Dinsdag was Maria al bijtijds weer present. We gingen verder met waar we maandag gebleven waren: bestellingen inpakken en orders plaatsen bij leveranciers. Tijdens de fairdagen is er veel verkocht en de schappen zijn hier een eind leeg. Alles moet dus weer aangevuld worden.
Posts tonen met het label auto. Alle posts tonen
Posts tonen met het label auto. Alle posts tonen
donderdag 3 augustus 2023
donderdag 16 september 2021
Voorbereidingen
We zijn hier aan het aftellen naar de Grote Dag van Maaike & Jaap. Volgende week donderdag hopen ze te gaan trouwen en de dagen staan dus strak van de voorbereidingen!
woensdag 28 juli 2021
Zomervakantie 2021, een thuisdag en cassave
Voor vandaag hadden we een thuisdag gepland. We hadden wat karweitjes, die afgevinkt moesten worden. En verder is er natuurlijk ook niets mis met een fijn thuisdagje :-).
dinsdag 18 februari 2020
Arie is geen miskoop
Vorige week kwam een klant haar bestelling ophalen. We maakten een praatje, waarbij ze op een gegeven moment zei: ¨Aan muizen hier zeker ook geen gebrek?¨ ¨Nou,¨ zei ik, ¨ik heb er tot nu toe nog geen één gezien.¨ ¨Maar dáár loopt er anders toch wel één!¨ wees ze. Waaaaaah!! Inderdaad! Daar liep er één! Dit was het uur van de waarheid ;-). Hiervoor hadden we namelijk Arie, de kat, gekocht!
Toen de klant vertrokken was, zochten we Arie op en sloten haar (ja, Arie is een zij) op in de technische ruimte, waar we de muis naartoe hadden zien trippelen. Ziezo, Arie, doe je best!
We gluurden buiten door het raam, om te kijken, wat Arie ging doen. Arie had lont geroken! Ze zat in de loer-modus in de hoek, waar de verdelers van de vloerverwarming in de vloer verdwijnen.
Na een poos gingen Maria en ik nog weer een keer kijken. We deden voorzichtig de deur open en keken om een hoekje. Arie zat nog steeds op hetzelfde plekje. Geduldig te wachten....
Na ander half uur ging Maria nóg een keer kijken. Ze zag dat Arie in opperste concentratie in de aanvals-modus zat. En jawel! Ze sloeg toe en had de muis te pakken! We prezen haar de (katten)hemel in. Arie was de held van de dag :-).
Arie kwam de buit meteen aan ons laten zien. En vervolgens ontspon zich het bekende kat-en-muis-spelletje: Arie gaf de muis een zetje. Muis nam een run. Arie greep muis. Muis hield zich dood. En vervolgens herhaalde zich dit tig keer. Totdat muis echt morsdood was. Helaas muis...
Opeten deed Arie de muis niet. Hij hield het bij kattenbrokjes.
En na gedane arbeid, is het goed rusten:
Zaterdagmiddag hadden we onverwachts een ouderwets uitje. Toen onze kinderen nog klein waren, reden we heel regelmatig op zaterdagmiddag naar Scheveningen. Maar tegenwoordig komt er niets meer van dat soort uitstapjes. De kinderen hebben intussen allemaal zo hun eigen bezigheden op zaterdag. Maar afgelopen zaterdag zijn we dan toch zomaar in Scheveningen beland. Henk, Willem en ik. We speelden eerst voor taxi. Jan en Amarantha hadden namelijk gespaard voor een uitstapje voor samen. Ze wilden naar Den Haag naar het Omniversum en daarna nog iets leuks doen in Scheveningen. Alleen kostte het OV ze een vermogen. Willem bood spontaan aan, om hen weg te brengen. En Hans zei: ¨Dan kom ik jullie wel halen!¨ Zo gezegd, zo gedaan.
En zo zetten we Jan en Amarantha rond kwart voor vier in Den Haag af en reden we met z´n drietjes naar Scheveningen. Even een frisse neus halen! Hè, wat was dat lang geleden!
Na afloop nog een bakkie koffie. Gezellig.
Op de terugweg kregen we een appje van Koos. Die was met zijn vriendin in Utrecht wezen winkelen. Hij stond met een lekke band langs de A2. De band was finaal aan flarden. Ze waren best geschrokken. Ze reden net 130 km per uur op de linkerbaan, toen die band klapte..
Wat nu? We overlegden in de familie-app. Koos had geen reserveband en ook geen gereedschap. En hij is ook geen lid van de Wegenwacht. Maar we kwamen wel met een oplossing. In mijn Caddy lag een reserveband en Hans zou die samen met een krik en sleutel naar Koos gaan brengen. Pfff.
Toen Hans bij Koos aankwam, was de baan al afgekruist en werd hij juist door Rijkswaterstaat weggesleept naar een veilige plaats. Daar kon de band verwisseld worden. Uiteindelijk waren we allemaal rond 6 uur thuis. Precies op tijd voor de zaterdagse friet. Wat een avonturen weer.
Gisteren was Hans jarig. Toen hij tegen zessen beneden kwam om naar zijn werk te gaan, zoende ik hem eens stevig op z´n prikbaard om hem te feliciteren. ¨Huh? O ja, dat is waar ook. Ik had er nog niet aan gedacht,¨ was zijn droge reactie. Ha, ha.
Jan was ook vroeg op. Hij zou met Hans meerijden. Hans werkt namelijk in Boxtel en Jan zou gaan stagelopen in Eindhoven bij Philips Medical Care. Een tijdje geleden had ik hier op de blog nog gevraagd, of iemand voor Jan een stageplaats had of wist. Daar zijn heel veel reacties opgekomen. Zo leuk!! Uiteindelijk heeft Jan een heel afwisselende stageweek: twee dagen bij Philips, 1 dag bij het RIVM en 1 dag bij een laboratorium in Leiden, waar (ook) DNA-onderzoek gedaan wordt. Maar eerst Philips dus. Jan was best zenuwachtig, hoor. Maar wel superfijn, dat hij dus zomaar met Hans mee kon rijden!
´s Avonds om half 7 kwamen ze pas weer thuis. Wij waren al klaar met eten, want we hadden een strak programma. Om half 9 moest Henk op de catechisatie zijn. Maar we wilden óók nog koffie met iets lekkers doen voor Hans z´n verjaardag. Dus zaten we al om half 8 aan de koffie. Maria had heerlijke puddingbroodjes gemaakt. Voor Hans een speciale:
Vrijdag hopen we zijn verjaardag met de hele crew te vieren. Er komen dan ook vrienden en collega´s. Gezellig hoor, weer een volle bak :-).
Toen de klant vertrokken was, zochten we Arie op en sloten haar (ja, Arie is een zij) op in de technische ruimte, waar we de muis naartoe hadden zien trippelen. Ziezo, Arie, doe je best!
We gluurden buiten door het raam, om te kijken, wat Arie ging doen. Arie had lont geroken! Ze zat in de loer-modus in de hoek, waar de verdelers van de vloerverwarming in de vloer verdwijnen.
Na een poos gingen Maria en ik nog weer een keer kijken. We deden voorzichtig de deur open en keken om een hoekje. Arie zat nog steeds op hetzelfde plekje. Geduldig te wachten....
Na ander half uur ging Maria nóg een keer kijken. Ze zag dat Arie in opperste concentratie in de aanvals-modus zat. En jawel! Ze sloeg toe en had de muis te pakken! We prezen haar de (katten)hemel in. Arie was de held van de dag :-).
Arie kwam de buit meteen aan ons laten zien. En vervolgens ontspon zich het bekende kat-en-muis-spelletje: Arie gaf de muis een zetje. Muis nam een run. Arie greep muis. Muis hield zich dood. En vervolgens herhaalde zich dit tig keer. Totdat muis echt morsdood was. Helaas muis...
Opeten deed Arie de muis niet. Hij hield het bij kattenbrokjes.
