Een wandeling, die erg kort was.

Maandag had ik tussen de bedrijven door erg genoten van het voorjaarsweertje. De was kon fijn buiten drogen, ook al haalde ik hem ´s avonds binnen met een zweempje mestgeur ;-). Dat hoort er nu eenmaal bij, als je aan de rand van een dorp woont, met weiland rondom.

Ook genoot ik van m´n tuintje. Vorige week was ik begonnen met ontginnen. Het was echt een bende. Maar na een paar uurtjes buffelen was alles netjes. Ik heb zelfs al wat perkgoed geplant. Meestal ben ik daar niet zo vroeg mee. Maar ik had een bak viooltjes gekregen en kon ook de aanbieding bij de Lidl niet weerstaan. Ik kocht vlijtige liesjes, petunia´s en lobelia´s. Het is over het geheel genomen nog erg groen in m´n tuintje. Maar die kleur komt er wel. Nog eventjes geduld :-).

De rozemarijn bloeit 

De camelia ook

´s Middags liep ik nog even langs de groentenboer. Net als vorige week was er veel fruit en weinig groenten. Maar de groenten die ik had, konden fijn op de bakplaat in de oven om te roosteren. Lekker en gemakkelijk. En genoeg vullend door de krielaardappeltjes en de zoete aardappel.

Als toetje dan maar een schaal fruit. Altijd goed. Met witte aardbeien, waarvan Maria dacht, dat ze nog rood moesten worden. Nee kind, dit is een witte variëteit. Toegegeven: ik vind het er niet uitzien, die witte dingen. Maar lekker zijn ze wel!

En ´s avonds na het eten piepte er zomaar een heerlijk plannetje bij me op: nog éven genieten van deze mooie dag, en samen met Willem een wandeling maken. Zo gezegd, zo gedaan. We liepen de straat uit, het fietspad op, om de polder in te gaan.

Al meteen op het fietspad móest ik even stilstaan. Zóveel moois! Bloeiend koolzaad, bloeiende wilgen en zoemende bijen. Het zouden zomaar mijn eigen bijen kunnen zijn, zo op een meter of 50 afstand van ons huis :-).

Maar met dat ik wat foto´s maakte, voelde ik spetters. Huh? Ik keek eens naar de lucht. En warempel! Er kwam een flinke bui opzetten. We hoorden ook al een klap onweer. Wat jammer! We durfden niet goed verder te lopen. Met onweer in de polder is niet zo´n goed plan. Onze wandeling was zo wel erg kort! Maar niet getreurd. We konden ook wel gewoon een stukje met de auto gaan rijden, toch?

We stapten in en Willem draaide de rijksweg op. Het was spectaculair. Aan één kant een inktzwarte lucht. Aan de andere kant de zon. En natuurlijk dan ook de regenboog. Prachtig!

Willem reed naar de Mariënwaard, waar hij pas met Dirk gewandeld heeft. Het was daar zó mooi. Dat wilde hij mij graag laten zien. Bovendien hoopte hij, dat inmiddels de fruitbomen volop in bloei zouden staan. Het was er in elk geval droog, dus konden we alsnog een wandelingetje maken.

Zie je die twee bomen, vlak bij elkaar? Dat waren flinke jongens! We hebben ze op de foto gezet voor Hans, onze bomen expert :-).

Echt joekels. Maar het zijn maar ielige staken vergeleken bij de dikste boom van Nederland, waar Hans vandaag was. Die heeft een omtrek van 7.60 meter!

We reden een rondje om naar de bloesem te kijken. Nog niet alles stond in bloei. De oude hoogstam appelbomen langs de Appeldijk nog niet. Maar er waren ook grote percelen, waar het echt bloesemfeest was!

We reden tot de zon onderging.

Mijn ogen deden zeer van al het moois. Het was dan wel een beetje anders, dan aanvankelijk bedacht. Die wandeling door onze eigen polder, die we zouden doen, was hooguit 50 meter. Maar dit was toch ook wel heel mooi. Zulke avonden moet je koesteren. Net als de jonge konijntjes, die met de dag mooier, liever, leuker worden.

