Langzaam

Langzaam, heel langzaam, gaat het de goede kant op, na mijn val op mijn rug

Ik ben nu twee weken onder behandeling van de manueel therapeut. Na de eerste behandeling knapte ik enorm op. Ik dacht al, dat het met een sisser af zou lopen. Maar na de tweede behandeling gebeurde er nauwelijks iets. Afgelopen donderdag was de derde behandeling en daar moest ik minstens 24 uur van bijkomen. Maar daarna was er gelukkig verbetering. Gisteren heb ik voor het eerst redelijk pijnvrij mijn werk kunnen doen. Wel ben ik ´s middag een poosje naar bed gegaan. En ´s avonds dacht ik wel wat in de tuin te kunnen rommelen. Wat opkomend zaad water geven enzo. Maar daarna was ik wel weer uitgeteld. Poeh.

Intussen gaat alles door. De ene keer sta ik wat meer aan de zijlijn, de andere keer kan ik goed van de partij zijn. Hier een kleine update vanuit mijn foto-galerij.

Nadat ik mijn schaapjes-omslagdoek klaar had, breide ik eerst de sokken voor Willem af, waaraan ik bezig was.

Daarna ben ik voor de verandering maar eens gaan borduren. Ik had pas op de Handwerkdagen in Houten een borduurwerkje van een vlaggenlijn gekocht. Het is heel leuk om te doen. Als alle zeven vlaggetjes geborduurd zijn, komt er een mooi stofje achter en gaan ze aan een lijn. Waar ik de vlaggenlijn ga ophangen, weet ik nog niet. Daar zal vanzelf een mooi plaatsje voor komen.

De fotograaf van Terdege kwam. Ik maakte vier gerechtjes, waar foto´s van werden gemaakt. Het is altijd een hele klus. Eerst ga ik de gerechtjes maken, zoals ik ze in mijn hoofd heb. Ik maak dan meteen ´werkfoto´s´, die ik naar de fotograaf stuur. Zij weet dan alvast een beetje wat er komen gaat en kan vast nadenken over de setting. Wij testen intussen de gerechtjes op smaak. Ik maak dan waar nodig aanpassingen als: iets meer zout, iets meer suiker, iets langer in de oven enzovoorts. Op de dag dat de fotograaf komt, maak ik alles nog een keer. Dan voor het echt. Ik ben dan intussen ook al twee keer naar de winkel geweest voor het inkopen van ingrediënten. En als de fotograaf weg is, moet ik de teksten nog schrijven. Maar daarna ben ik wat dit betreft dan weer voor een maand of vier klaar.

Werkfoto van een rabarbertoetje met eiwitschuim

Ook al kan ik niet goed uit de voeten, ik geniet met volle teugen van de moestuin. De moestuinbakken, die Koos van de winter gemaakt heeft, zijn super fijn. Zo langzamerhand is er steeds meer te oogsten: sla, spinazie, aardbeien, munt, peultjes, witte kool enzovoorts. De peultjes heb ik vorige week zelfs al weggehaald. Die waren klaar. Ik knip de planten net boven de grond af en laat de wortels zitten. Dat zijn mooie stikstofbinders. Op de plaats van de peultjes, zaaide ik augurken. Ik had die al twee keer binnen voorgezaaid, maar dat lukte niet goed. Nu dus maar direct in de volle grond gezaaid. Beetje aan de late kant, maar moet nog net kunnen. 

De witte kolen waren ook klaar om geoogst te worden.

gewoon zonde om weg te halen :-).

Prachtige kooltjes!

Zondag hebben we het ene kooltje op. Ik had het ouderwets klaargemaakt en zout, peper en een vleug kerrie gebruikt. Oh, wat was dat lekker!

Het tweede kooltje heb ik gisterenmiddag gesneden en gebruikt in zelfgemaakte loempia´s. Ik volgde het recept van Jurino. Ik maakte dertig loempia´s, dus meteen een lekkere voorraad voor in de vriezer. 

Behalve in en om huis, ben ik de afgelopen weken ook nog best uithuizig geweest. We waren bij de diploma-uitreiking van Trijnie. Die heeft haar bevoegdheid voor LC-docent gehaald.

We boemelden met Julian op een zaterdagmiddag even door Gorinchem.

We gingen elke dinsdagavond naar het verpleeghuis naar Willem z´n broer.

We woonden in één week drie trouwdiensten bij van stellen uit onze gemeente.

We belandden vrijdagavond met schoonmama op de HAP, nadat ze gevallen was. (Gelukkig goed afgelopen).

En dan sla ik vast nog heel veel over. Ook al ben je gaar en kun je niet goed uit de voeten, dan beleef je alsnog van alles :-).