het leek McDonalds wel. Alles werd zo door het raam van de auto aangereikt en al smikkelend was het wachten op onze beurt zó voorbij.




Bij het tentje aangekomen feliciteerden we het bruidspaar en overhandigden de kado´s en maakten ook een praatje met zus en zwager en ouders van de bruidegom. We kregen een mooie foto van het bruidspaar als aandenken.

Daarna reden we langs een tafel, waar we konden kiezen uit koffie/thee/fris en daar kregen we allemaal de ons welbekende taartpunt uitgereikt. 

Al met al vonden we het heel geslaagd. En onze Maaike? Die verlangt er steeds harder naar om ¨De Bruid¨ te zijn :-).

maandag 5 april 2021

Tegenstelling (2)

 Mijn vorige logje begon ik als volgt:

´Dood en leven. Dat is toch wel de grootste tegenstelling, die je kunt bedenken.´

Laat nu de preek van vanmorgen als thema juist deze tegenstelling hebben! 

Vanmorgen hebben Maria en Jan-Hendrik Openbare Geloofsbelijdenis afgelegd. De tekst die ze meekregen was Galaten 2 vers 20a:

Ik ben met Christus gekruist; en ik leef (...)

De dominee schreef boven zijn preek:

Een vrijmoedige belijdenis van dood en leven

En had als gedachten:

1) gekruist met Christus

2) levend door Christus

Het is toch altijd weer heel speciaal om zoveel jonge mensen hun ja-woord te horen geven. We waren erg blij, dat we daar getuige van mochten zijn.

Na de dienst hebben Willem en ik bij Jan-Hendrik thuis koffie gedronken. Maria en Jan-Hendrik zijn -geheel volgens traditie- overladen met boeken. 

Intussen waren de andere kinderen vast naar huis gegaan. Wat denk je? Onderweg naar huis komt Hans een pechgeval tegen. Bleek z´n bloedeigen broer daar langs de N214 te staan. Ha, ha. Gelukkig had Hans een werkbroek in z´n auto liggen. Die heeft hij over z´n kostuum heen aangetrokken om onder de kapotte auto te kunnen kijken. 


Het einde van het liedje was, dat Koos z´n auto met een boomband achter Hans z´n auto werd vastgemaakt en hij zo naar huis werd gesleept. Het was op z´n minst een lachwekkend gezicht :-).

Later deze middag zijn Maria en Jan-Hendrik naar ons thuis gekomen en hebben ook daar boeken en een boekenbon kado gekregen. Ze kunnen wel vast gaan sparen voor een boekenkast :-).

De dag vloog om. Vanwege het superkoude weer was er niet veel meer te doen, dan koffie drinken en bij de kachel kruipen. Brrr. Zelfs een wandeling zat er niet in. Natte sneeuw en hagel.


Al met al zijn de Paasdagen weer omgevlogen. Er ligt maar een korte werkweek voor ons. Met op donderdag ook nog eens een vrije middag, want dan hoopt een nichtje te trouwen.

Met Willem z´n herstel gaat het gelukkig heel goed. Hij mag al halve dagen werken. Echt super fijn!

donderdag 1 april 2021

Tegenstelling

Dood en leven. Dat is toch wel de grootste tegenstelling, die je kunt bedenken.

Gisteren was mijn dag gekleurd door juist deze tegenstelling.

Die eerste zomerse lentedag, met een temperatuur van boven de 20 graden, zinderde van nieuw leven. Alle vroegbloeiers staan er in één keer op z´n mooist bij. Mijn ogen deden zeer van het kijken, tijdens mijn rondje met de hond.


dotterbloemen

En weet je nog, dat ik pas schreef over paarse, pluimvormige bloemen, waar ik de naam niet van wist? Van alles kanten kreeg ik het te horen: het was het Groot Hoefblad. Ik heb de bloei van deze bloemen gevolgd. Zo gaaf!

22 maart, in de knop

29 maart, beginnende bloei

nu, bijna uitgebloeid

Je ziet nu ook die grote bladeren komen. De bloei is al bijna voorbij. Prachtig!

Maar ´s avonds reden Willem en ik naar goede vrienden, waar plotseling rouw gekomen was. Zondagavond overleed een geliefde man en vader. Er was slecht één zucht tussen leven en dood...

Ach wat heb ik sinds het telefoontje van zondagavond veel herinneringen opgehaald. Ook heb ik weer extra veel aan mijn ouders moeten denken. Ze zijn al bijna 5 jaar geleden overleden. Maar als je zegt, dat het vorig jaar gebeurde, geloof ik het ook. De herinneringen voelen nog zo vers. Ik geloof niet dat verdriet slijt. Verdriet wordt wèl anders. Althans, zo ervaar ik dat. Is het verdriet aanvankelijk vol pijn en heel rauw, later wordt het vermengd met de glimlach van goede herinneringen.

Zo moesten wij vanavond aan tafel zomaar even aan Arie, onze eerste kat, denken. Die werd op zo´n mooie lente-avond dood gereden. Ik heb het even nagekeken. Dat was vorig jaar op 14 april. En Muck is deze maand dus ook alweer een jaar bij ons. Hopelijk mogen we nog lang van haar genieten!