De regenboog

We zaten vanmorgen net aan het ontbijt uit de Bijbel te lezen, toen ik vanuit mijn ooghoeken twee witte bedrijfsauto´s het erf op zag draaien. OEPS! Zou dat de loodgieter zijn? Ik dacht eigenlijk, dat die pas volgende week maandag zou komen. Maar ja hoor, het was inderdaad de loodgieter. Maar liefst met drie man sterk. Willem ging naar de deur en er was even wat gestuntel. Want ja, overleggen wat er gedaan gaat worden, terwijl je anderhalve meter bij elkaar vandaan moet blijven, voelt toch ongemakkelijk. Toch was alles snel duidelijk en de mannen gingen aan de slag. Aan mij de eervolle taak om al om 9 uur voor 8 personen koffie te hebben. De drie mannen maar aan de lange eettafel en de thuis-zijnde gezinsleden in de voorkamer op de bank. Het viel me op, dat de mannen keurig en goed hun handen wasten voor de koffie. Toch heel fijn, als mensen de maatregelen zo goed mogelijk proberen op de volgen!

De mannen kwamen van alles doen. De vloerverwarming moest opnieuw ingeregeld worden, want daar waren een paar foutjes ingeslopen. Als het goed is, is de temperatuur van onze slaapkamer nu goed geregeld en niet meer gekoppeld aan die van de woonkamer. In de woonkamer is een segment, wat het eerst niet deed, maar het nu wèl moet doen. En Willem z´n werkkamertje heeft een aparte thermostaat gekregen. Ook heel handig!
Op de slaapkamers hangen de oude radiators. Maar als er beneden geen ´vraag´ was in het circuit (omdat alle ruimtes op de ingestelde temperatuur waren), deden boven de radiators het niet, ook al stonden ze open. Om te slapen hoef je natuurlijk geen radiators aan te hebben. Maar als je huiswerk zit te doen, of achter de computer zit, is warmte wel fijn. Daar zijn dus aparte thermostaten gekomen, die op afstand communiceren met de ketel. Nu kunnen de kinderen op elke kamer apart de radiator naar believen de temperatuur regelen. Wat een luxe toch eigenlijk!
Dan was er nog een rookgasafvoer van de CV-ketel, die niet op een goede plaats naar buiten aangelegd was. Dat is nu netjes volgens de voorschriften gedaan. Het was nog best een klus, maar die pijp komt nu een verdieping hóger uit de muur. Of eigenlijk: uit het dak.

En tot slot zijn de mannen bezig geweest om de workshopzolder van water en een afvoer te voorzien. De afvoer is er al, maar het water is nog niet klaar. Wordt vervolgd dus.

Terwijl de mannen hard aan het boren en zagen en weet-ik-veel waren, zaten we hier voor de derde week met thuis-onderwijs.

De ene dag gaat het beter dan de andere dag. Vandaag had Henk me best regelmatig nodig en zijn werk is niet helemaal af gekomen. Morgen maar een wat meer productieve dag, zullen we hopen. Hij loopt in elk geval nog niets achter. Dat is fijn. Ook Jan bevalt het thuis-onderwijs nog prima. We hoorden vandaag dat het zeker tot 1 juni gaat duren. Maar daar hadden we al rekening mee gehouden. Het is nog een hele ruk. En ik betwijfel het eerlijk gezegd, of de jongens vòòr de zomervakantie nog naar school zullen kunnen.

Ook Willem werkt voor de derde week thuis. Hij heeft wel veel contact met z´n collega´s. Maar drie volle weken in een klein werkkamertje is toch best pittig. Het is niet anders.

Samen met Maaike en Maria heb ik de hele dag bestellingen klaargemaakt en van alles ingepakt en van alles besteld en telefoontjes en e-mailtjes beantwoord. Er ging weer een vracht bestellingen op de post. Maar we zijn de achterstand nog niet aan het inlopen. Het blijft druk. Ik krijg allerlei adviezen: doe de shop (een poosje) dicht, bijvoorbeeld. Ik zou dat op zich best willen, om die achterstand weg te krijgen. Want die bezwaart me toch wel. Maar ja. Ik ben bang, dat zodra de webshop weer openstaat, er meteen ook weer een hausse aan bestellingen zal zijn. Dan is het alleen maar wat uitgesteld. Ik kijk het allemaal nog even aan.

Vanavond was daar toch een moment van stilte. Er stond zó´n prachtige (dubbele) regenboog aan de hemel, dat het me ontroerde. De regenboog is toch het teken van Gods trouw. Een teken, dat Hij Zelf gegeven heeft. Maar ook, als je dat níet gelooft, is zo´n boog zó schitterend, dat je vanzelf stil wordt. Toch?

Mijn boog heb Ik gegeven in de wolken;

 die zal zijn

 tot een teken des verbonds 

tussen Mij en tussen de aarde.

Onverrichterzake terug naar huis!

Vanmorgen moesten Maria en ik weer naar het Sophia Kinderziekenhuis voor therapie. De afspraak was om kwart over 9 en om kwart over 8 stapten we de deur uit. Al bij Oud-Albas stroopte het verkeer op. Dat hadden we wel verwacht, want het was erg regenachtig.

