Verder waar ik gebleven was

Vandaag ging ik verder, waar ik gisteren gebleven was: met de administratie. Alles lag nog op tafel en ik kon zó verder.

Van alles wat

De dagen zijn op het moment goed gevuld met zomaar van alles wat. Kijk/lees je mee?

Wandelen, handwerken, brood bakken

 Al aan het begin van vorige week had ik het al een keer tegen Willem gezegd: ¨Zaterdag gaan we fijn wandelen!¨ Het was een drukke, maar ook een emotionele week. Met wel twee overlijdens van mensen van onze eigen leeftijd. Wandelen is dan een goed plan. Naar buiten, bewegen, natuur, gesprekken, wat wil je nog meer.

Over drukte, ontspanning en een schok

Na wekenlange drukte in de webshop, droogde in de loop van vorige week de stroom aan orders eindelijk op en ging het over op ´normale´ drukte. We hebben met z´n allen nog even een paar dagen kei- en keihard doorgewerkt en vrijdag was het zover: we waren hélemaal ´bij´! Wat voelde dat enorm fijn! 

Futen

Ik had vandaag een volle dag. Maar het was wel leuk. 

Ik begon om 5.00 uur weer in de tuin. Ik wilde het wieden afmaken. Wieden is net als wassen. Zó denk je, dat je klaar bent; je draait je om en kunt opnieuw beginnen :-). Maar goed. Vanmorgen kon ik er toch even van genieten, dat de tuin weer helemaal ´schoon´ was.

Verkeersslachtoffers

Wij wonen langs een smalle weg, tussen twee dorpjes in. Het is een vrij drukke weg. Samen met de nog smallere weg aan de overkant van het riviertje voor ons huis, is het de meest gebruikte weg om tussen de dorpen heen-en-weer te rijden. De weg is nu geasfalteerd. Lang geleden was het een zandweg. Ik kwam er een foto van tegen op de fb-groep ´oud-Bleskensgraaf´. Kijk, dit is de molen vlakbij ons huis en de weg langs ons huis in oude tijden:

Als ik ga wandelen met Ciara valt het me op, dat ik elke dag doodgereden dieren langs/op deze weg tegenkom. Dat is vooral in het voorjaar, als de dieren minder opletten, doordat ze druk zijn met de voorplanting. Dode duiven, dode eenden, dode waterhoentjes, dode merels ... Ook onze kat Arie is op deze weg doodgereden. 

Ik vind het altijd een sneu gezicht, zo´n aangereden dier. Ciara wil er vaak even aan snuffelen. Maar bah, dat vind ik niet fijn. 

Een dag of drie geleden zag ik vlakbij een nèt aangereden mannetjes-eend op de weg liggen. Ik liep met Ciara en kon niet anders dan met een grote boog erom heen lopen. Het was nog maar net gebeurd, denk ik, want de eend was nog niet plat gereden. Wel was hij echt morsdood. Z´n ingewanden lagen op het asfalt :-(. Zoals ik er omheen liep, reden de auto´s er ook omheen. Maar op de terugweg zag ik dat een taxi-busje vlak voor de eend stopte. Er stapte een meneer uit en die pakte de dode eend op en legde hem respectvol in de berm. Ik was zó blij, dat die man dat deed!

Gisteren gaf ik een workshop ´Bak je eigen brood´ en had ik geen tijd om met Ciara te wandelen. Nu is vrijdag de dag, dat Willem voor de webshop werkt en de tijd dus aan zichzelf heeft. Hij nam daarom de ochtendwandeling met Ciara voor zijn rekening. Toen hij terug kwam, zei hij, dat er even verderop bij het bruggetje een aangereden eend lag. Wéér een. Ongeveer op dezelfde plaats. Maar al snel kwamen we erachter, dat dit een voor ons speciale eend was. Sinds twee dagen genoten we hier namelijk van een moeder-eend met wel 10 jonkies. Ze zwommen hier steeds voor ons huis. Af en toe stopten er auto´s, als het hele koor de weg overstak, naar een boerenslootje. 