En na gedane arbeid, is het goed rusten:
Zaterdagmiddag hadden we onverwachts een ouderwets uitje. Toen onze kinderen nog klein waren, reden we heel regelmatig op zaterdagmiddag naar Scheveningen. Maar tegenwoordig komt er niets meer van dat soort uitstapjes. De kinderen hebben intussen allemaal zo hun eigen bezigheden op zaterdag. Maar afgelopen zaterdag zijn we dan toch zomaar in Scheveningen beland. Henk, Willem en ik. We speelden eerst voor taxi. Jan en Amarantha hadden namelijk gespaard voor een uitstapje voor samen. Ze wilden naar Den Haag naar het Omniversum en daarna nog iets leuks doen in Scheveningen. Alleen kostte het OV ze een vermogen. Willem bood spontaan aan, om hen weg te brengen. En Hans zei: ¨Dan kom ik jullie wel halen!¨ Zo gezegd, zo gedaan.
En zo zetten we Jan en Amarantha rond kwart voor vier in Den Haag af en reden we met z´n drietjes naar Scheveningen. Even een frisse neus halen! Hè, wat was dat lang geleden!
Na afloop nog een bakkie koffie. Gezellig.
Op de terugweg kregen we een appje van Koos. Die was met zijn vriendin in Utrecht wezen winkelen. Hij stond met een lekke band langs de A2. De band was finaal aan flarden. Ze waren best geschrokken. Ze reden net 130 km per uur op de linkerbaan, toen die band klapte..
Wat nu? We overlegden in de familie-app. Koos had geen reserveband en ook geen gereedschap. En hij is ook geen lid van de Wegenwacht. Maar we kwamen wel met een oplossing. In mijn Caddy lag een reserveband en Hans zou die samen met een krik en sleutel naar Koos gaan brengen. Pfff.
Toen Hans bij Koos aankwam, was de baan al afgekruist en werd hij juist door Rijkswaterstaat weggesleept naar een veilige plaats. Daar kon de band verwisseld worden. Uiteindelijk waren we allemaal rond 6 uur thuis. Precies op tijd voor de zaterdagse friet. Wat een avonturen weer.
Gisteren was Hans jarig. Toen hij tegen zessen beneden kwam om naar zijn werk te gaan, zoende ik hem eens stevig op z´n prikbaard om hem te feliciteren. ¨Huh? O ja, dat is waar ook. Ik had er nog niet aan gedacht,¨ was zijn droge reactie. Ha, ha.
Jan was ook vroeg op. Hij zou met Hans meerijden. Hans werkt namelijk in Boxtel en Jan zou gaan stagelopen in Eindhoven bij Philips Medical Care. Een tijdje geleden had ik hier op de blog nog gevraagd, of iemand voor Jan een stageplaats had of wist. Daar zijn heel veel reacties opgekomen. Zo leuk!! Uiteindelijk heeft Jan een heel afwisselende stageweek: twee dagen bij Philips, 1 dag bij het RIVM en 1 dag bij een laboratorium in Leiden, waar (ook) DNA-onderzoek gedaan wordt. Maar eerst Philips dus. Jan was best zenuwachtig, hoor. Maar wel superfijn, dat hij dus zomaar met Hans mee kon rijden!
´s Avonds om half 7 kwamen ze pas weer thuis. Wij waren al klaar met eten, want we hadden een strak programma. Om half 9 moest Henk op de catechisatie zijn. Maar we wilden óók nog koffie met iets lekkers doen voor Hans z´n verjaardag. Dus zaten we al om half 8 aan de koffie. Maria had heerlijke puddingbroodjes gemaakt. Voor Hans een speciale:
Vrijdag hopen we zijn verjaardag met de hele crew te vieren. Er komen dan ook vrienden en collega´s. Gezellig hoor, weer een volle bak :-).
donderdag 13 februari 2020
Oef!
Oef, wat vliegen de dagen en weken, als het druk is! Voor je er erg in hebt, is er weer een week voorbij! Het is gelukkig over het algemeen wel leuke drukte. Maar het is ook goed om te weten, dat er vast ook weer andere tijden zullen aanbreken. Als de werkmannen eerst maar eens klaar zullen zijn. Dan wordt het vast weer rustiger. Zo langzamerhand kijk ik daar wel naar uit. Na al die drukke maanden, merk ik, dat mijn reserves op gaan raken. Dan heb ik er af en toe een dag bij, dat ik me zó moe voel. Daar geef ik dan ook echt wel aan toe en kruip eens een keer vroeg in bed. Het leuke is, dat onze slaapkamer nu beneden is. Als ik in bed ga zitten, of liggen en de deur van de slaapkamer open houd, dan ben ik toch nog gewoon bij het gezin. Net zoals Willem z´n werkkamertje nu ook beneden is. Als hij daar zit te werken, is dat toch anders dan toen hij in ons vorige huis boven op zolder zat te werken. Een hele verbetering!
Vorige week heb ik de hele week werkmensen gehad. Eén dag twee timmermannen, twee dagen de stukadoor en twee dagen de elektriciën. Deze week is het wat dat betreft wat rustiger. Maandag- en dinsdagavond kwam Leendert, om wat klussen te doen, die gedaan moesten worden, voordat de stukadoor weer kwam. Gisteren is de stukadoor de hele dag geweest en ook vandaag komt hij weer. En de elektriciën zag ik net ook weer voorrijden. Natuurlijk geeft dat drukte, maar daarnaast is het ook gewoon heel leuk, om te zien, hoe mooi alles wordt. Dat stuken maakt het zó af. De workshopzolder is nu helemaal afgestukt en gisteren is het trapgat naar de eerste en de tweede verdieping gedaan. Prachtig!
Vandaag wordt er beneden gestukt in de ruimte, waar de webshop komt. Daar moest eerst alles natuurlijk weer uitgesleept worden. We zijn eigenlijk continu aan het slepen! Maar goed. Slepen en opruimen en vegen. Gewoon samen met Willem, in de vroege ochtend, heeft dat ook wel weer wat. Ha, ha.
Vorige week zijn we ook buiten aan het slepen en sjouwen geweest. Alles moest stormvast liggen voor Ciara, die zondag zou komen spoken. Samen met Henk heb ik de container opnieuw ingedeeld en er pallets op gelegd en een stuk plastic eroverheen gedaan. Willem heeft het hele zaakje met spanbanden vastgesjord. Alles om te voorkomen, dat er rommel weg zou waaien.
Ook legden we zware stenen op de bijenkasten. De kasten zijn vrij licht, nu, aan het einde van de winter. De wintervoorraad honing is bijna op. De bijen hebben vorige week op een zonnige dag al lekker gevlogen. De volken hebben zowel de verhuizing, als de winter goed overleefd. Wat was het heerlijk om het vertrouwde bijengezoem weer te horen. Het klonk me als muziek in de oren!
Inmiddels heb ik afscheid genomen van m´n oude, trouwe brik. Ik had een oude Renault, die steeds méér mankementen had. Motorisch was hij nog prima, maar de elektronica liet het afweten. Al jaren konden mijn ramen niet meer open. En sinds vorig jaar kon ook de achterklep niet meer open. Tja, waarom dat tegenwoordig allemaal elektrisch moet? Dat gaat nu eenmaal veel sneller kapot dan mechanisch. Maar ja. Er zat ook een lekje in het airco-systeem, zodat ik elk jaar die airco moest laten bijvullen. Sinds een jaar of twee is dat een dure grap. En, o ja, de cruise control deed het ook al jaren niet meer. Het was echt een oud beessie. Ik heb de Caddy van Leendert en Thea overgenomen. Wat een genot!! Dit werkt zóveel gemakkelijk met in- en uitladen! Ik ben er super blij mee.
De webshop zorgt ook nog steeds voor veel sjouwerij. Eigenlijk is het nog gekker, dan in Alblasserdam. We hebben namelijk nog steeds de noodshop op de eerste verdieping, op een slaapkamer.
Dat betekent, dat alles eerst daar naartoe moet en als ik aan het einde van de dag de pakketten klaarmaak, moeten al die pakketten weer naar beneden gesjouwd worden. Gelukkig zijn er aan het einde van de dag altijd wel een paar jongens thuis, die me daarbij helpen. Soms zijn het zulke zware dozen! Dinsdagavond hebben we de maandelijkse nieuwsbrief eruit gedaan. En dan is het altijd extra druk. Heerlijk als ze je dan helpen en als je al die dozen zó de caddy in kunt schuiven!!