Eén wakker, nieuwgierige verkenner.
De rest ligt lekker te dutten.

Alweer een zwerver...

Vanmiddag zaten Maria en ik even heerlijk in het zonnetje koffie te drinken, toen we een heel raar geluid hoorden. Het leek op gemiauw, maar wel heel apart. En het ging achter elkaar door. Op onze tenen liepen we naar de tuinpoort om eens voorzichtig om het hoekje te kijken waar dat geluid vandaan kwam. We zagen nog net een katje bij onze buren onder de poort door kruipen. Het ging daar voor de dichte deur zitten mauwen. Ok. We verbaasden ons nog een keer over het vreemde stemmetje van deze kat en gingen naar binnen om verder ons werk te doen.

Even later hoorden we wéér miauwen. Maar nu aan ónze achterdeur. Ach, daar zat me toch een droppie van een kitten! Maria deed de deur open en het katje rénde naar binnen. Totaal niet schuw, nieuwsgierig, vrijpostig en, naar later bleek, erg hongerig.

Het beestje sprong al snel op de bank en ging daar liggen slapen, alsof ze hier helemaal thuishoorde!

Ik wist niet zo goed, wat ik ermee aan moest. Iemand moet zo´n dier toch missen? Als eerste maakte ik een paar foto´s en plaatste die in de buurtapp met de vraag, of iemand soms een kitten miste. Tot nu toe heb ik daar geen reactie op gehad.

Ik had nogal wat werk te doen: pakketjes inpakken en naar de post brengen, naar de groenteboer op de markt en ook nog naar een jarig nichtje. Intussen kwam de één na de ander thuis en iedereen was vertederd om dat beestje. Ik had hem wat kattenbrokjes gegeven, maar daar kon hij niet zoveel mee. Waarschijnlijk zijn die nog te hard voor hem? Ik besloot om meteen maar even nat voer voor hem te kopen.

Toen ik aan het eind van de middag terug kwam, was het katje er nog steeds. Hij viel uitgehongerd op het blikvoer aan.

Vanavond na het eten heb ik hem aangemeld bij Amivedi. Ik hoop maar, dat er zich snel een baasje meldt. Want hoe leuk en lief ook: wij zaten nu niet bepaald op nóg een zwerfkat te wachten.

Vanavond kwam onze eigen kat aanlopen. Die rook natuurlijk meteen onraad! Hij wilde eerst niet binnen komen. Maar eindelijk kwam hij toch. We hebben de kitten even boven gehouden, totdat onze eigen kat gegeten had. Daarna hebben we de kitten aan hem voorgesteld. Nou, dikke stress natuurlijk. We hebben de kennismaking kort gehouden. Morgen ga ik sowieso naar De Kattenmand (kattenopvang) bellen, om te vragen wat ik doen kan/moet. Als zich tenminste nog geen baasje gemeld heeft. Het is in elk geval de bedoeling dat de kitten hier binnenkort weer weg gaat. Dus ga ik onze oude kat niet onnodig stressen. De kitten blijft vannacht boven, in een kamer waar de oude kat nooit komt en waarvan de deur dicht gaat.

Nou ja. Het bracht in elk geval weer de nodige sjeu aan deze verder ´gewone´ maandag :-). Al was het alleen al de verhalen aan tafel. De jongens boden in gekkigheid tegen elkaar op. Op den duur was ik een kattenvrouwtje met minstens 17 katten, die bij nummer 18 zei: ¨Nou, er zijn er toch al 17, er kan er nóg wel één bij.¨ Gekke gasten.

En verder was deze maandag toch ook al wel aardig gevuld met jonge dieren. Maria´s jonge konijntjes zijn nu vier dagen oud en je zíet ze gewoon groeien!

En op de verjaardag van het nichtje kreeg ik van zwagerlief duiven in allerlei stadia te zien: van vier dagen oud, van twee dagen oud en ook een duifje wat vandaag uit het ei kwam. Het ei, waar z´n broertje of zusje in zit, was al aangepikt. Die komt dus ook snel!

Zucht. Wat mooi allemaal!!