Het bleek mis gegaan te zijn. Moeder-eend was dood gereden en de kindjes zwommen moederziel alleen in de Graaf. Toen Maaike het zag, waren het er nog zes. En ach, ja, de ooievaars cirkelen hier ook boven het water. Die broeden op de dorpskerken. Jonge eendjes zonder oplettende moeder zijn een gemakkelijke prooi. Ik vrees dus dat van het hele eenden-gezinnetje snel niets meer over zal zijn :-( Jammer, hoor.

Tijd voor rust

Vandaag ben ik wat later opgestaan dan normaal. Het was dik 6 uur. Nog vroeg zat voor de zaterdagochtend, maar toch wilde ik wat langer slapen. Ik werd niet heel uitgerust wakker. Dat was niet zo vreemd, want de vloerverwarming is bij ons nog steeds niet goed ingeregeld. Wij weten nu wel, hoe we het koel in onze slaapkamer moeten krijgen/houden. Maar dat moet met een trucje. En dat trucje was Willem gisterenavond vergeten toe te passen. Gevolg: een warme slaapkamer, waardoor ik alles aan elkaar lag te dromen. Enigszins gekraakt stond ik op en ging het noodzakelijkste zaterdagwerk doen. Brood bakken bijvoorbeeld.

Zodra alles ´liep´ ben ik naar de inpakruimte gegaan, om bloem en meel in te pakken, zodat er vandaag lekker veel bestellingen de deur uit konden.

Intussen was Koos buiten aan de slag gegaan. Er lag al drie maanden een flinke bult hout voor ons huis. Dat moest gekloofd en gestapeld worden. Bij gebrek aan een houthok, kwam het aan de zijkant van het huis. Daar ligt het voorlopig ook wel even goed. Aan het eind van de ochtend hielp Hans nog een poosje mee. En zo is er flink wat werk verzet.

Ik heb me de hele dag met de webshop bezig gehouden. Vanmorgen had ik hulp van Maria. Maar vanmiddag moest ik het alleen doen. Het lukte me om 46 pakketten af te krijgen voor de post. Een fijn gevoel. Maar ik voelde goed, dat ik aan een rustdag toe was. Op den duur heb je zóveel aan je hoofd, dat er gemakkelijk fouten gemaakt worden. 

Aan het eind van de middag ging ik nog even samen met Henk naar de Spar in het dorp om een Toogoodtogo pakket op de halen. De supermarkt heeft altijd leuke pakketten en ik had geen verse groente meer voor morgen. Ik hoopte, dat dat in het pakket zou zitten. En jawel: een zak spinazie, een zakje chinese roerbakgroenten, een zakje gesneden snijboontjes en een zak bloemkoolroosjes. Van de spinazie maak ik een salade, denk ik. De rest wordt een lekkere groenteschotel. Nog een blikje maïs, of zo, erdoor. Dat wordt vast lekker.

Er zat nog lekkere Old Amsterdam Beemster kaas in het pakket. En twee Breakers, een pot Skyr en een pak yoghurt. Allemaal goed bruikbaar spul, wat mooi niet de vuilnisbak in hoeft.

Op de terugweg hebben we een poosje gekeken naar de nestelende ooievaars op de kerk. Prachtig!

We zaten weer met een tafel vol aan de zaterdagse frieten en hadden een fijne avond met elkaar. Nu is tijd om zachtjesaan maar eens naar bed te gaan. Vannacht hebben we immers een uurtje korter vanwege het klok verzetten. Maar morgen is het weer thuiskerk. We kunnen ons zó vanaf de ontbijttafel op de bank installeren om met de dienst mee te luisteren. Niet fijn, dat we niet naar de kerk kunnen. Maar wèl fijn, dat we toch online de dienst kunnen meebeleven. En ook fijn: de diensten zijn nu weer op de gewone tijden.

Een wandeling, die erg kort was.