Bij het postnl-punt bij de Jumbo is het gelukkig geen enkel probleem meer, als ik met veel pakketten aankom. Ze kennen me al. Het voelt allemaal allang niet vreemd meer. Sowieso zijn we allemaal al helemaal gewend hier. We hebben geen van allen ook maar een minuut terug verlangd naar de Karper. Dat is een heel goed teken, toch?
Waar we nog wel aan moeten wennen: aan de geluiden in ons huis! Van de week, met die wind, schoot Willem een keer om twee uur in de nacht overeind: ¨Teun, daar gaan de pannen!¨ Met dat ik wakker schrok, hoorde ik nog net een rombommelend geluid. Oh nee, he. Willem mocht van mij niet buiten gaan kijken. Veel te gevaarlijk! Maar hij ging wel een inspectieronde doen in huis en keek uit alle ramen naar buiten, of hij dakpannen zag liggen. Niets te zien. We gingen maar weer slapen. Om een uur of vier werd ik wéér wakker van een rombommelend geluid. Maar Willem sliep door en ik liet het dus maar zo. Je kunt er toch niets aan doen. Om zes uur moest Hans naar zijn werk en met z´n drieën gingen we op inspectie met Hans z´n goede zaklamp. Nergens ook maar één weggewaaide dakpan te bekennen! Fijn dus. Maar nu de vraag: wat hebben we voor geluid gehoord? Geen idee dus!
In de vliegende storm van zondag is er nog wel iets fijns gebeurd. Onze hond is geboren!! De hond van Hans z´n baas was zwanger. Wij passen regelmatig op deze hond. Het is een super lieve Mechelse herder. Al lang voordat we verhuisden hadden we de wens om hier een hond te nemen. En toen Sunny gedekt zou worden, was het niet heel moeilijk kiezen meer! Een dochter van Sunny zou het worden! Het moest wel een vrouwtje zijn, anders was Sunny d´r oppas-adresje meteen kwijt. Hans z´n baas wilde zelf ook een hondje houden. En ook dat moest dan een vrouwtje zijn. Het was dus heel spannend, wat er geboren zou worden. Nou, er werden maar liefst 7 hondjes geboren. Eerst kwamen er vijf reutjes....Maar warempel! Nummer zes en zeven waren teefjes. Geweldig!! Als alles goed gaat, komt de pup over een week of 10 bij ons wonen. Het wordt Hans z´n hond. Hij gaat er mee op training enzo. We kijken er allemaal al naar uit.
Vorige week heb ik de hele week werkmensen gehad. Eén dag twee timmermannen, twee dagen de stukadoor en twee dagen de elektriciën. Deze week is het wat dat betreft wat rustiger. Maandag- en dinsdagavond kwam Leendert, om wat klussen te doen, die gedaan moesten worden, voordat de stukadoor weer kwam. Gisteren is de stukadoor de hele dag geweest en ook vandaag komt hij weer. En de elektriciën zag ik net ook weer voorrijden. Natuurlijk geeft dat drukte, maar daarnaast is het ook gewoon heel leuk, om te zien, hoe mooi alles wordt. Dat stuken maakt het zó af. De workshopzolder is nu helemaal afgestukt en gisteren is het trapgat naar de eerste en de tweede verdieping gedaan. Prachtig!
Vandaag wordt er beneden gestukt in de ruimte, waar de webshop komt. Daar moest eerst alles natuurlijk weer uitgesleept worden. We zijn eigenlijk continu aan het slepen! Maar goed. Slepen en opruimen en vegen. Gewoon samen met Willem, in de vroege ochtend, heeft dat ook wel weer wat. Ha, ha.
Vorige week zijn we ook buiten aan het slepen en sjouwen geweest. Alles moest stormvast liggen voor Ciara, die zondag zou komen spoken. Samen met Henk heb ik de container opnieuw ingedeeld en er pallets op gelegd en een stuk plastic eroverheen gedaan. Willem heeft het hele zaakje met spanbanden vastgesjord. Alles om te voorkomen, dat er rommel weg zou waaien.
Ook legden we zware stenen op de bijenkasten. De kasten zijn vrij licht, nu, aan het einde van de winter. De wintervoorraad honing is bijna op. De bijen hebben vorige week op een zonnige dag al lekker gevlogen. De volken hebben zowel de verhuizing, als de winter goed overleefd. Wat was het heerlijk om het vertrouwde bijengezoem weer te horen. Het klonk me als muziek in de oren!
Inmiddels heb ik afscheid genomen van m´n oude, trouwe brik. Ik had een oude Renault, die steeds méér mankementen had. Motorisch was hij nog prima, maar de elektronica liet het afweten. Al jaren konden mijn ramen niet meer open. En sinds vorig jaar kon ook de achterklep niet meer open. Tja, waarom dat tegenwoordig allemaal elektrisch moet? Dat gaat nu eenmaal veel sneller kapot dan mechanisch. Maar ja. Er zat ook een lekje in het airco-systeem, zodat ik elk jaar die airco moest laten bijvullen. Sinds een jaar of twee is dat een dure grap. En, o ja, de cruise control deed het ook al jaren niet meer. Het was echt een oud beessie. Ik heb de Caddy van Leendert en Thea overgenomen. Wat een genot!! Dit werkt zóveel gemakkelijk met in- en uitladen! Ik ben er super blij mee.
De webshop zorgt ook nog steeds voor veel sjouwerij. Eigenlijk is het nog gekker, dan in Alblasserdam. We hebben namelijk nog steeds de noodshop op de eerste verdieping, op een slaapkamer.
Dat betekent, dat alles eerst daar naartoe moet en als ik aan het einde van de dag de pakketten klaarmaak, moeten al die pakketten weer naar beneden gesjouwd worden. Gelukkig zijn er aan het einde van de dag altijd wel een paar jongens thuis, die me daarbij helpen. Soms zijn het zulke zware dozen! Dinsdagavond hebben we de maandelijkse nieuwsbrief eruit gedaan. En dan is het altijd extra druk. Heerlijk als ze je dan helpen en als je al die dozen zó de caddy in kunt schuiven!!
Bij het postnl-punt bij de Jumbo is het gelukkig geen enkel probleem meer, als ik met veel pakketten aankom. Ze kennen me al. Het voelt allemaal allang niet vreemd meer. Sowieso zijn we allemaal al helemaal gewend hier. We hebben geen van allen ook maar een minuut terug verlangd naar de Karper. Dat is een heel goed teken, toch?
Waar we nog wel aan moeten wennen: aan de geluiden in ons huis! Van de week, met die wind, schoot Willem een keer om twee uur in de nacht overeind: ¨Teun, daar gaan de pannen!¨ Met dat ik wakker schrok, hoorde ik nog net een rombommelend geluid. Oh nee, he. Willem mocht van mij niet buiten gaan kijken. Veel te gevaarlijk! Maar hij ging wel een inspectieronde doen in huis en keek uit alle ramen naar buiten, of hij dakpannen zag liggen. Niets te zien. We gingen maar weer slapen. Om een uur of vier werd ik wéér wakker van een rombommelend geluid. Maar Willem sliep door en ik liet het dus maar zo. Je kunt er toch niets aan doen. Om zes uur moest Hans naar zijn werk en met z´n drieën gingen we op inspectie met Hans z´n goede zaklamp. Nergens ook maar één weggewaaide dakpan te bekennen! Fijn dus. Maar nu de vraag: wat hebben we voor geluid gehoord? Geen idee dus!