Toen we bij de tunnel bij Alblasserdam reden, kreeg Maria een appje van Maaike. Maaike was al wat eerder van huis gegaan, naar haar werk in Ridderkerk. Ze meldde dat er flink veel file was, maar dat het bij de A16 over zou zijn.

Die file? Daar stonden we al in. We konden geen kant meer op. Nou ja, bij Ridderkerk besloot ik toch maar de rijksweg te verlaten. Ik geloofde niet echt, dat de file bij de A16 over zou zijn. Opgetogen omdat we lekker konden dóórrijden, reed ik met een normale snelheid over de Rotterdamse Weg. Het plan was om via de Kuip en de Erasmusbrug naar het ziekenhuis te rijden. Ik had er goede moed op, dat we op tijd zouden arriveren.

Maar zodra we de afslag richting Rotterdam namen, stond het zaakje weer stil. He-le-maal stil! Op de matrixborden stond aangegeven, dat er een ongeval was gebeurd en dat verkeer naar Rotterdam Centrum maar afslag 19a moest nemen. Oh no.

Afslag 19 bleek richting Zuidplein te zijn en ik zou dus via de Maastunnel moeten rijden. Maar zover kwam het niet. Het stond allemaal muurvast. Om kwart voor 10 waren we nog niet eens bij Zuidplein en volgens de matrixborden zou het nog 23 minuten in beslag nemen, voordat we in het Centrum zouden zijn.

We belden naar het ziekenhuis, om te zeggen, dat we veel te laat zouden zijn, en dachten, dat we wellicht beter naar huis terug konden gaan. De receptionist schakelde ons door met de dokter. En ja, die had inderdaad geen mogelijkheid om te schuiven in haar programma en we moesten onze afspraak dus cancelen.

Beter. We hoorden, dat de A16 dicht zat vanwege een ongeval en pas om 12.00 zou vrijgegeven worden.

We waren bijna bij Zuidplein en ik kreeg de ingeving, om dan daar maar even heen te gaan en het vest voor Henk te ruilen, wat te klein gekocht was. Dat vest slingerde al drie weken in m´n auto en ik had nog maar tot 3 februari om het om te ruilen. Er was er gewoon nog niet van gekomen. Goed om het nu dan maar te doen. Dan was onze reis toch niet helemaal tevergeefs.

We ruilden het vest. En nu we toch op Zuidplein waren, was het misschien wel een idee om meteen bij van Haren te kijken voor nieuwe laarsjes voor mij. Die ik nu heb, draag ik al de derde winter en zijn erg sleets geworden. Ook voelde ik steeds dat mijn hak een beetje los zat en was ik bang, dat ik die vandaag of morgen zou verliezen. Ik slaagde mooi in de sale met 50% korting. Helemaal blij dus. Hopelijk doe ik hier ook weer een paar jaar mee.

Op de terugweg zijn we bij Alblasserdam even van de snelweg afgegaan. Gisteren belde m´n groenteboer, dat ze me zo miste. Nou, ik haar ook, hoor :-). Ze had allerlei ´klusjes´ (overschotjes) voor me en ik had afgesproken om die vanmorgen bij de loods af te halen.

Met mijn wagen vol groenten en fruit kwam ik dus net thuis. Onverrichterzake wat de therapie betreft. Maar toch niet helemaal voor niets. Ik had een trui voor Henk, laarsjes voor mezelf en een lekker voorraadje groenten en fruit voor het hele gezin.

Hier thuis wordt ook weer hard gewerkt. Hoewel het mij niet snel genoeg kan gaan. Elke dag, maar dan ook echt élke dag, krijg ik e-mailtjes van mensen met de vraag wanneer de workshops gaan beginnen. En steeds lastiger vind ik het om te moeten zeggen: ¨Ik weet het niet¨....

De workshopzolder is nog verre van klaar. Gisterenochtend zag het er daar zo uit:

Na een dag allerlei afwerk-werkzaamheden was de stand van zaken gisterenavond zo:

Het gaat er dus op lijken!
Maar nu is het de beurt aan de stucadoor. En dat is een probleem. De stucadoor die het privé-gedeelte zo mooi gestuct heeft, heeft pas in maart weer tijd. Zo lang kan ik écht niet wachten. Leendert heeft dus bij elke stucadoor die hij kent een verzoek neergelegd. Het probleem is: deze mensen hebben het allemaal heel druk. We willen ook niet zomaar elke stukadoor. De ene stucadoor is de andere niet en we willen het echt strák hebben! We zijn wat dat betreft verwend met het vakwerk van Arie Vogel.

Ik vind het super moeilijk om geduldig te blijven. Voel me onrustig en opgejaagd, omdat ik aan de slag wil. En dan is het lastig om totaal niet te weten, wanneer dat mogelijk gaat zijn.

Als we eenmaal een stucadoor hebben, gaat het snel. Dan moet de schilder er achteraan en kunnen we gaan inrichting. Kanniewachten.

Maar voor wie nèt zo graag aan de slag wilt als ik: ´geduld´ !