Maandag had ik tussen de bedrijven door erg genoten van het voorjaarsweertje. De was kon fijn buiten drogen, ook al haalde ik hem ´s avonds binnen met een zweempje mestgeur ;-). Dat hoort er nu eenmaal bij, als je aan de rand van een dorp woont, met weiland rondom.

Ook genoot ik van m´n tuintje. Vorige week was ik begonnen met ontginnen. Het was echt een bende. Maar na een paar uurtjes buffelen was alles netjes. Ik heb zelfs al wat perkgoed geplant. Meestal ben ik daar niet zo vroeg mee. Maar ik had een bak viooltjes gekregen en kon ook de aanbieding bij de Lidl niet weerstaan. Ik kocht vlijtige liesjes, petunia´s en lobelia´s. Het is over het geheel genomen nog erg groen in m´n tuintje. Maar die kleur komt er wel. Nog eventjes geduld :-).

De rozemarijn bloeit 

De camelia ook

´s Middags liep ik nog even langs de groentenboer. Net als vorige week was er veel fruit en weinig groenten. Maar de groenten die ik had, konden fijn op de bakplaat in de oven om te roosteren. Lekker en gemakkelijk. En genoeg vullend door de krielaardappeltjes en de zoete aardappel.

Als toetje dan maar een schaal fruit. Altijd goed. Met witte aardbeien, waarvan Maria dacht, dat ze nog rood moesten worden. Nee kind, dit is een witte variëteit. Toegegeven: ik vind het er niet uitzien, die witte dingen. Maar lekker zijn ze wel!

En ´s avonds na het eten piepte er zomaar een heerlijk plannetje bij me op: nog éven genieten van deze mooie dag, en samen met Willem een wandeling maken. Zo gezegd, zo gedaan. We liepen de straat uit, het fietspad op, om de polder in te gaan.

Al meteen op het fietspad móest ik even stilstaan. Zóveel moois! Bloeiend koolzaad, bloeiende wilgen en zoemende bijen. Het zouden zomaar mijn eigen bijen kunnen zijn, zo op een meter of 50 afstand van ons huis :-).

Maar met dat ik wat foto´s maakte, voelde ik spetters. Huh? Ik keek eens naar de lucht. En warempel! Er kwam een flinke bui opzetten. We hoorden ook al een klap onweer. Wat jammer! We durfden niet goed verder te lopen. Met onweer in de polder is niet zo´n goed plan. Onze wandeling was zo wel erg kort! Maar niet getreurd. We konden ook wel gewoon een stukje met de auto gaan rijden, toch?

We stapten in en Willem draaide de rijksweg op. Het was spectaculair. Aan één kant een inktzwarte lucht. Aan de andere kant de zon. En natuurlijk dan ook de regenboog. Prachtig!

Willem reed naar de Mariënwaard, waar hij pas met Dirk gewandeld heeft. Het was daar zó mooi. Dat wilde hij mij graag laten zien. Bovendien hoopte hij, dat inmiddels de fruitbomen volop in bloei zouden staan. Het was er in elk geval droog, dus konden we alsnog een wandelingetje maken.

Zie je die twee bomen, vlak bij elkaar? Dat waren flinke jongens! We hebben ze op de foto gezet voor Hans, onze bomen expert :-).

Echt joekels. Maar het zijn maar ielige staken vergeleken bij de dikste boom van Nederland, waar Hans vandaag was. Die heeft een omtrek van 7.60 meter!

We reden een rondje om naar de bloesem te kijken. Nog niet alles stond in bloei. De oude hoogstam appelbomen langs de Appeldijk nog niet. Maar er waren ook grote percelen, waar het echt bloesemfeest was!

We reden tot de zon onderging.

Mijn ogen deden zeer van al het moois. Het was dan wel een beetje anders, dan aanvankelijk bedacht. Die wandeling door onze eigen polder, die we zouden doen, was hooguit 50 meter. Maar dit was toch ook wel heel mooi. Zulke avonden moet je koesteren. Net als de jonge konijntjes, die met de dag mooier, liever, leuker worden.

Eén wakker, nieuwgierige verkenner.
De rest ligt lekker te dutten.