In de vliegende storm van zondag is er nog wel iets fijns gebeurd. Onze hond is geboren!! De hond van Hans z´n baas was zwanger. Wij passen regelmatig op deze hond. Het is een super lieve Mechelse herder. Al lang voordat we verhuisden hadden we de wens om hier een hond te nemen. En toen Sunny gedekt zou worden, was het niet heel moeilijk kiezen meer! Een dochter van Sunny zou het worden! Het moest wel een vrouwtje zijn, anders was Sunny d´r oppas-adresje meteen kwijt. Hans z´n baas wilde zelf ook een hondje houden. En ook dat moest dan een vrouwtje zijn. Het was dus heel spannend, wat er geboren zou worden. Nou, er werden maar liefst 7 hondjes geboren. Eerst kwamen er vijf reutjes....Maar warempel! Nummer zes en zeven waren teefjes. Geweldig!! Als alles goed gaat, komt de pup over een week of 10 bij ons wonen. Het wordt Hans z´n hond. Hij gaat er mee op training enzo. We kijken er allemaal al naar uit.
donderdag 30 januari 2020
Een fijn raam, een boekenkast en nog meer
Deze week is Leendert, samen met een collega-zzp-er, nog vier dagen hard aan het werk geweest. Het werk zit er voor hem bijna op. Niet dat ons huis helemaal klaar is, maar het timmerwerk-budget is bijna op. We gaan dus eerst maar eens een poosje sparen, voordat hij weer mag komen :-). Er is nog genoeg te doen. Maar dat hoort bij een groot, oud huis en dat vind ik ook helemaal niet erg.
De jongens plaatsten het allerlaatste kozijn. Dat is op de plaats gekomen, waar het originele hooiluik nog zat. Het is prachtig geworden! Vanuit het raam kijk je zo over de weidse polder. Het is op de eerste verdieping, in de ruimte, waar het magazijn van de webshop komt en waar we ook gaan inpakken. De tafel komt bij het raam te staan. Kunnen we tijdens het werken fijn naar buiten kijken! Dit raam, en ook het raam erboven trouwens, maken het fijn licht. En het raam in het hooiluik is natuurlijk ook een flinke energiebespaarder. Dat telt meteen ook mee voor de subsidie-aanvraag voor energiebesparende maatregelen, die we er deze week uit gedaan hebben. We konden aardig wat opvoeren: dakisolatie, gevelisolatie, vloerisolatie en glas. Ik hoop, dat ze die aanvraag snel bestuderen en dat we uitgekeerd krijgen. We hebben al een bestemming in gedachten. Nee, geen vakantie naar de Bahama´s. We willen van dat geld een goederenlift laten maken. Het voorwerk daarvoor is al gedaan. Leendert maakte vandaag een liftschacht.
Het hooiluik is trouwens wel bewaard gebleven. Dat wilde ik graag. Het hangt nu opengeklapt tegen de gevel. Helemaal naar m´n zin.
Ook in huis gaan we in een rustig tempo steeds een stapje verder. Zaterdag heeft Willem de boekenkasten afgemaakt. Ze staan op onze slaapkamer. Het in elkaar zetten was niet eens zo´n hele grote klus. Maar van het één komt altijd het ander. Toen de kasten eenmaal stonden, bleken de plinten te hoog, zodat de kast niet stabiel stond. Willem heeft toen heel netjes de plint lager gemaakt en meteen de ontbrekende meters plint aangebracht. In de hoek van onze slaapkamer zit een luikje in de grond, waaronder de watermeter zit. Het was nog een heel gepuzzel om de plinten daar goed langs te laten lopen. Uiteindelijk zitten daar nu twee stukjes plint, die losgeschroefd kunnen worden, als het luikje open moet. In principe is dat dus één keer per jaar, als de watermeterstand moet worden doorgegeven.
Dinsdag heb ik samen met Maria alle dozen met theologische boeken uit de schuur gehaald. Echt zo fijn, dat die nu weer zo voor het grijpen in de kast staan! Ik mis nog één doos. Maar die komen we vast nog wel een keer tegen. Wellicht is die op zolder beland, bij de overige boeken.
Arie speelde intussen met een lege doos :-).
Hoewel er dus steeds nog wel specifieke verhuizing-klusjes zijn, kan ik merken, dat ik toch ook steeds beter weer in mijn gewone ritme kom. Zaterdagavond heb ik voor het eerst weer eens achter m´n spinnewiel gezeten. En vandaag diepte ik m´n slow-juicer eens op uit de kelder. Ik had namelijk best veel mandarijnen en druiven gekregen van de groenteboer. Dat werden een paar litertjes lekker versgeperst sap.
Ik zag net, dat het al bijna op is. Morgen nog maar een keer in de herhaling dan.
Ik bakte een heel geslaagd dadeltaartje voor Terdege. Eerst een proefversie. Die viel zó in de smaak, dat ik voor de uiteindelijke versie niets veranderde. Dat waren dus twee taartjes bakken op een dag. Wat een straf.
Morgen gaat mijn auto weg. Hij is versleten. De motor is nog prima. Maar de elektronica is op. Al heel lang (twee jaar?) kunnen de ramen niet meer open. En sinds bijna een jaar kon ook de achterklep niet meer open. De cruise control is al jaren stuk. En ook de airco is kapot. Morgen zou m´n bolide door de APK moeten. Maar ik lever hem in. Gisteren heb ik de caddy van Leendert en Thea gekocht. Die is heel wat geschikter voor al die karrevrachten meel en bloem, die ik elke week moet vervoeren. Maar het zal toch best ook wel even wennen zijn. Het zij zo.
donderdag 29 november 2018
Niets gedaan!
Soms heb je dat weleens: zo´n dag dat je de hele dag bezig bent, maar aan het eind van de dag het gevoel hebt, dat je niets gedaan hebt! Zo´n dag had ik vandaag.
Als naar gewoonte stond ik om 5 uur op. Ik vind het altijd fijn om vòòr half 7 de was van de vorige dag weggewerkt te hebben. Dan heb ik daar de hele dag geen omkijken meer naar. Daar was ik dus wèl mee bezig, maar zo´n dagelijkse routine geeft je niet direct het gevoel, dat je iets presteert. Dat is gewoon gewoon.
Na het ontbijt kwam er een noodkreet van Koos. Of Willem hem asjeblieft even op Zuidplein wilde brengen, want anders zou hij niet op tijd op school zijn. Maar Willem moest nog douchen en vroeg, of ik het soms ´even´ wilde doen. Ja, OK dan maar. Moeder ´Taxi´ startte d´r brik wel. Koos moest de metro van 7.55 uur op Zuidplein hebben en we arriveerden daar om 7.54. Ik had weliswaar klotsende oksels vanwege drukte op de wegen, donker, regen, slecht zicht. Maar goed. Koos had het gehaald en daar ging het tenslotte om :-).
Het was dik half 9, toen ik thuis kwam. M´n gewone rondje wachtte. Ik wil altijd om 10.00 klaar zijn met de bovenverdieping. Dat lukt ook eigenlijk altijd wel. Vandaag was het ietsiepietsie méér werk, want ik verschoonde de twee bovenste bedden van de stapelbedden op de grote jongenskamer. Maar rond tienen was ik beneden en had zin in koffie. Nou ja, niet eens zozeer in koffie, maar meer nog in de flapjacks, die Maria en ik gisterenavond nog even gebakken hadden. Ik heb de Koekjesbijbel van Rutger Bakt bij de bieb geleend. En daar móest natuurlijk iets uit gemaakt worden :-).
Maaike en Maria waren allebei thuis en met z´n drietjes namen we lekker even pauze!
Daarna was de ochtend snel om met niets bijzonders. Ik kon niet echt een klus ter hand nemen, want Maria en ik moesten om kwart over 12 in de auto zitten naar het Sophia Kinderziekenhuis. Vòòr die tijd legde ik de webshopbestellingen vast klaar. Juist gisterenavond was de 1500ste bestelling van dit jaar binnengekomen. Echt leuk, dat m´n sjoppie langzaam maar zeker groeit :-).
Om kwart over 12 reden we weg. De lunch verorberde ik rijdende weg. Soms is het niet anders. We hadden onze eerste afspraak om 13.00 uur en de volgende om 15.00 uur. Tussendoor zaten we in de wachtkamer. Ik had m´n breiwerk bij me, maar evengoed duurde het best lang, voordat het 15.00 uur was. Eindelijk was het zover. En dan ga je toch zitten wachten tot je naar binnen geroepen wordt. Maar zover kwam het niet. De receptioniste kwam naar ons toe en vertelde dat de psycholoog een crisisgeval had en helaas de afspraak moest annuleren. Even baalde ik flink. Daar zit je dan zó lang op te wachten. Maar ja, als je eigen kind in een crisis zit, wil je ook, dat het goed geholpen wordt. Weer: soms is het niet anders. Nu mogen we maandag opnieuw opdraven. Dan doen we gewoon een volgende poging.
