Vrijdagochtend had ik de workshop ¨Bak je eigen brood¨ en ik had mezelf beloofd, dat ik na de lunch even lekker in bed zou kruipen. Ik had een vol hoofd en daardoor hoorde ik mezelf dof praten. Heel irritant, als je dan tweeëneenhalf uur bijna non stop aan het woord moet zijn. Maar ik was allang blij, dat de workshop door kon gaan en na afloop hoorde ik zelfs, dat men er niets van gemerkt had, dat ik me gaar voelde :-).
Het was trouwens weer een heel speciale workshop. Een deel van de deelnemers was namelijk uit onze gemeente en dat is toch wel bijzonder, als je nu eens de mensen ként, die bij je komen. Meestal zitten er 12 onbekenden voor m´n neus.
En er was nóg iemand, die ik kende. Nog van héél vroeger! Er was in die tijd een community die GGM heette. Dat is een afkorting voor Groot Gezin Manager. We schreven met elkaar in een Yahoo-group. In die tijd bleven dat soort contacten vooral digitaal, maar af en toe waren er ontmoetingen. Zo kwam op een dag één van de mede-managers bij mij op bezoek en bracht kleding mee, waar de jongens nog jarenlang plezier van hadden. De groep ging na vele jaren ter ziele en contacten verwaterden of verdwenen zelfs helemaal. De moeders (en een enkele vader die meedeed) van toen zijn intussen oma´s en opa´s. Er zijn mensen gescheiden. Er zijn mensen overleden. Ieder ging en gaat z´n eigen weg. Maar nu stond daar toch ineens één van deze vrouwen bij mij binnen! Ik moest zowaar even nadenken, wie ze ook alweer was. Ik kan heel slecht gezichten onthouden. Eigenlijk herkende ik haar meer aan haar warme mooie stem! Ze was samen met haar dochter gekomen. Wat een verrassing! Je staat wel altijd 1-0 achter, als blijkt dat mensen je blog al die jaren hebben gevolgd en dus van alles van je weten, maar dat dat dan niet wederzijds is. Maar goed. Nu hebben we mobieltjes en whatsapp en is het contact veel gemakkelijker te onderhouden. Ik kreeg een heel speciaal kadootje met een heel speciaal verhaal erbij: een door haar zelf geregen prachtig armbandje met in het midden een parel en daar omheen mooie kraaltjes in tere kleuren. Een heel mooie herinnering aan dit hernieuwde contact!
Maar goed. Na de workshop was ik dus even naar bed gegaan. Daarna pickte ik met Maria de bestellingen, zodat Maria met de kinderen naar huis kon. Toen ze weg waren ben ik wéér in bed gestapt. Wat voelde ik me gaar! Met de opgedane energie heb ik toen snel de klaarstaande orders ingepakt, zodat die naar de post konden en bedacht daarna een gemakkelijke maaltijd. Ik was eigenlijk van plan iets met snijbiet te eten. Maar ik had geen fut om lang in de keuken te staan. Bovendien was het al laat in de middag. Toen heb ik snel een stapel pancakes gebakken. Ik maakte ze van gerstemeel en belegde ze met appelpartjes. Zo kregen de pancakes een heerlijke, volle, herfstige smaak. De stapel verdween hier als sneeuw voor de zon. Zelf had ik geen trek. Maar de drie mannen aan tafel zaten te schransen ;-).
Vrijdag op zaterdagnacht heb ik de halve nacht rechtop in bed gezeten. Ik had het gewoon benauwd zo vol zat alles. Ik pakte het saturatiemetertje en ja, dat gaf 91 aan. Dat is laag, weet ik. Maar goed. De nacht dus door getobd en de volgende dag ging het wel weer aardig. Omdat het prachtig weer was en me het goed leek om eens fijn in de buitenlucht te zijn, besloten Willem en ik om de boel eens de boel te laten en samen te gaan wandelen. We deden alleen even het hoognodige. Ik trok de boel glad, werkte de strijk weg, deed het sanitair. Willem trok de stofzuiger door de benedenverdieping. En zo reden we ergens rond de middag naar De Mariënwaerdt. Wat was het fijn om even in de benen en in de buitenlucht te zijn. We wandelden zo´n anderhalf uur. Dat was precies mooi.
