Het begon vorige week met onze logee. Die voelde zich niet helemaal lekker. Ze was snipverkouden, had keelpijn, hoofdpijn. Typisch zo´n herfstverkoudheid.
Vervolgens was Willem aan de beurt. Hij hing tegen ziekzijn aan. Natuurlijk grapten we over ´mannengriep´. Maar echt: hij zag er beroerd uit. Het was echt echt ;-). En jawel, nu ben ik zelf ook aan de beurt. Bleh! Ik houd me vandaag maar even een beetje sjakies. Gelukkig is het woensdag. En dat is toch soort van mijn vrije dag. Hoewel ... wat is vrij? Er spookt van alles door mijn hoofd wat ik juist vandaag zo graag had willen gaan doen. Het is ook niet zo, dat ik vandaag helemaal niets ga doen. Maar ik doe het gewoon op m´n gemakje en ga steeds even zitten om uit te rusten. En dan mag ik ook best wel even m´n breiwerk erbij pakken. Breien en uitrusten gaan heel goed samen.Ik ben begonnen aan een baby kruippakje. Alle zwangere (schoon)dochters mogen altijd iets kiezen om door mij te laten breien voor de newborn. Maaike koos een kastanjebruin kruippakje voor het babietje, wat ze in januari verwacht. Ik had de juiste naalden al klaarliggen, maar moest even wachten op de juiste wol. Ik was blij dat het vorige week binnenkwam, want ik kreeg een beetje een haastgevoel. In april wordt er namelijk wéér een kleinkindje verwacht! Maria en Jan-Hendrik verwachten dan hun derde kindje.
Behalve op de bank zitten en breien, wil ik vandaag ook nog wel wat keukenwerk doen: appelmoes maken. Er staan een paar joekels van rode kolen op m´n tuin te wachten om geoogst te worden. Die wil ik graag gaan wecken, maar dan moet eerst de appelmoes klaar zijn. Ik schep namelijk altijd flink wat appelmoes door de rode kool. Dat maakt het smeuïg, zoetig en zorgt (mede) voor het behoud van de mooie rode kleur.
Het verwerken van de oogstpiek is nu voor het grootste gedeelte gedaan. Vorige week heb ik de laatste Wieringer boontjes geoogst. Het is best een werkje om alle peulen open te maken en daar de boontjes uit te wippen. Maar daarna is het wel gedaan, want de boontjes kunnen gewoon in een glazen pot bewaard worden. Uiteindelijk heb ik 900 gram boontjes en dat is genoeg voor vier maaltijden. Ik kwam trouwens een verstekeling tegen. Eén van de bonenplanten bleek geen Wieringer boon, maar een zwarte boon te zijn. Dat was een verrassing. Ik heb de zwarte boontjes even apart gehouden. Misschien vind ik het wel leuk om DV volgend jaar een aantal Wieringer én een aantal zwarte bonenplanten te kweken. De Wieringer boontjes smaken hartig/verfijnd, de zwarte smaken zoetig/aards, als ik google mag geloven.