Dat we vroeger buiten stonden dan gepland, had nog wel een voordeel: het viel mee met files. Hoewel het toch raar druk was, zo midden op de middag! Steeds knipperden de lichten en moesten we remmen en naar 70 of naar 50 met de snelheid. Bij de verkeerslichten direct na de afrit naar Alblasserdam schrok ik me naar. Ik stond voor het licht te wachten, toen er ineens een man naast m´n auto stond en op m´n raam tikte. HUH? Hij vertelde me, dat m´n remlichten het niet deden! OEPS! Wat gevaarlijk! Ik ben meteen langs de garage gereden. De monteur heeft er even naar gekeken, maar kon het niet direct vinden. Ik moest een afspraak maken. Maar nu durf ik natuurlijk niet meer te rijden :-(.
Thuisgekomen was de middag zomaar voorbij. Ik kon nog net de pakjes naar het postkantoor gaan brengen en daarna de keuken in voor het avondeten. Ik had iets op het menu, waar ik de hele dag al van liep te kwijlen. Ha, ha. Geroosterde groenten. Dat vind ik zoooooo lekker. Ik ben vergeten een foto te maken. Maar wat heb ik gesmuld! Ik had zoete aardappels, koolraap, ui, tomaat en venkel geroosterd. Lekker met olijfolie, grof keltisch zeezout, wat uienpoeder, wat chilipeper en wat aardappelkruiden erover. Verder kookte ik aardappels, warmde een restje vlees en jus op en trok een pot witte bonen in tomatensaus open. Als toetje was er custardvla, die ik gisteren maakte.
Na het eten deden we met z´n allen even het avondrondje. De één moet dan kachelhout halen, de ander vuilnis naar de container brengen, een volgende ruimt de tafel af en weer een ander ruimt de vaatwasser uit en in. Met z´n allen ben je zo klaar. Zelf hing ik nog even een was op en zette er nog eentje aan. Ik had gisteren niet gewassen vanwege de workshop en ik wilde het niet laten oplopen. Als ik elke dag 2 en soms 3 wassen doe, hou ik het precies bij.
Ik had een luie avond. Eerst heb ik een tijdje gezongen met Willem achter de piano. Daarna een poosje gebreid. Na de koffie pakten Maria en ik nog wat dozen meel en bakmixen uit voor de shop. Maar ik vond het verder geschoten. Qua productie/werk zou deze dag verder toch niets meer worden. Het was en bleef zo´n dag: veel bezigheden, maar ´niets´ gedaan. Geeft niets, hoor! Het werk loopt niet weg :-).
Als naar gewoonte stond ik om 5 uur op. Ik vind het altijd fijn om vòòr half 7 de was van de vorige dag weggewerkt te hebben. Dan heb ik daar de hele dag geen omkijken meer naar. Daar was ik dus wèl mee bezig, maar zo´n dagelijkse routine geeft je niet direct het gevoel, dat je iets presteert. Dat is gewoon gewoon.
Na het ontbijt kwam er een noodkreet van Koos. Of Willem hem asjeblieft even op Zuidplein wilde brengen, want anders zou hij niet op tijd op school zijn. Maar Willem moest nog douchen en vroeg, of ik het soms ´even´ wilde doen. Ja, OK dan maar. Moeder ´Taxi´ startte d´r brik wel. Koos moest de metro van 7.55 uur op Zuidplein hebben en we arriveerden daar om 7.54. Ik had weliswaar klotsende oksels vanwege drukte op de wegen, donker, regen, slecht zicht. Maar goed. Koos had het gehaald en daar ging het tenslotte om :-).
Het was dik half 9, toen ik thuis kwam. M´n gewone rondje wachtte. Ik wil altijd om 10.00 klaar zijn met de bovenverdieping. Dat lukt ook eigenlijk altijd wel. Vandaag was het ietsiepietsie méér werk, want ik verschoonde de twee bovenste bedden van de stapelbedden op de grote jongenskamer. Maar rond tienen was ik beneden en had zin in koffie. Nou ja, niet eens zozeer in koffie, maar meer nog in de flapjacks, die Maria en ik gisterenavond nog even gebakken hadden. Ik heb de Koekjesbijbel van Rutger Bakt bij de bieb geleend. En daar móest natuurlijk iets uit gemaakt worden :-).
Maaike en Maria waren allebei thuis en met z´n drietjes namen we lekker even pauze!
Daarna was de ochtend snel om met niets bijzonders. Ik kon niet echt een klus ter hand nemen, want Maria en ik moesten om kwart over 12 in de auto zitten naar het Sophia Kinderziekenhuis. Vòòr die tijd legde ik de webshopbestellingen vast klaar. Juist gisterenavond was de 1500ste bestelling van dit jaar binnengekomen. Echt leuk, dat m´n sjoppie langzaam maar zeker groeit :-).
Om kwart over 12 reden we weg. De lunch verorberde ik rijdende weg. Soms is het niet anders. We hadden onze eerste afspraak om 13.00 uur en de volgende om 15.00 uur. Tussendoor zaten we in de wachtkamer. Ik had m´n breiwerk bij me, maar evengoed duurde het best lang, voordat het 15.00 uur was. Eindelijk was het zover. En dan ga je toch zitten wachten tot je naar binnen geroepen wordt. Maar zover kwam het niet. De receptioniste kwam naar ons toe en vertelde dat de psycholoog een crisisgeval had en helaas de afspraak moest annuleren. Even baalde ik flink. Daar zit je dan zó lang op te wachten. Maar ja, als je eigen kind in een crisis zit, wil je ook, dat het goed geholpen wordt. Weer: soms is het niet anders. Nu mogen we maandag opnieuw opdraven. Dan doen we gewoon een volgende poging.
Dat we vroeger buiten stonden dan gepland, had nog wel een voordeel: het viel mee met files. Hoewel het toch raar druk was, zo midden op de middag! Steeds knipperden de lichten en moesten we remmen en naar 70 of naar 50 met de snelheid. Bij de verkeerslichten direct na de afrit naar Alblasserdam schrok ik me naar. Ik stond voor het licht te wachten, toen er ineens een man naast m´n auto stond en op m´n raam tikte. HUH? Hij vertelde me, dat m´n remlichten het niet deden! OEPS! Wat gevaarlijk! Ik ben meteen langs de garage gereden. De monteur heeft er even naar gekeken, maar kon het niet direct vinden. Ik moest een afspraak maken. Maar nu durf ik natuurlijk niet meer te rijden :-(.
Thuisgekomen was de middag zomaar voorbij. Ik kon nog net de pakjes naar het postkantoor gaan brengen en daarna de keuken in voor het avondeten. Ik had iets op het menu, waar ik de hele dag al van liep te kwijlen. Ha, ha. Geroosterde groenten. Dat vind ik zoooooo lekker. Ik ben vergeten een foto te maken. Maar wat heb ik gesmuld! Ik had zoete aardappels, koolraap, ui, tomaat en venkel geroosterd. Lekker met olijfolie, grof keltisch zeezout, wat uienpoeder, wat chilipeper en wat aardappelkruiden erover. Verder kookte ik aardappels, warmde een restje vlees en jus op en trok een pot witte bonen in tomatensaus open. Als toetje was er custardvla, die ik gisteren maakte.
Na het eten deden we met z´n allen even het avondrondje. De één moet dan kachelhout halen, de ander vuilnis naar de container brengen, een volgende ruimt de tafel af en weer een ander ruimt de vaatwasser uit en in. Met z´n allen ben je zo klaar. Zelf hing ik nog even een was op en zette er nog eentje aan. Ik had gisteren niet gewassen vanwege de workshop en ik wilde het niet laten oplopen. Als ik elke dag 2 en soms 3 wassen doe, hou ik het precies bij.