We reden weer terug naar huis en haalden meteen even samen de weekboodschappen. We wisten niet of en hoeveel friet-eters er zouden komen. Dat bleken er 15 te zijn. Altijd weer een verrassing wie er komt en het blijft speciaal als je kinderen en kleinkinderen weer allemaal onder je dak willen zijn.
 |
| De jongste van het hele spul kruipt al! |
Zaterdag- op zondagnacht was helaas weer een verschrikking. En met die lage saturatie was ik toch een beetje bang, dat er zich een longontsteking aan het ontwikkelen was. Dus belde ik zondagochtend de dokter. Bij ons is het nog heerlijk ouderwets geregeld. Wij hoeven ´s avonds of in het weekend niet naar de huisartsenpost, maar kunnen gewoon naar onze eigen huisarts bellen. De huisartsen van drie dorpen werken dan met elkaar samen en je merkt vanzelf wie er dienst heeft. Die krijg je dan rechtstreeks aan de telefoon. Het was onze eigen huisarts en hij zei, dat ik maar even langs moest komen op het middagspreekuur. Prima. En gelukkig bleek daar dat het ´alleen maar´ een virale infectie is en dat moet met rust genezen. Nu heb ik dus verplichte rust voorgeschreven gekregen. Ik moest ook de dagelijkse wandelingen maar een poosje achterwege laten, hóe gezond wandelen verder ook is. Juist onze eigen huisarts hamert altijd op wandelen, want dat helpt bij heel veel gezondheidsproblemen.
Intussen is het al donderdag. En ik houd me nog steeds rustig. Het gaat gelukkig wel wat beter. Al heb ik nog vervelende hoestbuien en zijn de nachten afwisselend redelijk dan wel dramatisch. Gelukkig betekent rustigaan doen niet, dat ik níets mag doen. Ik doe alleen alles een beetje op een aangepast tempo en ik pak een paar keer per dag een rustmoment of doe een powernapje. Ik doe ´s nachts eucalyptusolie in mijn diffuser voor meer lucht. En ik verwen mezelf bijvoorbeeld met heerlijke appel/peer/gember-sap van Schulp. Van die gember word je helemaal warm van binnen :-). Ik voel m´n krachten weer terugkomen!
Wij zijn deze week bezig geweest met Anne en Joyce van YAS (you are seen). Deze vrouwen gaan binnenkort aan de slag met onze Insta- en FB-pagina. Maria en ik hebben daar niet echt goed tijd voor. Daarnaast hebben we er allebei niet echt feeling voor, worden we ongeduldig als er weer eens iets veranderd is, of als we iets niet snappen. Het is echt ons ding niet. Maar ja, tegenwoordig is zéker Insta een belangrijk communicatiemiddel als je een webshop hebt. Dus zijn we helemaal blij, dat we deze vrouwen gevonden hebben, die dat voor ons gaan oppakken. Maandagochtend hadden we de kennismaking. Ik had gezegd, dat als we een click hadden met elkaar, dat we dan met hen in zee zouden gaan. De click is er en dus volgde woensdag al een volgende ontmoeting om de content voor de komende twee maanden vast te stellen. En over anderhalve week is de eerste shootdag. Daarna kunnen jullie twee keer per week iets op Insta/FB vinden. Een leuk weetje, inspiratie, een receptje, enzovoorts. Heb er helemaal zin in!
Dinsdagmiddag vond Henk een diertje, wat de weg kwijt was. Hij kwam me halen en zei: ¨Kom eens kijken! Volgens mij ligt er een vleermuis!¨ En ja, dat was ook zo. Nou, dat is toch wel speciaal. Ik weet dat je voorzichtig moet zijn met vleermuizen, omdat die honsdolheid kunnen overbrengen. Ik heb het diertje dus sowieso niet aangeraakt. Het bleek nog te leven. Toen heb ik heel voorzichtig een strootje langs z´n achterpootjes geschoven. Je zag, dat die pootjes in een reflex aan het strootje klemden. En daar hing hij. Netjes op z´n kop, zoals vleermuizen dat nu eenmaal doen. Ik heb hem in het houthok gehangen in de hoop dat hij ´s avonds/´s nachts weer weg zou vliegen. En dat is ook gebeurd.
Vandaag staat er maar een halve werkdag op de planning. Vanmiddag is er een trouwdienst in onze gemeente, waar Willem en ik naartoe gaan. Daarna wil ik dan toch wél iets met snijbiet gaan koken :-). Er staat zo´n prachtig rijtje op de tuin. Dat roept elke dag: eet me op, eet me op! Ik wil spaghetti met snijbiet gaan maken. Mmm! Het lijkt een rustig dagje te worden. Maar dat weet je maar nooit. Gisteren zaten we onverwachts ineens met z´n zessen aan het avondeten. Maaike had al een uur met Naomi en Sem op de A15 file gereden en volgens haar navigatie zou ze er nóg een uur over doen, voordat ze thuis was. Dus die belde spontaan op, of ze mee kon eten, zodat ze ná het eten en ná de file naar huis kon. Natuurlijk! Gezellig! Ik zakte het keldertrapje af en diepte twee potten rode kool, twee potjes appelmoes en twee potten kipfilet uit de weck op. Gekookte aardappels erbij en smullen maar. Wat een rijkdom, zo´n kelder hé?!