Ik had een luie avond. Eerst heb ik een tijdje gezongen met Willem achter de piano. Daarna een poosje gebreid. Na de koffie pakten Maria en ik nog wat dozen meel en bakmixen uit voor de shop. Maar ik vond het verder geschoten. Qua productie/werk zou deze dag verder toch niets meer worden. Het was en bleef zo´n dag: veel bezigheden, maar ´niets´ gedaan. Geeft niets, hoor! Het werk loopt niet weg :-).
dinsdag 14 november 2017
De boodschappen
Vanmorgen vroeg werden de boodschappen bezorgd. Normaal gebeurt dat op vrijdag, maar de besteltijd was gewijzigd, zodat mijn bestelling te laat was voor het weekend. Er werd gebeld, of de bestelling op maandag bezorgd mocht worden. Prima! Maar aan het einde van de maandagmiddag was er niets gebracht en ik dacht al: dat zal wel met het verkeer te maken hebben. Het verkeer heeft hier in de Randstad gisteren de hele ochtend muurvast gezeten door verschillende ongelukken. Dat was inderdaad de boosdoener. Ik werd alwéér gebeld: of het misschien dinsdag bezorgd mocht worden. Geen probleem. En ja hoor, vanmorgen kwam al vòòr half 9 het busje van de supermarkt en werd mijn bestelling gelost.
Acht flinke kratten vol. Maar het is dan ook voor een hele maand. Al meer dan 15 jaar is dit mijn manier van boodschappen doen: eens per maand alle houdbare producten laten bezorgen, zodat ik alleen maar op stap hoef voor de verse waren. Twee jaar geleden heb ik uitgebreid beschreven hoe dat precies in z´n werk gaat.
Nieuwsgierig wat ik kwijt was?
Net iets meer dan 350 euro. Dat komt dus neer op bijna 40 euro per persoon per maand aan houdbare spullen (we zijn met z´n negenen).
Wat ik daarvoor kocht? Nou vooruit, dat is ook al geen geheim :-).
Vlees bestel ik bij mijn broer. Meestal eens in de twee maanden. Dat gaat in de vriezer. Groenten haal ik eens in de twee weken ´aan het einde van de markt´. Brood bak ik zelf met meel uit mijn shop. Melk komt eens in de week vers van de boer. Wasmiddel maak ik zelf met zeep uit de shop. Het enige wat ik nog bij moet kopen is broodbeleg voor Leendert. Hij neemt elke dag een pakje vleeswaren mee naar z´n werk. Ik koop dat meestal met 35% korting bij AH.
Ik heb de diepvriesspullen in de vriezer gedaan en de rest mocht buiten blijven staan. Het was vandaag toch koud genoeg. Ik had niet direct tijd om alles in de kasten te zetten. Eerst moest ik met mijn auto naar de garage. De remlichten deden het niet meer en dat is uiteraard levensgevaarlijk. Met een half uur was het gepiept en durfde ik weer met een gerust hart te rijden. Ik reed meteen maar even naar Barendrecht, want ik had nog wat verpakkingsmateriaal nodig voor de shop.
Toen ik thuiskwam was het al over tienen en ik was hard aan een bak koffie en een kleine pauze toe. Niet te lang, want de ochtend was kort. Vanmiddag was de begrafenis van onze oude buurman en we gingen daar met z´n achten naar toe. Daar moest ik kleding voor klaarleggen, nog een knoop aan een jas zetten, nog broodjes te smeren voor een vroege lunch enzovoorts. Vanaf half 12 kwam iedereen binnendruppelen en was het een drukte van belang. Om stipt half 1 was iedereen klaar en vertrokken we in twee auto´s naar de kerk.
De begrafenis was verdrietig, plechtig, indrukwekkend en ... KOUD! Heel erg koud! Ik was zó blij, dat ik een dik vest (in ons gezin mijn ´berevel´ genoemd) onder mijn jas aan gedaan had! Ik zag er dan wel uit als een kamerolifant (die jas zat met dat dikke vest eronder nogal krap), maar dat kon me niets schelen.
Na afloop riep de dagelijkse plicht. Dat is altijd zo´n raar omschakelmoment, dat je dan ineens weer met basale/banale dingen moet bezig zijn. Maar ja. De pakjes moesten naar de post, de boodschappen uitgepakt, het eten gekookt enzovoorts. En zo is ook deze dag weer bijna ten einde. Morgen bij leven en welzijn wasdag. Want de was is er bij ingeschoten vandaag. En ook bakdag, trouwens, want het brood is op. Gelukkig. Ik hoef me wéér niet te vervelen ;-).
Acht flinke kratten vol. Maar het is dan ook voor een hele maand. Al meer dan 15 jaar is dit mijn manier van boodschappen doen: eens per maand alle houdbare producten laten bezorgen, zodat ik alleen maar op stap hoef voor de verse waren. Twee jaar geleden heb ik uitgebreid beschreven hoe dat precies in z´n werk gaat.
Nieuwsgierig wat ik kwijt was?
Net iets meer dan 350 euro. Dat komt dus neer op bijna 40 euro per persoon per maand aan houdbare spullen (we zijn met z´n negenen).
Wat ik daarvoor kocht? Nou vooruit, dat is ook al geen geheim :-).
1 zak soda
20 houdbare halfvolle melk
8 pakjes houdbare slagroom
6 chocomelk markant
4 basterdsuiker
6 kristalsuiker 1,5 kilo
2 bruine basterdsuiker
1 filterzakjes no2
5 pond koffie roodmerk snelfiltermaling
12 grote potten pindakaas
12 zakjes hagelslag puur
6 chocoladepasta diverse smaken
2 kokosbrood
4 ontbijtkoeken markant
3 sandwichspread markant
1 gestampte muisjes
2 kipfilet
2 runderrookvlees
2 schouderham
2 gebraden gehakt
2 cervelaatworst
1 ring leverworst
1stuk kookworst
2 doosjes gerookte spekblokjes
4 punten noord-hollandse jong belegen plus 4 gratis
1 stukje brie
2 grote dozen frikandellen
1 grote zak kroketten
1 grote zak bitterballen
2 doosjes kaassoufflé's
2 pakjes bladerdeeg
4 potten kwart naturel
12 pakjes roomboter
16 pakjes margarine
2 emmertjes fritessaus
3 mayonaise markant
4 potten augurken
1 fles ketjap manis groot
1 currysaus
2 blikken tomaten
3 blikjes ananasstukjes
3 potten doperwten
2 potten bruine bonen
8 flessen zonnebloemolie
6 pakken volkoren macaroni
3 pakjes volkoren spaghetti
3 pakjes gezeefde tomaten
2 blikken ham
2 pakken lange vingers
2 rol beschuit
1 roosvicee markant
2 grote verpakkingen toiletpapier
3 kaaschips
1 pindachips
2 paprikachips
2 naturelchips
3 cola
3 sinas
3 drink
3 cassis
3 sinaasappelsap
3 icetea
3 tintelfruit
2 appelsap
8 blikken siroop, diverse smaken
4 zakken snoep, geen zuurtjes
4 karnemelk
2 unox gelderse rookworst 375 gr plus 2 gratis
Vlees bestel ik bij mijn broer. Meestal eens in de twee maanden. Dat gaat in de vriezer. Groenten haal ik eens in de twee weken ´aan het einde van de markt´. Brood bak ik zelf met meel uit mijn shop. Melk komt eens in de week vers van de boer. Wasmiddel maak ik zelf met zeep uit de shop. Het enige wat ik nog bij moet kopen is broodbeleg voor Leendert. Hij neemt elke dag een pakje vleeswaren mee naar z´n werk. Ik koop dat meestal met 35% korting bij AH.
Ik heb de diepvriesspullen in de vriezer gedaan en de rest mocht buiten blijven staan. Het was vandaag toch koud genoeg. Ik had niet direct tijd om alles in de kasten te zetten. Eerst moest ik met mijn auto naar de garage. De remlichten deden het niet meer en dat is uiteraard levensgevaarlijk. Met een half uur was het gepiept en durfde ik weer met een gerust hart te rijden. Ik reed meteen maar even naar Barendrecht, want ik had nog wat verpakkingsmateriaal nodig voor de shop.
Toen ik thuiskwam was het al over tienen en ik was hard aan een bak koffie en een kleine pauze toe. Niet te lang, want de ochtend was kort. Vanmiddag was de begrafenis van onze oude buurman en we gingen daar met z´n achten naar toe. Daar moest ik kleding voor klaarleggen, nog een knoop aan een jas zetten, nog broodjes te smeren voor een vroege lunch enzovoorts. Vanaf half 12 kwam iedereen binnendruppelen en was het een drukte van belang. Om stipt half 1 was iedereen klaar en vertrokken we in twee auto´s naar de kerk.
De begrafenis was verdrietig, plechtig, indrukwekkend en ... KOUD! Heel erg koud! Ik was zó blij, dat ik een dik vest (in ons gezin mijn ´berevel´ genoemd) onder mijn jas aan gedaan had! Ik zag er dan wel uit als een kamerolifant (die jas zat met dat dikke vest eronder nogal krap), maar dat kon me niets schelen.
Na afloop riep de dagelijkse plicht. Dat is altijd zo´n raar omschakelmoment, dat je dan ineens weer met basale/banale dingen moet bezig zijn. Maar ja. De pakjes moesten naar de post, de boodschappen uitgepakt, het eten gekookt enzovoorts. En zo is ook deze dag weer bijna ten einde. Morgen bij leven en welzijn wasdag. Want de was is er bij ingeschoten vandaag. En ook bakdag, trouwens, want het brood is op. Gelukkig. Ik hoef me wéér niet te vervelen ;-).
dinsdag 1 augustus 2017
Zomervakantie 2017, dag 23; werkvakantie...
Onze staycation was vandaag meer een workcation :-). Wat is er een berg werk verzet! Wij vinden het altijd wel fijn om tijdens vakanties ook wat werk te doen. Je hebt dan een stukje voldoening wat kleur geeft aan je dag. Véél fijner dan je dag in ledigheid doorbrengen, is onze mening. De mooiste vakantiedagen zijn voor ons dan ook: ´s morgens werken en in de loop van de middag bijvoorbeeld lekker nog voor een paar uurtjes naar het strand. Nou, dat strand was er vandaag niet bij. We hebben de dag gewoon volgemaakt en ons vakantiegevoel uit kleine, speciale momentjes gepakt.
Maaike had gisteren al aangekondigd, dat ze op deze vrije dag graag ´iets wilde doen´. De tuin ofzo, opperde ze. Of misschien de ramen zemen. Yes! Graag! M´n ramen zagen er al een poosje niet uit! Met niet alleen vuile ruiten, maar vooral ook kozijnen met spinrag enzo. Dus toog Maaike vanmorgen al vroeg aan de slag. M´n ramen glimmen weer :-).
Wat de genietmomentjes waren vandaag? Ach zoveel! Moe die met haar zus in Hoogvliet belde en later met haar broer in Tenerife. Maria die een vriendinnetje te logeren had. Jan, die de hele dag een vriend had. Met z´n elven aan tafel en smullen van stamppot prei met kaas en gehakt. Boodschappen doen met Willem en wat extraatjes kopen. Vanavond de jongens blij maken met zo´n extraatje: chips. Post en bezoek voor moe, die vandaag al best een flink stuk gewandeld heeft. Henk die zo serieus oma´s ´knecht´ is en alles voor haar doet. Vanavond met de hele bende muziek maken. Willem en Hans die er geen genoeg van kregen en nog een hele tijd bleven ´nagalmen´ :-).
De dag was vol. Vol werk. Vol fijne dingen. Vol zegeningen.
Maaike had gisteren al aangekondigd, dat ze op deze vrije dag graag ´iets wilde doen´. De tuin ofzo, opperde ze. Of misschien de ramen zemen. Yes! Graag! M´n ramen zagen er al een poosje niet uit! Met niet alleen vuile ruiten, maar vooral ook kozijnen met spinrag enzo. Dus toog Maaike vanmorgen al vroeg aan de slag. M´n ramen glimmen weer :-).
Willem ging aan de slag met de klussenlijst. Die hangt al een tijdje aan de muur, onder de koffiemolen. Maar tijdens gewone werkweken komt er niet zoveel van klussen. Dat geeft ook helemaal niet. Het komt heus wel in orde, maar het duurt gewoon even. Zoals eigenlijk alles bij ons ;-).
Zelf had ik werk aan de tot moes gekookte kroosjes, die jam moesten worden. Eerst gingen de kroosjes door de roerzeef en daarna kookte ik drie pannen vol jam. Het leverde maar liefst 41 potjes op. Wat een heerlijkheid!
Ook vanavond werd er nog gewerkt. Hans bood na het eten aan om mijn auto te wassen. En Maaike vloog meteen overeind. Die wilde meehelpen en hem meteen ook van binnen poetsen en stofzuigen. Nu moet ik eerlijk bekennen, dat ik nog nooit mijn auto gewassen heb. Sowieso heb ik nog nooit één van m´n auto´s gewassen. Ik rijd altijd in oude barrels en zie het nut er niet van in om ze te wassen. Erg hè?! Wel laat ik regelmatig één van de kinderen de stofzuiger erdoor halen. Daar vind ik tot nu toe altijd nog wel een kandidaat voor ;-). Maar ik wilde het enthousiasme van Hans en Maaike uiteraard niet temperen (in het kader van: moedig elk gedurfd begin aan!) en ze kregen mijn zegen en mijn autosleutel. Ze hebben prima werk gedaan! De auto glimt van buiten, is schoon van binnen en ze hebben er zelfs een lekker geurtje in gehangen. WOW! Toch wel heel leuk, dit!
De dag was vol. Vol werk. Vol fijne dingen. Vol zegeningen.
zaterdag 4 juli 2015
Auto's
Een auto is voor mij: een ding met wielen wat me van A naar B brengt. Niet meer, niet minder. Het boeit me absoluut niet hoe het ding eruit ziet. Van wat voor merk hij is. Welke kleur hij heeft. Toch heb ik wel mijn eisen en mijn wensen...
1. Mijn auto moet het altijd doen :-).
2. Hij moet lekker groot zijn, zodat ik een aantal kinderen kan vervoeren en/of een flinke hopper boodschappen erin kwijt kan. Of bijvoorbeeld een fiets. Da's ook best handig, hoor. Gisteren nog moest ik Maria van school in Rotterdam halen, omdat ze was uitgevallen tijdens de sportdag. Eerst plukte ik m'n kind uit het park. Gelukkig was ze inmiddels al weer goed bij. Daarna reed ik naar haar school, klapte de achterbank plat, en wurmde haar fiets erin. Op zulke momenten ben ik toch zó blij, hè, met m'n oude, trouwe auto!
3. Er moet een trekhaak onder zitten. Wat zouden we zijn zonder trekhaak? Dan konden we geen karren en karren en karren vol hout (voor de kachel) vervoeren. En niet eens in de zoveel tijd met een grote aanhangwagen naar de stort. Dat is wat vandaag echt nodig was. Hittegolf of niet.
Terwijl mijn halve gezin in de Noordzee dobbert, is de andere helft aan het zwoegen. Hans is aan het werk in de groenvoorziening. Koos staat met groenten en fruit op de markt. Willem en ik voeren een jaar of wat gezinsleven af....
Ik ben dus superblij met m'n fijne, oude, niet zo mooi meer, Renault Mégane, mét trekhaak!
Toch reed ik gisteren en eergisteren en tijdens de warme(re) dagen in de afgelopen maanden niet echt lekker meer. Want kijk. De airco was al een tijdje kapot. Ik vermoedde/hoopte dat die gewoon 'leeg' was. Nu is een airco in een auto heerlijk, maar niet beslist noodzakelijk. Een raampje open kan natuurlijk ook best. Dacht ik. Ik wilde namelijk wachten tot er airco-acties waren. Die zijn er nooit in de winter, maar meestal wel vlak voor de zomer.
Maar...op een kwade dag zei raam nummer 1: Doe het zelf maar. Het ging niet meer open. Nog steeds geen ramp, want er waren nog drie ramen, die wél open konden. Een poosje later zei raam nummer 2: Bekijk het maar. Geen beweging meer in te krijgen. Voor de warmte was dat nog steeds niet heel erg. Er waren nog altijd twee ramen die open konden. Wat wel vervelend was? Het was het raampje aan de chauffeurskant. En het vergde enige oefening om de kaartjespalen bij parkeergarages enigszins elegant te kunnen 'nemen' zonder raam wat open gaat. Maar inmiddels ben ik daar wel bedreven in geraakt. Gewoon vlak langs de paal rijden totdat de deuropening er nét voorbij is. Dan de deur op een kier en een kaartje trekken. Gelukkig ben ik redelijk lenig, want ik moet me er wel bijna voor in een knoop trekken ;-).
Een week of wat later kwam ik thuis met een achterraampje wat ik had opengedaan, maar wat vervolgens niet meer sloot. Grrrrr. De mannen hier wisten het euvel gelukkig te verhelpen. Beetje kloppen, duwen, trekken en warempel het raam ging dicht. Uit angst dat dit nog een keer ging gebeuren, verordonneerde ik dat er geen ramen meer open mochten! Zoiets gaat dan even goed. Maar op een warme dag vergat iemand het en het raampje werd open gedaan. Weer ging het niet meer dicht. Maar mijn toegesnelde mannen kregen het nu niet meer opgelost. Dat werd garagewerk. En ook daar hadden ze er flink wat werk aan, voordat het voor elkaar was. Je snapt toch niet dat al die knappe ingenieurs, die elektrisch bediende ramen verzinnen, niet ervoor zorgen dat in geval van nood zo'n raam mechanisch bediend kan worden? Een vrouw zou zoiets praktisch natuurlijk direct in het ontwerp opnemen ;-).
Afijn. De garage heeft het raampje dicht gemaakt en binnen in de deur iets vastgetapet, zodat het raam niet meer open ging. Het vierde raam durfde ik vanaf dat moment niet meer te gebruiken.
En toen had ik een probleem: géén airco. Maar ook géén ramen die open konden. Dankzij het koude voorjaar heb ik het al met al gered tot aan de airco-acties. Juist nu het in de auto echt niet meer te harden is (van de week was het 42 graden en ik was totall los van een ritje Rotterdam v.v.) stond er een advertentie voorop het plaatselijk weekblad:
Airco servicebeurt. Leeghalen, vullen en nakijken (geloof ik) van 70 euro voor 25 euro. Klaar terwijl u wacht onder het genot van een kop koffie. Dit alles bij Garage van Gent. Ik besloot er geen gras over te laten groeien. Gisteren reed ik even langs. Van Gent had het druk (ja, logisch met zo'n goede aktie!) en ik mocht om 14.00 u. terug komen. Ik hoopte, dat het inderdaad een kwestie van bijvullen zou zijn. Want anders zou ik m'n auto zo langzamerhand wel naar de schroothoop kunnen rijden. Een dure reparatie is het oude beestje niet meer waard. Maar ik had mazzel. Binnen een half uur was het gepiept. M'n airco doet het weer!! Wat een genot!! Je zou voor je plezier een rondje gaan rijden, zeg.
1. Mijn auto moet het altijd doen :-).
2. Hij moet lekker groot zijn, zodat ik een aantal kinderen kan vervoeren en/of een flinke hopper boodschappen erin kwijt kan. Of bijvoorbeeld een fiets. Da's ook best handig, hoor. Gisteren nog moest ik Maria van school in Rotterdam halen, omdat ze was uitgevallen tijdens de sportdag. Eerst plukte ik m'n kind uit het park. Gelukkig was ze inmiddels al weer goed bij. Daarna reed ik naar haar school, klapte de achterbank plat, en wurmde haar fiets erin. Op zulke momenten ben ik toch zó blij, hè, met m'n oude, trouwe auto!
3. Er moet een trekhaak onder zitten. Wat zouden we zijn zonder trekhaak? Dan konden we geen karren en karren en karren vol hout (voor de kachel) vervoeren. En niet eens in de zoveel tijd met een grote aanhangwagen naar de stort. Dat is wat vandaag echt nodig was. Hittegolf of niet.
Terwijl mijn halve gezin in de Noordzee dobbert, is de andere helft aan het zwoegen. Hans is aan het werk in de groenvoorziening. Koos staat met groenten en fruit op de markt. Willem en ik voeren een jaar of wat gezinsleven af....
Ik ben dus superblij met m'n fijne, oude, niet zo mooi meer, Renault Mégane, mét trekhaak!
Toch reed ik gisteren en eergisteren en tijdens de warme(re) dagen in de afgelopen maanden niet echt lekker meer. Want kijk. De airco was al een tijdje kapot. Ik vermoedde/hoopte dat die gewoon 'leeg' was. Nu is een airco in een auto heerlijk, maar niet beslist noodzakelijk. Een raampje open kan natuurlijk ook best. Dacht ik. Ik wilde namelijk wachten tot er airco-acties waren. Die zijn er nooit in de winter, maar meestal wel vlak voor de zomer.
Maar...op een kwade dag zei raam nummer 1: Doe het zelf maar. Het ging niet meer open. Nog steeds geen ramp, want er waren nog drie ramen, die wél open konden. Een poosje later zei raam nummer 2: Bekijk het maar. Geen beweging meer in te krijgen. Voor de warmte was dat nog steeds niet heel erg. Er waren nog altijd twee ramen die open konden. Wat wel vervelend was? Het was het raampje aan de chauffeurskant. En het vergde enige oefening om de kaartjespalen bij parkeergarages enigszins elegant te kunnen 'nemen' zonder raam wat open gaat. Maar inmiddels ben ik daar wel bedreven in geraakt. Gewoon vlak langs de paal rijden totdat de deuropening er nét voorbij is. Dan de deur op een kier en een kaartje trekken. Gelukkig ben ik redelijk lenig, want ik moet me er wel bijna voor in een knoop trekken ;-).
Een week of wat later kwam ik thuis met een achterraampje wat ik had opengedaan, maar wat vervolgens niet meer sloot. Grrrrr. De mannen hier wisten het euvel gelukkig te verhelpen. Beetje kloppen, duwen, trekken en warempel het raam ging dicht. Uit angst dat dit nog een keer ging gebeuren, verordonneerde ik dat er geen ramen meer open mochten! Zoiets gaat dan even goed. Maar op een warme dag vergat iemand het en het raampje werd open gedaan. Weer ging het niet meer dicht. Maar mijn toegesnelde mannen kregen het nu niet meer opgelost. Dat werd garagewerk. En ook daar hadden ze er flink wat werk aan, voordat het voor elkaar was. Je snapt toch niet dat al die knappe ingenieurs, die elektrisch bediende ramen verzinnen, niet ervoor zorgen dat in geval van nood zo'n raam mechanisch bediend kan worden? Een vrouw zou zoiets praktisch natuurlijk direct in het ontwerp opnemen ;-).
Afijn. De garage heeft het raampje dicht gemaakt en binnen in de deur iets vastgetapet, zodat het raam niet meer open ging. Het vierde raam durfde ik vanaf dat moment niet meer te gebruiken.
En toen had ik een probleem: géén airco. Maar ook géén ramen die open konden. Dankzij het koude voorjaar heb ik het al met al gered tot aan de airco-acties. Juist nu het in de auto echt niet meer te harden is (van de week was het 42 graden en ik was totall los van een ritje Rotterdam v.v.) stond er een advertentie voorop het plaatselijk weekblad:
Airco servicebeurt. Leeghalen, vullen en nakijken (geloof ik) van 70 euro voor 25 euro. Klaar terwijl u wacht onder het genot van een kop koffie. Dit alles bij Garage van Gent. Ik besloot er geen gras over te laten groeien. Gisteren reed ik even langs. Van Gent had het druk (ja, logisch met zo'n goede aktie!) en ik mocht om 14.00 u. terug komen. Ik hoopte, dat het inderdaad een kwestie van bijvullen zou zijn. Want anders zou ik m'n auto zo langzamerhand wel naar de schroothoop kunnen rijden. Een dure reparatie is het oude beestje niet meer waard. Maar ik had mazzel. Binnen een half uur was het gepiept. M'n airco doet het weer!! Wat een genot!! Je zou voor je plezier een rondje gaan rijden, zeg.
Abonneren op:
Posts (Atom)